octaview

Category: default

31 12 07 - 14:21

Gooie rutsch

'Wat is er ook alweer allemaal gebeurd in 2007?' vraagt Man, een tikje melancholisch, in bed.
En om eerlijk te zijn, ik heb geen flauw benul meer. Maar na een beetje diggen kom ik wel tot wat dingetjes. Best wel grote dingetjes eigenlijk, toch zo ineens. Een Dochter die voor het eerst naar de peuterschool ging bijvoorbeeld, best wel lifechanging zeg maar. En dan haar doop natuurlijk, ook niet niks. De dag dat we Agnes en Trui gingen ophalen, en het vee in de kofferbak van onze familiewagen propten. De tweede zomer in ons nieuwe stadje en de nieuwe vriendinnen die zomaar kwamen. Mijn Zuster die op het nippertje van het jaar een huisje in een stad verderop vond.

2007 was ook het jaar van Bl-oxx en het loggen.
'Loggen is als de Spiegel van Neregeb,' peins ik hardop tegen Man, en ik ga op mijn zij liggen, een hand ondersteunt mijn hoofd.
U als lezer kunt in mijn logjes lezen wat u wilt. U kunt uw eigen Octavie bijelkaar puzzelen aan de hand van de zinnen die ik bedenk, de verhaaltjes die ik uit mijn duim zuig en de dialogen die ik u voorschotel. U leest wat u wil lezen. Er bestaan zo, gok ik, wel 500 Octavie's in Nederland. Of ja, 501 eigenlijk, de echte telt natuurlijk ook mee.
Bizar, wat dunkt u.
Maar ik steek ook de hand in eigen boezem. Niet alleen voor de lezer is loggen een Spiegel van Begeren, ook voor de schrijver. De dag dat ik een afspraak heb in Amsterdam om mijn Jetix-deal te beklinken met alle Winstonnen Gerschtanowitz van Nederland bij elkaar, roep ik minimaal vijf keer dat ik niet ga, dat de hele job me gestolen kan worden en hang ik kokhalzend van stress boven de plee. Want zo ben ik. Een peperkoekje. Ik hou niet van Amsterdam, niet van dure commerciële boys in fragiele Italiaanse designschoentjes, niet van het ondoorzichtige, schreeuwerige, borstkloppende TV-wereldje. Maar mooi dat ik u laat denken dat ik dat varkentje wel even stoer en stressbestendig met een grote bek heb gewassen. Ik schrijf wat ik wil zijn. Soms dan.
Was u er toch ingetrapt hè, jongejonge.

'Jij met je loggerij,' grinnikt Man. Hij trekt het dekbed op tot zijn kin en geeft me een kus.
'Wacht jij maar af,' grijns ik terug in het donker.
2008 wordt het jaar van OctavieW. Van Agnes en Trui. Van, en ik beloof u hierbij plechtig dat ik minder lui zal zijn, meer gezellige tegenreacties. Van logjes in stripverhaalvorm. Van leuke plaatjes en kiekjes.

Ik wens u allemaal 'ne gooie rutsch en een mooi nieuw jaar.
Alaaf!

Category: default

29 12 07 - 14:31

De geamputeerde Jozef en andere verhalen

Ja, excuses. Ik geloof dat ik een aantal van u op brute wijze heb IP-verbannen. Niet netjes, niet de bedoeling. Ik wilde slechts een aantal vervelende robotspamdingen verwijderen. Enfin, u begrijpt het, ik dien nog wat te oefenen hier, vergeeft u mij. Het komt vast goed.
Wat niet helemaal goed kwam, is het geamputeerde Jozefke. Dat zit zo. Vrienden M. en R. waren op visite. We dronken zo wat thee, aten de tulband va mijn schoonmoeder op, praatten over koetjes, kalfjes en huis-, tuin-, en keukenaangelegenheden. Heel gezellig.
'Gottegot,' sprak vriendin M. toen met een moeilijk hoofd.
'Wat dan?' repliceerde ik geïnteresseerd.
'We hebben ons oude huis nog steeds niet verkocht,' klaagde vriendin M.
Daar knipperde ik wel even van. De tent staat al meer dan een jaar in de verkoop. Niet goed voor de pecunia.
'En nu?' informeerde ik.
M. ging er eens goed voor zitten. 'Ja, we hebben nu maar een Jozef begraven,' vertelde ze serieus.
'Een Jozef?' fronste ik.
Een Jozef dus. Het schijnt een volkswijsheid te zijn dat als je je huis niet verkocht krijgt, je een Jozefbeeld in de tuin van je vastgoed moet begraven. Dat helpt. Staan de kopers ineens in rijen van tien te dringen voor je voordeur. Zeggen ze. Enfin, ten einde raad had vriendin M. haar R. erop uitgestuurd. Op Jozefjacht. Vriend R. was naar de religieuze winkel gegaan maar was een beetje geschrokken van wat men heden ten dage voor een Jozef durft te vragen. De winkeliers van tegenwoordig. Gespuis is het. Als God dat zou weten, zou hij wel een bliksemschichtje sturen, zoveel is zeker.
Hoofdschuddend was hij weer vertrokken, ernstig overwegend of een Jozefbeeld van zestig euro een goede investering zou zijn inzake de dubbele hypotheek. Peinzend liep hij door de stad. Tot hij de Knaakland zag opdoemen. Wel verrek, de Knaakland deed ook aan kerst! Tientallen wanstaltige, plastic kerststalletjes stonden in de etalage te glimmen. Weliswaar zaten Jozef, Maria en het kindeke stevig vastgelijmd aan de stal, maar hee, wat zou het. Als een Jozef alleen het huis verkocht kreeg, wat zouden Maria en Jezus dan nog meer voor elkaar krijgen? Misschien wel een overbieding! Hij snaaide zich een fijn exemplaar mee en showde de draak trots aan M.
'Maar nee, dat zit toch hartstikke vastgeplakt!' riep M. verontwaardigd uit, wrikkend aan de plastic Jozef.
'Dan begraven we toch gewoon de hele kribbe?' vond R.
Maar dat vond M. geen goed plan. Een hele stal begraven zou welzeker ongeluk brengen. R. dreinde nog wat maar M. hield voet bij stuk. Geen volledig bewoonde kerststal in haar grond. En of hij wel goed bij zijn hoofd was.
'Dan zaag ik de Jozef eraf,' besloot R.
M. keek moeilijk. Wat zou erger zijn: de hele heilige familie in de grond stoppen of Jozef eraf zagen?
'Hij was timmerman, hij zou het vast niet erg gevonden hebben,' argumenteerde R., de zaag in de aanslag.
Denkend aan nog een jaar dubbele lasten gaf M. zich uiteindelijk gewonnen.
KRAK zei Jozef.
En hij stuiterde op de schuurvloer.

'Hahahaha!' bulderde Man toen het verhaal was afgelopen.
Hij sloeg op zijn knieën van de pret. 'Hahaha! Dat lijkt heel erg op het verhaal dat onze hond ooit het kindeke Jezus heeft opgegeten, hahaha!'

Maar dat vonden we eigenlijk toch heel iets anders.
En cru, dat ook.

Category: default

28 12 07 - 12:15

Realiteit bijt

'Deze kerst nodigen we iedereen eens bij óns uit,' opperde ik een aantal weken geleden blijmoedig tegen Man.
'Geen gereis van hot naar her, geen gesleep met het kind, nee gewoon gemütlich wat kerstbrood en wijn in huis halen en hoppekee,' droomde ik dag.
Ik kreeg een visioen van een lange tafel met een geruit tafellaken, schaterende kindjes onder de kerstboom, fonkelend zilverwerk, en dat alles in een hoogst ontspannen setting. Het zou een mooie kerst worden, ik voelde het.

'Het past niet in de koelkast!' vloekte Man, vorige week, met zweetpareltjes op zijn bovenlip.
We waren net terug van de derde ronde kerstboodschappen.
Ik keek van de berg voorraad naar de volgepropte koelkast. Nee. Daar kon hij wel eens gelijk in hebben.
Ik sjouwde een stapel groente naar de kelder, bedacht onderwijl waar ik in vredesnaam de drie vlaaien moest herbergen en concludeerde, met vijf varkenshazen in mijn armen, dat ook de diepvries vol was.

'Aan de kant,' gromde ik, de dag voor kerst, met de stofzuiger als een wapen voor me uitgestoken.
Ik maaide Dochter zowat omver en ploeterde mezelf vloekend achter de kerstboom langs.
Toen ik mijn arm onverhoeds optilde, rook ik een vleugje poetszweet.
'Opschieten!' brulde Man vanuit de gang. 'Over tien minuten begint de mis!'

'Ik wil niet in de kerk!' brulde Dochter tijdens de oergezellige gezinsmis.
Ze wierp zichzelf dramatisch op de zerkenvloer en wapperde met haar knuistjes.
Meneer pastoor fronste zijn wenkbrauwen en de diaken gaf de misdienaar een draai om zijn oren.
Ik struikelde in de armen van de zuster die de hostie uitdeelde.
'En Jezus lag onder een TL-balk,' mopperde Man verbolgen tijdens de worstenbroodjes after.

'Is het een idee dat we misschien koffie gaan drinken?' stelde mijn schoonmoeder voorzichtig voor op tweede kerstdag.
De menigte knikte instemmend, bijeen geperst op onze bank. Het leek mij op zich ook wel een goed plan.
Waarom maakte er eigenlijk niemand aanstalten dan?
Tien hoofden draaiden zich in mijn richting.
O ja. Ik was de gastvrouw vandaag.

Kom op hee.
Alsof ik het al niet druk genoeg had gehad.

Category: default

23 12 07 - 12:25

Mijn zuster krijgt tapijt

Zuster heeft een nieuw huis. Een fantastisch Jugendstilgebeuren met veel authentieke elementen. Glas in lood, paneeldeuren, een erker, om maar eens wat te noemen. Maar ook: een zeer authentieke vloerbedekking met dubieuze vlekken uit de jaren twintig, houtwerk dat sinds diezelfde twenties geen verf meer gezien heeft en heel authentieke gaten in muren. Daar moet geklust worden. En gedecoreerd. En gebinnenhuisarchitect.
'Je gaat toch wel mee verf uitzoeken? En behang? En schroeven en moeren en dinges?' sprak mijn Zuster met onverholen paniek in haar stem tot mij.
Ik knikte gretig. Ik ben namelijk een enorm talent als het gaat om inrichting. Met mijn verbluffende smaak. Ik zou eigenlijk een eigen televisieprogramma moeten hebben.
'Jullie gaan toch ook mee?' vroeg mijn Zuster meteen daarna, nauwelijks minder paniekerig, aan mijn ouders.
Mijn ouders knikten, zij het iets minder gretig.
En zo kwam het dat ik samen met mijn Zuster op de achterbank van mijn ouders' wagen kroop. Naar de meubelboulevard.
'Is het nog ver?' jengelden we vanuit onze autogordels. Waarop mijn vader prompt een eenrichtingsweg inreed en mijn moeder ons bijna een draai om onze oren verkocht.

'Welke kleur wil ik?' informeerde mijn zuster geïnteresseerd bij de tapijtenzaak.
'Grijs,' antwoordde ik beslist.
Zuster knikte. 'Donker of licht?'
'Donker,' stelde ik voor. Ik dacht aan het door ons beide overgeërfde gen dat altijd rode pastasaus knoeit.
'Licht,' besloot mijn zuster. En ze stapte gezwind naar de balie.
Ik denk dat mijn zuster nooit meer rode pastasaus gaat eten.

Bij de tapijtenbalie stond Kevin. De zeventienjarige zaterdaghulp.
Mijn zuster wees naar haar staal. 'Ik wil dit lichtgrijze tapijt, en dat jullie dat dan komen leggen. Hoeveel kost dat?'
Kevin pakte een boekje erbij, klikte zenuwachtig op zijn stoffige computer en zette zijn rekenmachientje eerst aan en toen weer uit.
'Wat heeft u voor ondervloer?' lispelde hij moeizaam door zijn beugel heen.
Mijn zuster keek tamelijk stupide. 'Ondervloer?'
Kevin keek naar mij.
'Ondervloer?' herhaalde ik onnozel.
'Wilt u het tapijt geplakt of gespannen laten leggen?' bloosde Kevin boven zijn opkomende snorretje.
'We willen alles, het hele pakketje,' zeiden mijn zuster en ik in koor.

Kevin pakte zijn rekenmachine er weer bij en telde een paar ondoorzichtige bedragen bij elkaar op. Het eindbedrag deed ons uilskuikerig knipperen. Aldus wenkten we onze vader.
'Hoe heb je dat berekend?' vroeg mijn vader streng aan Kevin.
Nu moet u even weten dat mijn vader in sommen doet. Zit uw kind te zweten op de Cito eindtoets, dan komt dat hoogstwaarschijnlijk door de sommen die mijn vader erin gestopt heeft. Dit sommengen heeft hij, in tegenstelling tot het rodepastagen, dan weer niet doorgegeven.
Kevin liet mijn vader het rekenmachientje zien en stuntelde opnieuw wat cijfertjes erin.
'Maar nee, dat heb je toch helemaal fout gedaan!' berispte mijn vader de knul.
Kevin keek wanhopig naar ons.
Zuster en ik klakten verontwaardigd met onze tong tegen het verhemelte en schudden onze hoofden.

'Wanneer kunnen we het komen leggen?' vroeg Kevin.
Hij bladerde in zijn agenda. '9 januari? 10? 11?'
Mijn zuster trok wit weg. 'Nou, ik dacht meer aan 3 januari, dan heb ik namelijk nog vakantie,' antwoordde ze benepen.
'3 januari?' hikte Kevin. 'Nee, dat kan echt niet, mevrouw!'
Hij keek verwilderd om zich heen of hij een collega kon ontdekken die hem van ons kon bevrijden.
Het was akelige stil in de tapijtenzaak.

Enfin.
3 januari krijgt mijn zuster haar mooie lichtgrijze tapijt.
Voor een zeer nette, hoewel twijfelachtig rechtvaardige, prijs.
We zijn in te huren.

Category: default

19 12 07 - 19:30

Van welkom en Bl-oxx' Finest

Ah kijk, daar bent u alweer.
Nou.
Dit is hem dus. Mijn wanhoopsproject.
Een fijn Pivotlogje, is goed tegen mijn pivotvrees, een eigen stal voor Agnes&Trui en hun Collection en een Infopagina. Hoe leuk is dat.
Ik moet overal nog een beetje aan wennen, neemt u het me vooral niet kwalijk als dingen nog niet zo soepel verlopen.
En oja, natuurlijk is het allemaal nog niet af, maar goed, u snapt het concept wel. Wees vooral niet verbaasd als u ergens een linkje mist, als een linkje het niet doet of als u denkt: sakkerloot, die Verdana kennen we nu zo onderhand wel, had dat niet wat creatiever gekund.

Dan nu eerst een speciaal woordje voor hen die hier niet via Bl-oxx komen:
pottomme, leuk dat u er bent! Wat leuk, wat fijn, briljant en geniaal.
Om mij een beetje te leren kennen, zoudt u nu natuurlijk een uur op Bl-oxx kunnen gaan rondwilfen, maar hee, het is nu juist de bedoeling dat we dat web streepje log eindelijk vaarwel gaan zeggen.
Daarom heb ik een lekkere collectie Bl-oxx' finest voor u geselecteerd, gewoon om een beetje in de mood te komen.

1. De zegeltjes-experience. Over de neurotische zegelverzamelaar in mij.
2. Viva la France. Over als je een vakantie boeken aan mij overlaat.
3. Taalgezemel. Ja dat dus. En een hele categorie vol.
4. Babyboom. Babyboom en hoezeer ik daarvan moet poepen.
5. De grootste blunder in het heelal. Hoe word je ontslagen nog voordat je begonnen bent?

Enfin, welkom allemaal.
En proost!
Op een mooie toekomst vol leuke logjes en fijne Agnes&Truitjes.
Yay!

Category: default

16 12 07 - 15:31

Kerstverhaal

En toen liepen wij keurend, in kaplaarzen die diep wegzakten in de zompige klei, over de kerstbomenlanderijen van mijn ouders.

(Vooruit, de kerstbomenlanderijen moet ik wellicht even toelichten. Het is een heel lang, ingewikkeld verhaal, over mijn ouders die grootgrondbezitters zijn maar lang niet snobistisch, over de dag dat zij besloten om een ferme pachtersknaap wat piepkleine dennetjes te laten poten (want geen tijd voor agrarische onzin), over dat ze de dennen een paar luttele jaartjes zouden laten uitgroeien om ze daarna eenvoudig te laten uitgraven door kerstminnende dorpelingen, over dat die paar jaartjes ras en druk verstreken, over dat de piepkleine dennetjes na inmiddels vijftien, ja vijftien jaar nu woudreuzen zijn, over dat mijn ouders nu met duizenden woudreuzen in hun maag zitten.)

Enfin.
'Ik wil de grootste die er is,' informeerde ik Man hebberig, die met een spade over zijn schouder naast me baggerde.
Man vond het prima. 'Zolang hij maar kleiner is dan drie meter,' besloot hij toegeeflijk.
En dat was ik met hem eens. Het geval moest wel in de woonkamer passen natuurlijk.
Maar ja.
Hoe groot is drie meter, hè. Dat is lastig inschatten als je zo in een veld reuzenbomen staat.
We kozen een net exemplaar uit. Man groef, ik reed de kruiwagen aan, wat een team.
En u dacht het al.
Er moest een meter vanaf wilde het gevaarte rechtop kunnen staan. Onder ons plafond van drie meter hoog. Man zaagde nors.
'Het ziet er wel een beetje eh... ráár uit,' vond ik kritisch, kijkend naar het tegen het plafond gedrukte stompje.
Ja. De sfeer zat er goed in.

'We moeten meer ballen,' bekeek ik mijn werk met een schuin hoofd. Al mijn ballen zaten in de boom, en amper de helft was gevuld. Ja, dat krijg je ervan, van hebberigheid.
Dochter jengelde, ze vond er al een tijdje niet zoveel meer aan, aan het hele kerstboomgebeuren. Man fronste zijn wenkbrauwen. Ik wilde naar de winkel. Man zuchtte en voerde Dochter een fruittella tegen het jengelen. 'Doe nou niet,' zei ik nog. Maar het was al te laat, de fruittella zat al in het kind. En hij kickte grondig in. In de kerstballenwinkel.
Juist. Het werd nu echt gezellig.

Man draafde achter zijn hypoglemisch stuiterende nageslacht aan en vloekte.
'Had je haar geen fruittella moeten geven,' gooide ik olie op het vuur. En ik ging rustig verder met het uitzoeken van een stel fijne glimmers.
'Kom hier! Niet aankomen! NEE, NIET DOEN!' hoorde ik Man brullen, temidden van teer kerstgoed.
Kijk eens aan. We genoten met volle teugen van elkaar en de gezelligheid.

'De lampjes doen het niet meer,' constateerde ik verbaasd, toen ik, eenmaal thuis, de stekker in het stopcontact deed.
De lampjes deden het niet meer.

Het was een vredig tafereel.
Heerlijk. De kerst is begonnen.

Category: default

16 12 07 - 15:29

Ik schrijf scenario's en ik ben er verdamt goed in

Ik heb dus een briljant scenario geschreven voor dit ding:



En als u carnaval stom vindt, toe maar.
Dat kan de beste overkomen.

Category: default

16 12 07 - 15:28

Het personeelsfeest (deel II)

'Snotmiljaar! Snotmiljaar!' bulder ik.
Ik waai met mijn flapperende regenpak door De Veldmuizen, hak een paar Zonnebloemen aan gort en maai door de net op tijd opzij springende Luie Honden. Zet mij in een groepje werkweigerende boskabouters en ik wórd me toch ineens een potje irritant daadkrachtig, manmanman.
'Geef mij maar een paar telefoons, ik regel dat wel,' mopper ik tegen het meisje met de microfoon.
Ze overhandigt me opgelucht twee mobiele telefoons en een GPRS-apparaatje.

'En dan neem jij dit apparaat,' sommeer ik een nerdige jongen met een bril, en ik duw het GPRS-apparaat in zijn handen. 'Man en ik nemen de telefoons wel.'
Het is de bedoeling dat we via de telefoons per sms coördinaten ontvangen die we moeten invoeren in het GPRS-apparaat. Zo worden we naar een vos geleid. Het spel gaat 90 minuten duren, zo verklapt het eerste smsje jolig. 90 druipende, modderige, duistere, steenkoude minuten.
'Mooi dat ik die fleecetrui ga ontvreemden, als goedmaker voor de longontsteking die ik hier sta op te lopen,' vloek ik tegen het regenpak naast me.
Het regenpak zwijgt druipend terug.

De smsjes stromen binnen. Over jagers en stropers en andere spelspam, maar coördinaten ho maar. Enkele boskabouters piepen dat ze het koud hebben. In afwachting van de coördinaten besluiten we maar vast te gaan lopen, we zullen zo wel aanwijzingen krijgen. We lopen. En lopen. En lopen. Mijn nieuwe spijkerbroek wordt nat, mijn mascara loopt uit, er sijpelt modder door mijn schoen. We raken verder en verder van het etablissement en het echte spel is nog niet eens begonnen. Dit personeelsfeest zuigt.
'Ho!' roep ik naar het mistroostig voortmodderende troepje.
'Hebben we coördinaten?' vragen mijn boskabouters hoopvol bij het armzalige straaltje van een minuscule zaklantaarn.
'Nee, nog steeds niet,' brom ik.
Ik weeg mijn kansen. En waag de gok.
'We gaan ermee stoppen,' zeg ik streng.
Aiai. Men kijkt me ontredderd aan. Stoppen? Zomaar? Mag dat wel? Het is een gedwee volkje, die boskabouters, ik zeg het u.
'We gaan terug, dit is niet leuk meer,' leg ik met een vastbesloten blik uit.
Er klinkt instemmend gemompel.
Ik heb gewonnen.

Op een drafje sukkelen we terug naar de warme kroeg.
Als we er bijna zijn, trilt mijn telefoon. Ik kijk stiekem onder mijn regencape. Coördinaten.
Ik kijk spiedend om me heen of niemand mijn actie ziet en druk ze weg. Dan duw ik de zware deur open.
'Biertje, anyone?'

De fleecetrui is overigens heerlijk. Ik draag hem al drie dagen onafgebroken.
Dempt mijn schrompende hoestje uitstekend.

Category: default

12 12 07 - 22:06

Het personeelsfeest (deel I)

Als we maar niet ingedeeld worden in groepjes,' sis ik tegen Man.
'Al mijn collega's zijn universitair geschoold, je denkt toch niet dat die aan groepjes doen,' speelt Man de Troef Van De Intelligentie.
Ik twijfel. Op de uitnodiging voor het personeelsfeest stond iets over een wandeltocht. Ik voel echt groepjes aankomen en mijn instinct bedriegt me zelden.
'Nou vooruit, maar als we moeten wandelen in het donker gaan we naar huis,' beslis ik.
'Natuurlijk lieverd,' stemt Man in.

'En jullie horen bij de boskabouters.'
Een vrolijke dame drukt een kaartje in onze handen.
'Ach, de boskabouters, natuurlijk. Kom, we gaan maar weer eens,' bijt ik met een knarsende smile tegen Man. Ik vouw mijn paraplu weer open en duw tegen de zware deur van het etablissement om rechtsomkeer te maken naar onze auto.
Maar Man ziet net een paar collega's en heel veel bier en hij schiet er zwaaiend op af.
'Hier, deze truien zijn voor jullie, en dit regenpak ook,' zegt de vrolijke dame. Ze perst me een stel fleecetruien in mijn armen. 'Zometeen krijgen jullie informatie over de GPRS-tocht die rond een uurtje of half acht begint.'
Ik kijk naar buiten. Het is pikkedonker. En het giet.

'Haaai! Bij welk groepje zitten jullie?' laaien de collega's enthousiast. Ze proosten luidkeels met pullen bier.
Ik trek mijn mondhoeken gespannen naar mijn oren en doe liefkozend alsof ik Man een kus wil geven. Hij buigt zijn hoofd naar me toe, de sufferd. 'We gaan. NU,' fluistersneer ik giftig in zijn oor.
Man wrijft met een pijnlijk gezicht aan zijn oorschelp. 'Ach, liefje, we drinken gewoon even wat, straks gaan we.'

Het is straks en daar sta ik. In de stromende regen, pikkedonker, met mijn nieuwe fleecetrui en verschrikkelijk onflatteus regenpak aan, zonder gevoel in mijn voeten, mijn mooie bruinleren laarzen tot de enkels vol modder.
'Van ieder groepje moeten zich twee mensen aanmelden voor de telefoondienst,' roept een opgewonden meisje door een microfoon.

De altijd ijverige boskabouters staren stuk voor stuk naar de grond. Waar striemende regendruppels kringen maken in de modderplassen.