octaview

Category: default

31 03 08 - 20:07

Een smetteloos blazoen, of: geef mij maar een boefje

Er zijn een heleboel toekomsten waarvan ik hoop dat Dochter ze niet zal hebben.
Een toekomst als alcoholist of zo.
Als ik weer eens zo'n zwerver door de stad zie zuipen, slaat de schrik me om het hart. En denk ik paniekerig aan de moeite die we moesten doen om het wicht van de Avent-fles af te krijgen.
Of een toekomst als verslaafde.
Die fopspeen wil ook nog steeds niet uit.
Of als voetballer.
Ja, sorry. Dat lijkt me gewoon heel erg. Zo'n zompig veld. Zijlijn. Schreeuwende ouders.
Of als hondentrimster.
En dat ze dan naar natte hond gaat stinken.

Maar het allerergste toekomstbeeld heb ik vandaag gezien.
Een jongetje bij haar in de peuterklas.
Alles keurig.
Keurig gekapt haar, smetteloze kleren, een briljant gemiddelde naam, onafgetrapte schoenen. (Dat vind ik erg ja. Een kind met onafgetrapte schoenen.)
Werkte zich geruisloos door zijn puzzel heen, schoof braaf door naar de Duplo, reeg zonder een kik een kralenketting.
Geen ondeugendheid, geen streken. Geen krijsen, geen gillen, geen tieren. Louter braaf en ijver.
'Goed zo,' prees de moeder met een idioot hoog stemmetje de kaarsrechte, op kleur gesorteerde blokkentoren die de draak had gebouwd.
Waarna hij de blokjes lijzig en heel plichtsgetrouw ging opbergen in de daartoe bestemde doos.
KLENG deed Dochter driftig met haar wanstaltig lelijke toren, en de blokken stuiterden door het lokaal.
'Goed zo,' prees ik grijnzend, en viste er eentje uit de vissenkom.

Ik hoop snotdomme dat Dochter in de toekomst lekker zo recalcitrant blijft als ze nu is.
En dat ze, alleen maar om mij te pesten, iets gaat doen waar ik een hekel aan heb.
Hondentrimster worden of zo.
(Alleen toch echt liever geen voetballer, als het even kan. Alsjeblieft. Alsjeblieft.)

Category: default

30 03 08 - 14:48

Snot

Mijn oogleden bungelen op mijn kin, mijn wallen hangen ernaast. Dat komt waarschijnlijk omdat ik vannacht drie keer bijna de verstikkingsdood ben gestorven, en ik mezelf hijgend terugvond met mijn vuist in mijn keel. Mijn neus is groot en rood en mijn wangen dik. Uit mijn keel komt een zielig piepje. En oh ja, mijn haar zit ook niet. Maar dat laatste komt dan weer niet van de hooikoorts. Dat is gewoon een gezellig bonusje.
'Zullen we even naar het nieuwe winkelcentrum fietsen?' oppert Man.
Ik schud nee. Mijn wallen zwiepen ervan. Ik zie er niet uit, straks kom ik nog allemaal bekenden tegen.
Ik moet er even bij zeggen dat dit behoorlijk triest is. Man wil nóóit shoppen. Nóóit. En stelt hij het een keer voor, zie ik eruit alsof ik onder een vrachtwagen heb gelegen.
'Ach joh, dat snot zit in je hoofd, zie je niks van,' beweert Man.
Ik kijk hem geringschattend aan.
'Nou ja, bijna niks,' herstelt hij.
'Vooruit dan maar,' stem ik in, al weet ik dat hij liegt.
Ik denk nog even in een ver stukje hoofd aan de bekenden.
Ach. Het is vroeg in de ochtend. Hoeveel bekenden van mij gaan zo vroeg op pad. Niemand. Niemand!

Zes hè.
Zes bekenden.
Zes stralende bekenden zonder snot.
Ik heb ze allemaal even onder geniest.
Dat zal ze leren.

Category: default

28 03 08 - 10:37

A&T zagen Fitna

Category: default

27 03 08 - 10:33

Jip en Janneke zijn volstrekt evil

'Moeder?' zegt Dochter.
Ik kijk achter me. Moeder? MOEDER? Wie bedoelt dat kind in hemelsnaam?
Oh juist.
Ik ben het. De mama.
De mama die Jip en Janneke voorlopig even naar zolder verbant.
'Ja, kind?' antwoord ik glimlachend.
'Vader kan nooit overleven in een boot hè?'

En hatsekidee.
Die kinderbijbel gaat ook een tijdje de deur uit.
Voor straf gaat vandaag de hele dag Jetix aan.

Category: default

25 03 08 - 20:21

A&T krijgen de kleren

(Als u het niet begrijpt kunt u hier klikken voor een logje ter verduidelijking, en, voordat u gaat mopperen, hier voor een duidelijke foto. Ook deze is trouwens weer bijgewerkt, waardoor u weer lekker alles op een rijtje heeft.)

Category: default

25 03 08 - 17:11

A&T-shirt

Toe liefje, maak even een foto van mij in mijn A&T-shirt.
-Hm.
Nee nee, van bovenaf.
-Hm.
Misschien kun je op die stoel gaan staan.
-Hm.
Misschien moet je de camera wat draaien.
-Hm.
Misschien moeten we wat meer in het licht gaan staan.
-Hm.
Misschien moet je verticaal fotograferen.
-Ja en misschien moet jíj het maar even zèlf doen.

En dat deed ik en het werd helemaal niks.
De foto dus. Het T-shirt is cute.
Anyway, vooruit dan maar. KLIK.

Category: default

23 03 08 - 21:06

Met het risico dat u inmiddels gaat gapen van babygeiten

Sneeuw?
Wat nou sneeuw?

Wij hadden dus de hele dag een stralend zonnetje, een strakblauwe lucht en 25 graden.
We raapten wat eieren, aten ons ziek aan de paaschocola en offerden daarna ritueel ons Sjefke. Die barbecueden we later na lekker aan een spiesje met een vette saus.

Oh nee.
Dat deden we dus niet.
Wat wel wel deden?
Sjefke laten kennismaken met geit J.
En och och och, wat schattig. Ik moest er bijna van huilen, zo schattig. Maar goed, ik ben dan ook een watje.

Category: default

21 03 08 - 10:30

A&T wensen u een lekker grof pasen

(In samenwerking met WR)

Category: default

20 03 08 - 20:17

Zo van alles en nog wat

En of ik me deze week nog niet genoeg een nekhernia had geklooid achter mijn bureau, dacht ik vandaag: kom, ik ga eens even wat aan mijn site doen.
Dat deed ik dus.
En nu heb ik dit vernieuwd (sleuk wah, met die tekstjes, ach, wat ís ze toch weer gráppig) en dit natuurlijk ook (Ik. Een CartoonCollection. Ga! Gek!) en dan voor de business heb ik deze wat opgeleukt. Opdat men me aanneemt op meine schöne blauwe Augen. Over business gesproken, menschlieber, ik ga me toch een potje goed. Ik heb tegenwoordig mijn hoogsteigen fiscalist. En dan heb je het gemaakt. Darling vriendinnetje S., ge zijt n'e engel! Smak!

Category: default

19 03 08 - 17:58

Vieziggeit

Je denkt toch, dat als zo'n babygeit in de eerste twee weken van zijn tere leventje louter melk heeft gedronken, de eerste vaste hapjes voorzichtig zullen zijn.
Een klein stukje wortel, een jong grassprietje, een korstje brood als hij on the edge wil leven.

Maar nee hoor.

Potgrond.
Met winterviolen.
Grote happen.

(Leuk verhaaltje over Sjefke lezen? Check www.olijfje.punt.nl.)

Category: default

18 03 08 - 11:33

Hoe ik ook wel eens níet klik met een beest (deel II)

Nu moet u even weten dat Man en ik niet met z'n tweetjes het bos in gingen. Opperpenny N. en het smerige meisje met de grote bek gingen mee. Er moesten namelijk twee jonge onervaren paarden ingereden worden, zo deelde N. terloops mee, terwijl ze op een schichtige merrie klom.
'Ze hebben nog nooit met zadel gereden, ze moeten nog wennen.'
'Ah ja,' deden Man en ik begripvol.
En we deden een stapje opzij om niet vertrapt te worden door het bokkende mormel.

Daar gingen we op pad.
'Laat Kitty niet te dicht bij Kimberly komen,' brulde het smerige meisje nog net even over haar schouder, onderwijl haar briesende merrie in bedwang houdend.
'Die bijt ze,' vulde opperpenny N. geruststellend aan, haar steigerende merrie tot rust manend.
Goh.
Het chagrijnigste paard van heel de manege.
En wie zat er op zijn rug?
Ik ja. En ik was er voorlopig nog niet vanaf ook.

Opperpenny N. en het smerige meisje gingen in de voorhoede met hun springbokken. Daarna kwam de ranke Kimberly en mijn Kitty hobbelde er giftig loensend achteraan.
'Ach, die van mij is zo braaf,' klopte Man zijn fluwelen schone liefdevol op de hals.
Kitty snoof.
Ondertussen gingen de twee onervaren jonge knollen los van een rottig sprietboompje dat over het pad geparkeerd lag. Gottegottegot, wat een paniek.
Kitty had er danig genoeg van, van het hele geëmmer. Ze hinnikte nerveus, trok hard aan de teugels en zette het onaangekondigd op een drafje.
'Ho ho!' deed ik, en ik zette mijn ijzeren regime in.
Ik heb heus wel eens overwicht hoor.
Maar Kitty trok zich geen biet aan van mijn overwicht.
Ze ging in een wilde galop over.
Als ik tijd had gehad om me te schrikken dan was dit een uitgelezen moment daarvoor geweest. Maar neen. Voor ik het wist hing ik zowat ondersteboven aan de akelige Kitty te bungelen.
Het enige dat ik kon denken was een heel onnozel Daar ga ik dan.
En ik zag een helder, wit licht aan het einde van de tunnel.

Wonder boven wonder overleefde ik de wilde bosrit, al scheelde het een haar. Terug op de manege steeg ik vloekend en in sneltreinvaart af en smeet Kitty in haar box.
'Zadelen jullie haar af,' beet ik twee piepjonge pennyslaafjes toe.
En terwijl Man nog stond na te knuffelen met zijn Kimberly in het warme stro, stampte ik de kantine in.
En daar at ik een dikke, vette frikadel.
Waar ik dikke hompen Kittyvlees in projecteerde.

(En weet u? On top of it all kocht ik ook nog eens een blauw paardenleren jasje.
Gewoon om Kitty te punishen.)

Category: default

17 03 08 - 14:32

Hoe ik ook wel eens níet klik met een beest (deel I)

Na het uitpakken van de Philips Living Colors lamp en het gipsen handafdrukje, was er nóg een cadeau, zo vertelde Man plechtig, op de dag dat ik verjaarde.
'Oja oja?' vroeg ik gretig.
'Ja. We gaan samen een middagje paardrijden, in het bos,' antwoordde Man, zo nonchalant mogelijk.
En toen vloog ik hem dus om zijn nek tot hij zowat stikte, gilde ik, kirde ik en deed ik alles wat een pennymeisje zoal doet bij het horen van het almachtige woord Paard.

Zo gingen we gisteren op pad. Naar de manege. Het regende dat het goot, maar dat deerde ons, stoere ruiters, helemaal niks.
We zompten het terrein op en klampten een willekeurig smerig meisje aan dat wat met haar pootjes in de modder stond te darren. Want smerige meisjes heb je zat op maneges, haast net zoveel als paarden.
'We komen een buitenrit maken, we hebben gebeld,' sprak Man.
'Euh,' zei het meisje bedeesd terug.
Wij knikten afwachtend.
Daarop draaide het smerige meisje zich om, trok haar scheur wagenwijd open en bulderde galmend door het stallencomplex: 'Buitenrit!'
En nadat we onze caps weer bijeen hadden geraapt, en onze onderkaken van de grond hadden getild, kwam daar de opperpenny aanlopen. Opperpenny N.
Opperpenny N. keurde ons in een oogwenk en wenkte ons toen streng haar kant op.
Ze tikte daarbij éénmaal kort met haar zweepje tegen haar bovenbeen.
We draafden gedwee de stallen in.

'Dit is Kitty, die is voor jou,' wees opperpenny N. naar een glimmend zwart paard.
Ik deed de boxdeur open en ving de borstel op die N. me toe gooide. 'Eerst borstelen, dan zadelen.'
Kitty keek me chagrijnig aan. Ik aaide haar een beetje onnozel. Kitty keek nukkig de andere kant op.
Juist.
Ik had nu al een hekel aan Kitty. Ja, dat heb je soms hè. Echt, ik kan het met zowat ieder beest goed vinden, maar soms weet je al meteen: dit wordt niks, hier komt ruzie van. En dat had ik nou met Kitty.
Na het zadelen sleurde ik de onwillige Kitty de stal uit en trof een verliefde Man aan op de binnenplaats. Hij had de mooie Kimberly toegewezen gekregen. Het beste peerd van de stal.
Ik zag nog net dat Kimberly haar fluwelen neus in Man's nek legde.
De sloerie.
Kitty snoof ondertussen arrogant en schraapte ongeduldig met haar hoeven over de grond.
Ik had zo het gevoel dat het een lange middag zou kunnen gaan worden.

Category: default

16 03 08 - 10:28

Dochter veegt de tachtigjarige oorlog van tafel

We kijken naar een kinderprogramma over de tachtigjarige oorlog. Hee, het is zondagochtend, er is niks anders op.
'De Spaanse koning Filips II is in oorlog met Nederland,' vertelt de presentator vrolijk tegen Dochter.
Ik mopper een beetje over zoveel kort-door-de-bocht-autocue-oplezerij op de vroege morgen.
'Nou nou, het is wel iets genuanceerder,' brom ik.
Ja, sorry hoor. Kom op zeg, als u het had gezien, had u vast hetzelfde gezegd tegen uw kind.
Dochter haalt haar vinger uit haar neus en kijkt me verstoord aan.
'Het is allemaal iets ingewikkelder,' leg ik uit. 'Filips II was ook heer van de Nederlanden. Hij was niet alleen koning van Spanje.'
En ik denk even na over hoe ik de reformatie ga introduceren.
Dochter zucht.
'Mama,' zegt ze belerend, 'er is helemaal geen koning in Spanje.'
Ik kijk verbaasd.
'In Spanje heb je alleen maar Sinterklaas.'

Dan pakt ze de afstandsbediening en zapt naar Jetix.
Gelukkig is ze pas drie.
Anders was ik mezelf even gaan verzuipen in de WC denk ik.

Category: default

13 03 08 - 11:33

SuperSloofje part 3

Part 1: klik
Part 2: zal ik u eens iets heel geks vertellen? Part 2 is kwijt. Want geplaatst op -schrikkeldag- 29 februari. En mijn archief snapt dat niet. Jeeezes.
Edit: dankzij Theo en mijn RSS hier toch part 2: klik, die helemaal niet kwijt was dus. Niks Jeeezes, gewoon stupide Octavie.)

Category: default

12 03 08 - 14:10

Sorry

Ja, druk dus.
Sorry. SORRY JA!
Tussen alle bedrijven door ben ik toevallig wel bezig met een nieuw avontuur van SuperSloofje, dus hee, ik wil hier geen gemekker horen.
Oh, nu wilt u een voorproefje.
Ze willen een voorproefje.
Nou, vooruit dan maar.
Ga ondertussen maar raden waar het over gaat of zo. Bent u even van de straat.
Oja, en als u toevallig nog iemand weet die heel goed kan breien, borduren, punniken, macrameeën of op enigerlei andere idiote wijze goed is met schapenwol, dan hou ik me aanbevolen. Anyone? Iemand? Ja?

Category: default

10 03 08 - 11:24

Vandaag ben ik eens een keer lekker niet bescheiden

In deze bizarre tijden waarin ik zes maal daags een kwakende geit de fles geef, Dochter moet uitleggen dat Sjefke niet (niet. NIET) haar zusje is en pratende dieren het internet veroveren, heb ik het ook nog eens apedruk. Het is om tureluurs van te worden, tureluurs ja.
Waarmee ik het dan zo druk heb? Nou, onder andere dus met mijn cartoon. Ik zie u geel en groen worden, maar ik vertel het lekker toch gewoon. Ik doe vanaf deze maand dus niet alleen schrijven maar ook gewoon tekenen voor mijn bordje aardappelen. Ach, whatever, ik zeg het gewoon, ik ga de bescheidenheid vandaag eens lekker voorbij: ik ben vanaf heden officieel Cartoonist. Hah! Ik! Cartoonist! In een blad, afgedrukt, gepubliceerd, met tekeningetjes, tekst, een opdrachtgever, een ontzettende stapel gretige lezers door gans het land, mijn naam in het colofon, een wanordelijke berg schetsen naast mijn Apple, dure zwarte fineliners op mijn werktafel, inspirationele moodswings, mijn Da Vinci penselendoosje voor het grijpen en of dat nog niet genoeg leuks is, krijg ik er ook nog eens schandalig veel geld voor. Honorarium. Te factureren. Heeft zij geregeld, de schat.
Gelukkig ben ik tamelijk normaal, anders zou ik mezelf nog kunstenaar gaan noemen. Of artist. Ha. ha.
Maar nee hoor. Zo ben ik niet. Beide benen op de grond hè, dat is mij.
Ik noem mezelf alleen maar Cartoonist. Vandaag dan. Morgen maak ik weer gewoon tekeningetjes.
En terwijl ik nu even een geitenplasje van de keukenvloer ga dweilen, kunt u uit de irritatiestand.
Toe maar!

(Oh, en nee, ik vertel niet voor welk blad, en nee, u kunt het niet in de winkel kopen, en nee, ik plaats de cartoontjes hier niet.
Nou vooruit dan. Een klein stukje. Hier.)

Category: default

09 03 08 - 15:55

A&T halen uit

Category: default

08 03 08 - 23:57

Vijf geiten

VLNR: KimT, Lady Susy, Marlieke, Sjefke en uw schrijfster.

Category: default

07 03 08 - 19:31

Beschuit met muisjes

De beheerder van de kinderboerderij stond een beetje te siep-ogen.
'D'r is me een geit kapot,' sprak hij, vanuit het niets.
'Oh joh,' leefde ik mee.
Ik weet hoe het voelt om een geit voor je ogen te zien wegzakken. Narigheid.
'Ze had net een jong gegooid,' deed hij er een schepje bovenop.
Ik schrok. Een dooie geit is tot daaraan toe. Een dooie geit met een vers jong is een ander verhaal.
'Het leeft, het is amper een paar uur oud,' mompelde de beheerder voor zich uit. 'Ik moet iemand hebben die het kan groottrekken met de fles.'
Oh nee.
Oh. Nee.
Ik schudde heftig mijn hoofd tegen mijn schreeuwende moederinstinct.
'Wacht, ik zal hem je laten zien,' zei de beheerder.
Nee.
NEE!
Maar daar kwam hij al.
In de enkele seconden dat de man naar de schuur was gelopen had ik het moederloze jong al Sjefke genoemd.
En Sjefke was het kleinste, schattigste, pasgeboren minigeitje dat ik ooit zag.

We hebben hem een uurtje geleden opgehaald. U bent van harte uitgenodigd op de kraamvisite.

Category: default

06 03 08 - 15:02

De tuin (after)

Oh heerlijk, nog een lekker stukje over mijn tuin. Vandaag de after-situatie, met fijn veel foto's. U vindt het leuk hè, ja hè! Net zo leuk als ik, hè!

Goed. We waren bezig in de wei. Het gras stond er vanaf eind oktober 2006 op en toen was het een kwestie van wachten tot het voorjaar. Toen de eerste zonnestralen in maart 2007 de tere grassprietjes raakten, ging het vlug. Het dunne tapijtje werd een forse grasmat. Tijd om te gaan afpalen. We hamerden met veel geweld lange, houten palen in de harde kleigrond en omspanden het geheel met immense stroken draad. Ik heb me zelden zo'n boerin gevoeld als toen ik op de grond aan de spanners zat te trekken om alles mooi strak te krijgen. Daarna legden we een terrasje achter onder de kersenboom en daarop bouwden we de schapenstal. Vóór in de wei kwam een stoepje en een mooi, degelijk poortje en ja, in juli waren we dan toch eindelijk klaar. In augustus haalden we Agnes en Trui op, de rest is historie. Twee dartelende schaapjes, een stel vrolijke kippen en een schaterende Dochter in de wei. Wat een plaatje.
Ondertussen liepen er natuurlijk allang weer nieuwe projecten. Het terras moest aangepakt worden bijvoorbeeld, in de achtertuin. En de oprit. En een pad van het terras naar de wei. Want de achtertuin was nog altijd niet veel meer dan een lap gras met een terras van stoeptegels en dat waren we nu wel zat. Het was een hele toestand, maar uiteindelijk hadden we binnen een week een oprit in de (gigantische, we hebben nog tien meter tuin over) voortuin, een gelikt terras en een lang, recht pad naar de wei. Het had veel hoofdbrekens en echtelijk gekissebis gekost om tot dit ontwerp te komen, maar het pakte wondermooi uit.
Tussen al het ontwerpen, stenen kruien en stratenmakers aansturen door, hadden we toch nog wel tijd voor andere dingen. We bouwden een schommel voor Dochter (die daar de hele zomer lekker gebruik van maakte), ik kreeg een heerlijke hangmat van Man en ik oefende mijn hobby van zaaien, verspenen en kweken in volle kracht en met veel enthousiasme uit. Met als resultaat: een prachtig terras vol kleurige, bloeiende potten.
Ondertussen zijn we alweer in 2008 en de eerste tuinwerkzaamheden hebben we er alweer op zitten. De moestuin is al omgespit, de schapen zijn omgeweid en we hebben kalk in een deel van de wei gestrooid. Ik kan niet wachten om de tuintafel naar buiten te doen, om de eerste keer gras te maaien en om mijn potten weer vol te zaaien.
Zo.
En nu ben ik benieuwd naar uw tuin.
Show me!

Category: default

06 03 08 - 14:40

De tuin (before)

Mensen, mensen, wat een hoop felicitaties! Bedankt! Wat leuk!
Enfijn, het is inmiddels ver na mijn verjaardag en het wordt tijd om de gewone loop van het leven weer te hervatten. Dat wil nog niet zo vlotten, ik ben nog helemaal in feeststemming. Zo bleef bijvoorbeeld mijn zuster onverwacht logeren, ontbeten we hangend op de bank, gingen we shoppen en nam onze moeder ons schandalig chic meer uit lunchen. Een Gooise vrouw ben ik, niet te geloven. Hoe dan ook, ik heb een hoop te vertellen. Over de cadeau's die ik kreeg, over de officiële bevestiging van een opdracht om een cartoon te tekenen in een magazine, over onze nieuwe matrassen. Maar vooraleerst ga ik u mijn tuin laten zien, want daar vroeg zij om. En aangezien mijn tuin mijn grote trots is, doe ik dat natuurlijk graag. Vandaag begin ik met de before-situatie. morgen kunt u de after lezen. Voor de duidelijkheid: achter alle onderstreepte woorden zitten foto's om de tekst te illustreren.

Toen we ons in 2006 huis kochten was het achterste gedeelte een mess. Voordat ik verder ga, moet u misschien even weten dat onze achtertuin is opgedeeld in twee stukken, een voor en een achter. Het eerste deel is een meter of vijfentwintig diep, dit is onze 'gewone' tuin. We hebben hier een terras, een lap gras, een schommel en een glijbaan. Aan het einde van het eerste deel staan wat struiken, en daarachter loopt een graspaadje. Dit paadje kunnen wij gebruiken om achterom te lopen, het loopt langs alle (twee) buurhuizen. Het pad is ongeveer een meter breed. Achter dat paadje begint het tweede deel van onze tuin, van nog eens een meter of zestig diep: een beukenhaag, de moestuin met daarnaast een tweede terrasje en dan -bien sur- de wei.
Goed, het achterste deel was ons eerste concern, daar moest een wei van gemaakt worden. Het eerste deel zag er redelijk uit, dat lieten we even voor wat het was, het achterste stuk was zogezegd een troep. En daar begonnen we. Eerst met brandnetels rooien, bomen weghakken en toen het stuk redelijk kaal was, spoten we het onkruid plat en gingen we (ik) frezen. Allemachtig, wat een karwei, maar uiteindelijk hadden we een nette lap. Het duurde allemaal veel langer dan verwacht, maar dankzij de mooie zomer van 2006 konden we nog in oktober gras zaaien en stond het gras er eind oktober al op. Het begin was er! In het voorjaar van 2007 zouden we eindelijk onze schaapjes kunnen halen.
Ondertussen had ik geen geduld. Nu ik eindelijk zo'n lap vruchtbare kleigrond had, wilde ik mijn moestuin op orde hebben. Ik maakte Man gek, ging aan het spitten en graven op het onkruidige, overgebleven stukje grond naast de wei-in-wording, daar waar we consequent alle troep neergooiden die we ergens anders niet kwijt konden, en tussen de drukke weiwerkzaamheden door vlotte het toch aardig. Veelal in mijn eentje ploeterde ik net zolang tot het wat werd. Ik had nogal een uitgesproken idee over mijn moestuin; het moest een pastorietuin-achtig ding worden. Het liefst met perkjes van buxus. Maar aangezien de moestuin grenst aan de wei, leek me giftige buxus niet de handigste keuze. Daarom groef ik eigenhandig de stenen in, die als paadjes dienen. Een mooi alternatief om perken te creëren. Uiteindelijk werd het in dat eerste jaar al een prachtig moestuintje, omzoomd door beukenhagen, met aardbeien, bessen, wortels, broccoli, prei, sla, bonen en natuurlijk courgette.
Oh! Fijn!
Morgen meer.

Category: default

05 03 08 - 08:07

31

Category: default

04 03 08 - 12:04

Yuri, mijn knuffelbelg

Ik vind eigenlijk dat u allemaal Zezunja's Yuri even moet gaan helpen want ik vind het een toffe actie en ik moet daarvan lachen.
En om de rest van Yuri eigenlijk ook wel, sterker nog, ik denk dat Yuri mijn knuffelbelg wordt. Ik hoop dat Yuri in het pakje zit dat Man en Dochter gister met veel geheimzinnigheid en gefluister op zolder verstopten. Voor mijn verjaardag. Morgen. Morgen!

Category: default

03 03 08 - 14:50

Als we dan toch bezig zijn met stokjes

Een fotootje van een klein Octafieke.
Twee was ik, denk ik. Dikke beentjes hè, vond mijn moeder leuk, die mestte mij lekker vet. Op de achtergrond mijn kippen. Die had ik toen al ja. Met mijn favo-kriel Freekie. Zelf bedacht, Freekie. Oh, ik hield van Freekie. We hadden ook eenden, groot getrokken van kuikens. Die heetten allemaal Wampie.
Check ook mijn outfitje. Door mijn moeder genaaid, natuurlijk. De jurkjes altijd net te kort, zodat je mijn dikke luierkontje goed kon zien. Maar ik bleef er vrolijk onder hè, dat ziet u wel.

Meer babyfoto's bij Zezunja, Webbles, Polle en Lady Susy.

Category: default

02 03 08 - 19:12

Week van de aardbeving

'Maar hoe werkt dat dan, zo'n aardbeving?' vraag ik aan mijn vader.
Ik ben zes en ik snap er niks van.
'Onder de grond zitten allemaal verschillende lagen en breuken, van zand en zo. En die schuiven over elkaar. En dat voel je soms trillen boven de grond,' antwoordt mijn vader de leraar.
'Maar onder de grond zijn toch allemaal mijnen?' peins ik hardop.
We wonen namelijk in Limburg en in Limburg hebben we het concept mijn. Het concept mijn bestudeer ik iedere zondagochtend uitvoerig op de zwart-wit hoes van de Carboon-LP die we dan luisteren. Mijnen intrigeren me nogal. Al die zwarte mannen met plunjezakken die dag in, dag uit diep onder de grond moesten werken. In mijn beleving is het hele onderaardse volgebouwd met mijnen.
'Ja,' mompelt mijn vader ongeduldig, 'maar dat is iets heel anders.'
'Als er een aardbeving is, laat een kompel misschien zijn houweel vallen,' opper ik.
Mijn vader zucht.

'Wat gebeurt er!' gil ik door de nacht van 13 april 1992.
Ik ben vijftien en ik ben nog nooit zo bang geweest.
We wonen zo ongeveer op het epicentrum van de zwaarste aardbeving die ooit in Nederland plaatsvond: 5,8 op de schaal van Richter.
De grond schudt, maar dat is nog niet het ergste. Het donderende, onderaardse gebrul dringt graaiend mijn onderbewustzijn binnen. Het is het geluid van de scheurende aarde.
Wat moet ik doen? Blijven liggen? Onder mijn bureau kruipen? Hoe lang gaat dit duren? Ik zie al mijn porseleinen beeldjes één voor één uit mijn letterbak vallen. De muren wapperen, letterlijk. Ik besef dat ik niks kan doen, behalve lijdzaam afwachten.
Dan stopt het. Het duurde maar tien seconden.
Maar in die tien seconden besefte ik voor het allereerst dat de mens nietig is in het grote geheel. En dat soms het lot zijn eigen loop heeft, zonder dat ik daar mijn invloed op kan uitoefenen.
De grote aardbeving van '92 vond niet alleen onder de grond plaats, maar ook in mijn jonge meisjeshoofd.
Het kletteren van de houweel op de harde, zwartglimmende mijnbodem heeft nog lang nageklonken.

In het kader van: Week van de aardbeving.
Op initiatief van Nuit Blanche.
Andere aardbevingsverhalen bij Eric, Cyriel en Tafel dertien.