octaview

Category: default

29 05 08 - 20:56

De Hollandse kampeertoerist trekt er graag op uit

We staan in de kampeerwinkel om de hoek maar kunnen niet vinden wat we zoeken. Het is iets technisch dus ik hou me overal buiten en dwaal zo onopvallend mogelijk af naar de slipper- en zonnebrilafdeling, terwijl Man in bakken met pinnetjes, palletjes en frunnikjes graait.
'Kan ik helpen?' vraagt de eigenaar van de zaak in plat Limburgs.
Ik wijs zwijgend naar Man en pas stoïcijns een grote zonnebril met roze randen.
'Een palletje voor een tentstok, GGGGRAAGGGG,' zegt Man. Met een knallende harde G. Want zo praat Man nu eenmaal.
De eigenaar verschiet even. Limburgers hebben de neiging nogal eens te verschieten als ze een harde G horen in het wild. Alleen de mensen van de televisie hebben tenslotte een harde G.
'Ik zal even voor u kijken,' mompelt de eigenaar dienstbaar. Het lijkt alsof hij buigt. Maar dat heb ik vast verkeerd gezien.
Hij verdwijnt naar achteren.
Ik show Man een paar groene slippers.
Man trekt een heuptasje aan en ik mijn neus op.
Dochter dreint.
Dan komt de eigenaar terug van zijn expeditie. 'Nee, nee, sorry, we hebben het niet meer in huis,' verontschuldigt hij zich.
'U heeft het vast direct nodig?'
Man kijkt hem vragend aan.
'Hoe lang staan jullie nog hier op de camping? Dan kan ik misschien wat regelen.'

Ho ho.
Wacht eens even.
Word ik hier aangezien voor een kampeertoerist? In mijn eigen habitat? In mijn hometown?
'We wonen hier om de hoek,' venijn ik. In dik vet plat.
De eigenaar snapt er geen bietje meer van en kijkt heel ongelukkig. Van de weeromstuit stottert hij nog maar een paar excuses. De ene helft Limburgs, de andere helft Nederlands.
Gemengde huwelijken, daar zijn ze nog niet aan gewend hier.
'Het komt door jou,' sis ik naar Man, als we weer buiten staan. 'Door jou denken de mensen dat ik een kampeertoerist ben.'
'Schat, je bént ook een kampeertoerist, alleen nu toevallig niet,' dient Man van repliek.

En daar heeft hij gelijk aan.
Ik ben een kampeertoerist.
Met een zespersoons bungalowtent.
En een kapot palletje.
Als dit verhaal over iemand anders ging zou ik het heel burgerlijk vinden.
Maar ja.

Category: default

28 05 08 - 10:31

Kent uw medeloggers

Nou leek het me wel eens leuk om u te gaan vertellen wie ik nou hier allemaal ken, in dit rare, kleine wereldje dat Logland heet. Ik bedoel: écht ken. Geinig toch? Ja. Geinig.

Allereerst hebben we daar natuurlijk mijn dierb're stadsgenootjes. Met als spin in het web Miss KimT. KimT en ik gaan al eeuwen terug, tot de brugklas welteverstaan. Toen we, twee jaar geleden, net verhuisd waren naar ons stadje, kwam ik haar tegen op een feestje en hatsekidee, beregezellig. KimT introduceerde me bij haar girlfriend Lady Susy en ziezo, ook dat was beklonken. Marlieke Online is weer een heel ander verhaal. Als eerste kende ik het weblog van haar verloofde, per toeval een keer bij het surfen tegen gekomen. We woonden toen nog in Arnhem. Een tijd later verhuisden we, en zonder dat we het wisten woonden we bij elkaar om de hoek. Toen we daar achter kwamen, en Marlieke ook met loggen begon, was het een closed case. En bakken we minstens één keer per week koekjes samen. Heel tuttig.

Dan hebben we nog de categorie medeneerlandici. U had het misschien niet door, maar het wemelt van de neerlandici hier op internet. Als eerste hebben we daar natuurlijk Rosalie, van Nuit Blanche. Rosalie zat bij mij in het bestuur van de studievereniging en derhalve zaten we regelmatig zusammen in de kroeg. Oh oh, dat waren mooie tijden. Verder hou ik ontzettend van Rosalie. Niet alleen omdat we nogal op elkaar lijken, maar ook omdat ze een potentiële cartoonjob voor me gefikst heeft. Ik hartje Rosalie. Nuit Blanche behoeft verder geen krans, die Dutch Bloggie van twee jaar geleden doet het trucje wel, me dunkt.
Dan hebben we nog die andere neerlandicus, monsieur Cyriel. Cyriel was, tijdens de big fat Nijmeegse introductie, mijn mentorzoon. En wát voor een. Oorbel, ontveld hoofd, grote bek. Zulks waren wij niet gewend, daar bij de brave studie Nederlands. Gelukkig viel hij mee, in de dagelijkse omgang, en was hij lang zo woest niet als hij eruit zag. Voor leuke, soms gevoelige mannenverhaaltjes: leest Cyriel.
Als laatste aanwinst hier op het internet, is daar Die van Nederlands. Een mentornichtje, ooit zeilden we samen over de Mookse plassen. Voor onderhoudende onderwijsverhalen moet u bij haar zijn.

Zo.
Ik vond het leuk.
Geinig ook wel.
Zeg eens even: wie kent u allemaal zowel in loglife als privé?

Category: default

27 05 08 - 12:04

Der Zahnarzt und das Mädchen

Goed. Ik ga dus nog even verder zeiken over het tandartsgebeuren. Want gister moest ik dus. U was het vergeten, hè. Zo'n big thing in mijn leven en u vergeet het gewoon. Niet even een hart onder de riem in de reactiebox. Neen, ik weet wel weer wie mijn echte vrinden zijn.
Ik lag dus in die stoel en ik dacht werkelijk dat ik doodging.
'Doe je wel de allersterkste paardenverdoving erin die je hebt?' piepte ik tegen Brad Pitt.
Dat beloofde hij. En hij spoot me plat.
'Voel je dit nog?' checkte hij en hij porde met zijn haakje.
Ik vloog kermend tegen het plafond.
Brad Pitt bleef er verder uiterst kalm onder. 'Oh, dan doen we er nog wat verdoving bij.'
En hij prikte mijn tandvlees aan gort. En nog meer. En nog een ampul. En nog maar eentje. En hup, eentje om het af te leren. En hatsekidee, nog een paar ter afsluiting. En omdat ik toen nóg wat voelde, nog twee voor de zekerheid.
En toen stikte ik bijna in mijn eigen tong. En kon ik niet meer slikken. Maar mijn kies voelde weg, dat was wel lekker ja.
'Nu gaan we beginnen,' deed de tandarts jolig.
Ik keek zuur over mijn gapende mond heen.
Maar goed. Na de martelende verdovingssessie, was het vullen van mijn kies een peulenschil, dat moet ik er wel eerlijk bij zeggen.
Ik vond het eigenlijk bijna relaxed.

Gelukkig mag ik snel nog een keer.
Brad had namelijk nog een gaatje ontdekt.
Ha, fijn.

Category: default

25 05 08 - 20:05

NietLief's eenmalige comeback

God, wat waren we hot. Polle, Zezunja, Esther, Luna, Kaat en ik. Met ons überhippe NietLiefCollectief.
Maar goed, das war einmal. Vanaf medio juni gaat de NietLiefsite voorgoed uit de lucht en dus moet ik mijn stukjes veilig stellen. Tussen alle bagger die ik daarginder schreef, heb ik hier en daar toch nog wat pareltjes uit weten te zeven. Die moeten het archief in, maar ik weet natuurlijk niet hoe dat moet, pivotsgewijs. Dus daarom plemp ik ze maar even hieronder neer. Heeft u ook nog eens wat zinnigs te lezen.
Toe maar. Het zijn er maar vier. Bent u zo doorheen. Echt.

Category: default

25 05 08 - 19:52

NietLief's eenmalige comeback: Rijbewijs

Ik heb geen rijbewijs.
Ja, daar schrikt u van hè.
Had u niet gedacht zeker.
U dacht: zit ze daar, in Neêrlands outback een beetje courgetten te kweken en schapen te farmen, daar móet een mens wel een vehikel kunnen besturen. Liefst een tractor, maar op zijn minst een stoere wagen. Om de onbegaanbare landwegen in het onontgonnen Zuiden fluitend, en met een stofwolk achter de kont te bestieren. Strootje in een mondhoek, elleboog uit het raam, onderwijl vrolijk wuivend op de hardwerkende plattelandslieden die goudgeel graan staan te dorsen. De vrouwen in lange schorten, de mannen met manchesterse broeken en pruimtabak tussen de bruine tanden. Van boerderij naar boerderij tuffend, op het dooie gemakje, om een paar balen stro en een mud aarpels te halen. Ja, dat dacht u, geeft u het maar eerlijk toe.

Maar nee. Rijden is voor slimme mensen, zo pleeg ik graag te zeggen. Als het op verkeer aankomt, nou, dan kun je me gerust een rund noemen, we zitten tenslotte al lekker in het boerenjargon. Zet mij op een fiets en ik zal het rijwiel bij de eerste de beste kruising tot moes rijden tegen een perkje braaf gemeentegroen. Zet mij achter een kinderwagen, zo'n ding moet men ook besturen niet waar, en ik zal het gevaarte verpulveren tegen een lantaarnpaal. Laat mij een eindje wandelen en ik zal mezelf subiet voor een automobiel werpen. Per ongeluk, dat wel, maar hoe dan ook vervelend.

Ik heb heus wel eens autogereden. Maar na zo'n lesje of honderdtien, drie rijexamens en twee theorie-examens, ontelbare natte ruggetjes, standjes van mijn instructeur, medelijdende blikken van medecursisten en gemopper van mezelf, had ik het wel gezien, dat hele rijgebeuren. Ik hou niet van al die regeltjes waar je je aan moet houden en van meerdere dingen tegelijkertijd doen. Wat dat betreft ben ik net een kerel. Vreemd eigenlijk, dat de meeste mannen wel van autorijden houden. Ik hou niet van chaos, van een kleine ruimte en van gevaarlijke toeren.
Wonen doe ik middenin de stad, reizen doe ik per fiets, bus of trein en naar de friettent kan ik tegenwoordig lopen zonder ongelukken. Het gaat prima, het gaat lekker en ik dank ons lieve heerke op mijn blote knietjes dat ik nooit meer achter een stuur hoef te kruipen.
Rijden is voor slimme mensen, en dat moest maar lekker zo blijven.
En een baal stro past trouwens best op achterop de fiets. Met een beetje geluk, niet al te veel stoplichten en tegenliggers, krijg ik het spul nog heelhuids thuis ook.

Category: default

25 05 08 - 19:50

NietLief's eenmalige comeback: Spijt

Ik had mijn eindexamen achter de rug en wist nog steeds niet wat er van me moest worden. Achttien was ik en zo bleu als de pest. Waar mijn intellect exact correspondeerde met mijn kalenderleeftijd, daar bleef mijn emotionele volwassenheid ver achter.

Ik wilde graag Nederlands gaan studeren. Waarom? Ik weet het niet meer zo goed. Het leek me romantisch. Nachtenlang literatuur lezen en er met zielsverwanten over praten. Mensen ontmoeten die ook dweepten met Mulisch.
Ik praatte er met de decaan over. Dat leek me een goed idee. Die man had er voor doorgeleerd om mensen te vertellen wat bepaalde studies inhielden.
'Meid, jij moet geen Nederlands gaan studeren,' zei de decaan, een onooglijke dwerg met een rode baard. 'Met Nederlands kun je alleen maar lerares worden, en jij bent niet geschikt om voor de klas te staan.'
Ik knikte. Daar kon hij wel eens gelijk in hebben.
'Rechten, dat is wel wat voor je. Kun je nog alle kanten mee op,' bezwoer de decaan.
Ik dacht aan saaie wetten en wist het niet zo zeker.

Ik praatte er met mijn lerares Nederlands over. Als er iemand was die wist hoe begeisterung voor de Neerlandistiek moest voelen, dan was het mijn lerares Nederlands wel.
'Kind, jij moet geen Nederlands gaan studeren,' zei de lerares Nederlands, een broekrok met opgestoken haar die drie kwart van het jaar overspannen thuis zat.
'Neerlandici komen allemaal voor de klas en daar word jij niet gelukkig van,' orakelde ze.
Ze keek daarbij mistroostig naar het schoolbord, volgekalkt met ontlede zinnen.
'Ga jij maar gewoon rechten studeren, dan kun je nog alle kanten op.'
Ik dacht aan de negens die ik altijd scoorde voor mijn opstellen en die standaard in de schoolkrant gepubliceerd werden. De Neerlandistiek was toch wel meer dan ontleden met pubers? Maar ik hield mijn mond en knikte.
En schreef me in voor de studie rechten in Maastricht.

Ik ging op kamers wonen boven een Maastrichtse visboer, werd lid van een studentenvereniging, maakte hopen vrienden en vond het nog best leuk ook. Mijn tentamens haalde ik allemaal braaf. Twee jaar hield ik het vol. Toen was ik twintig en eindelijk ook emotioneel volwassen. Van de een op de andere dag gooide ik het roer om. Schreef me zonder ook maar ooit een proefcollege gevolgd te hebben in voor de studie Nederlands in Nijmegen en zegde mijn kamer boven de visboer op. Een maand later zat ik in een Nijmeegse kroeg te praten over literatuur.

Ik heb nooit spijt gehad van de keuze om na twee jaar te stoppen met mijn studie rechten. Dat is de beste beslissing van mijn leven geweest. Ik heb ook geen spijt van twee 'verspilde' jaren studie. In die twee jaar heb ik een heleboel geleerd. Niet over het Nederlandse rechtsstysteem, dat ben ik allemaal weer vergeten, maar over het leven en mezelf.
Waar ik wèl spijt van heb is dat ik me op mijn achttiende heb laten leiden door mensen die geen vertrouwen in me hadden. En het meeste spijt heb ik nog wel van het feit dat ik destijds geen vertrouwen had in mezelf. Dat vind ik eeuwig zonde

Category: default

25 05 08 - 19:46

NietLief's eenmalige comeback: Zonden

In de kerk van vroeger is het schemerig. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en zak met mijn hoofd diep weg in de kraag van mijn jas. De lichtjes van de lamp boven het altaar schitteren. De glas-in-loodramen laten nauwelijks daglicht door. Alleen de gebrandschilderde witglazen walvis van Jonas schijnt een grijs straaltje op het kazuifel van meneer pastoor. Het ruikt naar wierook en de eau de Cologne van dames met zondagspermanentjes.
'Wat is dat?' wijs ik mijn moeder op een houten kast in de zijbeuk.
'De biechtstoel,' fluistert mijn moeder terwijl ze het gezangenboek achter zich neerlegt. 'Daar kun je meneer pastoor je zonden vertellen.'
Ik kijk naar de donkere eiken kast met sierlijke krullen en een rood velours gordijntje. Het lijkt me nogal krap om met z'n tweetjes in te zitten. Bovendien stinkt pastoor uit zijn mond en groeien er dikke bossen haar uit zijn oren. 'Moet ik daar ook in?' vraag ik benauwd.
'Nee,' antwoordt mijn moeder rustig. 'Want zonden bestaan niet.'

Tot op heden geloof ik niet in zonden. Ik geloof wel in een hele hoop andere dingen. In de bijbel als sleutel tot de Westerse cultuur en literatuur. In geloof als kracht en toevluchtsoord voor heel veel mensen. In een God die niet arrogant boven ons zweeft maar als een TomTom in ieder mens zit om de weg te wijzen in het land van Goed en Kwaad (Gnostiek). In de mooie verhalen in de kinderbijbel van Schröder en Busser die Dochter zo graag hoort. In de warme tranen die over mijn wangen glijden als ik een kaarsje aansteek voor mijn overleden oma, mijn eerste kindje, voor alle lieve mensen die gemist worden. In mezelf als een mens dat fouten mag maken en zonden mag begaan om ervan te leren. Of niet. Want hee, je leeft maar één keer.

In de kerk van nu laten we Dochter dopen.
We bereiden de mis voor met de diaken, op een warme voorjaarsavond in onze weidse tuin. Als de schemering valt, steekt Man de lantaarntjes aan die in de grote conifeer naast ons terras hangen. De vlammetjes wapperen bij een zachte windvlaag.
'Wat zijn precies de doopnamen van Dochter?' vult de diaken zijn formulieren nauwkeurig in. Hij wil straks natuurlijk geen fouten maken tijdens de mis.
Ik slik even voordat ik antwoord kan geven. Drie bijzondere namen. Heiligentechnisch gezien zelfs vier.
'Wie zijn de peter en meter?' gaat de diaken verder.
We noemen de volledige namen van Zuster en Opa J.
'Wat is de datum van jullie kerkelijk huwelijk?' schrijft de diaken onverstoorbaar verder.
Ik kijk benauwd.
'We zijn niet getrouwd,' antwoord ik benepen. En ik denk aan de stormachtige preek die ik een paar weken eerder kreeg van de kapelaan toen hij dit Goddeloze nieuws hoorde.
De diaken laat zijn pen rusten en kijkt ons nadenkend aan over zijn leesbril. Hij krabbelt in zijn woeste bos krullen.
Ik krijg de neiging om me heel hard te gaan verdedigen maar hou nog even mijn mond.
'Dat hoeft ook niet,' zegt de diaken rustig.
Ik adem uit.

Zonden bestaan niet.
En zo is het.
Amen.

Category: default

25 05 08 - 19:44

NietLief's eenmalige comeback: de bevrijding

Ik was achttien en wilde weg. Weg uit het Zuiden, waar ik ben opgegroeid. Weg van routine, sleur en ouderlijk gezag. Maar ook: weg van ons kent ons, weg van waar de mensen veel praten maar weinig zeggen, weg van het zachte, zoetgevooisde, weg van de eeuwige gezelligheid zonder inhoud. Weg van niet zeggen wat je denkt.

Ik ging studeren en op kamers. Nooit eerder voelde ik me zo vrij. Mijn eigen keuze, mijn eigen boontjes, mijn eigen vrienden. Ik selecteerde mijn vrienden nauwkeurig. Recht voor zijn raap kwam mocht erbij, zachte besluiteloosheid klopte vergeefs aan mijn deur. Tien jaar lang. Tien jaar lang riep ik om het hardst dat ik nooit terug wilde naar mijn wortels. En toen kwam Dochter.

Met de komst van een kind, ga je terug in je Zelf. Ineens wordt helder wie je echt bent en wat jij belangrijk vindt. Voor jezelf maar ook voor je kind. Het drong tot me door dat ik heimwee had naar de gezelligheid, naar het land waar iedereen familie van elkaar wil zijn, naar de taal die verbondenheid biedt, naar weidse landschappen, feesten met tafels vol eten, waar gulheid en schouderkloppen heersen, waar de banden met mijn familie nog altijd op volle kracht en kalm op me lagen te wachten.

We wonen er nu bijna een jaar. Terug naar vroeger voor mij, op weg naar de toekomst voor Man. Het heden voor Dochter. Het voelt als een warm bad. En nooit eerder voelde ik me zo vrij.
Soms is niet het weggaan een bevrijding, maar juist het terugkomen.
En ligt ultieme vrijheid juist aan banden.

Category: default

24 05 08 - 20:58

Mijn lievelingswoord aller tijden: Kousje

Het ultieme kniekousje, dat ben ik. Keurig, netjes, braaf en een tikje bleu, liefst wit en gehaakt, ajour, of met een geregen lintje bovenaan. Zoals het schattige meisjes betaamt.
Waar ik in mijn jeugd nog bendes oma's en buurvrouwen voor handen had die ijverig voor me breiden of haakten, daar was het de afgelopen jaren een beetje behelpen op kniekousengebied. Geen kniekous te bekennen in de winkels, de buurvrouw weigerde in maat 39 te breien en oma ging dood. Ter compensatie kocht ik ooit een stel degelijke, zwarte overknees bij de good old V&D en daar moest ik mijn honger maar mee stillen. En gister, na een dronken feestje, trok ik er een gat in. Obvious. Dat was een teken van hogerhand.
En dus besloot ik vandaag eindelijk eens dat ouderwetse kousenwinkeltje in de stad in te durven.
Kijk aan, daar hingen ze: twee roomwitte, ajour kniekousen. Te wachten op mij, mij, mij!

(Wat u overigens niet op deze foto ziet:
1. Dat ik 34 minuten heb moeten zoeken naar de rechterschoen,
2. Dat ik mijn grijze slonsbroek aan heb, die ik voor de foto omhoog heb gehesen en tussen mijn bovenbenen klem,
3. Dat Man goedkeurend knikte bij de aanblik van de kousen en zei: 'Verdamt leuk, die sokken.'
4. Waarop ik nogal verbaasd was.)

Category: default

23 05 08 - 09:22

23 mei 2008

'Gefeliciteerd met mij,' zegt Man slaperig terwijl hij zich naar me toedraait.
Het is vijf voor zes, we hebben Dochter net terug naar haar bed gedirigeerd. Voor de derde keer deze vroege ochtend.
'Gefeliciteerd met mij,' mompel ik terug.
We doen nog een poging tot slapen maar het lukt niet meer erg.
Man sluipt naar de kast met beddengoed en haalt er een klein doosje uit.
'Ik heb iets voor je gekocht,' zegt hij. 'Omdat ik al acht jaar vreselijk veel van je hou. Ik hoop dat je het mooi vindt.'
Ik grinnik vertederd en stel hem gerust. 'Ach, zo lang je geen goud hebt gekocht, kan er weinig mis zijn, toch?'
Man's adem stokt even.
'Geen goud? Hoezo?'
'Ha ha!' doe ik. 'Je weet toch dat ik niet van goud hou!'
Maar dan stokt míjn adem even. Man is niet zo goed in het onthouden van mijn esthetische voorkeuren. Dat heeft hij al ruimschoots bewezen in het verleden.
'Nee, serieus, wat is er mis met goud?' dringt Man bezorgd aan.
'Nou ja eh, goud associeer ik met eh nou ja, laat maar,' piep ik.
Ik kijk naar Man's ontredderde gezicht, haal even diep adem en doe een lafhartige poging. 'Ach, goud kan trouwens best mooi zijn,' aarzel ik.
'Ik denk dat ik straks nog even naar de stad moet,' kreunt Man.
'Ik maak het eerst wel open, misschien vind ik het stiekem wel mooi,' zeg ik weinig overtuigend.
En ik pulk voorzichtig aan het lintje van de doos.

Een prachtig fijn armbandje van de enige echte edelsmid in town.
Zilver.
Natuurlijk.

Category: default

21 05 08 - 11:23

Ik heb een fobie en ik schaam me daar niet voor

Na dit verhaal besloot ik nooit meer naar de tandarts te gaan. Van tandartsen komt niks dan narigheid. Die breken een kies in tweeën en sturen je dan gluiperig door naar een nóg ergere tandenslachter dan zijzelf.
Maar. Toen gister een vulling in een fokking zout dropje bleef hangen.
Ja.
Toen.
Toen moest ik mijn besluit eh enigszins bijstellen. Voornamelijk ook omdat mijn tong een heel eigen leven ging leiden. Die ging ineens als een onnozele het ontstane gat zitten bepotelen.
En dus ging ik vanmorgen trillend als een rietje mijzelf inschrijven. Bij de tandarts in de straat. En of ik dan ook meteen een afspraak kon maken.
'Maandag, schikt dat?' vroeg de assistente.
Ik knikte stupide. 'Eh,' deed ik.
De assistente keek me heel empathisch aan. 'Wat is er?'
'Ik ga echt heel raar doen onder het boren,' waarschuwde ik.
'Raar?'
'Ik ga loeien,' deelde ik mede.
De assistente glimlachte.
'Rustig maar, het komt goed. Ziet u die meneer daar?'
Ze wees op Brad Pitt in tandartskledij.
'Ja?'
'Dat is uw tandarts.'

Kijk.
Zo komt men nog eens van een fobie af.

Category: default

19 05 08 - 12:15

Sjefke, de kleine krijsgeit

Hoe is het toch met d'r Sjefke?
Nou, dat ga ik u uit de doeken doen.
Sjefke schreeuwt. Sjefke krijst. Sjefke brult. Sjefke tiert. Sjefke loeit als een sirene.
Sjef is boos. Op mij. Omdat ik hem slechts nog een halve fles per dag geef. Moet. Spenen heet dat. Maar meneer wil lurken. Veel en vaak. En daarom heeft hij besloten een bruloffensief te starten zodra hij mij in het vizier krijgt. Want hij denkt nog steeds dat ik di mama ben.
Heel aangenaam ja.
'Sjefke gaat op kamers, en rap ook,' roep ik tegen Man, boven het mekkerlawaai uit.
'De hemel zij geprezen,' zegt Man opgelucht. Ik kan het nog net liplezen.
Hij was al bang dat het een dramatische toestand zou gaan worden met veel tranen en gejank als Sjef weer terug naar de kinderboerderij moest.
'Mèèèh MEEEEEH!' klinkt het verontwaardigd aan onze voeten.
Twee paar ogen werpen een verontwaardigde blik omhoog. Een stel felblauwe en twee barnstenen met een streepje.
Dochter draait haar hoofd van Man en mij af en fluistert iets in Sjefke's oor.
'Stil maar, zusje,' hoor ik haar sussen.
En Sjefke kijkt me triomfantelijk aan.

Oh nee.
Oh. Nee.
Daar trap ik dus mooi niet in hè.

Category: default

18 05 08 - 21:52

Het mysterieuze grote witte vlak

Mensen, help me eens even.
Refresh deze site even en zeg dan even in de reactiedoos of er een groot, wit vlak is onder de kop. Oja, zeg er dan meteen even bij of u IE, FF, Safari of iets anders gebruikt. Ik zal het niet tegen u gebruiken hoor.

(En kijk aan, kijk aan, toch nog een logje vandaag. Wie had dat gedacht. Nadat vanmiddag een heel literair epistel ins blaue hinein verdween, door het afvoerputje spoelde, oploste in het niks. Snotmiljaar.)

Category: default

16 05 08 - 12:48

Jihaa! (Of: een lekker lang verhaal)

Dus toen bevond ik mij plotsklaps in een huifkar. Hee. Dat was raar. Ik doe niet aan huifkarren.
Ik knipperde even met mijn ogen. Ha, ik had mij vast vergist.
Maar neen. Een bolderende houten kar, een roestig paard met dikke billen, een pennymeisje op de bok en een spastische puber met scheve tanden en een zelfgenaaide spijkerbroek ernaast.
Het was de bizarre werkelijkheid. Ik zat echt in een huifkar.
Ik zat achter het pennymeisje en keek langs haar heen naar het traag wiegende achterwerk van de Belse knol en stiekem ook naar het zeverende spastische meisje. De bomen langs het bospad wierpen schaduwen over de witte huif en mijn ogen zakten loom naar beneden door de cadans van de kar. Lui joeg ik een vlieg van mijn been.
Vooruit dan maar. Ik zat dan wel in een huifkar maar het was tenminste lekker rustig.
Toen tikte er iemand op mijn schouder.
'Waar kom je vandaan?' klonk het in knauwend Nederlands.
Ik keek opzij.
Crocs, glimmende korte broek, goedkoop zonnehemdje, buikband. Ik twijfelde of er een zwangere buik onder de band zat of wellicht een ingesnoerde vetrol. Ik veronderstelde het laatste, ondanks opzichtig gewrijf.
'Limburg,' antwoordde ik. En ik ging ervan uit dat het gesprek hiermee ten einde zou zijn. Mensen in huifkarren geloven doorgaans niet dat er in Limburg echt mensen wonen. Die denken dat je er alleen op vakantie kunt gaan.
'Ik kom uit Zeeland', ze de buikband.
Ik trok mijn wenkbrauwen op. Verdamt, had ik hier even een vasthoudertje te pakken.
'We hebben er vier uur over gedaan om hier te komen,' vertelde de buikband.
'File, we hebben file gehad, niet normaal. Bij Turnhout'.
'Ah,' deed ik.
'En daar kun je alleen links invoegen.'
'Kijk.'
'En toen was er een vrachtwagen omgekiept'.
'Ach.'
'Vier uur hebben we gereden, vier uur.'
Ik keek haar eens goed aan. De buikband had een gepijnigde blik gekregen van het verhaal en zuchtte diep.
'Jullie hebben dus vier uur gereden,' herhaalde ik.
'Vier uur,' echoode ze.
'En nu zit je vrijwillig in een huifkar.'
De buikband knikte verheugd.
'Ja, want dit was de laatste provincie die we nog moesten.'
Ik kreunde zachtjes en kon het niet laten. 'De laatste provincie?'
'Ja, we hebben al in alle provincies een huifkartocht gemaakt, behalve hier.'

En toen. Toen rekte ik me uit, kraakte mijn vingerkootjes, gaf het pennymeisje een schop en nam de teugels over. Ik liet de zweep zwierend kletsen en maande de knol tot wilde draf.
En ik riep heel hard Jihaa.

Category: default

14 05 08 - 11:29

A&T voelen zich wat ongemakkelijk

Category: default

13 05 08 - 16:52

Ik ben er niet hoor

Ik was even weg. Vakantietje. Springbreak.
Zwembad, biertje, chill, dat werk.
En nu ben ik in denial dat ik weer terug ben.

Dochter en Nichtje. Dat bedoel ik.

Category: default

08 05 08 - 10:40

Hoera voor Jacqueline

Mir's vriendin Jacqueline was jarig. En aangezien deze Jackel nogal into de schapen is, wilde Mir een A&T-cadeau. Of ik dat even wilde fiksen. De grapjas.
Ik dacht A&T-shirt, ik dacht A&T-mokjes, ik dacht sjaal van A&T-wol. Maar neen. Was niks. Van tafel.
Maar toen, verdamt, toen kreeg ik ineens een goed idee! Ik liet Mir een gedetailleerde persoonsomschrijving van haar vriendin schrijven en maakte op basis daarvan een Personal A&T. Een A&T-cartoontje speciaal en alleen voor Jacqueline, gebaseerd op haar leven. Dat ze sinds de gekloonde Dolly schapen verzamelt, en al dan niet vrijwillig met iedere gelegenheid een schaapachtig cadeau krijgt, werd het uitgangspunt voor de cartoon. Mir kreeg het plaatje digitaal opgestuurd en framede het zelf in een guitig lijstje. En Jacqueline was er blij mee. Hip hip, hoera!

(Een Personal A&T kost 25 euro, de cartoon wordt digitaal verzonden in een goede resolutie en wordt jouw eigendom.)

Category: default

06 05 08 - 11:26

Zo als dat hier gaat

De schaapsscheerder had een vertrouwd gezicht. Wilde, rossige haren en een baardje van een paar dagen. Rustig en precies schoor hij de nerveuze Suffolks één voor één.
Toen hij een pauze nam en wat water uit een flesje dronk sprak ik hem aan. 'Ik heb een paar Ouessanten, kan ik u bellen om ze te laten scheren?'
Hij knikte kort en beende weg om zijn telefoonnummer op een briefje te schrijven. Ik stopte het kaartje in mijn zak en we raakten aan de praat. Hij vertelde over vroeger, toen hij, net zestien, een paar schapen kreeg en het te duur vond om ze te laten scheren door een prof. Daarom had hij zelf maar zo'n elektrisch apparaat gekocht en om wat bij te verdienen schoor hij schapen door de hele regio.
'Ik wil het eigenlijk zelf leren,' zei ik aarzelend. 'Met een handschaar. Maar ik weet niet waar ik er eentje kan kopen.'
De scheerder keek me een beetje nors aan. 'Hm.'
Hij was duidelijk niet zo van de handscharen.
Toen, in een flits, herkende ik iets in zijn ogen. 'U bent familie van J.!' riep ik. 'U komt uit B.!'
Hij peilde mijn gezicht.
'Ik kom ook uit B.' legde ik uit. 'Ik ben de dochter van P.'
De schaapsscheerder bulderde en gaf een klap op mijn rug.
'Meadje, meadje!' riep hij. En hij gaf me het nummer van de Wolfederatie.
'Handscharen kosten daar maar een tientje,' vertrouwde hij me toe.
Hij keek mijmerend voor zich uit. 'Mooi, het echte handwerk.'
En hij legde zijn eeltige knuist op mijn schouder.

De schaar is binnen. Net op de dag dat ik in mijn businesssuit rondtrippel voor een belangrijke cartoon-verkoopdeal. Dus. Voor één keer een foto van Man. Lucky you.

Category: default

04 05 08 - 10:04

Twee open wonden en een maagperforatie

Oh! Onze vakantie is zo heerlijk!
Eerst stootte ik mijn scheenbeen open aan een tamelijk harde houten paal bij de kluswinkel. Met één been in mijn handen en hinkend op de andere, vloekte ik de hele zaak bij elkaar. Man lachte me vriendelijk uit en mompelde iets over het zwakke geslacht. Waarna ik hem sloeg.
Even later werd er weer geslagen. Op een duim. Man timmerde aan het kippenhok en miste de spijker op een haar na. Waarna hij jankend en zwaaiend met alle ledematen een rondje door de tuin rende. Dat was geen gezicht. Ik grijnsde nogal breed want net goed en zo. Man's gezicht staalde op oorlog.
Toen verkondigde Dochter dat ze wel even alleen ging tandenpoetsen. Dat leek ons een goed idee. We draaiden ons nog een keertje om en sukkelden even weg.
'Wat is ze allemaal aan het doen?' vroeg ik slaapdronken toen het al een tijdje stil was.
'Mbwoh,' antwoordde Man, en hij snurkte verder.
'Ik heb buikpijn,' kreunde het schatje ons vijf minuten later wakker. Ze wreef dramatisch over haar maag.
'Buikpijn?' mopperde ik gealarmeerd. Ik ging rechtop zitten en schudde aan de lodderige berg naast me.
'Mbwoh,' deed de lodderige berg.
'Ik heb misschien wat te veel tandpasta gelikt,' opperde mijn kuiken met heel veel schuld in de oogjes.
Ik liep naar de badkamer en inspecteerde de tube peutertandpasta.
Leeg.
En gister was hij nog vol.
Oh! Onze vakantie is zo heerlijk!

Category: default

01 05 08 - 18:05

Ja, we hebben dus vakantie

Later weer logjes.