octaview

Category: default

31 08 08 - 20:24

De trashy, goudblonde grootmoeder

Man en ik gingen vrijdag een dagje wandelen, romantisch met z'n twee. Hiken. Stoer, met wandelschoenen en al. En toen kreeg ik dus ineens een soort van ehm, tja, huilbui zeg maar. Midden in het bos. Over het zielige feit dat Dochter in januari al naar het kleuterschooltje gaat. Over vier luttele maandjes! Weet u wel hoe vlug vier maanden gaan! En dat ik dan ein-de-lijk wat meer lucht krijg om te tekenen en al die half opgestarte privéprojectjes eens uit te werken, maar dat ik daar, nu het puntje over vier maanden bij het paaltje komt, helemaal geen zin meer in heb. Want dat ze dan dus ook al zowat op kamers gaat. En een vriendje krijgt. En zwanger raakt. En dat ik dus gewoon oma wordt. En dat ik mezelf dus echt helemaal niet als oma zie. Hoe moet dat dan, ik bedoel, met mijn geblondeerde haar? Ik kan toch moeilijk zo'n trashy goudblonde oma worden? Hoe gaat dat kleinkind van me er dan wel niet uitzien? Oorbelletjes voor de eerste verjaardag? Enfin, zo stond ik daar, te snotteren op zo'n Zuid-Limburgse berg. 'Ach, kom,' zei Man. En hij sloeg een arm om me heen. 'Het duurt nog vier hele maanden. Daar zit nog een herfstvakantie, een sinterklaasvakantie en een kerstvakantie in,' somde hij op. Om het geheel wat langer te doen lijken.
Ik snoot hard mijn neus. Wreef mijn mascara weer op orde en zuchtte diep.
'Herfstvakantie?' herhaalde ik. Sinterkláásvakantie? Kérstvakantie?'
'Juist,' zei Man tevreden.
'En hoe moet ik dan snotmiljaar mijn werk gedaan krijgen met al die vrije dagen?' vloekte ik.
'En hoe moet dat dan met mijn privéprojectjes? En mijn tekenwerk?' tierde ik nog even verder.
'Ik krijg hier potdorie toch nooit eens wat gedaan!'
'Nog maar vier maanden,' fluisterde Man.
'Weet je wel hoe lang vier maanden zijn?' bulderde ik giftig.

Category: default

28 08 08 - 10:50

'Kuch,' deed het winkelmeisje

Dus ik wilde groene laarzen.
'Ach, Octavie,' zei KimT, en ze rolde met haar ogen.
MarliekeOnline bestudeerde haar witte lakschoentjes. Zwijgend.
Ik keek Susy aan. 'Ik vind dat geinig,' zei Susy.
De hemel zij geprezen. Goedkeuring at last.
De hele stad door hè, op groene laarzenjacht.
Nu heeft onze stad een hoop.
Een designeroutlet, een retailpark, een historische binnenstad, you name it. Maar groene laarzen, ho maar.
Giftig stampte ik het Munsterplein over. En hee, wat zag mijn oog? Daar blinkend in de verte? Vijf knalgele letters!
Een S, een A, een C, een H en nog een A.
Verdamt! Onze stad had zomaar, plotsklaps een Sacha gekregen! Een hippe winkel, bij ons in de rimboe. Nah! Er moet welhaast een God bestaan.
Ik rende naar binnen. Roze laarzen, gele laarzen, paarse laarzen, ik werd zowat gek van genot. Ja mensen, echt waar.
En daar stonden ze. Mijn groene laarzen.
Ik griste ze uit het rek en trok ze aan. Waar was de spiegel?
De toegesnelde Sachachick kneep haar ogen tot spleetjes. 'Kuch' deed ze.
Kijk. Ik had een spiegel gevonden.
En daar stond ze hoor.
De eerste vrouwelijke vliegvisser.
Met glimmend groene lieslaarzen.

Category: default

26 08 08 - 12:51

Rattentoren

Of ik nog een tekeningetje kon maken. Voor bij de persberichten over het vertelfestival. Iets met de rattentoren.
Welja.
Dat ik die verdamte rattentoren al minstens honderdzestien keer had getekend en weer had verscheurd, dat zei ik er niet bij.
Persbericht was the magic word.
Ik ben gewoon mediageil en ik geef dat toe.
Met de gedachte aan mijn illustratie in de krant stonden de lijnen binnen tien minuten op papier.
In één keer.

(De rattentoren is een overblijfsel van de oude vestingmuren rond de stad en herbergt een piepklein romantisch theatertje. Een mooiere, sprookjesachtigere locatie voor het vertelfestival is er niet.)

Category: default

25 08 08 - 09:53

Sommige

Vandaag, lieve mensen, gaan we even lekker ontleden. Want dat vindt u leuk hè. Ja.
Ik zal het u alvast een beetje verklappen; op de middelbare school vond ik er ook nooit zoveel aan hoor, aan die hele zinsontleding. Ik haalde er zelfs ooit een vier voor, kan ik me herinneren. Maar toen. Toen! Toen ging ik Nederlands studeren. En heette ontleden ineens syntaxis. Dat krijg je, op de letterenfaculteit. Daar stoeien ze graag met moeilijke woorden. En daar vond ik het opeens leuk. Want het was zo lekker technisch en zo lekker inzichtelijk. Enfin. To the point.

Dochter en ik zaten vanmorgen gezellig te ontbijten. We hadden het over baby's. En dan voornamelijk de nieuwe baby van de buren.
'Wat drinken baby's eigenlijk?' vroeg ik.
Even checken of de algemene ontwikkeling wel goed gaat.
'Melk!' riep Dochter triomfantelijk. 'Uit een flesje!'
Ja. In onze omgeving drinken de meeste kinderen melk uit een flesje.
'Sommige baby's drinken bij de moeder aan de borst,' antwoordde ik.

Taalkundig intermezzo: laten we van deze zin nu eens de eerste woorden benoemen.

Prima, juist. Sommige is een onbepaald voornaamwoord dat iets zegt over het zelfstandige naamwoord baby's erachter.

Dochter keek me geïnteresseerd aan.
'Is de baby van de buren zo'n sommige baby?' vroeg ze, haar hoofdje schuin.

(En dan is dit dus het moment om te glimlachen of verwonderd na te denken over hoe dat toch werkt in zo'n kinderbreintje.
Ik denk ik zeg het maar even.
Dat u dit stukje ook goed begrijpt hè.
Okee.
Nog even wat uitleg dan maar.)

Taalkundig intermezzo: Dochter vatte het woord sommige op als bijvoeglijk voornaamwoord, een adjectief dat iets zegt over het zelfstandig naamwoord baby's.

Dochter (3 jr, 7 mnd) zit midden in haar taalkundige ontwikkeling. Het aangeboren grammaticanetwerkje in haar hersenen wordt iedere dag aangevuld met nieuwe constructies en feiten omtrent woordsoorten en zinsdelen. Meestal merk je daar niks van. Maar heel soms heb je geluk. En komen de ondergrondse, interbreinse werkzaamheden even aan de oppervlakte. En mag ik meegenieten van het harde werk dat dat kleine kopje iedere dag verricht zonder dat ik het zie.

Voor als u dit een leuk onderwerp vindt, er zijn meer logjes over Dochter en De Taal:
1.Woeditiewaggula. Over Dochter en haar eigen taal.
2. De schatkamer van de mensheid. Over de harde schijf in kleine kinderkopjes.

Category: default

23 08 08 - 16:39

Het generatiekloofje

'Hoeveel denk je dat dit kruisje kostte?' vroeg ik mijn moeder.
Ik liet haar het blauwe celluloid engelenkruisje zien dat ik net gekocht had in de antiekzaak.
'Dat is een wiegekruisje,' zei mijn moeder.
Ze pakte het ding aan en draaide het vertederd rond tussen duim en wijsvinger.
'Die hadden wij vroeger in de wieg hangen.'
Ik knikte. Dat wist ik. Het ietwat vettige, oude antiekmevrouwtje had me uitvoerig ingelicht.
'Ik zou er hooguit twee euro voor geven,' antwoordde mijn moeder. 'Het is plastic.'
Ze gooide het ding een tikje achteloos op tafel.
Ik knarsetandde.
'Het is anders heel bijzonder hoor, zo'n kruisje,' verdedigde ik voornamelijk mezelf en ook een beetje het gat in mijn portemonnee.
Mijn moeder pakte het kruisje opnieuw op, bestudeerde het nog eens grondig en keek me aan.
Hoopvol keek ik terug.
'Je moet hem poetsen. Hij is smerig,' besloot ze.

Het kruisje en een schilderijtje dat -oh wonder- ook nog mee naar huis ging.
Ik denk dat God me nu wel een goede Katholiek vindt.

Op locatie, boven het bed.
Dochters nieuwe kamer is nog niet af, we zijn nog aan het verbouwen. Maar ik ben nu al lekker goodies aan het hamsteren op haar huidige kamertje. De sprei is nog gehaakt door OmaOma, tijdens de lange, gure winteravonden op de Veluwse boerderij, long way back in de fifties.

Speciaal voor de nieuwe lezers: de andere, kleurrijke, kant van Dochters kamer. Met home-made kabouterpaneel. U dacht toch niet dat ik het arme kind volledig onder de relikwieën bedelf hè. Kom nou. Ze mag ook nog kabouters hoor. Ik ben zo ruimdenkend. Gul.

Nog eentje dan. Omdat u het zo leuk vindt.

Category: default

22 08 08 - 11:36

Ripsmurf en het engelenkruisje

Ik weet het. Het is volkomen laakbaar. Schaam op mij, punish, punish. Ik bied mijn welgemeende excuses aan aan Peyo, of, als die dood is, aan zijn erven. Die overigens vast talentloos en brallend hun pa's centen erdoorheen jassen, want zo gaat dat nu eenmaal, maar toch.
Ik kon het nu eenmaal niet laten. Ze is er zo gek op, mijn smurfje. En toen ik zo wat aan het imagegoogelen was, vond ik plots een prachtig exemplaar en had ik zomaar ineens op mijn rechter muisknop gedrukt, een printje gemaakt en het ding op een Hema-basicje gestreken. Zo gaat dat hè.
En zeg nou zelf, hoe lang zal het duren voordat de smurfenshirts bij de H&M liggen. Die zijn vast achter de schermen al lang bezig met een hele smurfshirtcollectie.
Als je het zo bekijkt treft mij eigenlijk helemaal geen blaam.
Nee.

Kijk d'r eens blij kijken. Daar dóe je het toch voor. hè, als moeder.

Zo. En nu moet u me even excuseren. Ik moet dringend shoppen. Bij de zalige antiekwinkel zag ik een lichtblauw kruisje, briljant voor op Dochters nieuwe kamer die entirely in fiftiesstijl gestyled gaat worden. Niet zo eentje met een creperende Jezuske, maar met een zoet, wit engelenkopje. Oh, perféct gewoon, voor boven die paneeldeuren, naast dat oudblauwe bloemetjesbehangetje, in de buurt van die authentieke vijftigerjaren sprei. Ik zal straks nog wel een fotootje doen. Want zo begrijpt u er vast helemaal niks van. Jihaa.

Category: default

21 08 08 - 14:23

Ghehehehe

'We hadden bedacht om dit jaar met de familiedag te gaan fietsen,' zei mijn schoonmoeder.
Ze keek er heel verguld bij.
'Ik haat fietsen,' antwoordde ik prompt.
En nee, dat was niet zielig hoor. Mijn schoonfamilie houdt van direct.
'Oh, maar we gaan niet zo ver hoor,' zei schoonmams geruststellend.
Ik knipperde even met mijn ogen. Niet Zo Ver. Het Niet Zo Ver van schoon -wielrennen tot je doodgaat- pa en schoon -zes keer per week tennissen- ma was vast een andere Niet Zo Ver dan mijn Niet Zo Ver.
'Hoe ver is Niet zo Ver?' informeerde ik nauwkeurig.
'De oude ooms en tantes redden een lang stuk echt niet meer. We gaan hooguit veertig kilometer,' zei mijn schoonmoeder.
Ze maakte een gebaar erbij of ze een iets uit de lucht veegde. Zo van peulenschil en piece of cake.
'Véértig?' verslikte ik me. 'Véértig? Doe normaal, dat is kei-ver!'
Mijn schoonmoeder keek oprecht geschokt. 'Ver?'
'Ach Oc, dat kun je best,' vond Man geamuseerd. 'En anders huren we voor jou gewoon een Spartamet,' voegde hij jolig toe.
Oh, oh, nou, toen had hij de lachers op zijn hand hoor.
Ik mokte me zo'n beetje de dag door.

Dus. Toen kwam de dag. Van het grote fietsfestijn. De dag nádat ik me begaaid had aan een verse mojito bij Marlieke, met Lady Susy en KimT, en ik de brandende mojitovuren in mijn maag moest blussen met een dikke paracetamol in mijn mik.
'Ik wil niet veertig kilometer fieieietsen,' klaagde ik steen en been tegen Man. Ik keek wanhopig naar de zestig rijwielen die klaarstonden voor de rit.
'Je hebt een kater, eigen schuld,' vond Man hardvochtig. 'Ik heb er wel zin in, wat kilometertjes maken.'
Hij keek verlekkerd naar een flitsende sportfiets en wendde zich handenwrijvend tot mijn schoonvader. 'Mag ik op die?'
Schoonpaps schudde zijn hoofd. 'Nee, die is voor Octavie, jij moet de bakfiets rijden met Dochter en Nichtje.'
'Ghehehe,' deed ik. 'Ghehehe.'
'Jullie gaan trouwens maar acht kilometer mee met ons. Tot aan de speeltuin, daar kunnen jullie dan met de kindjes spelen. Dat is toch veel leuker voor ze dan veertig kilometer lang in zo'n bakfiets hangen, ' informeerde mijn schoonmoeder ons.
'Ghehehe,' deed ik andermaal.
En daar gingen we. Ik soepeltjes op mijn sportieve glimmer, vijfendertig kilo aan kinderen hyperend in de bakfiets, Man zichzelf finaal aan gort trappend.
'Zijn we er al, mijn benen zijn zuur, ' vroeg Man, na twee luizige kilometertjes.
'Nee hoor, schat, nog lang niet,' zei ik suikerzoet.
En ik aaide hem liefdevol door zijn natbezwete haar.

Ghehehe.

Category: default

19 08 08 - 20:35

VertelFestival (deel II)

Ja, nu moet u het ook gewoon ontgelden ook hoor, met dat hele VertelFestival. Illustratie 2 is inmiddels af, die plemp ik hier ook maar even neer. Het programmaboekje is as we speak in de maak, waarschijnlijk ben ik straks zo trots op het eindresultaat dat u ook nog een deel III moet ondergaan.
Anyway. Dit plaatje heb ik getekend met in mijn hoofd het verhaal Ridders en een kippenbot, een bewerking van Niels Brandaan Cotterink. Eén van de voorstellingen op zondag 21 september.
Ach. Weet u, kíjk er gewoon even naar, naar mijn plaatje.
Ben ik ook weer even blij.

Category: default

19 08 08 - 12:01

Spiritualiteit en de peuter

Zuster en ik hangen lui in de tuin een gênante stapel koeken weg te werken.
'Mama?' vraagt Dochter. Ze parkeert haar fietsje bedachtzaam tegen de schuur.
'Mm?'
'Eerst waren papa en jij er en later kwam ik, hè?'
Ik knik. 'Ja, dat klopt. Papa en ik hebben elkaar leren kennen in Nijmegen en daarna gingen we in Arnhem wonen en toen kwam jij.'
'Maar waar was ik eerst dan?' vraagt het mupke met een diepe denkrimpel in haar voorhoofd.
Juist. Zo zit je koeken te schransen en zo zit in je in de diepere kwesties van het leven te diggen.
Ik kijk een beetje wanhopig naar Zuster, de wereldberoemde kinderpsycholoog. Zuster grinnikt, neemt heel Oost-Indisch nog een koekje, bestudeert haar nagels en neuriet een zelfverzonnen liedje.
'Ehm,' doe ik. Ik raap wat gedachten bij elkaar en stuiter er wat mee door mijn hoofd. 'Eeehm tja.'
'Nou?' vraagt Dochter.
'Eerst was je er nog niet,' antwoord ik. Maar ik ben eigenlijk niet zo tevreden met dit antwoord. Dochter was er nooit níet namelijk, in mijn hart. Maar ja. Dat is meteen zo, God ja, spirituéél hè.
Dochter trekt een hoofd als een botsauto. Zij? Ooit niet bestaan? Zij is toch het middelpunt van het heelal? Ha. Ha. Ga toch weg zeg.
Ik aarzel een beetje. 'Misschien was je eerst nog wel een engeltje,' bedenk ik moeizaam.
Dochter kijkt me aan. Ze beweegt haar hoofd een beetje naar voren. Tell me more betekent dat.
'Je was een ehh belofte,' pers ik eruit.
'Ja, een belofte,' herhaal ik dan opgelucht, en zeer content over deze briljante vondst.
Ineens houdt het geneurie naast me op. De wereldberoemde kinderpsycholoog denkt even na en heft een belerende vinger in de lucht.
Nou komt het, denk ik benauwd. Beloftes en engeltjes staan immers vast niet in de psychologieboeken.
'Je was een gedachte,' zegt Zuster langzaam en peinzend tegen haar petekind. 'Een wens.'
Daar moet ik even van slikken.

'Okeeee,' besluit Dochter, op een lichte duh-toon.
En dan gaat ze skippyballen.

Category: default

16 08 08 - 14:41

VertelFestival

Ik illustreer voornamelijk sponsored media. Dat is heel leuk want commercieel dus het verdient goed. Maar soms ook wel een beetje jammer want ik kan er u zo weinig van laten zien hier. Ten eerste zou u er geen kanariepietje van begrijpen; mijn cartoons zijn vrijwel allemaal gelinkt aan een groot artikel per blad, en bovendien zijn de bladen erg doelgroepgericht. Ten tweede denk ik niet dat de bedrijven waarvoor ik werk erom staan te springen om in verband gebracht te worden met verhalen over oerbietjes en punk in Keulen. Gok ik. Denk ik.
Maar nu. Nu bén ik me toch bezig met een leuk projectje. Ik word er helemaal opgewonden van. En ik mag er lekker alles over vertellen want het gebeuren kan wel wat reclaam gebruiken en ik doe het lekker allemaal om niet. Omdat ik gewoon ook wel eens voor een initiatief wil tekenen waar mijn hart heel warm van wordt. 19, 20 en 21 september is het VertelFestival in onze stad. En ooooh, wat vind ik dat leuk. Een kolfje naar mijn hand. Met veel begeisterde vertellers, met poppenkast en poppentheater, met geweldige voorstellingen over ridders, Ronja de roversdochter, De kleine prins, Shakespeare voor kinderen, Knorrie en godweetikwatnogmeervoorlekkers. Voor kinderen in alle leeftijden en alles gans graties, kom daar nog maar eens om. Echt, dit soort dingen zouden vaker georganiseerd moeten worden, ik sta nu al te popelen.
Te pópelen ja.
Enfin. Waar kom ik nu eigenlijk in dit verhaal kijken?
In de illustraties voor het programmaboekje.
Ik heb er al ééntje af en allemachtig, wat ben ik weer tevreden over mezelf.
En een stille droom is uitgekomen: tekeningen maken bij mijn all time favourite- lievelings- taalhistorisch pareltje: Van den vos Reynaerde.

Familievoorstelling 'Reintje de Vos': tijdens een zwerftocht ontmoet broeder Franciscus een vos die hem wel wil helpen met een muizenplaag in het klooster: Reintje. Reintje gaat mee met de zachtaardige broeder maar heeft ondertussen meer oog gekregen voor Coppe de kip.

Category: default

14 08 08 - 16:19

Prengel

Dochter tekende een poppetje. In een keurige klare lijn, precies zoals ik graag zie.
Op mijn seventies oranje designstoel.
De ogen waren van die lekker ingedraaide puntjes.
'Aap!' foeterde ik. En verder: 'Prengel! Batje!' En ik ging woest in de weer met een nat doekje.
Dochter stond ernaast te siepogen.
'Maar het was kunst,' verdedigde ze zich zwakjes.
'Wegwezen jij, met je kunst!' brulde ik.
Dochter voelde nattigheid en ging uit eigen beweging in haar strafhoekje staan. Ik was eigenlijk van plan om haar daar minimaal een volledige middag te laten lijden, maar ja. Dat is ook alweer zowat hè. Na drie minuten komt dat verdamte moedergevoel weer om de hoek kijken. Ach, dat arme ding. Ze is nog maar drie. Ze heeft er geen benul van. Haal haar uit die naargeestige gang, ellendige rotmoeder. Dus ik wenkte mijn drubelke uit haar hoekje, mopperde nog wat na en vond dat ik het er toen maar bij moest laten.
Maar goed. Ergens smeulde er natuurlijk nog wel wat gif in me. Iedere keer als ik langs mijn stoel liep, zwaaide dat poppetje me treiterig toe vanaf zijn olijke oranje achtergrond.
'We gaan,' besloot ik, na de zesde keer ergeren.
'Waar naartoe?' vroeg Dochter. Het klonk wat slijmerig.
'Fietsen,' antwoordde ik.
En ik pakte Dochters fietsje uit de schuur.
'Maar die is kapot,' klaagde Dochter. Ze wees pruilerig naar de ontbrekende zijwieltjes. Man had ze er juist vanaf geschroefd.
'Juist,' zei ik handenwrijvend. 'Jij gaat nu eens echt fietsen leren. Dat kun je best.'
'Maar maar maar,' stribbelde Dochter tegen.
'Meisjes die op stoelen kunnen tekenen, kunnen ook fietsen,' zei ik sadistisch. Ik pootte het wicht op het zadel en duwde haar van de oprit af.
'Trappen! Tráppen!' gilde ik neurotisch. U weet wel, precies als zo'n drammoeder van wie de kinderen altijd van alles moeten. Maar ik had een reden hè, vergeet dat niet. Een goeie reden op een oranje seventies designstoel.
Een half uur draven langs dat rotfietsje later was mijn smeulende gif weg en kon het draakje fietsen.
Zo doe je dat dus.

Category: default

13 08 08 - 14:53

Het moeshofke

Nergens is het beter toeven dan in ons moeshofke. Geen beter bewijs dan al dat blozende ooft.
Ooit droomde ik van een voorraadkelder vol met houten kratten koel, en vooral onbespoten fruit van eigen pluk. Zoetgeurende appelen en knapperige peren. Een boomgaard met een houten ladder, die je dan meenam van boom naar boom.
Het valt wat tegen, dit jaar. Door de vorst maar drie appeltjes in de groei. En de sterappel in de wei draagt geen enkel fruit.
Maar als goedmakertje doen de tomaten het dit jaar uitstekend. Vol en rood, en daar is niks geen plastic aan te pas gekomen. En dan de bramen, grote trossen.
Alles bewaterd uit de hemel of regenton, en naar goed gebruik van vruchtwisseling, staan dit jaar de peulen waar vorig jaar nog wortels groeiden, en woekert nu de sla waar vorig jaar de broccoli doorschoot.
Misschien geen kelder vol met fruit om een hele winter mee door te komen.
Maar genoeg van alles.
En dat is al heel wat.

Category: default

12 08 08 - 19:41

We hadden het gewoon nódig, weet je wel

'We zijn in drie weken drie keer op vakantie geweest,' concludeer ik.
Het is onze laatste vakantiedag en Man en ik hebben het op een zuipen gezet. Om het leed wat te verzachten.
Man knikt en zucht een beetje weemoedig.
'Drie vakanties in drie weken, dat is eigenlijk best decadent,' peins ik.
En ik denk een beetje schuldgevoelig aan al die zielige kindertjes in Afrika die nooit op vakantie kunnen.
Ja, die altruïst in mij heeft nooit vakantie hoor.
Ik krijg erg de neiging om mezelf eens flink te gaan rechtvaardigen.
'Nou ja, zo heel decadent was het nou eigenlijk ook weer niet,' verdedig ik de boel.
En ik som al onze ongemakken op.
Een lekke tent. Ik die opgesloten werd op de camping-WC door een lelijke kwajongen. De Plopmutsen die op waren zodat we noodgedwongen een Kwebbelmuts moesten kopen in Plopsaland. Het feit dat ik iedere avond minstens drie keer verschrikkelijk moest plassen van de mort subietjes en dan dat hele eind naar het sanitair moest hobbelen.
Stuk voor stuk behoorlijke tegenvallers ja. Vreselijk.
Man grinnikt.
'Ja schat, die drie vakanties hadden we gewoon nodig om alle ellende te compenseren,' besluit hij.
En dan schenken we ons nog eens in.
Want dat hebben we wel verdiend.

Vakantie # 1: rara, waar waren we?

Vakantie # 2: naar Kölle met de mensch. Dat had ik reeds verklapt.

Vakantie # 3: deze is lastig, met al dat graan, dat geef ik toe.
Maar te mooi om te laten liggen.

Category: default

09 08 08 - 16:55

AkwaabaActieWeek: de afsluiting

De nieuwe lezers onder u weten het misschien niet maar het ding is, ik ben eigenlijk een heel altruistisch mens. Nobel. Een linkse rakker. Ik doe dingen met goede doelen en zo. U heeft lately wellicht een wat ander beeld gekregen, met mijn girly gewauwel over jurken en kniekousen, maar het is toch echt waar. Nee echt! Ik heb bewijs om het eh te eh bewijzen, zeg maar. Klik for proof. In september van vorig jaar haalden we hier samen, dankzij een enorme stapel goeie mensen hier in Webloggia, 820 dikke vette euro's op voor de stichting Akwaaba en haar zielige Afrikaantjes. Akwaaba heeft de binnengehaalde 820 euro samen met De Wilde Ganzen vermeerderd tot 1700 euro en het geld is inmiddels besteed. En waaraan dan, darling Octavieke? Nou, aan de John Pavolo School en de Mahar Zoe Gbande School in Liberia natuurlijk! Wie kent ze niet!
Liesbeth Glas, Akwaaba's Angel in deep dark Africa, is fiks gaan shoppen en heeft een zinken dak gekocht (dak? Dak? Het regent daar toch nooit?), bankjes, deuren, ramen en een schoolbord gekocht. Ja! Deuren! En een bord! In plaats van nieuwe schoenen of een hot jurkje. Gaat u zich daar maar even lekker schuldig voelen, daar in uw Vinexhuis met barokbehang en de prangende kwestie of u nu die gevlochten tuin-lounge-set zult gaan halen in de aanbieding.
Goed, dan voor het aller-allerlaatst nog een hele grote bedankt aan alle gevers, en speciaal voor hen een paar mooie foto's van de kindjes die dankzij u nu naar school kunnen. Foto's genomen door vriend J. die de uitvoer van het project persoonlijk is gaan controleren in Liberia. (Op eigen kosten ja. Natuurlijk.)

Category: default

08 08 08 - 17:57

Voorbij, voorbij

We waren nog even op vakantie, vandaar dat ik niet deelnam in de urbi et oerbiet-discussie hier benee. Het was gezellig ja, leuk ook en we zijn stikbruin geworden en we hadden uitermate goed weer. En dit keer was de tent niet lek, zo constateerden we na een mals buitje. Ik heb niks gedaan, mijn tekenboek niet aangeraakt, minimaal anderhalf uur gedaan over het ontbijt, lunch of wat voor eetmoment dan ook en ik heb mezelf zèlfs betrapt op zinloos voor me uit staren over de weilanden. Eén dag heb ik make-uploos doorgebracht en ik heb twee van de vier dagen mijn oksels en slash of mijn benen niet geschoren. Twee dagen droeg ik hetzelfde rokje en mijn haren heb ik niet één keer gekamd. Maar dat doe ik eigenlijk nooit dus dat telt niet. Als u achter uw computer zit te verzuchten: snotmiljaar zeg, die moet wel uitgerust zijn van al dat vieren, nou nee. Nog steeds hondsmoe hier. Het ding is: ik word gewoon moe van vakantie. Ik kan er niet tegen, dat doelloze gehang en getut. Verschrikkelijk. Het wordt dus tijd dat ik gewoon weer aan het werk ga. Kan niet wachten.

Category: default

03 08 08 - 17:34

Oerbietje

Terwijl ik gister het stedelijke gedeelte van mijn lezerspubliek aansprak, zal ik me vandaag tot u, de dorpelingen, de boeren, de buitenlui, wenden met een klein itempje. Want daar zat u op te wachten hè. Ja dus. We gingen vandaag namelijk fietsen. Je moet toch wat als het maar niet wil regenen. Die zon blijft maar schijnen hier, om depressief van te worden.
'Waar gaan we naartoe?' vroeg Man.
Want Man wil altijd graag een doel hebben.
Ik haalde mijn schouders op.
Ik hoef niet zo nodig een doel te hebben.
En hup, daar gingen we, ik won, dus gewoon maar wat in het wilde weg cruisen. Toeren. Peddelen. Trappen. Ieder weggetje dat ons leuk leek gingen we gewoon in. Wat de hel, het is vakantie, wie maalt erom. En toen kwamen we bij een bordje. Met Vergeten eten erop en een pijl in de richting van een zeer pastoraal laantje. Ik weet niet wat de mededeling Vergeten eten met u doet, maar ik werd er wat gespannen van. Daar moest ik heen, het mijne van weten, oh ja! En kijk, daar in de verte doemde een boerderijtje op, midden in de weidse landerijen. Een grindpaadje, een loods, wat kippen en een kas met ouderwetse stoven. En daarachter, middenin het uitgestrekte veld, perkjes met oerbieten, pastinaken en warmoes, olijftomaatjes, gele lof en witte bieten. Aardperen, kievitbonen en kardoen. Of het spul te verteren is, geen idee, maar de woorden an sich deden me watertanden. Waar vind je heden ten dage een woord als kardoen of pastinaak! Nee, lieve mensen, kom daar nog maar eens om.
Vergeten eten is graties en voor naks te bezoeken, in real alsmede op het internet: www.vergeteneten.nl.
Ik zeg: ga er henen, koop uzelf zo'n zak zaaigerei en ga massaal aan de oerbiet.
En als u nu zoiets heeft van ja sodeju, stuurt ze me naar die achterlijke Midden-Limburgse negorij, dat is toch veel te ver en zo; u kunt bij de boerderij zeer idyllisch en rustiek kamperen of zelfs desgewenst betamelijk logeren in een B&B . En om het af te maken, komt u dan bij mij een lekker tasje koffie drinken met een stuk pruimenvlaai waar u niet overheen kunt gapen. Ik trakteer!

Category: default

02 08 08 - 17:21

Neunundneunzig luftballongs

Man en ik waren in Keulen.
Museumpje, terrasje, rondwandelingetje, hotelletje, Dom, beetje ausverkaufshoppen, dat werk. Twee paar schuhe, twee kaktruitjes voor de dochter, drie hosen voor de man.
En ik kan u zeggen: u moet allemaal ook naar Keulen. Keulen is een beetje Berlijn in het klein. En u weet, naar ik mag hopen: Berlijn is fijn. Ik hou van Berlijn. Als de randstad onder water verdwijnt en er een nieuwe hoofdstad gekozen moet worden voor het stuk Nederland dat nog boven water drijft, dan zou ik Berlijn!Berlijn!Berlijn! smsen. Berlijn is mijn allerlievelings.
Na gut.
'Duitsers zijn hip,' fluisterde ik dus achter mijn hand tegen Man.
En ik keek naar een stel nonchalante Deutsche buben op het plein voor de Dom.
'Punk was toch dood?' bromde Man.
'Punk is cool,' deed ik verontwaardigd.
Want dat is. Punk is hot en ook heel Nena en oh God, wat hou ik van Nena.
En nu zou ik hier dus eigenlijk de clou van dit verhaal schrijven en waarom ik in de titel luftballongs met een g schreef maar dat kan niet want meer dan dit lapje kan ik niet uploaden.
Errrrrg hè.
Heelll errrrg.