octaview

Category: default

30 11 08 - 10:50

Het is te erg

Alsof ik niet een achterlijke berg tekenwerk heb liggen.
Ik kan het niet helpen.
Ik móest even een Marie kleuren.
Zie hier voor foto's.

Category: default

29 11 08 - 14:23

Meet Marie

Foto 1: de middelste, met de zwarte rug en oren is Marie.
Foto 2: het prille moedertje. Je zal het maar hebben, acht piepende baby's. Mij niet gezien.

Category: default

27 11 08 - 10:00

Een namenkwestie

'Zaterdag gaan we naar allemaal babyhondjes kijken,' zeg ik tegen Dochter.
'En dan zoeken we er één uit en die is dan voor ons.'
Dochter rimpelt haar neusje.
'Hoe heet die hond dan? vraagt ze.
Dochter leeft nog in de overtuiging dat zowel mensen- als hondenbaby's met een naamsticker op het voorhoofd worden geboren.
'Nou, wij moeten een naam voor hem verzinnen,' antwoord ik.
Haar ogen lichten op. 'Mag ik dat doen?'
'Mama heeft eigenlijk al een naam bedacht maar bedenk jij er ook maar eentje,' zeg ik.
Creativiteit moet immers te allen tijden worden aangespoord.
'Ik weet een naam!' roept ze vrijwel meteen.
'Nou?'
'Twixertje!'
Er valt een wat ongemakkelijke stilte.
No way dat ik op het uitlaatveldje om een Twixertje ga roepen.
Ik, die bekend staat om de briljante dierennamen. Agnes, Trui, Hennie, Corrie, Fientje en... Twixertje.
Kom zeg. Ik heb een reputatie hoog te houden.
'Euhmmm,' zeg ik. 'Ik vind Twixertje wel een beetje een jongensnaam. En ons hondje is een meisje.'
'Ik vind Twixertje echt een meisjesnaam,' vindt Dochter vastbesloten.
'Zelf had ik Marie bedacht,' breng ik voorzichtig in.
Maar Dochter luistert niet meer.
Ze gaat alvast een bakje water klaarzetten.
Voor Twixertje.

Category: default

26 11 08 - 09:19

Hallelujah

Man drukte met een grote grijns zijn telefoon uit en keek me aan.
'Zaterdag mogen we komen kijken.'
'Waah,' deed ik.
En toen trok ik mijn gezicht heel serieus.
'Nee maar,' zei ik streng, 'we moeten deze week wel echt nog heel goed gaan nadenken of we het echt wel willen. Wat de consequenties zijn en bla bla.'
Man knikte. 'Als we het eenmaal gezien hebben, kunnen we niet meer terug.'
'Precies.'
En we zuchtten.
En we douchten.
En we zuchtten.
En we poetsten onze tanden.
En we zuchtten.
En we kropen in bed.
En Man kuste mijn oor.
'Ik weet het al,' fluisterde hij zachtjes.
Hij streelde mijn haar.
'Lieverd, ik wil heel graag een hondje met jou.'

Zaterdag gaan we onze Marie uitzoeken.
Uit een nestje puppies van twee weken oud.
Maak me helemaal gek.

Category: default

25 11 08 - 14:45

Kopjes thee en chocola en innerlijke rust

Ik moet factureren, heb drie reusachtige, ja maar echt, deadlines staan, allemaal voor begin december waarvan eentje iets met de Waalbrug moet worden en verdamt, heeft u die Waalburg wel eens goed bekeken, dat teken je niet in een half uurtje, ik moet nog heel veel Sinterklaascadeautjes halen, ik moet nog een bal afvilten, naar het verjaarspartijtje van KimT's Janna, een pannenkoekenparty organiseren en en en.
En wat doe ik?
Ik haal mijn schouders op en drink totaal zorgeloos kopjes thee met chocola.
Ik staar dromerig naar buiten, naar de plataan voor het raam, met de koolmeesjes en het roodborstje.
Een roodworstje, mama?
Maar ik ken mezelf zo onderhand.
Het is alleen nog maar afwachten tot ik eens door mijn agenda blader, me realiseer dat begin december al heel dichtbij is en de totale, allesomvattende paniek losbreekt hier.
En ik van de gekkigheid van voren niet meer weet of ik vanachter leef.
Ik zelfs in mijn slaap cartoons teken.
Ik grappen aan mezelf voorleg onder de douche.
Ik wik en weeg of een karaktertje een broek of juist een rok aan moet.
Maar vandaag nog niet.
Vandaag ben ik nog helemaal zen.
Ja, echt.

Category: default

24 11 08 - 10:24

Schaapachtig

Och, onze schaapjes, onze schaapjes. Ik ben zo gek op ze. Agnes, de tamme, die ik altijd Agnessie noem, zo'n beetje op z'n Danny de Munks. En Trui, de schuwe, die ik Troi noem, als Trui in het Duits. Waarom? Ik weet het niet. Zo gaan die dingen. Het zijn zulke lekkere beestjes. This time of year helemaal covered met hooi, ze vreten hun ruif leeg met heel hun lijf. En als ik de kippen ga voeren, dan is het vechten. Het kippenvoer bewaar ik in twee oude melkbussen, nog van de boerderij van Man's oma, op de Veluwe. Zwaar zijn die dingen en goed afsluitbaar. De melkbussen staan in de stal, en zodra Agnes doorheeft dat ze opengaan begint ze met haar kop tegen me aan te duwen, ze wil erbij, wat van dat zalige kippenmeel slobberen. Ik duw terug en mopper een beetje op haar, kippenvoer is niet goed voor schapen, maar stiekem is dit zo leuk, zo'n warme wollige snuit tegen je aan. En meestal pak ik haar dan even stevig vast aan haar enorme vacht en geef haar een dikke kus tussen haar oren. Dan vul ik de ruif met hooi en gaan de beide dames knorrend eten. En wist u dat ze altijd in de schemer gaan bokken? In de zomer begint het spel rond half tien, nu in de winter tegen vijven. Als de zon ondergaat, neemt Trui een flinke spurt, hopst een beetje idioot per twee poten rond de wei en aan het eind van het liedje beukt ze Agnes tegen haar dikke kont. Agnes veert dan sukkelig op en neemt haar positie in, heft haar kop omhoog, gaat op haar achterpoten staan en ramt haar voorhoofd tegen dat van Truitje. Het geeft een dof botsgeluid, het is een soort spel. Ze willen elkaar geen pijn doen maar het is een soort vriendschappelijke match. Het ziet er zo vrolijk uit.

Category: default

21 11 08 - 10:39

Spaß met de tas

De mysterieuze mijnheer P. wilde de inhoud van mijn tas zien. Nou vooruit, het is dat ik geen preuts meisje ben. Voilà.

1. Etuitje. Met kleurpotloodjes voor de Dochter en een zwart pennetje voor mij. Ter bezighouding en tijdoverbrugging.
2. De beurs. Zo noem ik dat want ik ben een Limburger.
3. Handschoenen. Leer ja. Ik had ook nog wollen maar die heb ik te heet gewassen en nu passen ze zelfs Dochter niet eens. Leer is mooi maar ook onhandig, snot wordt er niet door opgenomen.
4. Afgekloven agenda. Ik gebruik hem eigenlijk alleen om mijn deadlines in op te schrijven.
5. Telefoon. Een oude werkNokia van Man omdat mijn eigen in de poep was gevallen en het toen niet meer deed. En nu ben ik te lui om een nieuwe te gaan kopen. Ik ben niet zo'n gadgetmeisje.
6. Zonnebril. Voor als ik een keer incognito wil shoppen.
7. Biologische sesamcrackertjes. Voor biologische dipjes.
8. Fietssleutel. Met een heel groot, idioot, schaap eraan. Zo kan ik hem niet kwijtraken en hoeft Man niet voor de vierde keer dit jaar mijn slot open te slijpen. Vindt hij fijn.
9. Visitekaartjes. Soms ga ik een uurtje op straat staan flyeren met die dingen. Lekker strooien.
10. Schrijf/tekenboekje. Om te schrijven slash tekenen.
11. Zakdoekjes. Voor als ik weer eens ben vergeten om de pindakaas- of chocoladekorsten van Dochters mond te vegen en ik daar in het halletje van school pas achterkom. Even erop spugen en boenen maar.
12. Huissleutels. Oh! Hier waren ze dus. De rakkers. Altijd kwijt.
13. Lucifers en waxinelichtje. Voor onverwachte romantische momenten.
14. Paaskuikentje. Voor als het ineens pasen is. Ooit werd ik een keer verrast door pasen, nou, dat overkomt me niet nog een keer.
15. Haarspeldje. Voor Dochters ragebol.
16. Plakband. Voor als ik een helikopter moet bouwen, MacGyver-gewijs.

Category: default

19 11 08 - 20:02

Het dorpje B. en de geiten

'Je tekent altijd maar plaatjes voor mensen die je niet kent, en nooit eens voor mij,' mopperde Zuster een tijdje geleden.
Hetgeen een waarheid als een koe was.
En ik voelde me natuurlijk meteen heel erg schuldig. Want Schuldig is mijn middlename.
'Ik zal ook eens wat voor jou maken,' beloofde ik.
'Ik wil er eentje van B.,' antwoordde Zuster nogal gretig.
B. is het dorp waar wij opgroeiden.
Dus dat deed ik toen maar.
Het plaatje heeft, naast het karakteristieke dorpsgezicht, een dubbele laag, want dubbele lagen zijn mijn hobby. Die geit is geen grapje. De geit is enerzijds symbool voor ons: we groeiden op met onze twee grote, witte melkgeiten J&J. Daarnaast is de berggeit het symbool van ons dorp, met de carnaval zijn we het berggeiteriek. En ja, mijn Zuster en ik zijn natuurlijk ook gewoon twee geiten bij elkaar.
Dus zo bezien ben ik in feite de geit op het plaatje.
Ach ja.

(Man zette het modem weer rechtop, internet doet het weer, wiehaa.)

Category: default

18 11 08 - 09:56

Van ten einde raadheid doe je malle dingen

'Ik heb internet gefikst,' sprak Man legendarisch.
'Waaaah,' zei ik hartgrondig. En ik plaatste hem op een voetstuk om hem te kunnen aanbidden.
Daarna kroop ik als een bezetene achter de computer.
Waar internet het ineens tóch niet meer deed.
'Hoe had je het dan gedaan?' vroeg ik wanhopig.
'Ik had het modem op zijn kant gezet, en toen deed hij het heel eventjes,' bloosde Man.

Category: default

17 11 08 - 16:17

Want graancirkels zijn zo ordinair

Als ik buiten kom zie ik tot mijn vertedering dat Dochter de grondbeginselen der geometrie onder de knie heeft. Van de grote houten palen die klaar lagen om boomkorven van te maken in de wei, heeft ze twee reusachtige figuren gelegd: een vierkant en een driehoek. Dat moet een tamelijk zware klus zijn geweest, de palen zijn loodzwaar en bovendien minstens twee keer zo lang als Dochter zelf. Trots kijk ik om me heen, waar is ze eigenlijk?
Dan zie ik haar zitten. Op haar knietjes. In haar roze maillot.
Ze graaft een gat, van een meter doorsnee.
In mijn gazon.

Category: default

16 11 08 - 14:02

De pelgrimage

Vandaag gingen we op pelgrimstocht. Samen met De Mysterieuze Mijnheer P. en zijn breiende M.
Niet op de knieen hoor, bent u gek. Gewoon op sandalen en in een pij, dat is alles. Niet dat u denkt dat we gek zijn of zo.
Omdat we besloten de eerste kerk op de route maar over te slaan, vond Maria dat ze vandaag niet aan ons hoefde te verschijnen, dus daar heb ik geen foto's van. Daarentegen zagen we wel weer een bloedend Christusbeeld.
Ja, u denkt nu dat ik allemaal grapjes maak, maar niks is minder waar.
Bewijs.

Geen kerk nee. Maar wel een hoeve. We bouwen het langzaam op.

Nog steeds geen kerk. Het is den Roer.

Kijk! Een kruis! We komen vast al in de buurt.

Potdomme, nog eentje. Nou, we worden warm.

Daar zul je hem hebben. Inclusief klooster zelfs. De koster ontving ons hartelijk in de warme kapel en we dronken ons lam aan de miswijn.

Bij thuiskomst aten we een goed Limburgse lunch met balkenbrij en appelschijven.
Zoals zich dat hoort.

Category: default

14 11 08 - 14:43

Geen tekening dus, maar wel een heel lang verhaal over een vilten bal

Ik weet niet wat het is met vandaag maar ik word helemaal gek. Eerst verknoeide ik drie tekeningen, eentje met een krokodil en twee met heksen. Het was allemaal niks. Ja, drie proppen papier in de papierbak, dat was het. Toen besloot ik maar dat ik het aan u beloofde tekeningetje ging bewerken en op mijn memorystickje ging zetten. Toen ging het memorystickje dus kapot. Kreun. Toen ging ik mijn tekening maar op een cd zetten. En ik voelde me heel erg late nineties/early Nieuwe Tijds (Nieuwe Tijd, zo schijnt de 21e eeuw te heten. Ik vind het een uitvinding want ik zat altijd maar wat te knoeien met terminologie als 'de jaren nul' als ik refereerde naar de eerste acht jaren van het nieuwe millenium. De Nieuwe Tijd dus.), net alsof ik weer met een diskette liep te slepen. Een diskétte lieve mensen, een floppy, weet u nog? Ach, dat wás wat. En toen kwam ik bij mijn moeder en bleek het aan u beloofde en voor u bewerkte tekeningetje niet, en ik herhaal: niet, op de cd te staan.
En als u nu denkt dat het jammer is voor ú, stelt u zich dan eens voor hoe het voor mij voelt.
Juist ja.
Verder heb ik nu ontiegelijke zin om op de bank een zak Milky Ways te gaan wegwerken voor een heel vies televisieprogram op de commercielen maar dat kan niet.
Want ik moet een bal vilten.
Het is echt een hilarisch verhaal, over dat alle peutermoeders gewoontegetrouw samen de Sint Nicolaascadeau's maken voor hun kroost en dat we dit jaar dus gingen vilten. Vilten, hoe cool is dat voor een schaapsherderin? Maar goed, alle ballen van alle moeders werden dus geweldig, alleen die van mij bleef wat achter. Het was een bal met een uitdaging, zeg maar. Een challenged bal. Een bal die wat extra aandacht nodig heeft. 'Ach, je hebt een carnavalsbal gemaakt,' zei Man, toen ik het geval bij thuiskomst liet zien. En ja, daar leek hij nog wel het meeste op. Waar andere ballen de perfecte macrobiotische, antroposofische, veganistische, linksdraaiende look kregen, was die van mij een rare, bobbelige bol met de schreeuwende kleuren rood, geel en groen. En toen ik hem uitsopte in azijn, want dat moet, liet het bovenste laagje los. Niet goed. 'Misschien kun je Dochters naam erop borduren, dan lijkt het nog wat,' zei een collega peutermoeder. Wat een dijenkletser was aangezien Dochter een nogal pretentieuze naam heeft met wel elf letters. We lagen in een deuk. Een déuk! Ja, wij peutermoeders, wij zijn een heel vrolijk volkje.
Ik probeer nu uit alle macht stiekem mijn bal met die van een andere peutermoeder te ruilen en
En
God ja.
Aan zo'n verhaal heeft u natuurlijk echt helemaal niks.
Nee.
Maar ja, ik kan er ook niets aan doen, lieve mensen.
Het is gewoon mijn dag niet zo.

Category: default

14 11 08 - 10:18

Stemmen!

Vanmiddag ben ik op een plek waar ik heerlijk kan uploaden (bij mijn moeder, ik had het natuurlijk over mijn eigen falende internet), dus dan ga ik u verrassen met een fijn stuk tekst en wederom een plaatje. Nu ben ik het plaatje aan het bewerken en heb twee versies. Eentje met een beetje kleur, die het, raar maar waar, een beetje somber maakt maar ook weer precies de juiste sfeer geeft, en eentje in zwart-wit, het origineel, die nu ineens een tikje kaal lijkt, zonder kleur. Er past maar één plaatje op mijn vooroorlogse memorystick. En ik twijfel welke ik zal meenemen. Het feit dat ik eigenlijk principieel tegen digitaal kleuren (en alle andere vormen van bewerking van een hand-made plaatje per pc, gruwel) ben, telt zwaar mee in mijn hoofd. Nu, vooruit, u mag kiezen. Met kleur of zwart-wit?

Category: default

12 11 08 - 18:25

Ziggo Schmiggo

AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA
AAAAAAAAAAargh.
Weer een internetstoring.

Category: default

06 11 08 - 11:04

Plaaaaatje

Ik maakte nog maar eens een stadsgezichtje.
Voor Dochter. Het is ons stadhuis, dat vindt ze het mooiste van alles, met dat ronddraaiend, sprookjesachtig tingelend carillon.
(Maar dat carillon paste helaas niet meer op het blaadje. Bij het dak was het papier op. Ik ben niet zo'n planner.)
Het fijne van stadsgezichtjes en gebouwen tekenen is dat je alleen maar lijntjes hoeft te zetten. Het is niks meer of minder dan een papier volstrepen.
Iedere gek kan het.
Je moet wel erg veel vertrouwen hebben dat het goed komt. Bij de eerste strepen gaat mijn hoofd altijd een beetje jammeren. Aiaiai, dit wordt niks, kijk dan, het wordt niks. Stomme strepen, 't is idioot.
Maar als het hele blad gevuld is, is het ineens toch wel wat.
Anyway.

Category: default

04 11 08 - 19:51

Snotmiljaar, alweer zo'n moeilijk stuk

Drie jaar geleden woog ik 57 kilo bij mijn 1,76 meter. Als ik in de spiegel keek zag ik mezelf door de ogen van anderen. Een fijn lijntje, tenger, rank.
Als ik naar binnen keek, zag ik een spartelende vis op het droge. Wijdopen gesperde ogen, wanhopig snakkende kieuwen, een paniekerig flapperende staart.
Ik was geestelijk net zo mager als mijn figuur: een afgekloven botje, uitgehold, leeg, kaal, mager, scharminkelig.

Geestelijke ontwikkeling is iets raars. Het is iets waar je alleen maar achteraf naar kan kijken. Zoiets als geschiedenis. Pas als je er op een afstandje naar kijkt, kun je het vatten en begrijpen. Tot nu toe is mijn geestelijke ontwikkeling altijd in een rechte, vanzelfsprekende lijn vooruit gegaan. Als een rij kamers, de deuren altijd op dezelfde plek, in de Noordzijde van ieder vertrek. Daar kon je van op aan. Hoe donker de kamer ook was, je het licht niet kon vinden, je wist dat de deur ergens recht vooruit was. Daar zat hij altijd, en voor iedereen op deze wereld zit die deur in dezelfde muur. In het kamertje van Groot Verdriet zit die deur daar, aan die eendere Noordzijde, maar ook in het kamertje van Liefde, het kamertje van Wat Wil Ik In Mijn Leven, het kamertje van Zelfkennis. Soms moet je kruipend naar die deur, soms jank je jezelf er naartoe, soms wandel je er fluitend heen. Soms klemt de deur, soms is hij op slot en moet je eerst een sleutel vinden. Het is een kwestie van de deuren allemaal openzetten en dan heb je uiteindelijk een lange gang waar je als je achteraan staat alle kamers goed kunt overzien.

Drie jaar geleden kwam ik na veel drammerig beuken en rammen op de deur in de laatste kamer van de rij. Ik moest en zou die laatste kamer in, misschien zou ik me daar niet meer zo'n spartelende vis op het droge voelen.
Ik wist niet zo goed wat voor kamer dit eigenlijk was, er had geen bordje bij de ingang gehangen. Ik liep onrustig heen en weer en zag mezelf in ontelbaar veel spiegels. In iedere spiegel zag ik een ander beeld van mezelf. Ik zag mezelf weerspiegeld door de ogen van alle mensen van de wereld.
Wat was dit nou voor onzin?
Wat moest ik hier nou gaan doen?
Ik ijsbeerde rondjes, snakte nog wat meer naar adem en piekerde.
Maar na een poos gaf ik dat op. Ach, wat de hel, het was een fijne kamer, met een glazen dak waardoor ik zalig naar buiten kon kijken. Wat maakte ik me toch druk om al die spiegels.
En na nog een poos zag ik de spiegels niet meer maar lag ik languit en in alle rust op de vloer van de kamer naar de hemel te staren, een pak koekjes binnen handbereik. Of leunde ik gedachteloos tevreden tegen een muur.

En terwijl ik dat deed, dat gedachteloos en tevreden tegen dat muurtje leunen, toen kwam er zomaar een nieuwe deur te voorschijn, dit keer aan de Westzijde van de kamer.
Net als in zo'n Indiana Jones-film, je drukt per ongeluk op een geheim knopje en plof!, daar is een verborgen toegang naar nóg een gang. Een gang waarvan je het bestaan nooit wist. Een soort nieuw level, vol nieuwe uitdagingen, deuren en zelfs ramen.
En waar de eerste gang een soort verplicht nummertje was, met kale muren en saaie deuren, is dit een ontzettend fijne, warme en knusse gang. Een gang met een buiten, een geurig weiland, een strakblauwe lucht. Een gang die je zelf bedacht zou kunnen hebben, waar je de voorwaarden zelf voor hebt gesteld. Een gang waar je zín hebt om deuren te openen.

Het is drie jaar later.
Ik weeg 65 kilo. Als ik in de spiegel kijk, zie ik mij door de ogen van mijzelf. Een vrolijk rond hoofd, leuke buste en vrouwelijke heupen.
Het laatste kamertje, dat was het kamertje van Zelfrespect.
Het enige kamertje waar je niet hoeft te werken voor je beloning, maar waar je je beloning pas krijgt als je gedachteloos en tevreden naar buiten staart.
Maar dat weet je pas als je er geweest bent.
En je er van een afstandje naar kan kijken.

Category: default

02 11 08 - 19:10

IJs met een traan

De schaatsbaan is weer open. En dus zitten we vanochtend om half tien in de auto zodat we om exact tien uur als eerste op het verse, nog niet bereden, spiegelgladde ijs staan. Er is niets zaligers dan een lege ijsbaan, de eerste keer van het seizoen je schaatsen onderbinden, je veters stevig door de haken zigzaggen, dat kinderlijke gevoel van opgewonden haast; er mag geen minuut kostbare schaatstijd verloren gaan.
Dochter laat zich glunderend voor het eerst kunstschaatsjes aantrekken. Maatje 28. Vorig jaar, nog geen drie was ze, kratste ze dapper op dubbele ijzers tussen ons in, dit jaar besluiten we dat ze het wellicht sneller zal leren op echte schaatsen. Rode wangen van trots. Als een boer met kromme poten klost ze over het rubber naar de poort. Ik zet het oefenrek al klaar op de baan. En daar gaat ze. Bambi. Haar voeten schuiven in het wilde weg onder haar vandaan. Ze hijst zich overeind en hup, daar gaat ze weer. En weer. En nog een keer. Ik voel een beetje pijn in mijn hart bij de aanblik van zoveel hulpeloosheid.
'Niet helpen. Gaan jullie zelf maar schaatsen,' sneert ze onverbiddelijk als ik haar wil oprapen.
En van een afstandje kijk ik toe.
En ik zie mezelf. Op mijn halfhoge witte kunstschaatsen, het merkje in gouden letters op de zijkant, het mooiste dat ik ooit heb gezien. Mijn voeten staan zowat naast de ijzers. Aan stoelen of rekjes werd niet gedaan, bij de familie W., schaatsen leerde je de hard way. Ik voel mijn ijzers krabben in de ijslaag, de te korte slagen vanwege het verloren evenwicht, ik hoor het schreeuwende ijs, zie dat kleine visje bij het riet dat ingevroren is, weet exact de plekken waar je beter niet kan komen. Dat hoeft niemand je te vertellen, dat voel je gewoon. En daar achter, daar is een stuk waar je moet klunen. En daarginds is het ijs hobbelig door de wind. Daar rijdt nooit iemand, het ijs is er diepzwart.
Ik knipper met mijn ogen. Daar gaat ze. Echt. En zonder rekje.
Haar broek nat en wit van het ijs, de muts bijna over haar ogen, haar gezicht op standje terriër.
De slagen zijn nog kort en gaan recht vooruit, maar ze heeft grip.
'Kijk nou, ons meisje,' zegt Man, hij slaat een arm om me heen.
En er glijdt een traan over mijn wang.
Ze kan het zelf.
En ik heb niet hoeven helpen.
Vanaf nu zal het altijd zo zijn.