octaview

Category: default

27 04 08 - 19:25

A&T hebben zin in koninginnedag!

Category: default

24 04 08 - 18:41

Van de flora en de fauna

Ach, wat gezellig! Esméetje kwam vanochtend bij Dochter en mij bloemetjes zaaien!
Ik zag het helemaal voor me. Twee peutertjes met de handjes in de aarde, zonnebloempitten in de knuistjes, laarsjes, schepjes, een ochtendzonnetje op de nieuwsgierige toetjes, kinderen zijn gek op de natuur, nou, ik had mijn hele romantische beeld alweer klaar. Dat werd gelukkig snel en vakkundig de grond in gestampt. De potgrond welteverstaan.
De dames hadden er dus iets minder zin in dan ik, in het hele zaaigebeuren. Dochter trok Esmée venijnig een schepje uit haar handen, Esmée smeerde modder in mijn nieuwe spijkerbroek. Dochter smeet een bloempot aan scherven, Esmée kiepte een volledige zak petuniazaad op het terras. Voorts werd er nog wat over en weer gekrijst, een catfight uitgevochten, laarzen uitgedaan en treiterig op blote sokkenpootjes over het natte gras gerend. Afgetopt met wat gedrein en gezeur, was het een zweterige toestand. Mijn bloesje plakte zowat aan mijn rug.
Nadat we de ergste zooi van het terras hadden geveegd, verklaarden Marlieke en ik het zaaifeest voortijdig gesloten en hadden we zwaar behoefte aan iets alcoholisch. Maar natuurlijk namen we thee. Wij zijn ten slotte hele keurige moeders.
We zegen neer in de tuinstoelen en staarden uitgeblust uit over de tuin.
'Gelukkig, ze zijn eindelijk braaf aan het spelen,' verzuchtte ik. En ik schonk nog wat thee bij.
De vogeltjes in de hoge boom kwetterden en verder hoorden we helemaal niks.
'Heerlijk,' vond Marlieke, en ze zakte lui onderuit.
Zo zaten we daar een poosje.
'Wat zijn ze eigenlijk aan het doen?' vroeg Marlieke, achter gesloten ogen.
'Ze zijn binnen, kan niks gebeuren,' verzekerde ik haar, mijn gezicht naar de zon draaiend.
'Ik ga toch even kijken,' antwoordde Marlieke. En met zware tegenzin stond ze op.

'Eh, Oc, kom eens,' klonk het aarzelend uit de keuken.
Twee allerzoetste snoetjes keken me met grote, blauwe ogen aan.
Zo schattig had ik de monstertjes de hele ochtend nog niet gezien.
'Wat dan?' vroeg ik, en ik keek zoekend om me heen.
Marlieke wees benepen naar de vissenbak.

Volledig leeg gehengeld.

Category: default

23 04 08 - 10:10

Eine coole jeans hosen

Twee weken geleden.
Man en ik zitten in een Nijmeegs eetcafé.
'Gezellig hè,' zegt Man vergenoegd, en hij neemt een slok van zijn biertje. 'Ik vind het zo gezéllig! Wat zullen we eens bestellen?'
'Snotmiljaar!' roep ik. 'Hoera!'
'Wat is er?' vraagt Man verbaasd.
Ik wijs naar buiten. 'De flared spijkerbroeken zijn weer terug!'
'Juist,' zegt Man. Hij schudt zijn hoofd even en geeft me dan een menukaart. 'Zullen we vooraf een stokbroodje nemen?'
'Snotmiljaar!' roep ik weer.
Man zucht.
'Bij ons in de stad heb ik nog vrijwel niemand met uitlopende pijpen gezien, skinny wat de klok slaat, en hier loopt bijna iedereen ermee. We wonen in de rimboe,' stel ik somber vast.
'Dat wisten we al,' grinnikt Man. En hij wijst naar de menukaart. 'Wil je friet erbij?'
Ik blader een beetje lusteloos door het menu. En baal ervan dat de Nijmeegse winkels al dicht zijn, anders had ik nog even snel zo'n lekker seventies modelletje kunnen scoren.
'Proost,' zegt Man. Hij buigt zich over onze tafel en tikt tegen mijn wijntje. 'Straks nemen we een heel groot ijsje,' fluistert hij samenzweerderig.
'Snotmiljaar!' brul ik. En ik sla met mijn vlakke hand op het tafeltje. 'Dat ik daar niet eerder aan gedacht heb!'
'Nou moet je ophouden, hoor,' moppert Man.
'Het is Nijmegen, stad der altolegioenen, hier zijn de flared broeken gewoon nooit weggeweest!' roep ik opgelucht uit.
'Is het nu klaar?' bromt Man.
Ik wenk de serveerster en bestel vrolijk nog een wijntje. Daar moet op gedronken worden.

Gisteren.
'En? ben je geslaagd voor je zakenoutfit?' vraagt Man door de telefoon.
Ik loop al de hele ochtend in de stad, op zoek naar een net pak voor een paar spannende business-aangelegenheden.
'Eh, nou,' aarzel ik. En ik kijk schuldbewust naar het schattige, geruite reclametasje in mijn hand. 'Niet echt.'
'Heb je helemaal niks gekocht?' vraagt Man verbaasd.
'Eh, geen pak,' omzeil ik tactisch.
'Laat me raden,' grijnst Man. 'Een wijd uitlopende spijkerbroek.'
Yes! Yes! Yes!
De hipste chick in town. Dat ben ik!

Category: default

21 04 08 - 11:53

De pragmaticus en de estheticus

'Jij houdt niet zo van plantjes zaaien hè?' vraagt Man.
Ik kijk op uit de zak potgrond en veeg mijn vieze handen af aan mijn werkbroek. 'Watte?'
'Plantjes, hou je niet van, of wel?' herhaalt Man.
Ik wijs verontwaardigd naar de zes potten die ik net keurig ingezaaid heb. 'En wat is dat dan?'
Man lacht. 'Nee nee, de moestuin bedoel ik. Ik zaai altijd alleen in de moestuin.'
En verdamt, hij heeft gelijk. Hij zaait inderdaad alleen in de moestuin. Ik doe altijd het bloemgedeelte. Onbewust. Ik vind bloemen zaaien en verspenen leuk, heb ik straks een prachtige tuin vol met kleurige bloeiers, helemaal uit het niets gegroeid.
'Wat een traditionele rollenverdeling eigenlijk,' zeg ik. 'Jij zorgt voor het eten, ik voor de gezelligheid.'
'Net als bij de kippen,' antwoordt Man. Hij geeft zijn regeltje bieten voorzichtig water met een kindergieter.
Ik ben me nergens van bewust. 'De kippen? Hoezo dat dan?'
'Jij voert ze iedere dag maar vergeet bijna altijd om de eieren te rapen,' grijnst Man.
Ik schiet in de lach. Het klopt. Ik kan een half uur staan dromen bij de zacht tokkende hennen en me genietend verbazen over hun felrode kam of hun glanzende verenkleed. En dan zonder eieren naar huis lopen. 's Avonds in de schemering doet Man standaard een rondje door de wei en moet dan de heftig protesterende Corrie en Hennie wegjagen om de eieren te rapen.
'Ik vind de kippen vooral leuk omdat ze eieren leggen,' legt Man uit.
'Ik vind de kippen vooral leuk omdat... eh... nou, gewoon omdat ze mooi zijn,' stel ik vast.
Man lacht. Hij staat krakend op en steekt een stok in de grond om de radijzen te markeren. Dan slaat hij zijn arm om me heen.
We kijken naar de prille moestuin vol jong groen.
'Mooi hè, zo'n moestuin in het voorjaar, ' zucht ik.
En daar is Man het dan weer volstrekt mee eens.

Category: default

16 04 08 - 19:03

Joajoa

Voordat ik u de volgende conversatie voorschotel, moet ik u even een geheim verklappen. Het is namelijk zo dat ik hier op het internet dan wel keurig net Nederlands schrijf, in het echte leven praat hartstikke Limburgs. Met mijn ouders, in de winkel, met de buurman, ja, overal eigenlijk. Het is hier nu eenmaal de voertaal en, niet onbelangrijk, mijn moedertaal. Met Man, een bovenriviers sujet, spreek ik Nederlands, maar, en houdt uw hart nu vast, met Dochter weer Limburgs.
Okee. Dan bied ik u nu even de ruimte om uw ontzetting te uiten. Doen we daarna een rondje wetenschap om het gat in uw kennis te dichten.

Maar ze heeft gestudééérd! Nederlands for heaven's sake! Hoe kan ze dit nou doen? Straks krijgt dat kind nog een complex! Of zo'n achterlijk accent! En raakt ze vreselijk in de war!

Het zit zo. Dochter wordt zeer bewust tweetalig opgevoed. Man spreekt Nederlands met haar, ik Midden-Limburgs, een streektaal die in zowel lexicon als grammatica in behoorlijke mate afwijkt van het standaard Nederlands. One parent, one language en vanaf de geboorte, zo worden er op twee plekjes in haar hersenen verschillende taalgebiedjes aangelegd. En dat is niet verwarrend of moeilijk, neen. Kinderen kunnen met gemak meerdere talen tegelijkertijd leren. Tweetaligheid is een voordeel. Tweetalig opgevoede kinderen leren meestal sneller dan eentalige kinderen, hebben vaak een beter taalgevoel en lezen meer. Wetenschappelijk vastgesteld, ik kan het ook niet helpen.
Dochter (drie jaar, 3 maanden) is nu op het punt dat ze een splitsing begint te maken tussen de beiden talen en tussen de sprekers ervan. Was haar geklets eerst nog een onverstaanbaar mengelmoesje, tegenwoordig praat ze vrij consequent Nederlands tegen Man, zelfs inclusief harde G, en Limburgs tegen mij. Maar af en toe, zo af en toe slipt er hier in huis een spraakverwarrinkje tussendoor.
En dat zijn de krenten in de pap van het, nu en dan best moeilijke, tweetalig opvoeden, lieve mensen.

Vooruit. Dan nu de beloofde conversatie.

Dochter laat me een knutselschuimpje zien.
'Hea is gans plat!' roept ze verbaasd uit. (Hij is helemaal plat!)
Ik knik. 'Joa.' (Ja.)
Ze bestudeert het platte schuimpje aandachtig. 'Gans ingeduujd,' stelt ze vast. (Helemaal ingedeukt.)
'Weam heet det gedoan?' vraag ik. (Wie heeft dat gedaan?)
Ze glundert. 'Ich.' (Ik.)
Ik lach en wil weten hoe ze het voor elkaar heeft gekregen. 'Wie?' (Hoe?)
Haar blik vliegt in een fractie van een seconde van mij naar Man en ze twijfelt welk taal-laatje ze open zal trekken voor de interpretatie van het cruciale woordje Wie.
Ze vergist zich. En kiest de Nederlandse la.
'Ich zag toch: Ich!' (Ik zei toch: ik!)

Wilt u meer weten over kindertaalontwikkeling: Klik hier.
Wilt u meer weten over tweetalig opvoeden: klik hier.

Category: default

16 04 08 - 12:32

SuperSloofje part 4

KLIK VOOR MEER!

Deel 1 tot en met 3 vindt u bij de CartoonCollectie.

Category: default

15 04 08 - 18:56

Hoe men de zeikregen verjaagt

Ik had er zo genoeg van vandaag.
Dat behoedzaam naar buiten kijken of het nu wel of niet droog is. Dat Dochter in regenjas en laarzen hijsen en dan constateren dat het hagelt. Dat zompend en in regenjas naar de schapenstal rennen om Sjefke tussen kippen en hooi een fles te geven. Dat mismoedig kijken naar mijn tere, zojuist opgekomen slaplantjes, omgeknakt door dikke regendruppels.
Ik had er zo genoeg van dat ik dapper dacht: snotmiljaar, zeikregen of niet, we gaan nú naar buiten.
Ik greep nog snel een oud mutsje van de kapstok, plantte het op Dochters hoofd en voort, daar gingen we.
En zie eens aan.
Ineens werd het gans droog.
Als beloning voor mijn koene gedrag.
Ik stel voor dat we dit morgen allemaal doen.
Dan zal dit weekend de zon schijnen. Wedden?

Category: default

13 04 08 - 14:48

Old grumpy me en de vijfhonderd kilo

Dus toen zaten we gisterochtend om 10.00 uur in het pierebadje, Marlieke Online en ik. Oh ja, en de kinderen natuurlijk. Vergeet de kinderen niet.
We zaten zo een beetje te gapen en ik dacht chagrijnig aan Man, die met z'n luie ass in bed lag. Eigenlijk vond ik dat ik het best zwaar had, op dat moment.
'Kijk, die mevrouw heeft mijn bikini aan,' wees Marlieke Online.
Ik keek naar een mevrouw die vijfhonderd kilo woog en wier bikini inderdaad hetzelfde motiefje had als die van mijn vriendin. Zij het dat de bloemetjes wat eh uitgerekter waren.
Mijn humeur klaarde wat op. Ik zat dan wel om 10.00 uur in het pierebadje te gapen, maar ik was toch maar mooi geen vijfhonderd kilo.
En ik keek zoekend om me heen of ik nog meer zag waar ik blij van kon worden.
Ik woog geen vijfhonderd kilo én ik had geen tatoeage.
Ik woog geen vijfhonderd kilo, ik had geen tatoeage én ik had geen gele teennagels.
Ik woog geen vijfhonderd kilo, ik had geen tatoeage, ik had geen gele teennagels én ik had geen haren uit mijn oren steken.
Kortom, ik zat mezelf daar toch een behoorlijk potje blij te maken, helemaal in mijn eentje.

Maar toen steeg de mevrouw van vijfhonderd kilo op en liep naar het grote bad.
Ze trok haar knie moeizaam omhoog en vouwde haar armen erom heen.
En deed een bommetje.
'Uche,' deed ik, om het water uit mijn neus te krijgen.
En hatsekidee.
Ik was weer mijn old grumpy me.
Zo makkelijk gaat dat.

Category: default

10 04 08 - 16:15

Zoals ik al zei: ik hou niet van sporten

'Dus we gaan vanavond echt skaten,' zei ik 's ochtends voor de zekerheid, toen ik op de fiets stapte.
En ik hoopte dat ze nee zou zeggen.
'Ja,' zei Susy zeer beslist. 'We gaan echt. Echt!'

Dus toen blies ik mijn skates af, hield ze ondersteboven om eventuele spinnen eruit te jagen, piekerde hoe ze ook alweer aan moesten, met al die ingewikkelde bandjes.
En daar stond ik.
Ik maakte een rondje door de kamer, check, ik kon het nog.
Ik keek naar buiten of het niet toevallig regende.
Helaas. Kurkdroog.
'Ben weg hè!' riep ik over mijn schouder naar Man, die in gevecht was met Dochter over de kwestie wel of niet haren wassen.
En ik stak mijn telefoon in de zak van mijn hippe baseballtrui.

Ik was blij dat er veel lantaarnpalen op de route stonden om me zo af en toe dramatisch tegenaan te werpen. Ik had niet zo'n goede conditie, stelde ik hyperventilerend vast.
Op het drukke verkeerspunt aangekomen, zocht ik dan ook paniekerig en hijgend naar iets om te zitten. Ik betrapte me op de gedachte dat ik me heel snel om kon draaien en thuis op de bank kon gaan hangen.
Skaten? Vanavond? Ach, helemaal vergeten! Sorry! Sorrysorrysorry! SORRY! S-O-R-R-Y!
Maar zo ben ik niet hè. Neen. zo ben ik niet.
Ah, daar, een grote steen. Ik struikelde me er naar toe. Hm. Waar zat ik eigenlijk? Oh. Het drukstbezochte hondenuitlaatveldje van de wijk.
Ik hees mezelf tien meter verderop naar een stoepje.
Voorbijgangers moesten om me lachen.
Ha. Ha. Ja. Enig.

De minuten verstreken.
Ik stond op van het stoepje en deed wat skatekunstjes.
Een flikflak. Rolde van een trapje. Een handstand. De mensen klapten.
Ik keek op de klok van de kerktoren.
Susy, de one who wanted to skate, was te laat. Alsof ik hier voor mijn lol stond. En ze nam de telefoon niet op.

U weet het natuurlijk allemaal al, want u leest allemaal bij haar mee, ze was het vergeten, het loeder.
Het kreng, de bitch.
Maar volgende week gaan we echt.
En dan peiger ik haar af.
Tot ze niet meer kan.
En me smeekt om genade.

(Of ik vergeet het. En laat háár bibberen op het hondenuitlaatveldje.)

Category: default

09 04 08 - 16:38

Hoe bedrieglijk een weblog kan zijn als het gaat om stille mannen

Ja, God, ja. Ik heb eigenlijk geen onderwerp voor vandaag. Maar ik voel een druk, weet u. Pressure. Schrijven, bitch.
Dus dan maar even iets uit de losse pols.
Waarover.
Over mijn schandelijke Gooise Vrouwen-gedrag van vandaag. Op theevisite bij Lady Susy. Kletskoppen eten, klagen over onze mannen, overleggen waar je in Düsseldorf moet zijn voor de hipste kinderjasjes.
'Op de Königsallee zit een Burberrywinkel maar jemig, wat hoor ik toch voor takke-herrie boven?'
'Oh, dat is de werkster.'
Maar goed. Terwijl Falida boven de WC boende, Tijlemansie bruut mijn staartje uitlachte en de dochters een potje worstelden, belde Susy met haar echtgenoot.
De telefoon stond op de luidspreker en Alexander hield een heel verhaal. Natuurlijk deed ik toen heel beschaafd alsof ik niet meeluisterde en ik trok een hoop gekke bekken naar Tijl. Die kwam niet meer bij. What can I say, hij vindt me leuk, de knaap. Hoe dan ook, ondertussen spitste ik natuurlijk mijn oren, dat had u ook gedaan. Want Alexander die práátte, mensen. En ik dacht altijd dat Alexander geluidloos was. Alexander, de man die nooit praat. Dat komt door Susy's weblog, daar hoor je hem nooit hè. Die foto's zijn altijd zo eh ja, stil.
Anyway, dat bracht me tot de conclusie dat u misschien ook wel denkt dat mijn Man heel timide is, door mijn virtuele gekakel hier.
Denkt u dat?
Nou vooruit, dan heeft u gelijk.
Zo. En nu moet ik even mijn kledingkast doorspitten. Ik schijn te gaan sporten vanavond. Ik hoop dat ik nog ergens een sportbroek vind die ik kan afstoffen.
En dat afstoffen doe ik dan gewoon zelf hoor. Zo'n Gooise vrouw ben ik nou ook weer niet.

Category: default

08 04 08 - 15:43

Ja, hoor eens. U denkt toch niet dat ik met dit weer logjes ga schrijven.

Category: default

06 04 08 - 19:05

De sloerie en de kast

'Ik heb een hele gave kast gezien,' zeg ik.
'Godallemachtig,' moppert Man. En: 'Nee hè.'
'Jaren dertig, met glazen ruitjes, moet wel veel aan opgeknapt worden.'
Man bromt. Dan klaart zijn gezicht ineens op. Hij denkt dat hij een uitweg heeft, de stakker.
'We hebben toch helemaal geen kast nodig?' grijnst hij breed.
Maar ik laat niet met me sollen hoor. En draag vijfendertig redenen aan waarom we wèl een kast nodig hebben. Kom zeg.

'Mooi hè,' roep ik verlekkerd. En ik klop met mijn vingers op het oude hout.
'Ja, hij is op zich wel mooi,' aarzelt Man.
'Die vieze lak moet eraf,' zeg ik. Ik krab een beetje aan de grijze verf. 'En dan wordt het een plaatje.'
Man trekt keurend een lade open. 'Het is wel heel veel werk,' twijfelt hij.
'Gelukkig doe ík alles,' grinnik ik.
Een voorbij scharrelende dame heeft onze conversatie opgevangen. 'Haha,' lacht ze met me mee.
Ik kijk haar even aan. Hip, jong, leuk, en een verrekt cute jasje. Ik moet dat jasje ook.
Man tikt nog een keer tegen de oude ruitjes. 'Is goed, we nemen hem,' besluit hij.
Ik knipoog samenzweerderig naar de dame en geef Man een kus. Daarna probeer ik hem nog een fifties nachtkastje aan te smeren. Maar dat lukt net niet.

'Ik wil een kast laten bezorgen, kan dat?' vraag ik aan de meneer achter de balie.
'Tuurlijk,' antwoordt hij. Hij pakt een formulier. 'Om welke kast gaat het?'
'Om die grijze, beneden in de kelder.'
'Die jaren dertig kast?'
Ik knik.
'Die heb ik nou heel toevallig net verkocht,' antwoordt de meneer.
Ik kijk hem verbaasd aan. Drie minuten geleden was hij nog gewoon te koop!
Hij wijst achter me. 'Aan die mevrouw daar.'

De hippe jonge dame. Met het verrekt leuke jasje.
Ze glimlacht heel lief naar ons.

En als Man me niet mee naar buiten had gesleurd, had ik haar ter plekke gevild.
In mootjes gehakt.
En in haar eigen kast gestopt.
En dan had ik één voet triomfantelijk op de lade gezet en met veel victoriegekraai het cute jasje aangetrokken.
Als trofee.

Category: default

04 04 08 - 16:37

De kosmos totally agreed

Het wilde allemaal niet zo lukken deze week.

Mijn haarverf die op het pakje zo mooi natuurlijk blond was, was in het echt nogal oranje.
Dochter plaste een gigantische plas. In haar broek. En we waren niet thuis.
Zij veronderstelde heel onschuldig dat ik staarten kan maken in mijn beenhaar.
Dochters fragiele, sidderende peuterjuf begon intens zielig te huilen toen ik vertelde dat Dochter naar een ander peuterschooltje gaat.
Ik was Sjefke kwijt. Een paniekerig half uur lang. Hij was op zolder. For heaven's sake.
Mijn moeder pikte mij op met de peperdure Rover van mijn pa, ik zei kokhalzend 'Snotmiljaar, wat stinkt die wagen van jullie,' waarop zij nuchter antwoordde: 'weet je nog dat je laatst een volle thermoskan geitenmelk in de leren bekleding hebt geknoeid?' en toen wist ik het weer. Geitenmelk in lederen bekleding gaat stinken naar dode marmotten. Ik moest er wel een kwartier lang van walgen. Zielige ik.

Anyway, ik vond eigenlijk dat ik wel iets leuks verdiend had.
En dat vond de kosmos gelukkig ook.
Zo ontdekte ik achter in de kast een vergeten pak chocolade paaseitjes.
En eigenlijk vond ik toen al die miserie al wel afbetaald hoor. Maar de kosmos niet, neen, de kosmos niet!
Dus toen kreeg ik on top of it all ook nog eens een mailtje in mijn inbox.
Of ik een vaste cartoon wil gaan tekenen in een mooi blad.
Ik mag mijn portfolio gaan showen.
Nou ja zeg.

Category: default

01 04 08 - 10:39

Het flikken van een kunstje is lang zo makkelijk niet

In de keuken ligt een strootje.
Dat kan gebeuren. Er liggen, sinds Sjefke zijn intrede in ons huis deed, wel vaker strootjes her en der.
Ik buk me om het op te rapen en zet mijn zware wasmand even op de grond.
Net voordat mijn hand het strootje bereikt, trek ik schielijk terug.
Het strootje is geen strootje. Het strootje is Sjefkes afgevallen navelstrengetje.
Getverdemme. GETVERDEMME. Mooi niet dat ik daar met mijn blote handen aan ga komen. Het vieze ding. Ik hou heus wel van natuur hoor, maar niet van natuur in de vorm van ingewanden.
Ik peins wat ik zal doen.
Ik zou natuurlijk een stukje keukenrol kunnen pakken, het papier er vakkundig omheen vouwen en het hele pakketje weggooien.
Ware het niet dat het verdroogde navelstompje van Sjefke al drie weken een running gag in huis is. Een beetje als de lotto. Wanneer zal hij vallen? En meer nog: wie raapt hem dan op?
Man vond dat dat mijn taak was. 'Jij hebt dat luizenbeest in huis gehaald.'
Ik vond het daarentegen echt mannenwerk. 'Jullie zijn er toch altijd als de kippen bij als er een navelstreng doorgeknipt moet worden?'
Ik besluit het strootje te laten liggen, pak mijn wasmand onder de arm en roep naar Man die in de bijkeuken rommelt. En dat alles heel nonchalant hè.
'Schat, er ligt een strootje van Sjefke in de keuken, ruim jij dat even op? Ik heb mijn handen vol met was.'
'Joe!' doet Man.

Een kwartiertje later komt Man de badkamer in.
'Heb je het strootje opgeruimd?' grinnik ik. En ik kan mijn verkneukelingen bijna niet verbergen.
'Ja, hoezo?' antwoordt Man laconiek.
Ik kijk hem onderzoekend aan.
Man kijkt met een stalen gezicht terug.
'Maar eh, dat was eigenlijk geen strootje,' aarzel ik.
'Oh nee?' doet Man ijzig.
Dan haalt hij zijn gesloten hand achter zijn rug vandaan (ik heb niks door), pakt de mijne (nog steeds niet) en stopt de gore navelstreng er in (toen begon er wat te dagen. te laat ja. Te laat.).
'En jij, lieve Oc, jij moet nog heel veel leren,' grijnst hij.