octaview

Category: default

29 06 08 - 19:35

Dochter solliciteert naar een ijsje (I)

'Hee mama,' zegt Dochter.
'Hm?'
'Kijk eens daar!' Ze wijst naar een reusachtig plastic ijshoorntje van anderhalve meter hoog. 'Een heel groot ijsje!'
Ik knik. 'Ja, dat is inderdaad een heel groot ijsje.'
Dan aarzelt ze even.
'Mama?'
'Ja, lieverd?'
Dochter zet haar zoetste gezichtje op.
'Mama, ben ik vandaag een hele grote bofkont?'

Category: default

29 06 08 - 19:35

Dochter solliciteert naar een ijsje (II)

'Mama?'
'Ja?'
'Ik heb zo'n last van mijn tong.'
Ik buig bezorgd voorover. Wat is er dan met je tong? Doe je mond eens open.'
Gedwee steekt het schatje haar tong uit.
'Ik kan er niks aan zien,' zeg ik, en trek nog even de lipjes omhoog om het tandvlees te inspecteren.
'Ik heb toch erg last van mijn tong,' herhaalt Dochter een beetje jengelig.
'Wat voel je dan?' vraag ik ongerust.
'Hij is zo ont-zet-tend warm,' klaagt het mupke.
'Ik denk dat ik iets heel kouds moet eten om het weer goed te krijgen.'

Category: default

26 06 08 - 16:19

De dag van de trouwende M'en

'Wij gaan trouwen!' zei Neef M. En hij schoof zijn Verloofde M. trots naar voren.
'Hoera!' zei ik. Want ik had al in geen eeuwen een bruiloft meer gehad. Mijn hormonen smeken werkelijk om een dikke, vette wedding.
'Deze zomer al,' glunderde Neef M. verder.
Ik wreef verlekkerd in mijn handen en dacht aan taart, champagne en een vliegend bruidsboeket. Dat zou twee keer feest betekenen dit jaar. Want ook Vriendin M. zou deze zomer gaan trouwen. Mijn hormonen maakten een sprongetje van blijdschap.
'Zo lang het niet op 19 juli is, vind ik alles prima,' lachte ik. En ik deed een beetje schaapachtig van haha. Want what are the odds en zo.
'Ehm,' zei Neef M. twijfelachtig.
'Hoezo?' zei Verloofde M. aarzelend.
'Op 19 juli trouwt Vriendin M. al,' zei ik kalm. 'Dan kunnen jullie dus niet trouwen.'
Vriendin M. trouwt overigens niet met een M. maar met een R. Daar maak ik me wel een beetje zorgen over. Met een R. trouwen op de dag van de Trouwende M'en.
De M'en keken eerst elkaar aan. Toen zuchtten ze even. En toen keken ze mij aan.
'Wij gaan op 19 juli trouwen,' spraken zij.

Het is een complot.
Ik zweer het.

Category: default

24 06 08 - 20:14

Haie

Ben ik er nog? Of ik er nog ben?
Eh ja. Nee dus. Mijn gore internetwhatshisname heeft geen fok aan uploadsnelheid, anders had ik natuurlijk al lang meegedaan aan haar initiatief, had ik al mijn very important mailtjes kunnen beantwoorden, had ik had ik had ik had ik. Een hele hoop. U de schoenen laten zien die ik wil (traditionele Chinese zwartkatoenen schoentjes met dun rubber zooltje en een bandje over den wreef), had u me kunnen vertellen waar ik die kan kaufenkaufenkaufen, had ik u, op mijn beurt, weer kunnen vertellen over dat ik vrijdag mijn portfolio ga slijten aan een grote dure Amsterdamsche dinges met allemaal mediadinges, ik had iets gezegd over het hi-la-ri-sche mailtje in mijn inbox van een mallerd die begon te gillen dat mijn cartoon-art niet zo ehm, zijn smaak was en hoe ik daar toch in godesnaam zoveel werk mee kon krijgen (Ha. Ha. Ha. Ik schaterde me onder de keukentafel en bekeek mijn banksaldo nog eens goed. Jep, jep, weer tijd voor een nieuwe garderobe, eet uw hart uit, gij zieligaard van de Academie der Kunstzinnige Werklozen), und so weiter, und so weiter.
En nu?
Nu ga ik kijken of ik dit armetierige excuus voor een logje dan misschien nog wel net ge-upload kan krijgen en dan hau ik mezelf op de bank mit ein Bier.
Haie wah.

Category: default

19 06 08 - 11:45

Alle verhalen die ik niet schrijf

Ik moet jullie nog een heleboel vertellen maar ik kom er niet aan toe.
Zo hebben wij daar onder andere:
Het verhaal van Madame Rosalie die vier stukken aardbeienvlaai tot zich nam.
Het mirakel van het tweede magazine waarin ik voor vast cartoons mag gaan tekenen.
Het spel in drie delen over dat ik te dom ben om filmpjes van mijn telefoon te laden.
De klucht van de buurvrouw die suggereert dat men een stoep met Dettol dient te schrobben.
Het mysterie van de kuchende Agnes.
Het wonder van vriendin J. en de baby die toch komt.
Maar zoals gezegd.
Ik kom er niet aan toe. Jammer hè.
Ja. Jammer.

Category: default

17 06 08 - 12:55

Ik ben zo blij dat ik een dochter heb

Een basic shirtje van de Hema, negen lichtroze fournituurroosjes (59 cent per 100) en wat naaigaren deden het trucje.
Ik zeg: splendid, meer dan splendid.

(Een strijkijzertje erover heen had geen kwaad gekund, zie ik nu op de foto's. Ach. Ja.)

Category: default

15 06 08 - 17:39

De Schwimmhose

'Wat kopen we nu weer voor vaderdag?' verzuchtte ik twee weken geleden tegen Dochter.
'Een zwembroek,' opperde mijn smurfje.
Snotmiljaar, wat een puik plan. Die lieve vader liep immers al drie jaar in een te krap zwembroekje.
'Nee, ik ben niet te dik,' oreerde Man doorgaans op onschuldige plagerijtjes van mijn kant, 'die broek is gewoon gekrompen.'
Hoe dan ook, Dochter en ik gingen naar de winkel. Voor een mooie ruitjeszwembroek. Want dol op ruitjes. Wat denkt u? Nergens een degelijke ruitenzwembroek te vinden. Het scheen mij toe dat ik de enige met smaak ben in dit land. Gelukkig hebben we het internet nog.
Ik googelde op zwembroek en ruitjes en zag een hoop lelijks. Ruitjes in combinatie met palmbomen. Ruitjes in de meest ugly kleuren, no ruitjes at all. Maar toen. Toen vond ik hem. De ultieme ruitjeszwembroek. Stijlisch, casual en in een perfecte snit. Maar ho, waar was ik nu dan aanbeland. Op de site van Klingel. De Klingel ja. Die schreckliche Deutsche bestelservice. Ik aarzelde. De enige zwembroek op heel internet die ik mooi vond lag bij de Klingel. Was er vannacht misschien iets misgegaan met mijn normaal zo fashionable taste? Stonden er op de achterkant van deze perfecte broek misschien geen ruiten maar Duitse vlaggetjes? Ik klikte nog wat rond tussen het wanstaltige Klingelaanbod von der Heimat. Heel erg. Maar ondanks dat was mijn zwembroek toch echt mooi. Precies wat ik zocht eigenlijk. Toch maar bestellen dus. Waar stonden de maten? Aiaiai. Duitse maattabellen. Niks van te kapieren. Ach, ik klikte gewoon de een na grootste maat aan, altijd goed, bij mijn reusachtige, twee meter lange eega.
'Kijk eens papa,' glunderde Dochter vanmorgen trots met haar zorgvuldig ingepakte cadeau. En prompt daarna: 'Het is een zwembroek!'
'Wat een verrassing,' grijnsde Man en hij scheurde het papier los.
En daarna het Klingeltasje waar het heiligdom in verstuurd was.
Er viel een kaartje uit. Man pakte het nieuwsgierig op en las het.
Diese hose ist besonders entwickelt für den korpulenten Mann stond erop. Met wat uitleg over een speciaal soort elastiek in de taille.
'Wat betekent dat?' vroeg Man, nog niet helemaal wakker.
Ik keek zo onnozel mogelijk. 'Geen idee schatje.' Ik haalde overdreven mijn schouders op en stopte het kaartje snel weg. 'Maar hee, waarom pas je hem niet even.'
Dat deed Man.
En hij zat als gegoten.

De zwemshort. Zo noemen ze zo'n ding in Deutschland.
Ziet u dat strakgetrimde buikje? Van mijn man ja. Of niet natuurlijk.

Nog even overwogen om dit vrijetijdspak, een sonderangebot, er ook bij te doen.
Vond 79.95 net wat aan de dure kant, helaas.

Category: default

11 06 08 - 20:39

De kudde on the other side

Over het algemeen houd ik me er niet zo mee bezig hoor.
Met u dus. U, daar aan de andere kant van het schermpje. Knock Knock.
Ik ben tamelijk autistisch als het gaat om mijn tijperij hier hoor. See no evil, hear no evil, blabla. Maar soms dan schiet u zo in mijn hoofd. Door het een of het ander. Door een vreemde eend in mijn ondoorgrondelijke, immer mysterieuze statistiekenteller. Of als ik iemand die ik al jaren niet gesproken heb weer eens tegenkom. Wat heb ik jou lang niet gezien! Meid, hoe gaat het? Ach, ik weet het eigenlijk allemaal wel, ik volg al tijden je weblog. Wist je niet, hè. Moet zo om je lachen. Geinig hoor. Nou, ik ga maar weer eens. Ik lees je wel weer hè.
Wat zouden ze, out there, eigenlijk van mijn stukjes denken, denk ik dan plotsklaps. Van mijn cartoontjes. Van die CartoonCollection waarvan ik er zelf inmiddels al een hoop eigenlijk niet zo goed meer vind. En waarom had ik ook alweer besloten om mijn zakelijke cartoons hier niet te plaatsen? Kan ik spontaan een writer's block van krijgen, van dat soort gedachten. Zit ineens mijn hele computer vol met zelfverzonnen mensen die allemaal door elkaar snateren over wat ze van me vinden. Een hele kudde en iedereen schreeuwt om het hardst door het beeldscherm naar mij toe. Schrecklich.
Het is dan zaak om zo snel mogelijk weer in mijn autistische moeras te verzinken. Anders zou er hier nooit een fatsoenlijk stukje meer komen.
En mij lijkt dat die kudde zelfverzonnen mensen dat nou ook weer niet wil.
Maar ja.
Zeker weten doe ik dat nooit.
Want de kudde bestaat alleen in mijn hoofd.

Category: default

10 06 08 - 09:49

Freudiaans oranje

Oh oh, wat was ik me aan het irriteren aan een buurtman die dwars door mijn Sex and the city-avond zat te brullen. Gisteravond. Tot twee keer toe.
'Ik heb zo niks met voetbal,' mopperde ik dan ook tegen Man, die net thuis kwam.
'Is er voetbal dan?' bromde Man. En hij zapte toch maar even naar Nederland 1.
'Maar! Maar! Mijn Sex and the city!' sputterde ik voor de vorm nog even tegen. Waarbij de laatste twee woorden zo zachtjes wegstierven op mijn lippen.

'Heb jij Dochter nu echt een oranje shirtje aangetrokken?' knipperde Man vanmorgen ongelovig met zijn ogen.
'Watte?' deed ik.
'Je kind heeft een oranje shirt aan,' wees Man naar Dochter, die net wat tandpasta in haar schattige maar takkedure oranje hemdje smeerde.
'Verrek,' schrok ik.
Want het was echt per ongeluk.

Category: default

07 06 08 - 20:11

Fientje, die oerstomme rooie

Ik hing net op de bank een stapel boterhammen weg te dineren toen de telefoon ging.
'Met de boerderij spreekt u, mevrouw. U heeft toch een geitenbok? Wij willen hem graag van u overnemen.'
Ik sprong een gat in de lucht. Endlich. Een tehuis voor ons Sjefke. Ik was die krijsgeit al een tijdje zo moe als koude pap. En vooral sinds Sjef mijn dierbare beukenhaag had ontdekt als aperitiefje voor de frambozenstruiken van de buren, vond ik het hoog tijd voor een ander onderkomen. Een onderkomen met soortgenoten en veel space waar hij naar hartelust kon blèren.
'We komen hem meteen brengen,' antwoordde ik haastig.
En ik propte Man, kind en geit zonder dralen in de auto. Voort, daar gingen we.
Bij het betreden van de nieuwe, ruime, van hoog, mals en vers gras voorziene weide sputterde het beest nogal dramatisch.
'Wat gebeurt er nu met Sjefke?' vroeg het Dochter onzeker, en ze zette haar pruillipje alvast op.
Ik dacht even na. De pedagogische voorbereidingen op dit moment waren blijkbaar weggezakt. Ik overwoog welke aanpak ik zou nu zou kiezen en terwijl ik peinsde, keek ik wat om me heen. Hee, wat zag mijn oog daar? In het belendende schuurtje? Een kloeke toom rooie hennen. Ze scharrelden rustig hun kostje bij elkaar en klokten tevreden. Ik keek naar Man. Man keek terug.
'We moeten nog een nieuwe kip,' fluisterde Man.
En dat klopte. Want Hennie wordt oud en legt amper meer en Corrie kan in haar eentje onze eierconsumptie niet bijbenen.
'Sjefke gaat hier spelen met alle andere geitjes en wij nemen een nieuwe kip mee naar huis,' deed ik heel, en echt niet overdreven, vrolijk tegen Dochter. 'Leuk hè!'
Dochter twijfelde even of dit een goede ruil was. Ze besloot van wel, thank heaven. We zochten een vette rooie uit en stopten het beest in de auto. En voort, daar gingen we weer terug.
'Gaat dat wel goed? Zo'n nieuwe kip bij Corrie en Hennie?' vroeg Man bezorgd.
'Ha ha, natuurlijk gaat dat wel goed,' wuifde ik zijn zorgen weg. En ik voegde er nog wat denigrerende termen als stadsjongen en pluimvee-nitwit aan toe. Aardig als ik ben.
Maar goed.
Toen wist ik nog niet wat ik nu weet.
Dat ons Fientje de achterlijkste kip is die op aard' rondloopt.
Oerstom. Te dom om te poepen.
Gaat op de grond zitten en laat zich pikken.
En dat pikken die universitair geschoolde hennen van ons weer niet.
Man man man.
Het is toch niet te geloven.

Category: default

05 06 08 - 19:32

Het staartje

Ik sta op de badkamer en probeer met een handspiegeltje voor me, en de grote spiegel achter me, een glimp van mijn staartje op te vangen.
'Wat vind jij nou, staartje of naar de kapper?' vraag ik aan Man.
'Eerlijk zeggen,' gebied ik en ik kijk heel streng.
'Eh,' aarzelt Man.
Zijn ogen flitsen nerveus op en neer. Dit zijn tricky vragen. Hij wil goed nadenken voordat hij een antwoord formuleert.
Als hij kiest voor het staartje ga ik mekkeren dat hij mijn korte kapsels dus nooit mooi vond.
Als hij kiest voor de kapper vindt hij mijn huidige haar slonzig.
Hij schraapt zijn keel. 'Wat zeggen je vriendinnen ervan?' antwoordt hij diplomatiek.
'Susanne vindt het leuk,' zeg ik.
'En je zus?'
'Ook leuk.'
Man haalt opgelucht adem. Het gevaar lijkt geweken. 'Nou, dan laat je het toch in een staartje?'
'Mijn moeder vindt een staartje lelijk,' antwoord ik prompt.
Oh boy. De moedertroef. De gevaarlijkste aller troeven.
Man krabt moeizaam aan zijn kin.
'Dan ga je toch naar de kapper?'
Ik smijt mijn spiegeltje op de vensterbank.
'Zie je wel! Jij vindt mijn staartje ook lelijk! Had dan toch gewoon gezegd dat je wil dat ik naar de kapper ga!'
En dan zucht ik heel hard.
En Man ook.

Category: default

04 06 08 - 19:26

En nederig zal men zijn

Om niet maar alleen mijn grove pennenstreken te oefenen voor alle cartoons die ik maak, probeer ik nu en dan ook eens iets nieuws uit. Nieuwe stijlen, nieuwe technieken, even verder kijken dan alles waar ik nu midden in zit. Daar doe ik inspiratie uit op, ik leer ervan, en het geeft me ook weer eens een lesje in nederigheid. Ik moet mezelf af en toe uitdagen, een langer projectje doen, alleen al omdat ik weet dat ik er niet goed in ben om een tekening of schilderij langer te laten liggen. Even trekken aan mijn doorzettingsvermogen, anders blijf ik hangen in dat vlug-vlug tekenwerk, dat snel bevredigt maar waarvan de lust ook weer snel is uitgewerkt. En ook: weer eens wat doen zonder de kracht van tekst. Want zonder tekst moet een tekening of schilderij meer spreken en meer uitademen. Je moet de sfeer creëren in het beeld, en dat is voor een matige en vooral ongeduldige tekenaar als ik moeilijk.
Nu heb ik in mijn tekeningetjes en mijn schilderijtjes natuurlijk zwaar mijn eigen stijl (klik) en (klik), maar soms vind ik het leuk om me te laten beïnvloeden door anderen. Zo ben ik, toch altijd fan van de klare lijn en primaire kleuren, de laatste tijd stiekem een beetje gecharmeerd van Beskow. Uebersüß, lichtvoetig, hier en daar wat schetserig en vaag van kleur hoewel bekwaam en zeker, ouderwets en fantasierijk. Het ligt in dezelfde lengte als mijn liefde voor Russische literatuur van rond 1920: een tikje onbeholpen, niet strak, kneuterig.
Gisteren begon ik aan een schilderijtje met Beskow in mijn achterhoofd. Ik zat zo'n beetje te knoeien op de vierkante centimeter en had mijn haar al onder de gele verf gesmeerd. Ik vond het net lekker gaan toen Man een blik over mijn schouder wierp.
'Vind je het leuk?' vroeg ik, en ik hield het schilderijtje op een afstand.
Man hield zijn hoofd schuin.
'Ja,' vond hij keurend. 'Het lijkt wel op eh... eh...'
'Waarop?' vroeg ik. En ik keek er heel verheugd bij. Zou ik dan misschien ergens in de verte wel een beetje Beskow in me hebben?
'Op het kabouterboek van Dochter,' zei Man vastbesloten.
Het kabouterboek?
Het kabouterboek dat we gratis bij de goedkope supermarkt kregen?
Juist.
Zoals ik al zei.
Een lesje in nederigheid.

Category: default

02 06 08 - 16:31

Question: wat is het ergste dat je kan gebeuren bij de tandarts?

Zo kwam het dat ik vanmorgen weer eens de tandartspraktijk binnen liep.
Maar dit keer zonder zwaar hart. Mijn enige doel was om Man en Dochter te escorteren in een standaard controle dus ik was geheel en al vrijmoedig. Er kon mijn niks gebeuren. Met franke blik en opgeheven hoofd liep ik de praktijk in. Ha! Ik zou die sinjeur wel eens laten zien dat ik heus een normaal mens ben. In haak- en boorvrije situaties.
'Goedemorgen,' zei de tandarts vrolijk.
'Goedemorgen,' zei ik.
En ik neuriede een guitig liedje in mijn hoofd.
Pomtidom en tralala.

'Ik heb je weblog gelezen,' zei de tandarts.
'Uche,' zei ik.

Het liedje kwam krakend en knarsend tot stilstand.
'Whahahaha!' schuddebuikte Man tussen ons in, op zijn stoel.
'Maar je lijkt helemaal niet echt op Brad Pitt hoor!' gilde ik nog.
Vlak voor ik in dat gigantische gat (cariës, in vaktaal) in de grond verdween.

(Het was Susy Blabbermouth. Met haar zatte kop. Op een feestje.)

Category: default

01 06 08 - 18:46

Hoeioei!

Dat we dit weekend voor het eerst uit kamperen gingen met Dochter. En dat wij daarbij in het holst van de nacht met slapend kind twee uur in de auto hebben gebivakkeerd. Wegens hevig onweer en tent op het hoogste puntje van de heuvel. Omdat ik dacht, hee, dat is een geinig plekje om de tent op te zetten. Nee, daar heb ik het vandaag niet over.
Vandaag heb ik het eens over dat ik drukdrukdruk ben. Met van alles, met van alles! Met in eerste instantie afwachten eigenlijk. Op een potentiële opdrachtgever. Aiaiai, ik had me te blubber getekend aan drie cartoonvoorstellen, buikpijn had ik ervan, en twee weken geleden mailde ik de hele handel. Maar ze waren busybusy daar, bij die enurme toko met een blad in een huge oplage. Ik zat wat te nagelbijten en informeerde al eens schijnheilig of dat ze mijn mail wel hadden gekregen. Jawel hoor, hadden ze. En verder niks loslaten hè. Ik zag het zooitje al in de soep lopen. Maar enfin, donderdag kwam daar dan toch een mededeling. Ze vonden het leuk. Enthousiast waren ze. Hip hip! Nu moet alleen de grote baas nog even zijn goedkeuring geven. Komende week hoor ik het definitief. Hatsekidee.
En dan. Dan mag ik deze week nog eens een keer met mijn portfolio gaan leuren. Bij iemand die ik heel, heel leuk vind. En die hele leuke dingen doet en bovendien een netwerk van heb ik jou daar heeft. Aiaiai. Dus nu moet ik als een idioot mijn boek weer gaan bijwerken, cartridges vervangen, vloeken op mijn computer en pukkels krijgen van de stress.
Gelukkig heb ik net een relaxed kampeerweekendje achter de rug.