octaview

Category: default

29 09 08 - 13:07

Met een rood mutsje

Achter in de wei is een poortje. En als je dat poortje doorgaat kom je achter de stal. Het is ons geheimzinnigste stukje tuin. Onder de hoge kersenboom en hazelaar is het donker, vochtig en glibberig. Niemand kan je zien door de hoge struiken. Er is een composthoop en onder een afdakje staan de benzinemaaier, het tuingereedschap en een stapel stenen. Normaal lopen kun je er amper want naast het afdak loopt de grond steil omhoog naar het hoger gelegen kavel van de achterburen. Hun kippen kun je, als je door de meidoornhaag gluurt, zien scharrelen. Dochter vindt het er maar wat spannend. Zoals vandaag. Voor enig herfstgeknutsel wilden we hazelnoten zoeken. En die liggen daar in stapels.
'Mama! Ik heb een kaboutertje gezien!' riep ze, terwijl ik aan de takken van de hazelaar schudde.
Ze trok met haar vingertje een spoor door de natte herfstbladeren.
En ja, kijk.
Ze had gelijk.
Een schattig kaboutertje liep daar.
Met een rood mutsje.
En een kip in een mandje.
Kijk maar.

Category: default

28 09 08 - 20:59

Shoppen in de Octaviestraat

Alsof ik het niet al veel te druk had, alsof het niet verschrikkelijk mooi weer was, alsof de bovenverdieping niet dringend gestofzuigd diende te worden, kreeg ik me vandaag ook nog eens een berg zin om mijn voorpagina te vernieuwen. Dat van die Bloghistorische Themaweek, daar moet u nog even omheen kijken, dat is nog steeds een verrassing, sjpannend, sjpannend, woensdag, 1 oktober gaat het allemaal los hier. Verder hou ik me even low profile, de verhalen over Man die opperde dat hij mijn babyfotoalbums wel eens naar het stort gebracht zou kunnen hebben gebracht, per ongeluk, over De Return Van Pietje, over het feestje van Meneer P. de Caviaman waar bijna de ganse Neerlandici-Blog-Community verenigd was, ja, al die verhalen houdt u van me te goed.
Ik doe even het plaatje. Van de voorpagina. Ter overdaad.
Maar óch.
Wat een fijn plaatje.
Gaat u vooral even naar de reactiebox en vertel me daar dan even dat u het heel heel erg mooi vindt.

Category: default

26 09 08 - 10:26

En hiermee veeg ik alle schijtlogjes in 1 klap van tafel

'Mama! Ik heb gepoehoept!' brulde Dochter vanuit de WC.
'Moment, ik moet even billen vegen,' zei ik door mijn telefoon tegen Man.
En ik liep richting toilet, mijn telefoon alvast tussen oor en schouder klemmend.
Dochter stond voorovergebogen over de pot haar productie te bestuderen.
'Het is een beetje dunne poep,' zei ze verwonderd.
Ik wierp een snelle blik. Inderdaad. Het was niet haar meest stevige fabricaat ever.
'Het lijkt wel diarree,' vond Dochter.
'Je had misschien die tweede beker cranberrysap niet moeten nemen,' bromde ik, en ik pakte wat WC-papier.
Dat deed ik wat onhandig.
Mijn arm verschoof.
Het mobieltje tussen schouder en oor ook.
Plons.
Kopje onder.
In de drab.
Ik stond erbij en ik keek ernaar.
'Je telefoon is in mijn diarree gevallen,' merkte Dochter op.
Ja, dat had ik ook al geconcludeerd.
En wie ging hem er nu uitvissen? Ik gokte dat ik dat wel eens zou kunnen zijn.
Voorzichtig, walgend en kokhalzend takelde ik het ding met twee vingers uit de blubber.
'Hallo? Hallo?' klonk het ver weg, aan de andere kant van de lijn.
'Wacht even!' riep ik, op gepaste afstand tegen mijn druipende mobiel, 'wacht even, je bent in de poep gevallen!'
'Shit,' zei Man.

Category: default

25 09 08 - 13:17

De kazige kapsalon met het vieze hondje

We borduren nog even voort op Dochters nieuwe haar. Want ik was gister nog lang niet klaar met vertellen maar ik had al zo'n lap getijpt, enfin, u snapt me.
Omdat het wichtje al een week lang liep te jammeren over haren in haar ogen en wanneer ze nu eindelijk naar de kapper mocht, ik vrijdag niet terecht kon bij mijn eigen coiffeur en 's maandags alles dicht is, pakte ik dinsdagochtend meteen om half negen de telefoon. De enige kapper waarvan ik zeker wist dat ik vandaag nog terecht kon, was De Kazige Kapsalon met het Vieze Hondje. Daar waar het goud blinkt, de witte plavuizen op de vloer kraakhelder zijn en de muur is behangen met omgekrulde posters uit de jaren tachtig. Zwart-wit met een vleugje kleur.
'Ja hoor, echode de struise madam aan de andere kant van de lijn, kom over een uurtje maar langs.'
Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik vind dat geen goed teken. Persoonlijk vertrouw ik mijn haar niet toe aan een zaak die altijd plaats heeft. Maar goed, zo redeneerde ik, een boblijntje dat moet iedere imbeciel kunnen knippen. Dat is vooraleer toch het eerste wat men leert op de knipschool, dunkt me.
'We gaan dalijk naar de kapper,' zei ik Dochter.
'Godzijdank,' zuchtte Dochter. En ze streek heel Paris Hilton een lok uit haar gezicht.
Daarna sprong ze op de gordijnroede en vroeg honderdtwaalf keer of we dan nu al gingen.
Het was een lang uurtje.
Maar toen gingen we dan echt.
De struise madam had ons al gezien door het raam en zwaaide angstaanjagend vrolijk naar Dochter.
Ze was blij dat ze eindelijk een klant had, denk ik.
Dochter bekeek zich het gezwaai eens en zei toen zonder blikken of blozen: 'Ik wil toch niet naar de kapper.'
Aiaiai.
'Juist,' zei ik. En ik kuchte iets wat op snotverdomme leek.
'We gaan even binnen kijken, dan mag je het hondje aaien,' opperde ik liefdevol en heel geduldig.
Dat werkte. Het dikke, gewatergolfde teckeltje stormde al op ons af.
Die was ook blij dat er eindelijk een klant was, denk ik.
'Kom maar op de stoel,' miauwde de struise madam tegen Dochter.
Dochter keek vol afgrijzen naar de dieppaarse lippen van de madam. Met een bruin lijntje eromheen.
'Nee,' zei ze glashelder.
Ik glimlachte nerveus. Deed mijn trukendoos open en haalde alle af- en verleidingskunsten eruit.
'Nee,' herhaalde de Dochter met uitgestreken tronie.
Ik deed de allerlaatste truc. 'Dan gaan we maar,' zei ik zuchtend. Ik trok mijn vest al aan.
Binnen no time zat Dochter op de kappersstoel.
Knipknap deed de schaar.
De madam snorde tevreden en het teckeltje likte mijn gezicht af.
'Het lijkt al wel herfst,' zei de madam, ze knikte naar buiten terwijl ze Dochters haar föhnde.
'Het ís al herfst,' zei ik. 'Gister geworden.'
Daar moest ze heel hard om lachen.
Herfst in september. Hoe kwam ik erbij.

Category: default

24 09 08 - 09:55

Dochter, onze zoon

Toen ik in verwachting was, wist ik zeker dat we een jongetje zouden krijgen. We deden geen echo en in mijn brein had een klein, donkerblond ventje met een blauwe tuinbroek postgevat. In zwangere positie vond ik mezelf nogal oer en instinctief en zo dus ik wist zeker dat ik gelijk had. Hopla, onder omhaal verfde ik de kinderkamer lekker blauw en sloeg ruim stoere, blauwe jongenspakjes in.
'Zouden we niet voor de zekerheid ook nog een neutraal pakje kopen?' stelde Man aarzelend voor toen de bevalling naderde.
Waarna ik hem giftig aankeek en vroeg of hij durfde te twijfelen aan mijn moederinstinct.
Toen ik, net na de gezellige bevalling de baby niet meteen hoorde huilen, vroeg ik paniekerig of alles wel goed was met hem.
De gynaecologe antwoordde droog: 'Hem? Hem? Het is geen hij, het is een zij!'
Jongens, jongens, ik geloof dat ik nog nooit zo gelukkig ben geweest. Echt, jongetjes zijn leuk hoor. Echt. Maar ik wilde mijn hele leven al zo ontzettend graag een meid.
En dat meisje was er nu.
Een meisje in een stoer, blauw jongenspak, dat wel.

'Mama ik wil korte haren,' meldde Dochter gister beslist.
Ze schopte onderwijl haar hippe uggjes uit, stroopte haar rokje en maillot omlaag en trok haar overall aan om door de modderige wei te gaan banjeren.
'Waarom?' verslikte ik me.
En ik keek vertederd naar haar mooie, dikke, volle knot en de zacht krullende sliertjes in haar nek.
'Ik hou niet van lange haren, dat hangt allemaal maar in mijn ogen,' antwoordde Dochter vastbesloten.
'Je bent bijna vier!' oreerde ik ongelovig. 'Meisjes van vier willen altijd lange haren, die willen prinses zijn!'
Dochter haalde haar neusje op. 'Bah, prinsessen, bah!'
'Maar dan kun je nooit meer staartjes,' probeerde ik nog.
'Ik háát staartjes,' zei mijn meisje.
En terwijl ze haar klompen aantrok, vastberaden: 'ik wil mijn haren zo kort mogelijk.'

En echt. Ik zeg het niet graag hè.
Maar mijn moederinstinct had dus tóch gelijk.

Het leek een klein, dik Chinees jongetje. Maar echt. Onder al dat blauw zat een meisje.

'Korter dan een boblijntje ga ik niet,' dreigde ik.
Nou vooruit dan maar. Daar ging ze mee akkoord. Na de afkoopsom van twee lolly's en een koekje.

Category: default

22 09 08 - 15:43

Het parachuten blousje en het wollen jurkje

Oh gottegot.
Jullie willen natuurlijk weer een nieuw stukje vandaag.
Aasgieren.
Nah gut. Een kleintje dan. Met veel beeldmateriaal.
Het parachuten blousje van oma heb ik vandaag visueel voor u. Geen pilotenbloed, dat niet, maar wel een ont-zet-tend waanzinnig modelletje, al zeg ik het zelf. Kijk die knoopjes, hoe heten die ook weer, van die ronde, met stof eromheen. En een strikje voor om de nek. Ja, mijn oma liep er knap bij in de oorlog. Gemaakt in 1944 dus, van de parachute van een neergeschoten Duitser. Als het dingske niet bijna van ozel uit elkaar zou vallen, zou ik hem iedere dag aantrekken. Nouja, het zou wellicht ook wat zweterig zijn, dat parachutestufke.

Dan. Een nieuw project. Na het wel heel erg hippe schone kleedje wilde ik nu iets klassieks. Want dat ben ik stiekem hè, klassiek. En dat is iets anders dan retro. Klassiek is knotjes, donkerblauw, grijs, zwarte schoentjes met een bandje over de wreef, manteltjes en broekrokjes. Nou gaan broekrokjes mij zelfs te ver, maar een net grijs jurkje, daar is niks mis mee, zo redeneerde ik. En ik zocht een fijn stofje uit in de stoffenwinkel.
'Oh hemel!' zei mijn moeder en ze hief haar armen ten hemel.
En toen: 'Dat is 95% wol, dat kun je niet wassen, dat moet je stomen.'
Maar ze reeg hem toch vast in elkaar.
Ik denk dat Dochter hem alleen aan mag als ze stilletjes op een krukje zit.
En niet beweegt.
En zeker niets eet.
Of drinkt.

(Nog slechts de geregen versie, zonder zoom en zo. Dat u het even weet.)
(En met dank aan SuperSoes voor het fenomenale knipwerk. Jahaaa, ik kan nog steeds niet netjes knippen in dat zeikerige fotobewerkingsprogram van me.)

Category: default

19 09 08 - 10:48

OctavieW, de grote illusionist

Vroeger, vroeger.
Toen deed ik nog wel eens een leuke actie voor u. Weet u nog?
Ik begon ooit met die AkwaabaWeek. En later kwam de Agnes&TruiCollectie. En wéér later deed ik die uiterst guitige ViezeWoordenWedstrijd, met als terechte winnaars het duo Piemelzweer&Tenenkaas.
Ach mensen, dat was allemaal zo enig. Daar genoot ik echt van, he.
Zat ik de godganse dag zo'n beetje te webloggen. Voor u. Voor U!
Maar tegenwoordig heb ik het gewoon bizar druk. Als ik niet zit te tekenen, komt Dochter wel om gaatjes in haar oren vragen.
'Mama, jij hebt gaatjes in je oren, ik wil dat ook.'
En ze bestudeert mijn paarlen oorstekers aandachtig.
Ze pulkt aan mijn oorlel. 'Hoe hebben ze die gaatjes eigenlijk gemaakt?' vraagt ze.
Ik loop naar de schuur en wenk haar mee. 'Zie je dit?' wijs ik naar een gigantisch tang-achtig apparaat.
That's all I did, folks, wíjzen.
Het gezichtje betrekt.
Nee, ze wilde toch maar geen gaatjes meer.
Het is de illusie mensen, de illusie die je voor je moet laten werken.
Net als bij cartoons maken. Ik balanceer op het gouden koord van uw illusie.
Enfin. Filosofisch verhaal.
Binnenkort komt er weer eens een Good Old Actieweek hier.
Die alles met cartoons te maken heeft.
En met vroeger.
En met webloggen.
Spannend. Ik kan niet wachten.

Category: default

17 09 08 - 10:03

Oude onderbroeken

Oma's onderbroeken zijn zo oud dat het elastiek in de taille helemaal kapot is. Geen punt, vindt oma, en ze zet de broeken met een veiligheidsspeld vast aan haar bustehouder.
Het is geen gezicht, maar hee, alsof mijn oma nog seks heeft of zo.
Mijn moeder en tante M. spreken er schande van.
'Wat moet de verpleging van het bejaardenhuis daar wel niet van denken?' roepen ze dramatisch naar elkaar.
En ze bespreken de kwestie zorgelijk met een glaasje rood.
'Octavie, jij gaat volgende week met oma in de bejaardensoos zitten en dan halen wij ondertussen stiekem alle oude broekjes weg,' stellen ze samen vast.
'Ehm,' doe ik.
'En dan kopen we allemaal keurige nieuwe onderbroeken voor haar,' besluiten ze tevreden.
'Nou eh,' protesteer ik.
Maar de schoongezusters proosten op hun goede plan en zien visioenen van een linnenkast vol nette stapeltjes huidkleurig oudedamesondergoed.

'Octavie, kom eens,' zegt oma even later samenzweerderig, 'ik heb iets voor je.'
Uit haar kledingkast haalt ze voorzichtig een beetje een rare blouse. Ik neem de stof nieuwsgierig tussen duim en wijsvinger. Het is glad en voelt vreemd. Ik kijk oma vragend aan.
'Dit is een blouse die ik genaaid heb ik de oorlog. Hij is gemaakt van een Duitse parachute,' legt ze uit.
Haar ogen staan trots. Die blouse is haar oorlogstroffee. Haar jeugd, fiets, verloofde en broer was ze kwijt door die spuugduitsers, maar ze had wel mooi een blouse van een van hun parachutes.
'Ik ga binnenkort naar het bejaardenhuis en moet veel wegdoen,' zegt oma spijtig. 'Maar omdat jij zo van oude spullen houdt, mag jij hem hebben.'
Ze glundert ervan.
En ik wil de blouse graag hebben.
Al was het maar omdat er misschien nog ergens een restje smerig Duits pilotenbloed op zit.

Maar ja. Ergens vind ik dat ik de troffee niet verdien.
Omdat ik in het onderbroekencomplot zit.

Category: default

14 09 08 - 20:24

Dochter, het tapmaddel

Het schone kleedje in gedragen positie door mijn home-made tapmaddel cq etalagepopke.
Oh, en kijk ook even naar dat vestje. Dat was heel duur.

Am I still in the race to become America's Next Tapmaddel, mama?
Ja hoor, schat, jij wel.

(Voor meer gezever omtrent het schone kleedje:
1. Al hoe ik tot het idee van het schone kleedje kwam en mijn moeder op slinkse wijze strikte: killllkkk.
2. Ik, de trendsetter: killlkkkk.)

Category: default

12 09 08 - 21:58

En Tijl banaande de vloer even

'Kom alsjeblieft nú,' smeekte ik Lady Susy en MarliekeOnline per mail.
Want ik had Dochter *domdomdom* verklapt dat Olivia en Tijl en Esmée en Emma dalijk kwamen spelen. En dus ging het mupke van gekkigheid aan de gordijnen hangen.
'Wanneer mama? Wanneer mama? Wanneer komen ze nu? Wanneer? Wanneer? Wanneer?'
'Want ik word gek van Dochter en anders poets ik mijn huis nog ondersteboven,' voegde ik, na enig nadenken, dramatisch aan mijn mail toe, voor het versnellende effect.
Oja, misschien moet ik dat van dat poetsen even uitleggen. Kijk. Ik ga nogal poetsen als ik visite krijg. Is een soort Pavlovreactie. Visite=poetsen. Hinderlijk. Ik wil nogal graag dat mensen denken dat ik heel proper ben. Terwijl ik gewoon eigenlijk het liefst in in de smerigheid zit. Hm, toch een soort van unsolved issue met mijn eigen ikje, bedenk ik nu.
Enfin, ik wilde net nog de dweil ter hand nemen om mijn blinkende huis te vervolmaken, toen de bel ging.
Goddank. Lady Susy stond trots te smilen naast haar fiets.
'Waaah!' deed Dochter.
'Waaah!' deed Olivia.
'Pffrrr!' deed Tijl ook maar een duit in het zakje.
En kijk. Daar kwam Marlieke met het kroost.
En toen ging het los, beste mensen. Vijf kinderen. Vijf kinderen in de leeftijd van één tot bijna vier. Dat zijn geen kinderen, dat zijn kleine vernietingingsmachines. Little destroyers. Vakkundig werkten ze van voor tot achter mijn huis door op zoek naar schone plekjes om die vervolgens lekker te bekwijlen, onder te bananen, af te likken, onder te spetteren met sapjes en melkjes in alle variaties, van blokken, dvd's en poppen te voorzien en theezakjes op kapot te scheuren.
En hee! Heee! Ik vind dat niet erg! Nee! Zoals ik al zei: ik ben een vies mens, ik hou van troep. Ik voel me daarin thuis. Ga je gang, smeer alles lekker onder, be my guest.
Alleen net, toen ik volledig afgepeigerd, opgefikt en gesloopt even lekker naar McDreamy wilde zappen.
Toen moest ik Susy en Marlieke bellen of zij even aan hun grut wilden vragen waar of de zoetekes mijn heilige afstandsbediening hadden verstopt.
Piepklein minpuntje. Maar verder, nee verder was ik volledig happy hoor.
Eindelijk weer een smerig huis.
Heerlijk.
En ik heb er zelf niks voor hoeven doen hè.
Dat is nog wel het lekkerst.

Ziet u dat druppeltje aan zijn kin? Daar ging ik net in zitten. Heerlijk.

Category: default

11 09 08 - 11:22

Nee, ze vindt dat leuk! Echt waar! (+edit)

Ik had bedacht dat het schone kleedje geen hartjes onderaan de zoom moest krijgen maar appeltjes.
Fijne, retro, gele appelapplicaties.
Maar toen ik gister in de stoffenwinkel vroeg om 'van die appeltjes die je vroeger op je broek kon naaien als er een gat in zat', keken de twee flinke, overgecoiffeerde winkeldames me onderzoekend aan.
En lachten me daarna vierkant uit.
Ook het voltallige internet kwam niet meer bij toen ik googelde op appels en fournituren.
En dus?
Dus zit mijn moeder nu tien appels uit gele stof te knippen en op vlieseline te strijken.
Ja, het is zwaar hoor.
Om een trendsetter te zijn.

Edit: kláár! En 'n diekedieke veur de mam!

Category: default

10 09 08 - 10:03

Het epos van hoe ik Man verleidde tot vier stoelen

'Kom, we gaan een stukje fietsen, lekker,' zei ik dit weekend tegen Man.
Man keek me argwanend aan. Ik? Het luie verken? Fietsen? Vrijwillig?
'Zo richting Azeroa, of die kanten,' antwoordde ik luchtig.
'Is er weer een rommelmarkt of zo waar ik niks van weet?' bromde Man.
Lalalalala deed ik.
En we stapten op de fiets. Gezellig. Er gaat niks boven een fietstochtje met het hele gezin. Wat u.

En ja hoor, kijk eens aan. Wat een tóeval! Rommelmarkt in Azeroa! Wie had dát nou gedacht.
'Ach, even kijken,' bedelde ik bij Man. En ik knipperde bevallig met mijn ogen.
Man mopperde even. Maar toen zag hij een biertent en klaarde zijn humeur aanmerkelijk op.
'Kom mer jong,' zeiden de Azeroa'se boeren, en ze sloegen Man amicaal op de schouders.
'Joa joa,' zei mijn Hollender.
En daar ging hij. Want mijn Man is namelijk helemaal geïntegreerd.

Ik vond een fijn kastje. 'Twee vieftig!' zei de oude gek achter de stand.
'Ik ben op de fiets,' antwoordde ik spijtig.
Ik vond vier formica keukenstoeltjes. Rechtstreeks ingevlogen uit de jaren zestig.
'Vief euro voor alle vier!' zei de oude gek.
Ik beet van ellende op mijn lip.
'Hee, die stoeltjes zijn geinig,' zei Man, die net aan kwam lopen.
Ja, het bier had hem mild gemaakt, lieve lezers, dat ziet u wel.

'Vijf euro voor alle vier,' fluisterde ik naar Man.
'We nemen ze,' riep Man naar de oude gek.
'Maar!' zei ik. 'We zijn op de fiets! En we hebben geen stoelen nodig!'
Want dat was waar. We hebben namelijk nogal veel stoelen in ons huis.
Het schijnt dat er iemand in huis is die een stoelenfetisch heeft.
'Marktplaats,' siste Man.
En hij laadde vier stoelen op zijn bagagedrager. Het zag er nogal raar uit.

Maar goed. Nu ben ik dus nogal gehecht geraakt aan de stoelen.
Want ze staan énig. En zeg nou zelf, van stoelen kun je nooit genoeg hebben.
En ik heb straks nog twee nieuwe kamers in te richten, als de verbouwing klaar is.
'Heb je de stoelen al op marktplaats gezet?' vroeg Man, gister, hoopvol.
'Ehm,' zei ik.
En ik knipperde bevallig met mijn ogen.

Category: default

08 09 08 - 09:32

Met een snufje BTW en een theelepeltje omzet

En toen, net na het hele pinkincident, kwam de postbode langs. Met een blauwe envelop. Op mijn naam. Aiaiai. Ik scheurde het ding open en dacht nog even opgelucht: ah, het is maar een briefje. Dus geen formulier dat ik weer niet snap. Ik las. Ik las nog een keer. En schoot toen in een paniekstuip.
'Ze willen langskomen!' jankte ik hysterisch tegen Man.
Ik las de brief nog een keer.
Hierbij deel ik u mede dat ik van plan ben om op 13 oktober 2008 van plan ben een kennismakings- cq bedrijfsbezoek af te leggen.
Het stond er echt. Bedrijfsbezoek. En verder stonden er smerige termen in als administratie, boeken en fiscale regelgeving. Getverredemme.
'Ja maar!' Brulde ik paniekerig. 'Ja maar, ik snap helemaal niks van die kutbelastingen en die kutaangifte en die kutBTW!'
'Oc, doe normaal,' suste Man. 'Er komt gewoon een sullige ambtenaar langs die kennis wil komen maken met je. Verder niks. Waarschijnlijk heeft hij een spencer aan.'
'Ja maar!' krijste ik. 'Ik wil alleen maar tekenen en verhaaltjes schrijven en ik wil helemaal niks met die gore belastingdienst te maken hebben!'
'Hij komt alleen maar dingen uitleggen en checken of je factuur aan alle eisen voldoet, that's all,' deed Man kalm.
Ik beet op mijn lip en rende naar de computer waar ik de caps lock aanzette en een schreeuwend paniekmailtje stuurde naar vriendin S., de fiscalist.
Vriendin S. stuurde per ommegaande een uiterst rustig mailtje terug.
'S. zegt dat er gewoon een ambtenaar langskomt die mijn factuur gaat bekijken en me dingen gaat uitleggen,' lees ik Man de regels van S. opgelucht voor.
'Ja, hallo, dat zei ik toch ook al?' antwoordt Man gepikeerd.
'Ja, maar nu weet ik het tenminste zeker,' zucht ik tevreden.
En ik hang mezelf op de bank met een stuk chocola waar ik niet overheen kan gapen.

Category: default

06 09 08 - 11:34

De koelbloedige redder en het kapotte pinkje

Na het debacle van de rozijn in de neus, maakte ik een deal met Dochter. Brokken maken mag, maar dan wel graag alleen in het weekend. Dat ik niet in mijn eentje met de sores zit. En Man ook nog eens wat gezelligs met zijn Dochter kan doen. Zoals op de huisartsenpost gaan hangen. Qualitytime heet dat. Hij is het tenslotte die de bluts- en botsgenen heeft doorgegeven aan ons schatje.
En eerlijk is eerlijk, ze hield zich keurig aan de overeenkomst. Toen ze een gapende wond net boven haar oog viel, deed ze dat keurig op een zaterdagochtend. Gezellig als een modelgezinnetje naar de EHBO. Zoals zich dat hoort.
En ook vanochtend week ze niet van onze afspraak. Toen ik haar brullend aantrof, vastgeplakt aan haar kledingkast.
'Wat is er?' vroeg ik, toch wel in lichte paniek vanwege het oorverdovende gekrijs.
En toen zag ik het. De deur zat verder dan dicht. U weet wel, dat het deurtje te ver naar binnen staat.
En daar tussen zat een peuterpinkje.
Laat dit vooral even goed tot u doordringen.
Dat deed ik ook.
Soms heb je van die situaties die je brein niet meteen kan begrijpen. Dat het plaatje langzaam moet binnen sijpelen om te beseffen wat er gedaan moet worden.
Want wat moest er gedaan worden? Nou? Denk eens goed na?
Dat deurtje moest hoe dan ook open. Anders zou mijn kind de rest van haar leven met een kledingkast aan haar hand moeten rondlopen.
Maar snotdomme, moest ík dat nou gaan doen? Moest ik daar nou dat kleine, van schattige vetkussentjes voorziene pinkje gaan breken? En waar was Man in dit spel? Waar! Wáár! Ik riep een paar keer in het luchtledige. Niks hoor. Geen Man te bekennen in de wijde omtrek.
En ondertussen. Dochter brulde, Dochter tsjirpte, Dochter loeide oorverdovend.
No time to waste. Ik klemde het kind tussen mijn knieën, kneep mijn ogen dicht en gaf een ongelofelijke ruk aan de deur.
Pinkje eruit. Pinkje aan gort.
Aiaiai.
Aiaiaiaiaiai.
'Papááá!,' snotterde Dochter theatraal naar Man, die net aan kwam lopen. Op zijn elfendertigste.
Ik spiedde onrustig naar het blauwachtige gat in het pinkje en deed een sneue poging om het spartelende kind te troosten.
'Wat is er aan de hand?' vroeg Man ongerust terwijl hij Dochter met een grote zwaai dicht tegen zich aan tilde.
'Mama heeft me pijn gehehedaaaaan,' brulde Dochter. Ze begroef haar snotkopje in Man's nek.
En ze wees beschuldigend en met grote, verongelijkte tranen op haar wangen naar mij.

Ja, hállo zeg.

Category: default

04 09 08 - 10:33

Mooooooi!

Het programmaboekje voor het Vertelfestival is klaar!
En ik ben apetrots, dat snapt u.

(Voor inboorlingen: u kunt het boekje ophalen bij theater-hotel de Oranjerie, bij het CK, bij de VVV, bij de bibliotheek op de Neerstraat en bij kinderboekwinkel De Kleine Tovenaar in Neel.
En bij mij natuurlijk, als ik het niet eerst bij u in de brievenbus heb gedaan.)

Category: default

03 09 08 - 14:08

Een schoon kleedje

'Mam, ik sta nu in de stoffenwinkel,' zei ik door mijn telefoon.
Mijn moeder kreunde.
'En ik heb een heel leuk sjtufke gevonden,' ging ik stoïcijns verder.
Mijn moeder zweeg.
'Voor een fantastisch jurkje voor Dochter,' ratelde ik verder.
Mijn moeder deed het geluid van een hartaanval na.
'Hoeveel meter moet ik nemen?' deed ik net alsof ik niks hoorde.

Ik nam een meter, precies zoals mijn moeder adviseerde nadat ze eerst nog wurggeluiden had gemaakt en daarna zielig gekermd had. Kocht er een rits bij en tekende het modelletje dat ik in mijn hoofd had.
En zoals altijd twijfel ik, nu het klaarligt om door mijn moeder uitgesneden en geregen te worden, verschrikkelijk.
Je weet nooit of het wat wordt, met zo'n eigen fabrikaat.
Het kan vriez'n, het kan dooi'n, zeg maar.

Wat denkt u, gaat dit wat worden?

Meer zelf-maak-perikelen, stuk voor stuk hi-la-risch:
1. Moeder maakt een dekbed
2. Moeder maakt een caranvalsrokske
3. Het carnavalsrokske in beeld
4. Rokjes voor de Dochter
5. Roosjes op een shirt
6. Een smurf met een smurf

Category: default

02 09 08 - 10:24

Mijn huis, klein erfgoed (deel II)

Goed. We gaan weer verder.
Vanuit de zitkamer kijken we nog één keer naar de grote, houten tafel in het midden van de kamer. Het is onze pronktafel. Bij bijzondere gelegenheden en met veel visite eten we hier. Alle kindjes op de bank, de grote mensen op alle in huis aanwezige stoelen, snel bijgeschoven. Een mooi geruit tafelkleed erop en gezellig tafelen. Op doordeweekse dagen is deze tafel mijn galerie. Een schilderijtje van een Middeleeuws tafereel, voor een euro op een rommelmarkt gekocht, een lamp die iedereen lelijk vindt maar wij lekker apart, vier seventies mokken, Dochters serviesje, wat fotolijstjes, allemaal dingen waar ik graag naar kijk. En mocht ik ooit, onverhoeds, van iemand een bos bloemen krijgen, ik krijg ze zelden omdat iedereen weet dat ik niet van dooie bloemen hou, dan staan ze op deze tafel in een mooie jaren vijftig vaas.
Dan. Dan! Mijn trots! De boekenkast. Mijn boeken moeten kostte wat het kost midden in de kamer staan. Mijn boeken zijn mijn ziel, ze laten je zien wie ik ben. Mijn boekenkast representeert alle literatuur die ik ook al in mijn hoofd heb, het is mijn bron waaruit ik elke dag put. Voor tekeningen, voor mijn stukjes hier, de zinnen in mijn hoofd, de thema's en motieven, het is de motor waarop mijn creativiteit draait. Naast de boekenkast ziet u een bijzonder schilderij. Vrouw Polle maakte het voor me, in een klein kunstuitwisselingsprojectje dat we ooit samen deden. Het is een van de weinige schilderijen in mijn huis dat niet door mijzelf gemaakt is en ik vind het heel bijzonder.
In en op de boekenkast is er, naast boeken, nog genoeg plaats voor snuisterijen. Zo staat op de Mulischplank een collectie Matruschka's, een Kuifje. Met Kuifje begon, lang geleden, mijn liefde voor de klare lijn, voor de combinatie tekst en beeld en voor humor. Daarnaast nog wat overgebleven kabouters. Op een andere plank staat dit genot, door Zuster meegebracht uit Moskou, naast het ontzettend lieve Jugendstillampje dat ik in een antiekzaak vond. Bovenop de kast zien we twee keramieken kippen, gemaakt door kunstenares Margriet Zwarthoed, de handgesneden naaidoos van mijn oma, een antiek karafje met glaasjes en een stapeltje doosjes en Verkadeblikjes, ook nog van oma.
Over de lampen in mijn huis maak ik nog ooit een apart logje, dat kan ik hier, met mijn lampenfetisch niet kwijt, maar als voorproefje gun ik u vast een klein blikje op de kroonluchter, inclusief gevilt elfje en gelukspoppetjes, roosjes en minimatruschka. Het elfje kregen we van Dochters lieve peuterjuffie en is het symbool van onze inrichting: warm, liefdevol, met veel natuurlijke materialen, licht en luchtigheid.

Zo.
Klaar.
Nu rest mij nog de keuken, onze fifties slaapkamer en de balzaalbadkamer.
Maar dat komt later, als u het niet erg vindt.

Category: default

01 09 08 - 12:09

Mijn huis, klein erfgoed (deel I) + EDIT

Ik ga u een rondleiding geven door mijn woonkamer. Maar eerst even een korte intro. Mijn huis is niet zomaar een huis, het is mijn tweede vel. Het past me als gegoten. Iedere stap die ik zet in mijn huis, op mijn grond, is doordrenkt van besef hoe goed we het hebben. En hoe fijn we ons voelen op ons plekje van de wereld. Dat is niet vanzelf gekomen, daar hebben we tamelijk ons best voor moeten doen. Veel nadenken, voelen, in onszelf kijken, een jarenlange zoektocht naar meubels en spulletjes die bij ons passen. Niet in woonblaadjes lezen, want hoe weten andere mensen nu in welke sfeer ik me prettig voel?
Mijn huis moet me energie geven, waar ik ook zit of sta, naar welk hoekje ik ook kijk, de aanblik moet me vervullen met warmte, fijne herinneringen, een goed gevoel. Mijn huis is niet ingericht voor anderen. Niet per se hip of naar de laatste trends zodat bezoekers ohen en ahen bij binnenkomst en zich in de nieuwste editie van VT-wonen wanen. Mijn huis is van ons en voor ons. Met ruimte en licht, met natuurlijke materialen, met overal een gedachte achter. Alles is met beleid aangeschaft, gevoeld, gewikt, gewogen, in de handen genomen, tegen het licht gehouden, tussen duim en wijsvinger gedraaid. Niks staat er per ongeluk, met alles zijn we blij. We houden van oude dingen, van een kast met geschiedenis, van een bank met een grappig verhaal. De DVD's staan in Het kastje van oma, de telefoonspullen staan in Het rooie kastje van tant' Marleen.
Mijn huis is een organisme. Altijd in beweging. Soms staat iets hier, dan weer daar. En als we iets moois tegenkomen in een winkel, bij oma op zolder of langs de kant van de weg dat ons roept, dan nemen we het mee. Soms is het design en duur, soms kostte het niks of twee stuivers. Op alles in ons huis werden we op slag verliefd.

Goed. We beginnen. Als eerste laat ik u een over all view zien van de woonkamer, dat werkt wat makkelijker voor als we straks in details gaan treden. Ik maak de foto vanuit de keuken. U ziet links de spiegelkast, mijn dierbaarste bezit. Hij komt uit het huis van mijn oma. In de oorlog werd er flink gevochten in Midden-Limburg. In de tuin van oma stond het afweergeschut van de Engelsen. Oma bracht de oorlog door in de schuilkelder, het huis is meerdere keren door granaten geraakt. Zo ook haar broer, al was dat slechts één keer. Dat was genoeg. Ze vond hem dood in het veld. Mijn oma kan mijn kast niet aanzien. Via de bovenste plank drong een granaatscherf naar binnen die er via het zijpaneel weer uitkwam. Het gat heb ik nooit laten repareren. Het is de zichtbare variant van de oorlogswond die mijn familie nog altijd in zijn greep houdt. Als oma komt, zet ik een plant voor het zijpaneel.
Dan nog iets van oma: Juliana. Ze kreeg dit kroningsportret voor haar huwelijk in 1946 en bracht het prompt naar zolder, zo lelijk vond ze het. Daar stond het een aantal jaren totdat het verhuisde naar de zolder van mijn ouders. Ik scharrelde het op, blies het stof ervan af en hing het op. Man en ik zijn er allebei gek op. (Let u en passent trouwens even op de oude buisframe designstoeltjes, die kostten een fortuin. Als u nu uw goede smaak wil laten zien, geeft u dáár de complimenten over.)
We laten de geschiedenis even voor wat ze is en gaan door naar de zitkamer. Helemaal vooraan in de kamer, vroeger afgescheiden door twee schuifdeuren, die door een of andere maniak eruit gesloopt zijn. Daar staat onze bank, lekker veel kussens, een door mijn moeder genaaide quilt en een gehaakte sprei. De vensterbank is een wisselende expositie van gezelligheid. Nu staan er drie handgemaakte aardewerken kommetjes op die ik voor een prikje kocht in de kringloopwinkel. Op het kastje van oma staan wat lijstjes, mijn mooie living colours lamp en twee emaillen schaaltjes, ook van de kringloop. Ernaast is de speelhoek met Dochters spulletjes. Op het tafeltje staat een schaal die ik zelf ontwierp en die mijn moeder maakte van glas, natuurlijk met kippen.

Morgen deel II.

EDIT (Meer zien van mijn plekje op de wereld?)
De Tuin (before)
De Tuin (after)