octaview

Category: default

29 02 08 - 20:00

SuperSloofje part 2

(Voor Part 1 klikke men Hier)

Category: default

29 02 08 - 10:18

Edo

En terwijl u allemaal stukjes schrijft over smurfen, zal ik vandaag eens een stukje maken over iets dat er echt toe doet. Wie is de mol. Ik heb namelijk een theorie die ik best met u wil delen.
Het zit zo. In de afgelopen jaren was de mol steeds de persoon met wie ik medelijden had omdat ze was zoals ze was.
Nee, het kan Milouska Meulens niet zijn, zij is zielig omdat ze zo irritant is.
Nee, het kan Martine Hafkamp niet zijn, zij is sneu omdat ze Martine Hafkamp is.
En wie denkt u dat het waren? Juist.
Er zitten daar achter dat programma allemaal psychologen die bedenken wanneer mensen niet verdacht zijn, en zieligheid is een grote factor. Het liefst zouden ze denk ik een brandwondenslachtoffer erin zetten, maar dat is dan weer iets te erg. Echt, het is een heel complot. Maar ik heb dat door. Ja! Ik heb dat door!
En dus deed ik dit jaar de zieligheidstest: wie is te zielig om de mol te zijn?
Dat is duidelijk. Edo. Edo is zielig, die kan de mol niet zijn. Zo dik, zo lelijk, en dan ook nog eens de mol zijn? Neen. Dat kunnen ze niet maken, daar op de televisie.
En dus is Edo de mol.
Maar nu moet ik weg.
Even een KGB-zendertje uit mijn onderarm peuteren.
Maar let op mijn woorden.

Category: default

27 02 08 - 19:00

A&T zeggen ja en amen

Category: default

26 02 08 - 19:34

Braadkuiken gaat op stap

Ik belde voor de tweede keer om te vragen wanneer we nu ook alweer hadden afgesproken. Toen belde ik nog een keer om te vragen of het ook op maandag kon in plaats van op dinsdag, omdat Dochter vakantie had van de speelzaal en ik dus geen oppas had. Toen belde ik om te zeggen dat Dochter toch geen vakantie had, want ze had immers net carnavalsvakantie gehad, en het dus toch wel dinsdag kon.
'We waren vergeten wat voor een braadkuiken je bent,' grijnsden mijn studievriendinnen vandaag dan ook in koor, toen we gillend in elkaars armen sprongen. (Dat doe ik normaal nooit hoor, dat gillend in andermans armen springen, ik had ze lang niet gezien, vandaar.) En uiteindelijk vroeg ik dan ook nog hoe laat ik de trein terug moest nemen.
'Dat ligt er aan hoe laat je thuis wil zijn,' opperden mijn vriendinnen logisch.
'Ik heb met Man afgesproken dat hij me oppikt in E.,' legde ik uit. 'Dan rijden we samen naar huis.'
De vriendinnen dachten even na. 'Juist. Maar hoe laat hebben jullie afgesproken?'
Dat was een goede vraag. Ik had werkelijk geen idee.
'Hoe laat hebben wij afgesproken?' belde ik Man.
'We hebben nog niks afgesproken, jij zou nog checken hoe laat je een trein had,' mopperde Man vanuit een ingewikkelde meeting.
Oh ja. Ik keek hulpeloos. 'Hoe laat gaat er een trein?' vroeg ik in het wilde weg door de kamer.
'Zes over heel en zes over half,' sprak vriendin F.
'Zes over heel en zes over half,' echode ik door de telefoon.
'Dan neem je de trein om 16.06 en dan pik ik je om 16.30 uur op,' besloot Man.
Ik graaide naar een pen en schreef het op mijn hand.
16.36 uur.
Om exact 16.36 uur stapte ik in mijn trein naar E.
Telefoon. Het was Man. Ik hoorde het aan het ongeduldige getrommel van zijn vingers op het stuur.
'Waar blijf je nou?' was het enige dat hij vroeg.

Ik zou nu kunnen zeggen dat dat komt doordat ik veel aan mijn hoofd heb.
Maar nee.
Ik ben gewoon zo.

Category: default

24 02 08 - 19:15

Der Konkurrenz ist da!

Category: default

23 02 08 - 12:17

Over het afschieten van balletmeisjes, onder andere dan (II)

Enfin, de les ging voort. Er werd nog meer gehuppeld, gerend en gevlinderd. Dochter en Olivia keken ademloos toe.
Olivia had zich een goed plekje veroverd op haar mama's kruk. Met één vinger in de mond bestudeerde het schatje de danspasjes. Ze wiebelde van enthousiasme.
Kleng.
Kruk omgevallen. Kind op de grond. Niks aan de hand, verende balletvloer.
We raapten het wicht opgelucht op.
'Wel godnondeju,' snerpte Mevrouw P. dwars door de zaal. 'Kindjes horen niet op een kruk, nondeju.'
Lady Susy zweeg verschrikt. Dat gelooft u nu niet, van dat zwijgen, maar toch was het zo.
'Begrepen?' brulde Mevrouw P. giftig.
Olivia zette het op een geluidloos huilen.
Lady Susy rechtte haar rug en kreeg De Blik in haar ogen. Als u Susy zou kennen, zou u weten wat ik bedoel. De Blik is een mengeling van spot, venijn en arrogantie en is dik bevriend met De Scherpe Tong. De Blik is multitoepasbaar. Als De Blik in het spel is, moet je oppassen. Ik vreesde voor het leven van Mevrouw P.
'We gaan,' siste Lady Susy. 'Nú.'
'De les is zo afgelopen, laten we even wachten,' suste ik.
'Ik ga zometeen zeggen dat ik haar niet leuk vind,' fluisterschreeuwde Susy en ze keek of ze een mitrailleur aan het laden was en zeven balletmeisjes wilde afschieten.
'Ssh!' mompelde ik.
Lady Susy vlamde. 'Ze is een serpent! Heks! Monster!'
Ondertussen dirigeerde Mevrouw P. de peutertjes de zaal al uit. Ik sjorde Lady Susy snel mee de kleedkamer in en worstelde Dochter in haar jas.
'En vonden jullie het leuk?' zei Mevrouw P. Ze was stiekem achter ons gaan staan en lachtte breed, de gluiperd.
Susy legde haar mitrailleur aan. 'Nou...'
'Eh we denken er nog even over na,' antwoorddde ik vlug.
'Want we vinden u niet l...' schreeuwde Susy nog net over haar schouder terwijl ik haar de deur uitduwde.
Eenmaal buiten liet ik haar pas los.
We zuchtten even.
'Mama! Mama!' Dochter en Olivia trokken opgewonden aan onze broekspijpen. 'Wanneer mogen wij nu op balletles? Wanneer? Wanneer?'
'Nóóit!' brulden Susy en ik in koor.
Balletles, de gedáchte alleen al.
Kom op hee.
Alsof wij onze kinderen ooit op balletles zouden willen doen.

Category: default

23 02 08 - 12:06

Over het afschieten van balletmeisjes, onder andere dan (I)

Lady Susy en ik had besloten dat onze dochters op balletles wilden. Vinden ze leuk, de meiden.
Dus vanochtend gingen we naar de balletschool van Mevrouw P., die een speciaal klasje heeft voor peuters en kleuters. Voor een kijkles.
We kwamen de kleedkamer binnen en vielen meteen in katzwijm. Overal waar we keken, stonden peuters in hetzelfde balletoutfitje. Dikke roze maillot, rozelederen schoentjes, een chic zwart pakje met roze tailleband en een roze wikkelvestje. En knotjes in het haar. Knotjes met roosjes erin.
'Kijk dan toch, kijk dan toch!' hijgde ik orgastisch tegen Lady Susy. En ik wees in het wilde weg om me heen naar balletmeisjes, balletposters, rondslingerende tutu's en spitzen.
Lady Susy kwam er zowat van klaar.
Daar begon de les. We duwden onze kinderen de zaal in en keken steels of we al ergens inschrijfformulieren zagen liggen. Het woord wachtlijst schoot door mijn hoofd, maar neen, stel je toch eens voor. Ik raakte een beetje in paniek. Mijn kind moest balletles en wel nununu.
Vanaf twee krukjes in een hoekje van de zaal mochten we kijken.
De kindjes bogen en huppelden, ze maakten kringetjes en deden als vlinders, och, wat was het schattig.
Hee, daar kwam een meisje te laat. Een ietsiepietsie. Drie minuutjes of zo. Kan gebeuren. Het was vroeg. En zaterdag. Ik zag nog net het verontschuldigende hoofd van de moeder achter de deur verdwijnen.
'Wel godnondeju,' zei Mevrouw P.
Lady Susy keek me aan.
'Zei ze nou echt godnondeju?' fluisterde ze ontzet.
Ik schudde nee. Mevrouw P. zou nooit godnondeju zeggen. Dat hadden we verkeerd verstaan. Daar was Mevrouw P. veel te netjes voor. En veel te klein. En veel te bejaard. (Mevrouw P. was nogal bejaard ja, daar schrokken we zelf ook wat van. 'Ze is eh óud,' zei Lady Susy besmuikt achter haar hand. 'Bijna dood,' fluisterde ik ongelovig terug.)
'Wel godnondeju!' zei Mevrouw P. nogmaals en ze keek het arme balletmeisje vernietigend aan.
'We komen hier niet te laat, begrepen?' bulkte Mevrouw P.
Het meisje sidderde.
'We beginnen hier stipt op tijd,' krijste Mevrouw P.
De peuter beet op haar lipje.
Ik keek fronsend naar Susy.
'Ze wil niet dat kindjes te laat komen,' aarzelde Susy. 'Snap ik ergens wel.'
Ik knikte.

Category: default

21 02 08 - 20:25

Maar u hoeft zich geen zorgen te maken hoor

Category: default

20 02 08 - 12:11

Een pakhuis vol cadeau's (deel II)

'Ja hallo!' roept Man 's avonds verontwaardigd na het lezen van Deel I.
'Straks ga je nog lopen verkondigen dat ik niet attent ben!'
Ik kijk hem verbaasd aan. 'Maar je bènt toch ook niet attent?'
Man mokt. 'Nou ja zeg, ik heb heus wel eens een cadeau gekocht dat niet bij Bol.com vandaan kwam.'
'Oja?'
'Ja, dat ene boek kwam gewoon uit de winkel.'
Ik zucht.
Man heeft een gezicht dat op oorlog staalt.
'En jij dan, met die trui voor mijn verjaardag,' moppert hij.
'Wat nou?' zeg ik geïrriteerd. 'Een trui is toch een hartstikke leuk cadeau?'
'Hm.'
'Niet dan?' vraag ik oprecht verwonderd.
'Ik had liever iets anders gehad,' geeft Man toe.
'Wat dan?'
Zonder een seconde te aarzelen grijpt Man zijn kans. 'Tools.'
'Gereedschap?' vraag ik vol afgrijzen. 'Maar dat is toch helemaal niet leuk om te kopen?'
'Precies,' grijnst Man triomfantelijk.
'Dat heb ik nou met juwelen.'

Category: default

19 02 08 - 19:31

Een pakhuis vol cadeau's (deel I)

Als er ergens een pakhuis zou staan met daarin alle cadeautjes die ik ooit van Man had willen krijgen maar niet kreeg, dan zou dat een, laten we zeggen, groot pakhuis zijn.
Als nieuwste aanwinst zou in dat pakhuis natuurlijk mijn nieuwe armbandje liggen te blinken. Want nee, dat armbandje heb ik nog steeds niet. Volstrekt lege polsen, heel treurig. Naast het armbandje lag dan de verlovingsring die ik nooit kreeg, de trouwring die er nooit kwam en ontelbare andere juwelerie, zoals de aardige paarlen oorstekertjes voor de zomaar, een omdatikgewoonzoveelvanjehouschatje halssnoer met hippe kralen, een blinkring omdat hij snotmiljaar gewoon weet dat ik een ekster ben. Als we de grote poort van het pakhuis open zouden maken en een kijkje namen in de belendende malse weilanden, zouden we een flinke pony zien grazen. En binnen in de keuken stonden drie aardige zwarte hondjes vrolijk te kwispelen. Sjluufke 1, 2 en 3. Op het fornuis zouden achtentwintig home cooked meals staan te pruttelen, op het aanrecht staan een stuk of wat vers geperste glazen jus d'orange te wachten om opgedronken te worden. En er zijn wel vierendertig blinkend schone, net gepoetste WC's in het pakhuis te vinden.
En nee hoor. Ik ben helemaal geen ondankbaar nest.
Dat hele pakhuis kan me gestolen worden. Ik koester de cadeautjes die ik wèl kreeg.
Ja.
Zo ben ik.
Mijn drie plakken sorrygeentijdliefje chocola.
Mijn negen door Bol.com slecht ingepakte boeken.
En mijn twee ongeschreven verjaardagskaartjes.
Zijn me heilig.

Category: default

19 02 08 - 10:16

A&T likken de TV erbij af

Mc Dreamy? Schaapachtig type? U snapt het niet?
Mijn hemel, kom eens onder die steen vandaan en klik maar even hier dan.
Ik ben te goed voor deze wereld, echt waar.

Category: default

18 02 08 - 16:22

Even slikken

Anders dan u scheen de vakjury (lik) hem (andermaal lik) wèl leuk te vinden.
Nee, nee, verder niks hoor.
Ik denk, ik merk het even fijntjes op.
Met uw luizige vijf comments in de reactiebox.
Tah.
Anyway, fijne mensen, daar bij de Dutch Bloggies. Ik mag ze wel.
Smaak hebben ze. En humor.
En incasseringsvermogen.
En had ik al eens gezegd dat ik ze aardig vind?
Naja, als u dit niet begrijpt en u nu vreselijk zit op te winden moet u toch maar even die tweede link aanlikken.
(Had u niet gedaan hè, u schurk! U dacht er makkelijk van af te komen hier!)

Category: default

17 02 08 - 16:37

Man is een boer

'A. heeft noe negentig bunder.'
De oude oma van Man kijkt me afwachtend aan. A. is de kleinzoon van oma, de neef van Man dus, en de derde generatie boer op het florerende Veluwse melkveebedrijf. Hij heeft overigens al een vrouw, u hoeft niet meer te schrijven.
'Negentig!' herhaalt ze.
'Ah, negentig, tjonge,' antwoord ik zo neutraal mogelijk. Want ik weet nu eenmaal niks van bunders. Maar dat laat ik natuurlijk niet blijken. Ik ben vandaag voor het eerst in mijn carrière in de Beste Kamer -normaal kom ik niet verder dan de ouderwetse boerenkeuken- en dan behoor je geen domme dingen te zeggen. Het mogen betreden van de Beste Kamer is een eer die je je niet snel laat ontnemen. Daar ga je uiterst voorzichtig mee om.
'Het is een dikke boer,' redt Man me. Hij trekt een gezicht of hij er alles van af weet. De stakker. Met zijn twee schapen.
'Hi kriegt nieuwe stal'n, kom'nde zomer,' vertelt oma. 'Van die groot'n.'
Ik knik. En ga voorzichtig verzitten in mijn stoel. Ik word wel een beetje nerveus van de Beste Kamer.
'En hi denkt euver een robotmelkstal,' vertrouwt oma me toe.
Ze glundert. Het armetierige boerenbedrijfje dat ze voor de oorlog opzette met haar man is uitgegroeid tot een megazaak. Ze is er groots op.
'Oh ja? Een robotmelkstal?' vraagt Man wijs. Hij heeft een air alsof hij er dagelijks in eentje staat te melken.
'Joa, maar 't is een moeilijke keus,' zucht oma. 'De koei'n moet'n ook wen'n, 't is lang niet simpel.'
Man knikt heel begripvol. Jaja, de expert op het gebied van robotstallen, die kantoorklerk van me.
Ik roer KlaasJurreAgnesserig de bodem uit mijn kopje en loer tersluiks naar al het goud op de schoorsteenmantel en de reusachtige familieportretten. 107 stuks nageslacht heeft oma, ze heeft het niet alleen goed geboerd, maar ook goed gebaard. Zullen we maar zeggen.
'Kom, we gaan even naar de kalfjes,' zegt Man dan tegen Dochter, als de thee op is.
Dochter stuitert het erf op. 'Jaja! De kalfjes!'
Ik loop er aarzelend achteraan. De waakhonden op het erf zijn niet mijn vrienden, ik ben als de dood er eentje tegen het schurftige lijf te lopen.
De stallen liggen er stilletjes bij in het heldere licht. Stuk voor stuk zitten ze dicht. Man sjort aan een grote poort.
'Zou je dat nu wel doen?' roep ik. En ik kijk om het hoekje van de deel of ik de blaffende mormels ergens zie.
'Hier zitten de kalveren altijd,' roept Man eigengereid en hij gaat stug door met sjorren.
Jongejonge, hij heeft er in de prehistorie ook wel eens gelogeerd hoor.
'Ja maar, nu misschien niet meer,' probeer ik voorzichtig.
'Tuurlijk wel,' vindt Man beslist.
Ik zucht.
Dan schuift de deur langzaam open.
'Ho!' brult Man.
HOHOHO!'
Hij grijpt Dochter bij haar lurven en duwt met alle macht de poort weer dicht.
Ik zie nog net een flinke pink zijn brede kop om het hoekje steken.
'Eh, het waren toch geen kalfjes,' grijnst Man. 'Een hele stal vol pinken, los.'
'Zie je wel, eigenwijze patat,' mopper ik. 'Hadden we bijna koeien kunnen gaan vangen.'
Gelukkig mag hij morgen weer naar kantoor.
Dat hij daar maar lekker de cowboy uit gaat hangen.

Category: default

16 02 08 - 08:33

En ze vonden elkaar in de liefde voor zwarte truitjes

Category: default

15 02 08 - 16:20

OK is dat!

Zullen we straks samen fietsen, dan pik ik je thuis op, mailt Lady Susy.
We gaan vanavond namelijk slempen/zuipen/tetteren op Marliekeonlines' verjaarspartijtje. Loggirls only. Hoe gezellig is dat. Alle in huis aanwezige E.'s worden bruut naar de bovenverdieping verbannen.
Doe maar, is wel gemutlich, mail ik terug. Marlieke woont namelijk wel zeker negentig seconden fietsen bij me vandaan. Dan kun je wel wat company gebruiken.
OK is dat! vindt Lady Susy per ommegaande.
Ik lees het zinnetje drie keer. OK is dat.
Zou dat hip Nederlands zijn?
Heb ik iets gemist?
Heeft Lange Frans weer iets gerijmeld waar ik niks vanaf weet?
Is het nieuwerwetse slang?
Ik besluit dat ik me meer moet gaan bezighouden met het hedendaagse Nederlands. Het is mijn vák pottomme, dat kan ik toch niet verwaarlozen! Schaam op mij. Punishpunishpunish.
Dan krijg ik een nieuw mailtje binnen.
Haha wat heb ik nu toch geschreven, sorry hoor, ik zat aan de telefoon tijdens het typen, haha! schatert Susy. Haha! OK is dat, wat dom Nederlands!

Maar ja. Nu zit het al in mijn systeem.
OK is dat.
Ik vind het hip.
Zo snel gaat dat bij mij.
Ik denk dat ik het vanavond heel vaak ga zeggen.

Category: default

14 02 08 - 08:48

Van een vieze allergie naar Valentijn

Ik word wakker met een akelig uitslagje op mijn linkerbil. Nu heb ik in mijn allergische leven zowat ieder uitslagje al wel eens van dichtbij meegemaakt, maar dit is een smerige. In de vorm van een rondje. Ik pieker waar ik het opgelopen kan hebben en doe de standaard fruit/houtlijm/Nivea-scan: check, alles keurig vermeden. Dan stage 2 in wanstaltige uitslagveroorzakers. De viezewerkwoordsfouten/verkeerdspatiegebruik/ComicSans-scan. Neen. Dat kan het ook niet geweest zijn. Daar moet ik nu toch onderhand immuun voor zijn, als heavy internetuser.
Ineens zie ik iets liggen in bed, ter hoogte van waar mijn linkerbil zich bevond. Verdamt! Mijn armbandje! Het meest lelijke armbandje ever, van visdraad. Man knoopte het ooit in een aanhankelijke bui en deed het plechtig om mijn pols. Ik besloot op dat moment dat het ongeluk zou brengen als ik het ooit zelf af zou doen. Wat kan ik zeggen, mijn romantische inborst slaat soms een beetje door. Nu is het ding vannacht los gegaan, na anderhalf jaar stugge dienst. En had ik er blijkbaar de hele nacht op gelegen. Niks geen uitslag, niks geen allergie. Ik dacht even na over het ongeluksgehalte in deze gebeurtenis, maar besluit dat het het lot moest zijn, zo vlak voor Valentijn. Ik ben nu eenmaal heel pragmatisch.
'Mijn armbandje is afgegaan,' zeg ik 's avonds tegen Man.
Ik laat hem mijn kale pols zien.
'Goddank,' vindt Man hartgrondig.
'Nu moet ik een nieuwe, een echte,' stel ik vast.
Man kijkt een beetje verbaasd. 'O ja?'
Man is heel lief hoor, maar bepaalde wetten uit de vrouwenwereld snapt hij gewoon niet zo goed.
'Ja, en aangezien het morgen Valentijnsdag is, dacht ik, hee, dat komt goed uit,' ga ik verder.
'Ja maar,' aarzelt Man, en hij doet een beetje paniekerig, 'Bol.com heeft helemaal geen sieraden.'
'Snottomme, ik wil nu eens één keer niks van Bol.com,' mopper ik.
Man peinst even. Dan klaart zijn gezicht op.
'Ha! Morgen is het koopavond. Dan gaan we samen wel even iets uitzoeken,' belooft hij gul.
Ik kijk al een stukje vrolijker en sla mijn armen om hem heen.
Man geeft een kusje in mijn nek.
'Bij het Kruidvat hebben ze tegenwoordig ook goud,' fluistert hij zachtjes in mijn oor.

Ik hoop echt heel erg voor Man dat hij een grapje maakte.

Category: default

12 02 08 - 10:09

Goh, wat enig

Op zondagochtend gaan wij altijd schaatsen of zwemmen.
Idealerwijs dan, dat altijd.
Nou vooruit. Op zondagochtend gaan wij soms schaatsen en nog somser zwemmen.
Ha ja, sport, dat is nog eens goed voor een mens. Leuk ook. Dól gewoon.

Gisterochtend hadden we onze moeie lijven in onze zwembroeken gehesen en zakten we kreunend in het pierebadje. Met onze voeten dan hè, mooi niet dat ik ooit met iets meer dan mijn voeten in dat ranzige pierebadwater zou gaan zitten. Denkt u nu echt dat die koddige zwemluiertjes waterdicht zijn? Ha. Ha.
Dochter vond het enig. Ze slobberde spetterend wat van dat pieswater naar binnen en stak haar hoofd toen verkennend boven de rand uit.
'Nu wil ik die,' wees ze vastberaden.
Ach kijk. De wildwaterbaan.
Ik schudde druk nee naar Man maar hij stond al klaar om erin te springen.
Quite a little joiner, die man van mij. En zo enthousiast ook hè.

'Spring jij er vast in, dan werp ik Dochter naar je toe en kun je haar opvangen,' bedacht Man.
Ik zuchtte. Vooruit dan maar. En hop, gelijk een jonge hinde maakte ik een sierlijke sprong in het bruisende water. Wat kan ik zeggen. Dol op zwemmen, ik. Ja ik.
Verdamt, dat was nog best een sterke stroom, daar in die wildwaterbaan. Ik werd helemaal kopje onder gezogen. Proestend kwam ik weer boven en wreef meteen paniekerig in mijn ogen om te voelen of mijn lenzen nog wel op hun plek zaten.
Gelukkig. Ze zaten er nog.
Wat? Hoorde ik daar Man schreeuwen vanaf de kant? Watte? Huh?
En waarom keek dat meisje nu zo raar? En die vieze plork met die tattoo's?
WAT?
WAT?!?

'MamaMama!' gilde Dochter die met een boogje in het water plonste.
'Mama! Ik kan je borstje zien!'

Nounounou.

Category: default

11 02 08 - 14:24

Agnes&Dochter

En als u even alle Agnes&Trui's van de laatste tijd op een rijtje wil zien, door wil bladeren, lekker ontspannen met een kopje thee, zakje chips, bokkenpootje, kano bij de koffie, kijk dan even in hun eigen stal, die heb ik net bijgewerkt. Over de miserie die me dat kostte gaan we het nu niet hebben. Neen. Niet.

Category: default

10 02 08 - 13:26

Ik ga vanavond kijken en ik schaam me er niet voor

Ik kan één ding zeggen. Als ik ergens blij om ben, is het dat boer Jan is weggestemd. Ik vond boer Jan eng. Boer Jan was nooit alleen in beeld. Op ieder shot van boer Jan zag je minstens vijf onheilspellende crucifixen over zijn schouder meekijken. Het schijnt dat boer Jan na de dubbele nederlaag van Siepie en Annet, tegenwoordig scharrelt met Anita. Scharrelen met Anita. Hoe gruwelijk klinkt u dat in uw oren. Eén ding is zeker, er wordt daar in Wûsteratytsjerkerabeetsteradeel niet olijk op hooizolders gestoeid. Zo van Anita in een wijde, ruiten rok en een strak kanten lijfje, rode konen van de pret, Jan met strootjes in zijn ondeugende boerenkuif. Neen. In Wûsteratytsjerkerabeetsteradeel wordt doorgaans maar kort, stiekem en onderhands gescharreld. Daar moet getrouwd worden. En rap. De crucifixen houden een oogje in het zeil.
Dan boer Agnes. Dat is andere koek. Een frisse deerne, met een franke oogopslag. En die krullen, ach, wat een heerlijkheid moet het zijn om je eeltige boerenknuist door Agnes' krullen te halen. Stiekem hoop ik dat Agnes voor Klaas kiest. Die augen, die augen. Een hardwerkende jonge boer, waar vind je ze nog. Recht toe, recht aan, geen fratsen. Ik ben zelf een beetje verliefd op Klaas denk ik.
Wie hebben we nog? Boer Gerard. Met zijn verkens. Je moet er toch niet aan denken om daar tussen die verkenswalm te gaan wonen. Ja, u daar in de randstad weet misschien niet hoe dat riekt, die verkenslucht, maar als u wel eens door Brabant rijdt, onderweg naar uw vakantieadres in Frankrijk, nou zet dan uw autoraampje maar eens open. Snetverderrie, wat een geur. Enfin, boer Gerard kiest natuurlijk voor kom, hoe heet ze. Die met die lange haren. Past precies. Ziet er net zo onfris uit als boer Gerard, kunnen ze samen maar één keer per week in de tobbe.
Wat?
Ben ik er eentje vergeten?
Nee hoor.
Over boer Henk zeg ik expres niks.
En nu hoppekee, nog maar een Agnes&Trui. Voor de liefhebber.

Category: default

09 02 08 - 10:23

A&T waren stiekem fans

Category: default

08 02 08 - 11:54

Een stukje problematisch haargebeuren

'Weet je wel zeker dat je een pony wil?' vroeg de kapper nog.
En of ik dat zeker wist. Pony's zijn hip, ik ben hip, ergo; ik moest een pony.
'Maar met jouw haar...' aarzelde de kapper.
'Snotmiljaar, knippen, jij onnozele coiffeur,' bulderde ik.
Want net daarvoor had diezelfde coiffeur nog geroepen dat mijn haar toch net te dik was eigenlijk en dat die bos toch iets te veel van het goede was en kom op hee, dat mag ík dus best zeggen over mijn eigen haar, maar iemand anders dus in geen geval. Mooi niet dat ik ooit nog iets van deze kapper zou aannemen.
'Ik ben bang dat je er spijt van krijgt,' speelde de kapper zijn finale troef.
Ik zuchtte en deed mijn woeste blik.
Knip deed de schaar haastig.
'Zie je wel,' riep ik triomfantelijk toen het klaar was. 'Het staat me énig!'
En dat deed het ook.

Maar nu. Twee weken later.
Nu ben ik Kuifje.
De razende Vlaamse reporter.
Oh. Oh. Oh. Hoe guitig.

Category: default

07 02 08 - 20:00

A&T loggen ook

Category: default

07 02 08 - 09:22

Er kan nog meer bij

Meer A&T's on their way.
Ik ben niet te stoppen, jemig, ik word helemaal tureluurs van mezelf. Ik heb een nieuwe hobby denk ik.

Category: default

05 02 08 - 17:51

Agnes en Trui zijn heus wel een beetje geëngageerd hoor

Category: default

05 02 08 - 14:48

Een verschrikkelijk verhaal over de verloren vijfhonderd euro

We lopen naar de winkel voor een pondje balkenbrij. Onze hoofden bonken, Dochter kwaakt luidruchtig, het is een typische carnavalsmaandagochtend.
'We moeten de gordijnenzaak nog bellen over de levering,' bedenkt Man, in een helder moment.
'Oh ja,' antwoord ik. Niet echt van plan dat te gaan onthouden of zo. Het is carnaval en met carnaval doe je hibernaten tussen het feesten door. Daar moet je verder ook niet moeilijk over doen.
'Zeg, weet je nog dat we dachten dat we een contante aanbetaling moesten doen?' vraagt Man.
'Hm.' Ik probeer moeizaam te tellen hoeveel biertjes ik gister heb gehad.
'En dat dat toen niet hoefde?' zaagt Man door.
'Hm.' Minstens zeven.
Man krabt op zijn hoofd. 'Dat envelopje met die vijfhonderd euro, waar is dat eigenlijk?'
Hatsekidee. Hij heeft me wakker hoor. Een soort van.

'In het kluisje,' opper ik.
Wij hebben namelijk een kluisje ja. Daar kunnen we verder ook niks aan doen, het is ingebouwd in het huis, way back in 1938. Dat maakt het hebben van een kluisje dan wel weer schattig en minder neurotisch.
'Nee, daar ligt het niet, ik heb er gister toevallig nog ingekeken,' antwoordt Man. Hij klinkt een beetje kriegel.
'In het laatje dan?' stel ik voor.
'Nee, dat heb ik gister opgeruimd, daar ligt het zeker niet.'
Ik raak een beetje in paniek.

'Jij had toen die roze tas bij je, daar zat het in,' zegt Man heel stellig.
'Oh ja, nu krijg ik zeker weer de schuld,' mopper ik pieperig.
Man trekt een geduldig hoofd. 'Denk eens goed na. Heb je het geld er daarna uitgehaald?' vraagt hij lettergreep voor lettergreep.
Ik doe mijn ogen dicht en denk aan mijn roze tas.
'Ik heb hem vorige week omgekiept en alles wat op troep leek in de prullenbak gedaan,' jammer ik.
Ik doe voor hoe dat in zijn werk ging. Met maaiende armen, in één schuifbeweging heb ik alles van de tafel geveegd.
'Was dat voordat de Kliko geleegd werd of erna?' knarsentandt Man.
'Voor,' jank ik. En ik bonk met mijn hoofd tegen de schutting van een net tuintje.

'Ahem,' zegt Man.
'Huu,' doe ik.
'Het is maar geld,' zegt Man.
'Het is maar geld,' zeg ik.
En dan zwijgen we heel hard.
Ik denk hyperventilerend aan de verwoestende messen van de vuilniswagen die mijn darling vijfhonderd eurootjes tot moes walsen.

Als we thuiskomen hang ik mijn jas op de kapstok.
Mijn blik valt een fractie van een seconde in mijn computerhol. Ik moet nog foto's van mijn camera trekken.
Oh ja.

'Ik heb de vijfhonderd euro gevonden,' zeg ik kalm tegen Man, die nors de balkenbrij staat uit te bakken.
'Huh?'
Rustig dek ik de tafel.
'Weet je nog dat we samen een mooie nieuwe camera gingen kopen?' grom ik.
Man kijkt onnozel.
'Oh ja, de camera,' mompelt hij.
Kijk. Dat bedoel ik dus.
Het is carnaval, en met carnaval doe je hibernaten tussen het feesten door.
En je gaat al helemaal geen geld-issues aansnijden.
Snotverdorie.

Category: default

03 02 08 - 09:47

Hei kameraod, doot mich get te kloeke

Het was druk, pottomme, iedereen was er gewoon, daar op die Sjtasiefestasie! Al mijn duizenden en duizenden vrinden.
KimT (Ooh Octavie, Janna is voor het eerst bij opa en oma en ik moest húilen, húilen, en ze spoelde haar verdriet weg met twee biertjes. Want zo gaat dat met carnaval) en natuurlijk Cooldaddy en Marliekeonline die ons er volledig uitzopen en mijn Zuster Met Vriendinnen en oh ja, daar kwam Lady Susy nog even aan, die net een plens bier van haar roze lakjasje stond te soppen en het populaire wangzuigtrucje deed en we maakten een date met een leraar scheikunde en ik zat op de schouders van Man (niet voor lang, want dat was hoog, HOOG en eng, ENG, maar ik kon wel goed op het podium naar Beppie kijken) en kortom, het was fijn. En nu heb ik koppijn.

Naja, vooruit, nog maar een fotootje dan. Bloggirls united, het Zuidelijke logbataljon: Susy, Oc en Marlieke. Wat zijn we leuk. God, wat zijn we leuk.

En snotmiljaar, nu moet u niet zo'n zuur Calvinistisch gezicht trekken, hoor, bij de aanblik van zoveel pret. Pas op, ik kom u persoonlijk achter uw PC'tje vandaan trekken om u een boa om te hangen. Echt waar, ook u kunt plezier hebben! Echt! Nee Echt! Ik geloof in u! Ergens moet het zitten!

Category: default

01 02 08 - 16:13

Wat kan ik zeggen. Ik vind het zelf een hilarisch rokje.

U snapt het niet?
Scroll maar even omlaag voor het verhaal.

Category: default

01 02 08 - 11:49

Ik snap niet waar ze zo moeilijk over doen

In de fourniturenzaak is het druk. Ik was dus niet de enige die niet kon slagen bij de carnavalsafdeling van de V&D. Zuchtend en zwetend sluit ik achter aan in de rij. Zo'n rol nepbont is nog aardig zwaar.
Als ik aan de beurt ben, schuif ik mijn stoffen voor me uit op de toonbank.
'Hoeveel?' vraagt de dame met de meetstok. Ze draait vast wat van de roze ruitjesstof af.
'Voor een rokje,' antwoord ik.
'Hoeveel?' vraagt de dame nog een keer.
'Mijn moeder gaat het maken,' leg ik uit.
De dame neemt een slokje van haar thee. Moed indrinken denk ik.
Ze zet haar kopje neer en haalt diep adem. 'Wat voor een rokje?'
'Voor de carnaval.'
'Ja maar, hoe láng moet het worden?' De dame blijft geduldig.
Ik hou een zwevende wijsvinger net boven mijn knie. 'Zoiets ongeveer.'
'En welk eh model?' vraagt de dame voorzichtig.
Dat weet ik wel. 'Jaren vijftig, er moet een petticoat onder,' zeg ik beslist.
'Wil je de stof dan dubbel?'
Ik zwijg. Dubbel? Dubbel? Wat is dat nu weer voor een vraag.
'Bedoelt ze dit?' vraagt de klant die naast me staat. Ze wijst in een vergeeld naaiblaadje.
'Bedoel je dit?' vraagt de dame van de fourniturenzaak aan mij. Ik zie een olijk meisje in een raar rokje.
'Nee,' zeg ik.
De klant en de dame bladeren samen door het naaiblaadje. 'Deze? Of deze? Of deze?'
Een andere klant bemoeit zich ermee. 'Of deze misschien?'
Bij het zesde modelletje is het raak. Die wil ik.
Ze slaken een zucht van verlichting. Ik heb hem wel gehoord.
Er wordt opgelucht gemeten, geknipt, gevouwen en afgerekend.
Met twee wapperende tasjes fiets ik naar huis.

Twee dagen later overhandig ik de twee tasjes aan mijn moeder.
'Ik wil een rokje met een petticoat,' zeg ik en ik vertrek naar de keuken om een pak koekjes leeg eten.
Mijn moeder vouwt de couponnetjes open, strijkt de tule glad en steekt een paar spelden tussen haar lippen.
'Ah, je hebt alles dubbel genomen, dat is slim van je,' vindt mijn moeder.
Ik knik.
Een uur later is het rokje klaar.
Zie je nu wel.
Zo ingewikkeld is het nu helemaal niet.