octaview

Category: default

31 01 08 - 20:08

Octavie Wee! Wee! Wee!

'Ik kijk op mijn werk altijd wel even op octaview.nl,' biecht vriendin J. op.
Ze spreekt octaview uit als octa-few, op zijn Engels. Net als interview zeg maar.
'Octavie Wee punt nl,' herstel ik voorzichtig. Ik wil namelijk niemand voor het hoofd stoten. Want in het echt ben ik natuurlijk gewoon een Limburger. En Limburgers stoten niet graag voor hoofden.
Vriendin J. kijkt me verschrikt aan. 'Octavie Wee?'
Ik knik.
Het is even stil.
Dan wordt vriendin J. wakker.
'Hei! Dat is eigenlijk keigoed bedacht van je!' roept ze.
Ik knik weer. Ik wist dat op zich wel al.
'Want de W is de eerste letter van je achternaam!' juicht vriendin J. strak door.
Ook dat wist ik eigenlijk al. Maar om haar een plezier te doen kijk ik er ook vrolijk bij. Staat ze tenminste niet in haar eentje. Limburgers laten mensen namelijk niet graag in hun eentje lachen.
Wat ik u hier dus probeer te vertellen.
Octaview=Octavie Wee.
Had ook best in één zin gekund hè, an sich.
Maar dat was natuurlijk lang zo gezellig niet geweest.
Ik ben dus een Limburger, voor als u het nog niet wist.

Category: default

29 01 08 - 09:49

Een nieuwe A&T

Category: default

28 01 08 - 10:28

Het verschil tussen artsen en gewone mensen

Vriendin L. is huisdokteur. Dat vindt ze leuk, hoor, ze doet het graag.
'Vind je het niet eh vies, al die eh ménsen?' informeerde ik subtiel.
'Nee,' zei ze, 'de meeste mensen zijn echt behoorlijk schoon.' Ze keek er eigenlijk wel een beetje verwonderd bij.
Ik rilde. Persoonlijk raak liever zo weinig mogelijk vreemden aan. Laat staan dat ik aan andermans moedervlekken, karbonkels of fistels ga zitten pulken. Fístels. Horror.
'Anyway, ik heb honger,' zei de huisdokteur.
Dat is het verschil tussen artsen en gewone mensen hè. Artsen krijgen trek van uitstrijkjes, steenpuisten en ingegroeide haren, gewone mensen moeten er van braken.
Ze keek om zich heen of er ergens eten te krijgen was. Maar dat was niet zo, we zaten namelijk in de trein. Daar ligt het eten meestal niet voor het oprapen. Nu ja, eigenlijk wel natuurlijk. Enfin, u begrijpt mijn punt.
'Boterham?' bood ik aan. Ik slingerde mijn verfrommelde broodzakje voor haar neus. Heel gezond, brood met kaas.
'Ik wil friet,' stelde de huisdokteur vast. Ze drukte met haar vingers tegen haar buik.
'Friet?' fronste ik. 'Je hebt geluncht met een dikke, vette Bossche Bol en nu wil je friet?'
'Speciaal, met een frikandel,' diagnosticeerde de huisdokteur.
Ik keek naar mijn taaie brood. 'Ik wil ook friet,' aarzelde ik.
Ik rekende snel uit of ik friet mocht van mezelf. Mijn geweten roept namelijk altijd heel hard dat ik maar één keer per week frieten mag eten. Ik had maandag nog friet gehad. Hm, tough choice. Mijn geweten en mijn maag gingen met elkaar in conclaaf. Dat zeg ik nu heel netjes, conclaaf, maar eigenlijk was het natuurlijk gewoon een ordineure ruzie. De huisdokteur doet het ook! riep de maag. Carnaval voor de deur! schreeuwde het geweten. Als zij het mag, mag jij ook! knorde de maag. Cholestorol! zei het geweten vals.
'Ik heb eigenlijk maandag nog friet gehad,' zei ik benepen tegen de huisdokteur. Ik keek er heel schuldbewust bij.
'Ik gister,' laconiekte L.
'Gister?' zei ik met grote ogen. 'Gister? Maar dat is toch hartstikke sle..'
Ik slikte mijn zin snel in. Mijn maag ontving hem met open armen, vierde de victorie en sloeg met het bestek op tafel. Frieten! Frieten! Frieten!
'Waar stappen we uit?' vroeg ik.
En ik keek hongerig uit het raam.

Category: default

26 01 08 - 20:06

Die heeft verdomme Prins Lodewijk ziek gemaakt

En dan schrijf je een scenario.
En dan zit je in de zaal.
Die 2x is uitverkocht. UITVERKOCHT.
En dan stuitert het publiek van enthousiasme zowat door de tribune heen.
En dan lacht men heel hard om je grappen. Ménsen láchen om míjn gráppen.
En dan krijg je ook nog eens deze mail in je inbox:

Hallo,
Ik ben naar jullie super leuke show geweest.
Die stomme greepy, die heeft verdomme prins Lodewijk ziek gemaakt.
Maar gelukkig hebben jullie hem gevangen.
Als je me terug wil mailen is dit mijn e-mail adres:
*********
Hebben jullie me zien zitten?
Ik had een vampiere, pak aan, Leuk hé.


Ik ga even nagenieten.
En zuipen.
Dat mag ik.
Want ik ben namelijk heel erg leuk.
En grappig.

Category: default

25 01 08 - 19:41

Alles paletti en het vooruitstrevende haar

'Heb je nieuw haar?' vraagt Man. Hij knijpt één oog dicht om beter te kunnen kijken.
'Ja,' antwoord ik trots.
'Ah, leuk,' vindt Man.
'Echt?' onzeker ik.
'Ja, met een pony,' stelt Man vast.
'Mam, hij vindt mijn haar niet leuk,' klaag ik tegen mijn moeder.
Man stuitert even. 'Wel! Ik vind het wèl leuk!' roept hij totale verontwaardiging.
'Als je maar goed weet dat het een echt Jeanne d' Arc-kapsel is,' doe ik nuffig.

Zoals u leest, gaat het goed hier. Ik heb nieuw haar, een nieuw, uiterst aardig tuniekje waarin mijn buste minimaal twee keer zo groot lijkt en ik heb twee nieuwe Agnes&Trui's gemaakt. Wat een dag. En dan mag ik morgen on top of it all ook nog eens naar mijn zelfgeschreven scenario gaan kijken, samen met mijn ganse familie, inclusief Dochter in Het Leukste Kabouterpakje. En vanavond ga ik languit op de bank naar de LVK-finale kijken. Ow, hoe gezellig is dat. Mensen, ik ben een blij persoon.

Man is even stil. 'Maar Jeanne d' Arc was toch eigenlijk een Man?' aarzelt hij.
'Je bent niet lekker,' antwoord ik. Kom hee, wie is er hier nou van de cultuur, hij of ik. Ik dus.
'Ik weet het zeker, het was een man,' houdt Man stug vol.
Ik denk aan La liberté guidant le peuple*. Mooi niet dat dat een man was, die rondborstige Liberté. En mokkend pluk ik aan mijn nieuwe pony.
'Maar ik vind het écht leuk hoor, je haar,' troost Man gul.
'Ze was alleen maar verklééd als man,' brom ik een beetje toegeeflijk.
'Kijk, dat bedoel ik toch,' grijnst Man.

Ah, nou, omdat u natuurlijk weer een foto wil. Toe maar dan. Ik heb er expres heel progressief voor gekeken. En ook een beetje zwoel. Want dat was ze wel, die Jeanne d' Arc.

* Eigenlijk vertik ik het. Dit schilderij hoort u te kennen. Maar pottomme, vooruit. Klik.

Category: default

23 01 08 - 19:47

Het was toch geen redding uit de kosmos

De famous KimT had een fotoboekje. Van baby Janna. Een piepklein fotoboekje vol met adorabele foto's, heel geinig gerangschikt met hoekjes en lieve tekstjes en paginagrote full colour-platen.
'Mag ik ook even kijken?' geilde ik. En meteen bij het aanpakken van het boekje wist ik het al. Ik moest ook zo'n fotoboekje. Niet met foto's van baby Janna, dat zou een beetje raar zijn, maar met foto's van Dochter natuurlijk. Om mee te nemen. Zomaar. Om mensen te laten zien. Wie? Zomaar. Mensen. Ja sorry hoor. Ik heb gewoon een fokking knap kind, die moet geshowd worden.
Watertanden, dat deed ik er dus van, van het boekje. En nonchalant informeren waar of ze het vandaan had.
Van de Hema dus, als ik het niet dacht.
'Moetmoetmoetwilwilwil,' zei ik dezelfde avond grommerig tegen Man.
Ik had mezelf achter mijn Macje opgesloten en blafte tegen iedereen die te dicht in de buurt kwam. Als ik iets in mijn hoofd heb, ja, nou. Berg je dan maar.
Ik downloadde de Hemasoftware voor het boekje. Het duurde nogal. Pomtidom. Trommel met vingers.
Ah. Kijk. Daar hadden we het programmaatje. Een gezellig Hemaprogrammaatje. Met foto's van Hemakinderen in de lay out. Oh, hemel, wat zijn Hemakinderen altijd lelijk. Daar moest gauw een foto van Dochter tegenaan gesmeten worden om het ugly geheel te compenseren, zoveel was zeker. Druk klikte ik mezelf door wat vragen heen. Daar viel mijn oog op het onheilspellende woord Apple. Dit programma is nog niet geschikt voor Applebesturingssystemen. We doen ons uiterste best om blabla. Ja, snotmiljaar.
Dus downloadde ik echt heel geduldig de Kruidvatsoftware voor een zelfde soort boekje. Zelfde prijs, zelfde mogelijkheden, Kruidvatmerkje. Appleproof, dat had ik natuurlijk wel al even gecheckt. Het downloaden verliep vlot, ik werd nog best vrolijk. Oh nee, toch niet. De software werkte niet. Zeik.
Dus downloadde ik uiterst kalm de Myfotobook.com.GMBH.de.yadayada-software. Zelfde boekje, lagere prijs, zelfde mogelijkheden. Binnen no time gedownload. Binnen no time computer vastgelopen. Kaputt. Vonken eruit. Stoom. Tilt.
'Gaat het nog schatje?' stak Man zijn hoofd om de deur.
Ik kon alleen nog maar sissen.
Na een herstart, een serieuze wegflikkering van alle dooie programma's, besloot het Kruidvatding het spontaan toch maar te gaan doen.
Dat was een soort redding uit de kosmos denk ik. Anders had u mijn hoofd vandaag op nu.nl voorbij zien komen. Met zo'n zwart balkje voor de ogen.
Enfin, ik was blij met mijn werkende Kruidvatprogramma. Ik plempte 154 foto's op 26 pagina's en besloot het ding nog eens te upgraden naar 34 pagina's, zo koddig vond ik het. Ik had een nieuw hobby. Ik verzon grappige tekstjes, schoof met foto's, klungelde aan lay out, en dat twee avonden lang, tot ik een werkelijk fenomenaal bundeltje had. Echt, ik zou het kunnen uitgeven, zo mooi. U zou het wellicht allemaal wel van me willen kopen, zulk een kwaliteit. Briljant was het dus. En ook met zo'n mooi kind erin hè.

Send deed ik. En stuurde mijn boekje naar de Kruidvatfotofabriek.
Plof deed het programma.

Alles weg.
En nu vraag ik me af.
Had ik dat kunnen weten?

Category: default

21 01 08 - 19:53

Geen jurk voor domme snollen

Hoe dan ook, ik heb dus een jurk. Een partydress, reteduur van een Echt Merk. Normaal doe ik niet aan de merken, kom op hee, waar ziet u mij voor aan. Ik ben gelijk een berooide, langharige zwerver, dol op tricot shirtjes, u weet wel, shirtjes met ferm op de buste de leus dat je tegen comic sans bent of de naam van een museum erop. I'm the one die die museumshirtjes koopt, hee misschien wel de enige. Wel de strakke damesvariant hoor.
Hoe dan ook, de jurk. Voor mijn jurk moet men dus gestudeerd hebben. Liefst iets in de hogere wiskunde en algebra. Mijn jurk is niet voor domme snollen. Oh. Hemel. Neen.
Mijn jurk is namelijk twee jurken. Een binnen- en een buitenjurk. Of misschien heet dat tegenwoordig wel een boven- en een onderjurk, ze verzinnen zo van alles wat hè, die kleermakers van tegenwoordig. De bovenjurk heeft twee guitig flapperde lapjes op de schouders, een soort mouwtjes maar dan design. De onderjurk heeft twee spagettibandjes en een oerspannend decolleté. De lapjes en de bandjes vormen het enige verbindingsstuk van de ganse japon. Op die plek zijn met minuscule plastic, doorzichtige koordjes de boven- en onderjurk met elkaar in contact gebracht. En daar zit hem de kneep. Komt de onderjurk om een of andere mysterieuze reden, ik noem iets geks als uitkleden, uit de bovenjurk, nou, los de trossen dan maar, hijs de zeilen en enter het schip ter trammelant. Sodemieters zeg, wat een drama. Met geen mogelijkheid krijgt men de onderjurk dan weer op de juiste plek. Of misschien wel op de juiste plek maar dan zit de bovenjurk binnenstebuiten. Of zit het oerspannende decolleté op je rug. Na vier maal draaien, denken, nogmaals draaien, keren, vouwen, al mijn ruimtelijk inzicht voor de hele week opsouperen en vervolgens eindigen met een rood labeltje tussen mijn boezem, was ik het beu. Ik ben nu eenmaal niet van de algebra, dan moet je dat ook gewoon niet willen.
'Draai mijn jurk eens even goed,' wierp ik Man mijn kostbare partydress toe, vlak voor een groot festijn zou losbarsten.
Ik schoot onderwijl haastig in mijn fijnbelijnde maillot. Wat kan ik zeggen, efficiency is my middlename.
Man gooide de jurk een eindje de lucht in, ving de langzaam naar beneden zwevende soepele rok op twee armen op, goochelde een zwierige draai en overhandigde me een perfect in elkaar passend setje.
'Maar ik had het voorwerk al gedaan,' beantwoordde ik zijn triomfantelijke blik.

'Ha! Ha! En toen moest Man mijn jurk dus net in elkaar draaien,' schaterde ik even later tegen mijn visite.
Want ik doe me dus gewoon niet slimmer voor dan ik ben of zo. Ik laat geen kans liggen om mezelf eens lekker dom voor te doen hoor. Benadrukken die zwakke punten.
'Ha. Ha.' Deed mijn visite voorzichtig.
'En je maillot?' aarzelde men, druk roerend in de koffie. De bodems barstten zowat uit mijn hippe kopjes van al dat geroer.
'Maillot? Wat is er met mijn maillot?' Ik tilde mijn rok een niet zo kuis stukje omhoog.
'Heeft Man die ook even voor je gedraaid?' waagde en durfal moedig.

Mijn fijnbelijnde maillot zat dus clownesk gedraaid. Het zag er idioot uit. Alsof ik een heel enge ziekte had eigenlijk.
Ik was een karikatuur lieve mensen.
Het was ontstellend en deerniswekkend.

Category: default

21 01 08 - 10:04

Doe maar net alsof ik er niet ben hoor

Jaja, ik ben te laat, ik weet het, wrijf het er maar in, snotmiljaar. Hoe dan ook, de winnaar van de kaarten voor Het Feest Van Carnaval heeft inmiddels een e-mailtje gehad, ze is er blij mee ja.
Verder heb ik haast want ik moet nog een hoop. Ik moet een carnavalspekske en Man ook, want we gaan namelijk dit jaar naar de Stasiefestasie. En dat is niks met een foute Duitse geheime dienst maar iets met een station en heel leuk. Oppas is al geregeld. Maar goed, daar kun je niet aankomen met het oude jurkje van je moeder, de eeuwige maillot met een gat en de mottige jas van je opa, die je al jaren achtereen rechtop en stinkend in een hoekje van de zolder hebt staan. Nee. De Stasiefestasie, dat is het echte werk. Ik moet een pekske dus. Oh, ja ik heb het alweer over carnaval, wen er maar aan, ik blijf u er de komende weken fijn mee irriteren. Omdat u carnaval zo enig vindt. Sterker nog: ik heb zelfs ontiegelijk zin om eens lekker een rellerige dialectweek te organiseren dus hatsekidee, houdt uw hart maar vast vast. Vast. Vast. Juist, en dan wil ik u ook nog wel even vertellen over mijn jurk die geen jurk is maar een wiskundig raadsel. Zo erg. Man moest hem voor me uit elkaar puzzelen. Een drama. Over Man gesproken. Die is dus morgen jarig en dan wordt hij dertig, een mijlpaal, een feest op zich. Maar heb ik een cadeau? Hah, neen, wat denkt u nu! Natuurlijk niet. Ik was ziek, weet u nog? En nu moet ik als de sodemieter een cadeau organiseren. En mensen. Want zonder mensen geen partijtje. Dus hee, lieve leute, ik ben even weg.

Category: default

18 01 08 - 19:30

In kotsnaam

Ja, u kunt dus nog tot morgen meedoen met de quiz en vier (vier! VIER!) kaarten winnen voor Het Feest van Carnaval op 26 januari.
Met optredens van KUS, Elize, Bob de Bouwer en BEM, en een geniale verhaallijn, vol grapjes. Ja, echt. Grapjes.
Be quick, be smart, de concurrentie is moordend.

En als u nu denkt: gottegottegot, wat zijn we weer vrolijk vandaag, dat is slechts schijn.
Ik ben namelijk ziek en ik moet de hele tijd aan vliegende augurkjes denken. Ik moet zo ontiegelijk kotsen van vliegende augurkjes.
Anyway, het is kut, want nu kan ik niet naar haar feestje.

Category: default

15 01 08 - 09:40

Quizzzz!

Vandaag doen we een quiz.
Ja! Ja! Een quiz! Hartstikke leuk!
Nu wilt u natuurlijk weten wat u kunt winnen. Nou NOU! NOU! Let even op, lieve mensen, dat is namelijk flink gortig.
Namelijk.
Vier kaarten voor Het Feest Van Carnaval op 26 januari in de Brabanthallen in Den Bosch.
Het Feest van Carnaval is een kleurrijk spektakel rondom het thema carnaval. Over de onnozele Prins Lodewijk, de prins van Sterrenburg, en zijn uiterst beleefde adjudant. Ze drinken samen bubbelranja aan de toog op het carnavalsbal. Maar daar is de Creepy Clown, die stiekem helemaal geen clown is, maar de baas van het Koninkrijk Van Het Losse Steekje. De gemene clown heeft een enorme hekel aan carnaval en doet er alles aan om dit belachelijke feest in het diepe Zuiden uit te roeien. Gaat het hem lukken? Zal carnaval dit jaar dan echt niet doorgaan? En wie is toch die prachtige prinses in die blauwe hoepeljurk?
Met optredens van Elize, KUS, BEM, Bob de Bouwer en natuurlijk De Deurzakkers. Het feest is gericht op kinderen tussen vier en twaalf jaar en hun ouders.

Enfin, voordat u naar dit wahnsinnige schauspiel mag, moet u natuurlijk even zweten.
Beantwoord de volgende vragen, mail de antwoorden naar octaviemailt@octaview.nl met vermelding van je e-mailadres, vóór zaterdag 19 januari.
De winnaar maak ik op zondag 20 januari bekend.
Bij gelijke uitslag verloot ik de kaarten eerlijk onder de meerdere winnaars, over de uitslag kan niet gecorrespondeerd worden.
Alle antwoorden zijn terug te vinden op de sites van Het Feest Van Carnaval, OctavieW.nl of Bloxx.web-log.nl, via google of uw gezonde verstand natuurlijk.

Even naar de reclame...

En dan nu, hatsekidee, de QUIZ!

Over Het Feest van Carnaval
Vraag 1: Wie presenteren Het Feest van Carnaval?
A. Ewout Genemans en Jon Karthaus
B. Bastiaan en Moes
C. Willem Wever en Jetske van der Elzen
D. Prins Lodewijk en de Adjudant

Vraag 2: Hoe heet de mooie prinses in de blauwe hoepeljurk?
A. Antonia van Narrenmütz
B. Galaxia uit het koninkrijk Romanzië
C. Hadewijch van Septerzwaaij
D. Amalia van Oranje Nassouw

Vraag 3: Welke kleren dragen de presentatoren tijdens de reclame/trailer van Het Feest?
A. Een prinsenkostuum, compleet met maillot en steek
B. Ze zijn uitgedost als leden van de raad van elf
C. De een draagt een jurk met blauwe pofmouwen, de ander een wit jasje met een roze overhemd
D. De een is Spongebob, de ander Pokémon, het blijft tenslotte Jetix

Vraag 4: Hoe heet Den Bosch tijdens carnaval?
A. Oeteldonk
B. Lampengat
C. Het berggeiteriek
D. 's- Hertogenbosch

Blogstuff
Vraag 5: Waarom heten Agnes en Trui Agnes en Trui?
A. Trui vanwege het product dat ze levert, Agnes naar het Latijnse woord voor lam: Agnus.
B. Zo heten mijn oma's
C. Omdat ik van idiote, antieke namen houdt die ik zelf 'Klassiek' en 'Tijdloos' prefereer te noemen
D. Zowel A, B als C

Vraag 6: Hoeveel geld heb ik dankzij u ingezameld voor Stichting Akwaaba?
A. Tussen de 800 en 900 euro
B. Tussen de 700 en 800 euro
C. 500 euro precies
D. Nog geen 15 euro, het liep niet zo lekker

Vraag 7: In augustus 2006 ben ik samen met mijn gezin verhuisd van Daarwaarwewegwilden naar Tweeuurverderop. Waar lag Daarwaarwewegwilden ongeveer?
A. De Randstad, niks voor een provinciaaltje zoals ik
B. Arnhem, ik gedij niet in een stug durp
C. Apeldoorn, daar verstonden ze me niet
D. Limburg, Limburgers zijn dom, daar moet je snel wegwezen

Vraag 8: Wat vind ik van winterse sporten?
A. Skiën yek, mag ik even kotsen?
B. Schaatsen is geil
C. Zowel A als B
D. Sport? Sport? Wat is dat?

Vraag 9: Welk thema dring ik Dochter nogal op als het om speelgoed cq decoratie gaat?
A. Opdringen? Dat is zo niet zen. Dochter is helemaal vrij in haar esthetische keuze
B. Paddestoelen, kabouters en rood met witte stippen, alternatieve houten troep
C. Matrouschka's en Bambi's
D. Alles van plastic, Dora, Winnie de Poeh, Disney, zo lang V&D het maar verkoopt want V&D is tof

Vraag 10: Wat is mijn favoriete vakantieland?
A. Denemarken, Dochter vindt het daar ook zo fijn
B. Finland, kan er niet genoeg van krijgen
C. Een of andere bananenrepubliek, hoe corrupter, hoe beter, Amerika ofzo
D. Frankrijk, de Fransen zijn zo vriendelijk

Enfin, doe zoals boven beschreven, pleurt uw antwoorden op de mail en misschien mag u met me mee in de polonaise.
Nog een berichtje voor u, en u en u: jahaa, ik weet zo onderhand wel dat u niet van carnaval houdt. Doet u dus vooral niet mee met de quiz:)

Category: default

14 01 08 - 19:30

Sodom en Gomorra en poep en kots

Hallo?
Hallo, bent u daar nog?

Nou ik kom even boven hoor. Uit de onderwereld van kots en poeperij en theelepeltjes ORS en thermometers die uitslaan.
Zat ik daar vanmiddag met de huisdokter een volwassen gesprek te voeren over, jawel, diarree. Mijn favoriete onderwerp.
'Hoe dun?' vroeg de huisdokteur serieus.
- 'Eh, heel dun,' antwoordde ik beschroomd.
'Water?' wilde de smeerkees het naadje van de kous weten.
- Ja, maar dan bruin hè. Met hier en daar een klontje,' zette ik al mijn schaamte overboord.
Nee, dat lees je mooi niet in die fijne, roze zwangerschapsblaadjes. Dat vertelt niemand je als je denkt: kom, zo'n baby verwekken, dat lijkt me wel grappig.
Kleine kindjes worden groot, mensen. En ziek. En ze krijgen koorts.
En nonchalante zielen worden moeder. En ongerust.
En dat is snotmiljaar geen geintje.

'Als ik weer gezond ben, dan mag ik weer pap eten en fietsen hè?' zei het schatje vanavond.
Dat vond ik dan wel weer een goed teken.
We boeken progressie.
Morgen een verhaal zonder lichaamssappen, ik beloof.

Category: default

13 01 08 - 11:15

Ons eigen feestje

Scène I
Tijd: vrijdag 11 januari, 23.02 uur
Locatie: Slaapkamer kind
Setting: ouderpaar kijkt verliefd naar slapend schatje

MAN (zuchtend)
Ons schatje, morgen wordt ze gewoon alweer drie.

VROUW
Wat vliegt de tijd, nietwaar.
(Pinkt traantje weg)

Scène II
Tijd: zaterdag 12 januari, 02.56 uur
Locatie: Ouderslaapkamer
Setting: ouderpaar wordt versuft wakker door mysterieus gorgelend geluid

MAN
Ik hoor wat. Het zijn onze aardige, nette, vriendelijke, rustige buren welzeker?*

VROUW
Eh.

MAN
Ik hoor ons kind.

VROUW
Zei ze nu iets over spugen?

MAN
Nee, beslist niet. Ze is immers jarig.
(Schudt zijn hoofd)

Scène III
Tijd: zaterdag 12 januari, 02.57 uur
Locatie: Slaapkamer Dochter
Setting: Kind hangt over bedrand, vader stommelt bloot binnen

KIND
Ik heb gespuuhuuhuugd.

MAN (Bekijkt brokkelige substantie op vloer, dekbed en kussen)
Eh. Ja, dat klopt.
(Man sopt en schrobt in blote kont, kind klimt onderwijl vlug bij moeder in bed)

Scène IV
Tijd: zaterdag 12 januari, 03.30 uur
Locatie: Ouderslaapkamer
Setting: Gezin wordt versuft wakker door andermaal spugend kind

KIND
Mamaaaa!

VROUW (Mompelt slaapdronken)
Ach. Kijk. Nog een keer.

MAN
Oc, hoeveel vlaaien had je eigenlijk besteld voor morgen?

Anyway. Kind ziek. Feestje afgeblazen, bakker afgebeld, kots gesopt, treurig naar ballonnen en slingers gekeken.
Gelukkig had ze haar cadeautje al binnen.
Meet Kapitein Iglo en Piranja.

* Dit is de gecensureerde versie van het verhaal. Maar dat dacht u zeker al wel.

Category: default

11 01 08 - 09:38

En...klaar!

Category: default

09 01 08 - 20:10

Holland's next topmollel

Wat is dat toch met die presentatrices van Holland's next topmodel. Worden ze uitgezocht op hun spraakgebrek of zo? Spuugde Yfke nog van tapmaddel, Daphne sputtert over topmollellen. Van Yfke kon ik me het voorstellen, die is Fries. Of is ze niet Fries? Ik denk altijd dat iedereen met een rare naam die op een -ke eindigt Fries is. Hoe dan ook, waar ik naar toe wil met dit verhaal, ik heb dus Holland's next topmollel weten te strikken voor mijn Agnes&Trui-collectuin. Vergeet Cecile, nouja, nu ik erover na kom te denken, vergeet Cecile grote tijd, ik vond Kassandra sowieso way leuker, anyway, Check KimT's Janna! Yeah baby!

Category: default

09 01 08 - 13:38

Kiek!

De famous columniste en ik.
Haar? Welk haar? Oh, die pannenkoek bedoelt u. Ja, het regende maar weer eens.

Category: default

08 01 08 - 10:05

De boerenzakdoekqueeste

Nou, toen ging ik dus op advies van jullie op zoek naar boerenzakdoeken. Voor knapzakjes. Als traktatie op de peuterspeelzaal van Dochter. Eerst naar de boerderijwinkel, want als ze ergens boerenzakdoeken moeten hebben, is het, juist. 'Nee, mevrouw, in deze vestiging verkopen we geen boerenzakdoeken, maar in de vestiging een half uur verderop wel, hoor,' sprak de caissière hoopgevend. Stond ik daar, voor niks tussen het paardenvoer. 'Zeeman! Je moet naar de Zeeman!' schetterde mijn brein. Allemachtig, als ik ergens een hekel aan heb is het die takkeZeeman. Maar goed, alles voor de boerenzakdoeken. Bij de Zeeman stond een rij tot buiten. Uitverkoop. Alle vrouwen uit de stad waren vandaag in de Zeeman. Ik worstelde me naar binnen tussen het graaiende volk door. Allemachtig. Als ik ergens een hekel aan heb, anyway. Ik keek om me heen. Het zou in principe best mogelijk zijn dat ergens onder de omgewoelde koopjes boerenzakdoeken verstopt lagen. Maar moest ik dan echt met mijn blote handen in die bakken? Snotmiljaar, nooit van z'n langzalzeleven niet dus. Daar komen ziektes van. Ik schoot een meisje aan in een slobberend Zeemanschort. Dat zij maar mooi ging graaien. Ja hoor eens, dat is toevallig haar werk. 'Boerenzakdoeken?' fronste ze. Ze zette het op een hollen. Ik draafde er onnozel achteraan, enkele kinderen onder mijn voeten vermorzelend. Maar goed, alles voor de boerenzakdoeken dus. Ik neem mijn taak als moeder gewoon heel serieus. En kijk. Daar waren ze. Twaalf mooie zakdoeken voor een spotprijsje. Wat een tip. Ik liep naar buiten. En sloot aan in de rij. Achter een Duitse mevrouw. Een hele dikke, klagende, zwetende Duitse mevrouw die om een praatje verlegen zat. Echt waar, gek ben ik op Duitsers hoor. En ik laat geen mogelijkheid voorbij gaan om eens lekker Duits te zeveren. Maar vandaag dus even niet hè. Niet in de Zeeman. Na een uur mocht ik mijn zakdoekjes afrekenen. En ik was zo blij dat ik ze al aan de hele familie heb laten zien.

'Je Dochter is zaterdag jarig hè?' begon Juffie G. vanmorgen op de speelzaal.
Ik denk dat ze twijfelde of ik het wel onthouden had. Zij was dan ook de enige vrouw van de stad die niet bij de Zeeman was tijdens de uitverkoop.
'Ja,' glunderde ik. Want als het om mijn kind gaat glunder ik nogal snel. Kom op hee, ik ben ook maar een mens.
'Ik wil het graag volgende week in de klas vieren, komt dat uit?' vroeg Juffie G.
Ik knikte opgewonden. En begon een soort van ratelverhaal.
'Ja, daar had ik al op gerekend, ik heb namelijk boerenzakdoeken gekocht, die knoop ik dan om een stokje en dan vul ik ze met wat geinige dingetjes, dan leg ik ze allemaal in een mandje en dat gaat me toch leuk worden, manmanman, ik zie het helemaal voor me.'
'Oh,' zei Juffie G.
'Oh?' zei ik.
Juffie G. keek een beetje wanhopig.
'Gewoonlijk wordt er niet getrakteerd als kindjes drie worden,' aarzelde ze.
'Ah,' deed ik.

Category: default

06 01 08 - 20:20

Bij ons is het dus al carnaval

Gottegottegot. Er is geen ontkomen aan dit jaar.

'Waarom hebben de buren in vredesnaam de carnavalsvlag al uithangen?' mopperde ik vandaag tegen Man.
We reden de oprit op na een ochtendje schaatsbaan.
'Kerst is nog maar net afgelopen en die domme Limburgers hier gaan alweer door naar het volgende feestje,' gromde ik hardnekkig door.
'Haai buurtjes!' smeet de buurvrouw haar voordeur wagenwijd open toen ze ons aan zag komen.
'Onz'n R. is prins dit joar!' glunderde ze van oor tot oor.
'Wat ééénig en gewèldig!' klapkuste ik haar schijnheilig en ik sloeg daarbij enthousiast op haar tengere schoudertjes.
Want ik ben natuurlijk ook maar gewoon een Limburger. En wij Limburgers doen altijd heel blij.

Tien minuten later stond de prins himself aan de deur. In vol ornaat.
Een smetteloos witte maillot, een blauwfluwelen kostuum met goudstiksels. Een steek met drie fazantenveren. Een molensteenkraag en een zware, gouden ambtsketting.
Dochter kroop achter mijn benen van al dat geweld. Ik moest er even van slikken. Al die traditie. Al die folklore.
'Komt ge d'r straks ene drinken?' vroeg de prins. 'Ge woont nu immers naast het prinsepaleis!'
'Tuurlijk komen wij,' beloofde ik gul en ik zwaaide vrolijk gedag.
'Snotmiljaar, nu moeten we pottomme ook nog naar die snotverdoriese prinsereceptie,' sakkerde ik tegen Man.
Want ik ben natuurlijk ook maar gewoon een Limburger. En wij Limburgers doen stiekem altijd alleen maar heel blij als andere mensen kijken.

Op de receptie aten we soep en broodjes warm vlees. De prins werd in beslag genomen door de menigte en knikte ons steeds vanuit een ander absorberend groepje feestgangers toe. We feliciteerden een hoop mensen die we niet kenden en Dochter mocht even een raad van elf-steek op. Ze keek er heel blij bij. Ik verveelde me een beetje en pulkte in een hoekje van de kamer stiekem wat aan mijn nieuwe camera.
In een wip en uit het niets stond de drukbezette prins naast me.
'Toe maar hoor,' lachte hij toegeeflijk.
'Huh?' zei ik intelligent.
'Maak maar een foto van me, de kleine mag er ook bij op, hoor,' sprak de hoogheid zeer bereidwillig.
'Eh,' deed ik. En ik keek verward.
Maar hopsekee, daar tilde de goudbestikte doorluchtigheid mijn schatje al op.
Aarzelend liep ik iets naar achteren en draaide aan mijn lens.

KLIK! deed ik toen dus maar.

Category: default

04 01 08 - 23:07

Met een gouden randje

En dan komt de dag dat je gewoon wordt ingelijst. En aan een muur hangt. Of misschien wel op een nachtkastje staat. Of op een dressoirtje.
En dan ook nog eens in het buitenland.
Hah:)

(En nee, nu moet u niet zo zuur gaan zitten kijken naar die vlekjes. Ter meerdere prijvacy van de huidige eigenaresse moest ik even wat aan de slag met een digigum. Want ik had natuurlijk weer op mijn eigen kunst zitten knooien. En u weet: ik en de zeikerige fotobewerkingsprogrammatuur van heutzutage, neen, wij boteren niet. Niet.)

Category: default

03 01 08 - 20:09

Hugo Vanthekske en De Controversiële Dichter

Vandaag ga ik u twee literaire verhalen vertellen. Nu ja, geen echte literaire verhalen, ik ben immers geen literator of romancier. Het zijn verhalen die gaan over literatuur, die er zogezegd naast gelegen hebben. Dat kan óók heel mooi zijn. Maar in dit geval is het minder mooi maar eigenlijk veeleer pinnig, dan weet u dat maar vast. Want ik ben in een pinnige bui.

Het eerste verhaal wilde ik u al heel lang geleden vertellen maar dat initiatief werd in de kiem gesmoord. Het zit zo. In februari 2007 overleed een dierbaar universitair hoofddocent van mijn Alma Mater. Hij doceerde Vlaamse Letterkunde, dan weet u het wel. Het was een tragische dood van een groot man. Om nu hier met zijn echte naam te gaan lopen strooien, vind ik ongepast, daarom gebruik ik graag het pseudoniem dat ik ooit voor hem verzon, een lang verhaal over een stripverhaal dat ik maakte over de faculteit, blabla en hoe dan ook: Hugo Vanthekske. Ik was aangedaan door zijn gruwelijke ziekbed en dood en wilde er graag iets over kwijt aan u. Aarzelend over de te kiezen toon klikte ik wat over internet en kwam terecht op een weblog waarvan de auteur toevallig net een necrologie over Vanthekske had geplaatst. Ik las, fronste en las nog eens. En besloot dat het een kunst moest zijn om een necrologie te schrijven over een overledene, met jezelf als opgehemeld hoofdpersoon. Enfin. Dit was de reden waarom ik in februari geen stukje aan u schreef over Hugo Vanthekske en waardoor ik het hele idee van de necrologie resoluut liet varen. Ieder stuk dat ik aan Vanthekske zou opdragen zou vanaf dat moment te veel over mezelf gaan.
Hoe dan ook, Vanthekske schreef tijdens en over zijn ziekbed een boek. Een roman. En die roman moet u dus gaan lezen want hij is naast bijzonder en apart ook aangrijpend en mooi. Hier kunt u bestellen, volgende week zal ik u overhoren.

Het tweede verhaal gaat over De Controversiële Dichter. De Controversiële Dichter woonde, we schrijven zo'n twaalf jaren geleden, bij ons in het dorp. De Dichter had een zware tred, een morose oogopslag en een gebogen rug, alsof hij twintig zware kilo's aan poëzie op zijn schouders torste. Op een mistige dag, tijdens een oogstfeest, processie of enig ander zwaar Katholiek plattelandachtigs gebeuren, kwam de Dichter naast me staan, greep tersluiks mijn hand en vroeg of ik met hem in de nabijgelegen stad een biertje wilde vatten. Ik hupte, bloosde en wreef een verwaaide sliert haar achter mijn oor. Hij was lelijk, maar ik was zeventien en stemde toe. Op zijn gammele fiets kwam hij me halen, ik glipte de deur en onder het toeziend oog van mijn vader uit in een naveltruitje en mijn suède cowboyjas. Dat was mijn vrijgevochten outfit, het leek me wel passen bij een rendez-vous met een kunstenaar. We streken neer in een kroeg met donkerrode, hoogpolige tapijtjes op de eikenhouten tafels, daar waren er nogal veel van in de stad. De Controversiële Dichter vertelde in loden zinnen over zijn droefgeestige bestaan, ik luisterde met mijn handen gevouwen onder mijn kin. Nu en dan pakte hij mijn hand gekweld beet, ik lachte daar onwennig om en pulkte wat aan mijn truitje.
Na die dag heb ik de Dichter nooit weer gezien. Hij vertrok, zoals alle dichters, naar Amsterdam, ik verruilde mijn naveltrui voor een gebatikt bloesje en nam de trein naar Nijmegen, alwaar ik voor altijd korte metten maakte met poëzie in al zijn verschijningsvormen, en de kunst van de moderne letteren omarmde. Die korte metten hadden overigens niks te maken met De Dichter maar veeleer met de neurotische juffer die ons luid scanderend doceerde in de poëzie-analyse, maar dat terzijde.
Enfin. Na twaalf luchthartige, poëzieloze jaren, kwam er onlangs een verbolgen bericht. Van De Controversiële Dichter. Het was hem ter oren gekomen dat ik mijn Neerlandistieke intellectuele bagage verkwanselde. Wegsmeet. Heulde met pulpige TV-kanalen en zelfs mijn ziel aan de luchtige maar oh zo duistere logwereld had verkocht. Hij rukte van zwaarmoedige verontwaardiging zijn lange, vette haren uit zijn hoofd en schudde zijn hoofd over zoveel droeve tragiek.
Ik las, fronste en las nog eens.
En besloot dat De Controversiële Dichter een writer's blockje heeft.
En zijn armetierige bundeltje wil ook maar niet verkopen.
Maar verder no offence natuurlijk.

Zo.
Nu ben ik mijn venijn voor de eerstkomende tijd wel weer kwijt hoor.
Vanaf morgen weer geinige pulpstukjes.
Doe ik niet moeilijk over.

Category: default

03 01 08 - 10:03

Ik moet verven dus ik kan niet loggen

Ja, dat dus.
En hij is dus nog niet af hè.

Category: default

01 01 08 - 14:19

Nieuwjaars-ADHD

Zo, hatseflats, het is gewoon alweer 2008. Waar blijft de tijd, manmanman. Na een halve pot knoflooksaus tijdens het diner gisteravond, heb ik alle kransjes en wandelstokjes uit de kerstboom gevreetkickt en toen kreeg ik een hardnekkige ADHD. En nu moetmoetmoet de boom er vandaag nog uit, het kreng. Het huis moet gepoetst, de ramen gelapt, de zolder opgeruimd, de kelder gesopt en de tuin aangeharkt. Ik moet mijn nieuwe schoenen terugbrengen naar de winkel, want waarom ik gister vijf minuten voor sluitingstijd het tweede paar zwarte gympen in één week tijd kocht, is me vandaag een raadsel. Ik moet een stoeltje voor Dochter beschilderen, een poppenbedje timmeren en de leukste, creatiefste en geweldigste schooltractaties bedenken want het schatje, popje, mupke, sjtumpke, poelepetaatje wordt alweer bijna drie. En dus moet ik ook vlaaien bestellen, taarten uitzoeken, hapjes verzinnen en me vooral heel erg druk maken of alles op Het Fijnste Verjaarspartijtje Uit De Geschiedenis Van Dochter wel goed gaat lopen. Of de juiste mensen wel naast elkaar gaan zitten en of er dan geen akelige stiltes vallen, of dat mensen uit de categorie Lomp ende Bot de mensen uit de categorie Lief ende Zachtaardig niet aan het schreien maken.
Mensen, jongens, ik heb het druk.
Maar goed.
Eerst maar eens een kopje thee.
En een paracetamolletje.
Want ik krijg zowat hoofdpijn van mezelf.