octaview

Category: default

31 12 08 - 19:16

Gooie rutsch!

Op de valreep. Een klein logje.
2008 was een mooi jaar. Ik heb van alles wat ik deed, meemaakte en beleefde genoten. Laten we hopen de goede trend te kunnen voortzetten in 2009.
Ik ga een fles champagne leegzuipen met mijn liefste Man, mijn darling Zuster en twee Marie's.
Twee?
Jaja, lang verhaal. Vertel ik nog wel eens.
'Ne gooie rutsch en het allerbeste!

Category: default

31 12 08 - 13:37

En voor eventjes was het perfect

Het grote niets duurt maar voort. Schaatsen onder de perfecte omstandigheden; zon, strakblauwe lucht, pittige lucht, zingend ijs.
Dochter gleed vakkundig van me weg.
'Wat is dat?' vroeg ze.
'Rotjongens,' antwoordde ik.
Samen keken we naar het groepje, handen in de zakken, camouflagebroeken aan, capuchons, opgefokte kereltjes dat rotjes op het ijs gooide.
'Ik vind dat niet leuk,' zei Dochter.
De bedaarde oude heren die, blik op oneindig, de noren vlijmscherp, verstoord werden in hun rondjes, vonden het ook niet leuk.
'Hou 's op,' vermaanden ze.
'Kom dat maar eens hier zeggen,' etterden de ventjes, ze wenkten de mannen dichterbij.
Er volgde een klap, en nog een.
Ik belde bibberend 112, Man greep een capuchonnetje bij zijn nekvel.
Ze dropen af.
In de auto terug naar huis moest ik huilen.

Category: default

30 12 08 - 17:14

Ik laaf me aan het grote niets, aan Man, Dochter en een donszacht puppysnuitje

Category: default

27 12 08 - 15:50

Marie!

Category: default

24 12 08 - 14:49

Handleiding voor een puike peutertraktatie (nu mét handig stappenplan!)

Stap 1: maak een kind.
Stap 2: wacht een tijdje.
Stap 3: doe het kind op een peuterklas.
Stap 4: wacht nog een tijdje.
Stap 5: bereid het kind voor op de overstap naar de kleuterklas en afscheid van de peuters.
Stap 6: koop een hampel houten doosjes bij de Xenos á 50 cents.
Stap 7: verf de doosjes in alle kleuren met restjes uit verfblikken die je nog hebt slingeren.
Stap 8: klieder op alle dekseltjes kabouters, prinsessen, kippen of schapen. Naar gelang uw liefhebberij.
Stap 9: mik in elk doosje een pakje rozijnen.
Stap 10: deel de doosjes uit aan 10 gretige, plakkerige peuters en slik de brok in uw keel weg.
(Dat alles pas op 12 januari hoor. Ik heb nog even. Dochter is nog drie hele weken mijn kleine peutertje.)

Stap 6 t/m 8 heb ik, voor de visueel ingestelden onder u, ook in beeld.
En nu ga ik snotdomme kerst vieren. Kan geen kabouter meer zien.
Doei hè.

Category: default

23 12 08 - 10:58

OneeOneeOnee kermde Man

Ik ben er eigenlijk niet want ik vier vakantie.
Maar ik kon het toch niet laten om deze even te plaatsen.
OneeOneeOnee kermde Man toen ik er, zeer verguld, mee aan kwam dragen in de kringloopwinkel.
Maar ik vind persoonlijk dat hij blij mag zijn dat het oudroze omavestje me niet paste.
Anders had ik deze kerst in tweedehands kleren doorgebracht.

Category: default

19 12 08 - 09:53

Prettige kerstdagen en een gelukkig 2009

Category: default

17 12 08 - 12:32

Peuterboeken (waarschuwing: heel lang en ingewikkeld)

Al aan het begin van mijn eerste jaar Nederlandse taal- en letterkunde werd me op het hart gedrukt toch vooral één bepaald vak te gaan volgen in mijn derde jaar. Jeugdliteratuur. In Nijmegen gedoceerd door de beroemde Harry B., waar studenten van ver over de landsgrenzen voor kwamen om hem te horen praten over Tellegen, van Alphen en Der struwelpeter.
Eenmaal in het derde jaar aangekomen, en braaf aangeschoven in de overbevolkte collegebanken bij Harry B., kon het vak me maar zeer matig bekoren. Dat lag niet aan de begeisterde Harry B. overigens, ik heb zelden zo een enthousiast leermeester gehad, nee, het was mijn eigen desinteresse. Kinderboeken interesseerden me destijds werkelijk geen zier. En de puberromans die relatief de meeste aandacht kregen, het allerminst. Ik krijg nu eenmaal jeuk van Bart Moeyaert.
Maar goed. Ik haalde netjes mijn tentamen, studeerde even later af en dacht nooit meer aan de jeugdliteratuur.
Tot nu.
Mijn Dochter van bijna vier moet namelijk voorgelezen worden. Opdat ze net zo'n taal- en literatuurfreak wordt als haar moeder. En ineens vind ik de jeugdliteratuur een machtig verschijnsel. En dan heb ik het niet over symbolieken, dubbele ladingen of de jeugdliteratuur in historisch perspectief, maar over het effect dat jeugdliteratuur kan hebben.

In mijn beleving zijn er een aantal effecten te zien bij het voorlezen van boeken aan peuters en kleuters.
1. Het humor-effect
2. Het poëtisch effect
3. Het Herhalingseffect
4. Fantasie-effect
5. Het ritueel-effect
6. Het werk-effect

Ad 1: Het humor-effect is simpel: je leest een boek voor en je kind schiet in de lach. Bij goede boeken lacht het kind nog steeds al is het boek al tien keer voorgelezen. Voorbeeld: Floddertje.

Ad 2: Het poëtisch effect is wat lastiger. Bij de, ik noem ze maar poëtische boeken, neemt het kind alles in zich op, verteert het voorgelezene een aantal dagen of weken, en gebruikt dan plotseling een tal van woorden of verbindingen uit het boek in andere contexten. Hier in huis waren dat de woorden 'gewillig' uit De dikke vette pannenkoek en 'Het klaproosje vuurrood', 'Hopsahei' en 'Hela grasje, val toch niet' uit De wortelkindertjes. In mompel-, neurie- of opmerkzame ogenblikken, spontaan gedeclameerd bij het zien van een klaproos, een grashalm of in het geval 'gewillig' bij de pop die zich gewillig op het potje liet zetten, aldus Dochter. Een esthetisch effect, zo lijkt het. In mijn ervaring kan een peuter bepaalde zinnen of woorden mooi vinden. Nooit gedacht. Ik dacht altijd dat esthetiek van de taal voorbehouden was aan quasi-intellectuele volwassenen.

Ad 3 en 4: Effect drie en vier zijn elkaars tegenpolen. Bij het repeteereffect wil de peuter een verhaal vaak horen en wel zo vaak dat het de tekst vaak woordelijk kan herhalen. Het repeteereffect treedt op bij boeken die de werkelijkheid zoals hij is verbeelden ('platte' verhaaltjes over de dagelijkse belevingswereld van peuters, Jip en Janneke, de kleuterverhalen van Schröder en Busser). Het tegenovergestelde zien we bij de boeken met fantasie-effect. Verhalen met fantasie-effect (vaak sprookjes maar ook de kinderbijbel en misschien Kleine beer en grote beer) wijken af van peuters werkelijkheid en prikkelen de fantasie. Ze nodigen uit tot naspelen, 'dan was ik Sneeuwwitje en jij de prins', maar weinig tot repeteren. De peuter wil in de huid kruipen van de personages maar hoeft het verhaal vaak niet tot in den treuren te horen. Ik heb ook gemerkt dat verhalen waar een, ik noem het de Bert en Ernie-omkering, in zit, vaak uitnodigt tot fantasie en vragenstellerij. De Bert en Ernie-omkering is dat een verhaal begint in een bepaalde situatie maar uiteindelijk volledig omdraait: Ernie zit enthousiast te drummen op zijn drumstel en wil dat Bert meedoet maar Bert telt liever zijn paperclips. Ernie zeurt maar Bert weigert. Door een trucje krijgt Ernie Bert zover dat hij wel gaat drummen. Aan het einde van het filmpje gaat Bert helemaal los achter het drumstel en vraagt of Ernie ook nog een keer mee gaat doen. Maar Ernie gaat nu liever met zijn badeendje spelen. Een supervoorbeeld uit de kinderboekenwereld is De gruffalo, daar zit een spiegel in het midden. Een boek dat niet na te spelen is maar wel voor een enorme fantasieprikkel zorgt.

Ad 5: Bij het ritueel-effect wordt een bepaald boek verkozen tot favoriet boek op een bepaald tijdstip. Voor in bed of op de bank, passend in het bed- of ander ritueel. Het zijn vaak boeken die niks engs of griezeligs hebben, veel plaatjes hebben en waarbij weggedroomd kan worden. Waarbij niet al te veel hersencapaciteit gevraagd wordt, een boek uit de derde categorie zou overigens een uitstekend ritueelboek zijn.

Ad 6: Het werk-effect is het actief meedoen met het boek: de educatieve boeken maar bijvoorbeeld ook wel een boek als Hotze de botskabouter. Bij een goed boek wordt het kind aangespoord na het lezen nog verder te denken.

Een Harry B. heb ik op dit moment niet meer bij de hand. Die draagt zijn colleges voor aan hordes nieuwe studenten, die hopelijk wèl geïnteresseerd zijn. Maar gelukkig heb ik nu N., die de leukste kinderboekwinkel van de wijde omtrek runt, mijn eigen shop around the corner, die letterlijk om mijn hoek ligt. Als ik een boek voor Dochter zoek, omdat ik merk dat ze in een nieuwe fase is aangeland, hoef ik de winkel maar binnen te stappen en wat kernwoorden te roepen. In het geval Dochter zijn dat vaak de woorden 'actie', 'mooie zinnen' of 'grapjes'. N. heeft altijd iets passends paraat. En niet alleen boeken voor de Dochter maar ook thee met koeken voor mij, op lege vrijdagochtenden. En mooie gesprekken.
Waardoor ik ga nadenken.
En een stukje schrijf als dit.

Met onze favoriete peuterboeken en mijn eigen kleine voorleesobjectje.

Category: default

16 12 08 - 19:33

Sommige (II)

Voordat u het volgende logje gaat lezen, vertel ik ik even in het kort over een voorval van enige tijd geleden.
Ik vroeg Dochter, in een gesprek over koetjes, kalfjes en buurbaby's, wat babytjes drinken. 'Melk uit een flesje,' was het antwoord. Waarop ik de leemte in Dochters algemene ontwikkeling onmiddellijk vulde met de kennis dat sommige baby's bij de moeder aan de borst drinken. Dochter keek me schuin aan, liet haar hersentjes kraken en stelde toen de legendarische vraag: is de baby van de buren zo'n sommige baby?
Hier kunt u dit verhaal nalezen, inclusief syntactische achtergrondinformatie over het gebruik van sommige als bijvoeglijk naamwoord, naar analogie van andere bijvoeglijk naamwoorden die op -ig eindigen, zoals daar zijn aardig of grappig.

In de maanden die volgden verdween het voorval op de achtergrond. Ik kan me niet meer herinneren dat Dochter nogmaals het woord sommige als bijvoeglijk naamwoord heeft ingezet.
Tot afgelopen weekend. We hebben net de kerstboom opgezet met bijbehorende kerststal.

'Mama, Jezus drinkt altijd heel veel melk,' zegt Dochter.
'Drinkt Jezus eigenlijk bij Maria?' vraag ik, om enig situatiebesef bij mijn nog-net peuter (3 jaar, 11 maanden) te toetsen.
'Nee joh!' schatert Dochter.
'Drinkt Jezus dan uit een flesje?' vraag ik door.
Man grinnikt.
'Ja,' denkt Dochter beslist.
'Echt?' vraag ik nog een keer voor de zekerheid.
'Ja man, Jezus is toch zeker geen sommige baby! Jezus is een heel gewone baby!' roept Dochter.

Die laatste zin hakte er op meerdere punten in.

Category: default

11 12 08 - 20:06

De inspiratie-engel

Zoals een goed verhaal dat zichzelf schrijft, kan ook een tekening zichzelf tekenen.
Eerst moet er het idee zijn.
Er zijn tekeningen die pas ontstaan na heel lang broeden, maar soms, heel soms, komt er zomaar een inspiratie-engeltje op je schouder zitten dat je een sprankelend plaatje in je hoofd blaast.
Nee, plaatje is niet het goede woord.
Het is meer een frame.
Een fluistering, een belofte, een haakje waar je gedachten aan blijven hangen. Je ziet niks, je voelt slechts iets.
Iets waar het binnenste van je ziel van oplaait, gaat grijpen, wil polijsten en vangen.
Het idee moet rijpen. Het heeft geen zin om er met dwang achteraan te rennen, geforceerd iets mee te willen. De ziel moet rust krijgen, dan bouwt het idee vanzelf verder uit.
Schetsen of tekenen heeft geen zin.
Pas als het idee zelf vindt dat het uitgewerkt genoeg is, komt de tekendrang.
Er is nog steeds geen concreet plaatje in het hoofd, maar het binnenste van je ziel voelt de eerste pennenstreken voor een piepklein detail al in alle spieren van zowel de hersenen, als in de hand.
Liggend in bed, douchend, boodschappen afrekenend, je merkt dat je hand al bezig is om alle vezels klaar te zetten voor het tekenen van dat ene detail dat zich in het brein heeft vastgezet.
En als dat ene detail, zo, in één teug, is getekend, is er die continue honger naar meer. Alsof er een vat is opengetrokken, komen er ineens allerlei ideeën uit je handen fladderen, ideeën die je tot dan toe niet gezien had, ze zijn er plotseling. Je tekent en tekent, tot je niet meer kan.
En dan is het klaar.
En je ziet het.
Het is zo'n zeldzame tekening geworden die vanuit je allerdiepste ik is boven komen drijven.
En het wonderlijke is: anderen zien het ook.
Het is de ademteug van de inspiratie-engel.
Die zo'n tekening laat glinsteren.

Category: default

09 12 08 - 16:16

Lepralipje

En misschien kun je een foto meesturen, mailde mijn nieuwe opdrachtgever. Voor bij het introductiestukje over jezelf dat in het decembernummer komt, bij je eerste cartoon in ons blad.
Ah. Een foto.
Een keurig nette foto.
Voor een keurig net magazine.
Dat vond ik niet zo'n fijn plan.
Kijk, ik ben doorgaans tamelijk dol op mijn eigen spiegelbeeld, want ja, ik ben nu eenmaal zeer knap, maar momenteel zit er net zo'n pulkerige koortsblaar op mijn lip te zweren.
Was een cadeautje van de Sint.
No way dat ik mezelf op de foto ga zetten met een lepralipje.
Maar heb je dan geen oude foto meer, Octavie?
Ja, mwah, ik heb wel een aardige foto maar die is echt te eh, nou ja, geil dus voor in een braaf magazine over de zorg.
Maar!
Geen nood!
Ik teken namelijk voor de professie!
Dus kon ik ook wel even een geinig zelfportretje tekenen.
Padaaa.
Met schaapjes op de jurk.
Dat vond ik nou zo grappig van mezelf hè.
Hi-la-risch.
Het blijkt dat ik niet alleen heel knap ben maar ook nog eens een geweldige humor bezit.
(In het echt heb ik natuurlijk niet zo'n jurk.)
(Maar dat is louter omdat ze zulke jurken nergens verkopen.)

Category: default

08 12 08 - 11:20

Where everybody knows your name

'Hallo Octavie!' zegt Harry.
'Haaaai Octavie!' roept Diana.
Harry en Diana zijn respectievelijk de magazijnbeheerder en de caissière van de tweedehandswinkel.
Kuch.
Maar goed. Ik heb weer eens een schilderijtje gescoord.
Eigenlijk was ik van plan om het lijstje ervan af te slopen, de kitschbloemen eruit te halen, en er een tekening van mezelf in te doen. In het kader van de zelfverheerlijking. Maar bij thuiskomst vond ik die kitscherige bloemen ineens toch best leuk. Dat was nadat was gebleken dat de spijkertjes aan de achterkant van het frame er niet uit te wrikken vielen. Tja, dat heb je met oude troep, daar zit geen handypandy Ikeasysteempje achter hè.
'Oc, het schilderijtje kostte 1,50. Je kunt het ook best weggooien,' opperde Man.
Maar dat vond ik een ridicuul idee.
Dit schilderijtje was vast heel dierbaar geweest voor iemand.
Dat gooi je toch niet bij het grofvuil.
Kom op zeg.

Het kastje staat in onze gang, voor de sjaals en mutsen. Ik kocht het voor een tientje op een vlooienmarkt en schilderde het oud-blauw, dat moest want het was te zeer beschadigd om het niet te schilderen. Ik ben gek op de vorm, het strakke, met die iele, wat spits toelopende pootjes. De knopjes waren het duurste van het hele ding: ik betaalde 25 euro voor 4 knoppen. De seventies mokken vond ik op de rommelmarkt, net als het Middeleeuw-ish-achtige schilderijtje. De Matruschka's komen gewoon uit een hip winkeltje in Amsterdam.

Category: default

05 12 08 - 10:05

Een hele fijne Sinterklaas!

Category: default

02 12 08 - 12:05

Logland; een beschouwing

December 2008.
Deze december bestaat OctavieW.nl precies een jaar. En log ik alweer 3,5 jaar. Eerst met een klein besloten logje alleen voor familie en vrienden, later met Bloxx-web-log.nl voor het grote publiek. Daarnaast bij Bepster.com als columniste en bij het Nietliefcollectief als een van de nietliefjes. Als genomineerde voor Beste persoonlijke weblog van 2007 bij de Dutch Bloggies en ik maakte de header en wallpaper voor e-zine Aboutblank.nl, editie 71.

In oktober vorig jaar zette ik de eerste Agnes&Trui-cartoons online. In april van dit jaar kreeg ik dankzij Agnes&Trui mijn eerste vaste opdracht in een magazine met goede oplage, en al snel volgde een tweede blad. Ik richtte mijn eigen bedrijf op en heb inmiddels een goed, vast maandinkomen aan mijn cartoon- en illustratiewerk. Ik werk voornamelijk voor de sponsored media maar schnabbel bij in het particuliere circuit met een mengsel tussen kunst en customized, op maat gemaakte, illustraties voor aan de muur of ander persoonlijk gebruik.
Internet, en dan meer speciaal Logland, is een van de belangrijkste bronnen voor mijn opdrachten.

En toch. Ik heb een dubbel gevoel bij het fenomeen Logland. Enerzijds zou mijn bedrijf niet bestaan en floreren zonder internet. Het bloggen heeft mij de kans gegeven om me te ontplooien en te doen waar mijn hart ligt mét het schouderklopje dat big money heet. Anderzijds komt het me af en toe de keel uit. Het hele zichzelf feliciterende genootschap van schrijvers en wannabe-schijvers, van de zelfbenoemde top, van de schijnheiligheid, de oneerlijkheid, de niks-is-wat-het-lijkt-heid, het navelstaren, het naar elkaars mond praten, de onderlinge jaloezie. De logwereld als een wespennesterige subcultuur. En dan is er nog die derde kant, van de vriendschappen die ik zonder logland niet had gehad. Susy, Marlieke, Sarah, Rosalie. En al die anderen, ook de loggers die ik niet in real life ken, maar waar ik wel blij van word.

December 2008.
Ik heb inmiddels mijn weg gevonden. Ik ben blij met alles wat internet me oplevert, niet alleen qua zaken maar ook qua vriendschappen. Ik gebruik internet pragmatisch, doelgericht en met alleen emotie als het goed voelt. Ik maak een strenge selectie van wat ik kwijt wil hier en wat niet.
En zo schrijf ik met plezier.
En dat ga ik nog heel lang doen.