Ellen (En de tas bungeld…): Heeft Dochter nou dezelfd… Cyriel (Van een toornige …): Al iets beter, Octavie? Anouk (Van een toornige …): Crea Bea die je d’r bent!… Nicole (Van een toornige …): Ik vind je bakken echt pr… sanneke (Van een toornige …): Mooi oc! Kwamen de bomen …
Helemaal wild van de creativiteit ben ik. Ik lever schilderij na cartoon na tekening af en tussen het tekenen door maalt mijn hoofd verder over nieuwe zomerrokjes, jurkjes en dingetjes voor Dochter. Ik had leuke plannen maar geen stofjes, en ik wilde iets bijzonders, geen couponnetje van de truttige stoffenwinkel in de stad, waar ze uitblinken in ongebleekt spijkerstof en geborduurd kindercorduroy. De horror. Volksfaden.de vind ik heus wel leuk hoor, maar ook wel een beetje ehm ja, hoe noem je dat, zoveel van hetzelfde. En dat geinige rood-roze appelstofje waar ik al een tijd op aas, is daar al een eeuwigheid ausverkauft. Eigenlijk wilde ik gewoon lekker ouwe jurken met geinige printjes hebben, zodat ik, nouja, mijn moeder, die dan kon vermaken. Maar ja, oude jurken, waar vond ik die? Ploink! Ineens had ik het idee. De verkleedkist bij mijn moeder. Waar mijn zuster en ik elkaar vroeger in de haren vlogen om die ene jurk met dat gouden biesje, gooi ik die nu meteen aan de kant wegens echt lelijk. De nachtponnen van mijn moeder, van dertig jaar geleden, die wil ik hebben! Immense ponnen met bloemetjes, stipjes en kantjes, nee, toen had je nog geen tricot snoopyshirts, lieve mensen.
'Ach, die pon heb ik gekocht toen ik van jou moest bevallen,' zegt mijn moeder weemoedig.
Ze pakt het stof tussen duim en wijsvinger.
Ik vraag of ze het niet erg vindt om hem te verknippen.
Maar nee, ze vindt het juist een mooie bestemming.
Dus. Soon op dit weblog. Cute rokjes en fijne jurkjes van fleurige ponnen.
Oh oh oh, dat gaat zo leuk worden.
En als u toevallig nog een stapel oude nachtponnen uit de seventies heeft liggen, voel u vrij ze maar toe te sturen.
Tenzij u er nog iedere nacht in slaapt natuurlijk.
Category: default
28 01 09 - 11:50
Marie for worldpeace
Geen tijd, drukdrukdruk! Sorry!
Even snel een verhaaltje over 's Marie. Mijn schatje, mijn mupke, mijn kabouterhondje. Echt, ik word zo blij van Marie, ik denk dat er een serieuze kans zou zijn op wereldvrede als iedereen op dees' aard een Marie'tje had. Er is een Martin Gaus in me opgestaan wie noch nie, ik train, beloon, oefen en complimenteer me suf. Gister was er een close encounter met de schapen, hetgeen niet geheel soepel verliep, Marie werd zeg maar een soort van overreden door Agnes, maar verder gaat het van een leien dakje.
'Ach, een huundje!' zei mijn oma, toen Marie haar kwam opzoeken in het verzorgingstehuis.
Marie likte haar gerimpelde handen.
'Hoe heet ze?' informeerde oma.
'Marie,' antwoordde ik.
'Marie?' vroeg oma. Ze keek of ze het niet kon geloven en glunderde.
Marie.
Zo heet oma's zuster.
'Is dat modern?' wilde oma nog weten.
'Weet ik niet,' zei ik, ik vind het gewoon een mooie naam.'
'Ik vind het een práchtige naam,' zei oma. Ze lachte breed en snuffelde teder in Marie's harige puppynek.
Mijn oma. Mijn bittere oma.
Die in haar leven welgeteld zes positieve dingen heeft gezegd.
Zoals ik al eerder opmerkte.
Als iedereen op de wereld een Marie had, was er een serieuze kans op wereldvrede.
Category: default
25 01 09 - 20:00
Muts-have
Dus toen we zaterdagavond weer in de auto zaten, terug naar huis na een stedentripje Luik, en Man vroeg wat ik nu het leukste vond vandaag, kon ik maar één ding antwoorden.
Niet die mooie kathedraal. De zalige bio-lunch bij Le pain quotidien, het shoppen, het lekker weer eens Frans praten, de prachtige gebouwen, het Musée de l'art moderne et contemporaine, neen.
Het mutsje.
Voor Dochter.
Dat ik kocht voor een kwartje bij een bric á brac-winkeltje in een donker achterafstraatje.
Gehaakt door een rimpelig Waals omaatje, voor haar kleinkind. Heel lang geleden, in de jaren 70, toen appeltjes nog hip waren. Ik herfraseer: óók hip waren.
Of misschien wel iets later, in het stijlvacuüm dat de eighties heet, toen appeltjes al lang niet meer hip waren, maar oma nog dacht van wel.
Ik vind mutsjes zo leuk.
Dochter ook.
Dat is wel een beetje gelukkig voor mij.
Category: default
23 01 09 - 14:24
En de tas bungelde nonchalant aan het vintage kapstokje
De schooltas. Hij is af. Hoe te maken: klik.
De kapstok is een oud, lelijk en beschadigd kapstokje van de rommelmarkt, op de achterkant stond in bibberige letters Angelique. Likje verf erover, fertig. Weg was Angelique. Never heard of since.
De muursticker maakte ik vorig jaar en is geen muursticker maar (tiptiptip!) plakplastic. Ik tekende een retrohertje op een groot vel papier en trok dat over op geruit plakplastic. Daarna gespiegeld nog een keer. Zeer nauwkeurig uitknippen met een scherpe schaar. Van een andere rol plakplastic knipte ik de roze figuurtjes. Paar oogjes erop, juh.
Category: default
22 01 09 - 10:31
Dresscode: kind
Ik mocht alleen komen als ik mijn kind ook meenam. Dresscode: kind, zo luidde de uitnodiging.
Voor het televisieloze middagje bij Susy.
Oh, wist u dat nog niet? Susanne doet een experiment. Haar bloedjes mogen een week lang geen TV kijken. Neenee! Dat doet ze niet vrijwillig, haha, bent u gek! Neen, daar worden keiharde pegels mee verdiend.
Goed.
Naast geen televisie kijken gingen we nog meer doen. We hadden een planning namelijk. Alles om de kinderen zoet te houden.
We gingen een hysterisch verjaarspartijtje houden voor onze KimT.
We hadden, op de laatste nipper, een cadeau gebolpuntcomt, een vlaai georganiseerd, kaarsjes voor erop, we hadden een zingend engelenkoortje uit onze hoge hoed getoverd en we hadden feestmutsen.
De jarige job kwam binnen, liep door de zingende haag die we vormden, en sprak een aantal warme, dankbare, legendarische, gloedvolle woorden tot ons.
'Jullie zijn gek.'
Nou ja.
Toen buffelden we allemaal twee stukken vlaai weg, veegden wat snottebellen van een kind hier of een kind daar, en maakten de grootste troep in de historie van de Augustusresidentie.
Toen de man des huizes tegen vijven thuiskwam, slikte hij zichtbaar bij de aanblik van de smeulende puinhoop die ooit zijn huis was.
Waarop KimT en ik gezwind vonden dat we eens op huis aan moesten.
Ik propte Dochter op de fiets en reed naar huis.
Waar ik lekker meteen de televisie aanzette.
Dochter kuste het beeldscherm uitzinnig.
En ik bad in een uitgebreid dankgebed tot de God van de TV.
Dank U, dank U, dank U.
Amen.
Category: default
19 01 09 - 16:39
De vlaaienschaal die zich aan me opdrong
Toen ik vandaag door de kringloopwinkel scharrelde, bezwoer ik mezelf niet naar serviesgoed te kijken. Hoeveel serviesgoed kan een mens handelen, hoeveel vintagekopjes passen er in een huis.
Basta, geen servies voor mij vandaag. Alleen maar even kijken of ze wat tweedehands carnavalspul hadden. Ik moest nog een hoofddeksel, liefst zo'n kazige cowboyhoed, en handschoentjes. De wollen die ik vorig jaar aanhad zijn nooit meer vrij van bierlucht geworden. Ik slaagde wonderwel. Een roze cowboyhoed en dito handschoentjes, zonder vingers, erg handig voor bierige aangelegenheden.
En echt.
Ik stond al in de rij voor de kassa.
Maar het lot tartte me.
In de vorm van een dwarse Dochter die door het smalle gangpaadje liep met glaswerk.
'Kom terug!' bulderde ik getergd, voor de derde keer.
Mijn schatje, mijn kleuter, mijn poelepetaatje, ze weigerde.
Ik liep naar haar toe en hoppa. Daar lag hij.
De tweede vlaaienschaal waar ik al een poos geduldig maar volhardend naar op zoek was. Ik vergat Dochter van de weeromstuit op haar kop te geven.
Ik heb een tic voor vlaaienschalen, moet u weten. Het wordt hier ook nogal eens gegeten, misschien dat het daaraan ligt. Vlaaien zitten me in mijn bloed.
De eerste schaal die ik ooit kocht, is de lichte, met het blauwe, bloemachtige motief, de stervorm kocht ik vandaag.
Hij is helaas iets beschadigd, een debiel heeft hem afgewassen waardoor het water tussen de twee lagen is gaan zitten en is gaan roesten. Deze schalen mag je alleen maar met een natte doek schoonmaken.
Maar toch.
Ik vind hem briljant.
En als u nu ooit een keer vlaai komt eten bij mij, weet u waarvan u hem geserveerd krijgt.
Category: default
18 01 09 - 16:03
Hoe loggen is als surfen op een deinende zee
Ik ben ziek, kan niet komen sms-te ik Susy.
Want ik wilde niks liever dan met mijn huig tegen een boomstam schuren en dat leek me verre van gezond.
En dat bonkende hoofd was ook lastig te negeren. Je komt gewoon sms-te Susy stellig terug. Ik breng je na een uurtje wel thuis.
Dus toen gooide ik maar een paracetamol of twee in mijn mik en kiepte mijn kledingkast om.
Want ik ben een heel gedwee meisje.
En daar gingen we.
Naar het Logdiner.
Tien vrouwen van het Zuidelijke Logbataljon united.
Waarbij Zuid tamelijk breed moet worden geïnterpreteerd.
Hostess Iben stond ons al stunning as ever op te wachten in de entree van haar villa.
Smak smak smak deden we.
Heel geciviliseerd.
Om daarna bij elke deurbel die klonk als meeuwen te gaan krijsen.
Er schoten flarden van gedachten door mijn hoofd, zo aan tafel met allemaal vrouwen die ik alleen uit Logland ken. Over dat Logland helemaal geen land is maar meer een zee. Een gigantische zee waarvan je alleen de bovenkant ziet. Kabbelende golfjes, soms, met wat ruwer weer grote golven, dan weer een spiegelglad glinsterend wateroppervlak. En onder dat wateroppervlak zit van alles. Dat weet je wel, maar je kunt het niet zien en eigenlijk besef je het ook niet eens. Het krioelt er van het leven, maar als je niet duikt, heb je er geen erg in, en kun je slechts varen, of mooier nog: surfen, op de oppervlakte van het deinende water.
Gisteren sprongen we allemaal van onze surfplank, en snorkelden we. We keken voor eventjes de diepte in, naar al dat onderzeese leven.
En verbaasden en verwonderden ons.
(En kakelden, aten, schreeuwden, deden serieus en stopten oogrollend en net-alsof wijsvingers in onze keel.)
En het geplande uurtje werd er twee en een half.
Ladies, het was geweldig leuk!
Dé remedie tegen vastzittende inspiratie en andere nare kwaaltjes is frunniken. Fröbelen. Pongelen. Klommelen. Gewoon mijn enorme tas met stofjes, bandjes en lintjes open maken en erin duiken. En dan even op de fiets naar de stad om naar mijn lievelingswinkel te gaan. Veur alles waat sjrief staat er op het raam van de etalage. Voor alles wat schrijft. Het deftige heertje, altijd in gesoigneerd driedelig pak, schiet naar me toe als het belletje klingelt. Hij weet het al, ik ben dat meisje van de kroontjespennen, en automatisch haalt hij de kartonnen doos vol pennetjes en inkt uit de kast. Als ik zo'n collectie pennen zie, krijg ik spontaan zin om te tekenen. Met een tas vol verzendkokers, transferpapier en verse inkt ga ik weer naar huis. Waar ik ineens weet wat ik met de lapjes moet. En als ik mijn vrolijke Dochter van haar kleuterklas heb gehaald, gaan we samen een shirtje voor haar bedrukken met het nieuwe transferpapier. En mag ze meehelpen lapjes uitzoeken voor haar nieuwe schooltas.
Ik ben er weer.
Springlevend.
Schooltas op A4-formaat Verdeel de grootte van een A4 in vakjes. En wel zo dat iedere letter van de naam van uw kind een eigen vakje heeft. Maak een malletje, houd rekening met ruimte voor het omnaaien en knip uit kleurige stofjes de vakken en de letters. Vakje over? Vul het op met een leuke applicatie. Letters en applicaties op vlieseline strijken. Laat uw moeder het geheel uiteindelijk in elkaar naaien. (Morgen resultaat. Misschien. Nee, ik zei misschien.)
Shirtje bedrukken Koop een shirtje bij de Wibra of Hema en was het een keer. Maak een tekening of schilder wat. Scan in en print de afbeelding op transferpapier, in dit geval papier speciaal voor donker textiel. Knip netjes uit en peuter de achterkant van het papier, leg het op het shirt met bakpapier erover heen. Strijken op katoenstand. Laat afkoelen en verwijder bakpapier voorzichtig. Trek het uw kind aan en maak een blije foto.
Category: default
14 01 09 - 22:13
Morgen spring ik weer
Terwijl Marie sinds vandaag het adagium predikt dat poep van eigen fabrikaat lekker is, en Dochter besluit dat ze met een steen size kei onder haar kussen wil slapen ('want vannacht verandert hij van kleur mama, en gaat hij heel mooi slinsteren'), hang ik een beetje rond.
En krijg ik het gevoel dat ik op een springplank sta.
Niet zo'n hoge, zo'n veerkrachtige duikplank, zo eentje waarbij je hoog en sierlijk kan springen.
Nee, zo'n houten nepspringplankje uit de gymzaal op school. Voor de bok.
Waarbij je nog even denkt, hoopt, dat je gelanceerd gaat worden, maar snel voel je de zwaartekracht van de aarde al aan je trekken, dwars door dat stugge hout heen.
Vier deadlines in drie weken.
En dan tel ik de illustraties voor het kinderboek nog niet eens mee, die moeten wachten tot later.
En slaapgebrek.
Door een blaffende Dochter.
Onzekerheid. Ben jij illustrator? Echt? Nou, dat had ik nu echt nooit gedacht bij jou! Nee, als ik íets niet achter je gezocht had, was het dat.
In plaats van dat ik vraag wat ze dan wèl achter me gezocht had, hou ik mijn mond en peins ik al een dag over allerlei mogelijke beroepen die wildvreemden mij zouden kunnen toedichten. En onderdruk ik de neiging om iedere gek bij de supermarkt te laten gokken wat ik voor mijn centen doe.
Een slechte haarweek.
Nee maar echt. Dat mensen, anderen dan mijn moeder of zuster, er opmerkingen over gaan maken, zo slecht.
Ik ga een nacht goed slapen.
En morgen spring ik weer.
Een gat in de lucht.
Vast.
Category: default
12 01 09 - 11:59
Höf die glazer in de loch!
Als ik door het raam kijk, zie ik de vorst ons pad oplopen.
'Doe jij even open en wimpel hem af,' zeg ik tegen Man.
De vorst komt de krant van de carnavalsvereniging slijten. De nieuwe prins is bekend, carnaval komt eraan, dan wordt er steevast door iedere vereniging een vasteloavesgezet gemaakt en verkocht. Waarbij het woord gezet het ding niet geheel adequaat omschrijft: een full colour magazine, driedubbeldik met een zeer professionele opmaak. Niks kranterigs meer aan.
De carnaval gaat met zijn tijd mee.
'Afwimpelen?' vraagt Man nog, als hij naar de deur loopt.
'Ik hoef dat kreng niet!' sis ik.
Ik stuur natuurlijk niet voor niks Man naar de deur.
Die zal die carnavalsvierders wel even afschrikken met zijn harde G.
Echt, ik ben gek op carnaval, maar dat hele verenigingsgedoe is niet aan mij besteed.
Even later komt Man triomfantelijk binnen, de krant voor zich uitgestoken.
'Ik heb hem gekocht,' grijnst hij.
'En ik heb het hele gesprek in het Limburgs gedaan!' voegt hij er trots aan toe.
'Ze hadden niet eens door dat ik een Hollander was!'
Ach ach.
Wat een timing voor integratie.
Ik mopper wat over de verspilde vier euro.
Maar Man slaat een arm om me heen en zet galmend een carnavalslied in. Höf die glazer in de loch
lalalalalalaaa!
Dea Hollenjer van mich.
Category: default
08 01 09 - 14:36
Welkom aan de Waelekade
Ik maak de laatste tijd weer wat meer schilderijen in opdracht van particulieren. Mensen die op deze site terechtkomen en me dan mailen met de vraag of ik ook iets persoonlijks voor hen kan maken. Deze opdrachten doe ik eigenlijk alleen maar als ik de vrije hand krijg en bovendien een heleboel informatie van de persoon voor wie het schilderij wordt. Want ik wil graag kunst op maat maken, vind ik superleuk, maar dan wel met een hoop verborgen grapjes die alleen de persoon voor wie het is, begrijpt. Zoals ik al eens eerder zei: ik ben een sucker voor symboliek en ik stop het er liefst zoveel mogelijk in.
De symboliek en gedetailleerde grapjes maken zo'n schilderij dan heel leuk, emotioneel en persoonlijk voor de beoogde ontvanger, voor mensen die geen achtergrondinformatie hebben is het misschien allemaal iets minder interessant. Daarom vind ik het lastig om zo'n schilderij hier te plaatsen. U begrijpt er waarschijnlijk niet zoveel van.
Anyway.
U had het al lang gezien, vandaag plaats ik toch zo'n customized schilderij.
Ik maakte het voor jongetje De Waele uit Nijmegen. (De Waele. Nijmegen. Een kans die ik niet kon laten liggen. Het toeval. Hoe mooi!)
En voor de fun laat ik u even de ontwikkeling zien.
Omdat ik er zo ontiegelijk veel lol in heb gehad om het te maken.
En ik na plaatje 1 en 2, net als u waarschijnlijk, dacht dat het niks zou worden.
Maar het werd wel wat.
Gelukkig.
(Gemaakt op A3, 220 grams papier en met kroontjespen en inkt. Plaatjes zijn foto's, vandaar de (te) donkere kleuren.)
Category: default
07 01 09 - 12:58
Nedersaksische moedertaalspreker gezocht
Ik zoek een moedertaalspreker van het Nedersaksisch. Bij voorkeur iemand die geïnteresseerd is in taalverschijnselen en dan óók nog het liefst iemand die een talige studie heeft gedaan. Maar dat laatste hoeft niet per se. Handigheid met e-mail is een must.
Het Nedersaksisch is opgedeeld in verschillende taalgroepen, maar dat weet de enthousiaste en geïnteresseerde moedertaalspreker zelf ook wel. Welke taalgroep maakt niet uit, als het er maar eentje is van de Nederlandse kant. Maar ik gok dat er vrij weinig Duitsers meelezen hier.
Mail me even op octaviemailt[at]octaview[punt]nl.
Category: default
06 01 09 - 19:23
Trouwertje
'Ik wil trouwertje spelen,' kondigt Dochter aan.
'Wie is je bruidegom dan?' vraag ik.
'Marie,' antwoordt Dochter beslist.
Ze priemt haar vinger naar mij. 'En jij moet ons trouwen.'
Ze geeft me twee magneetjes van haar schoolbord, beiden in de vorm van de letter O. Dat zijn de trouwringen.
'Dochter, neem jij Marie tot je wettige echtgenoot, wat is daarop je antwoord?' doe ik plechtig.
'Okeehee,' zucht Dochter.
'Marie, neem jij Dochter tot je wettige echtgenote, wat is daarop je antwoord?' vraag ik aan Marie.
Marie gaapt hartgrondig.
Ik geef de ringen aan het romantische stel.
Dochter schuift eerst haar O'tje om haar pink. De enige vinger waar hij, half, past.
Dan aarzelt ze.
Ze pakt Marie's dikke puppypoot.
Nee, dat gaat niet werken.
En voor Marie er goed en wel erg in heeft, schuift Dochter het ringetje om haar staart.
Marie kwispelt vrolijk, het ringetje hupst op en neer.
'U mag de bruid kussen!' joel ik.
En dat doet Marie.
Met een ferme lik.
(Ja! Hoe gáát het eigenlijk met ons Marie?
Goed!
Hief ik eergisteren nog mijn armen wanhopig ten hemel en dacht ik nog dat het mormel te dom was om te poepen, vandaag kan ik zeggen dat ze echt zeer behoorlijk zindelijk is. Bovendien kan ze al twee commando's feilloos opvolgen (ja, echt, Kom en Zit) en is ze een erg sociaal, vriendelijk en lekker pittig beest. Mooi zo.)
Category: default
05 01 09 - 16:37
Dochters wonderbaarlijke verdwijning in de sneeuw
Category: default
05 01 09 - 09:49
Ik vond de oorzaak van alle dronken en depressieve Finnen, geef mij een medaille
Hallihallo! Hier uw bevroren schrijfster!
Ik pratsjte op mijn meest vrouwelijke schoeisel, zijnde mijn ranke snowbootjes, naar schooltje en wieder zurück, dwars door de dikste laag sneeuwpret ever. Und jetzt vrees ik met grote vrezen dat mijn verijsde voeten snel zal moeten laten amputeren.
Maar!
Al dit leed weerhoudt mij er niet van om u vandaag iets zeer opmerkelijks te gaan vertellen.
Oeh! Oeh! Een leermoment!
Let op.
Ik zal beginnen met een inleiding.
Al zestien jaar correspondeer ik met een Finse. Reeds twee keer zocht ik haar op in haar natuurlijk habitat. En twee keer zocht zij mij op. Ik weet dus meer dan gemiddeld van Finse gewoonten en gebruiken. En de meest rare had ik, dacht ik, al ontdekt. Zoals dat Finnen altijd hun schoenen uittrekken als ze een huis binnen gaan. En dat ze elkaar op SM-achtige wijze met berkentakken bewerken in de sauna.
Maar I was wrong hoor.
De meest rare gewoonte ontdekte ik gisteren.
Omdat A. vergeten was de naam van haar pasgeboren zoontje te vertellen over de mail, krijste ik dus enkele ongeduldige What's his name's de ether in. U kent mij, de subtiliteit zelve.
Een dag later kreeg ik een zeer zuinig mailtje terug.
De baby heeft nog geen naam en dat ik mijn horses moest holden.
Nog geen naam.
Het wurm is al een week oud.
Pas bij de doop wordt er een namenvoorstel gedaan.
En wanneer die doop is, daar is nog geen vaag idee over.
Ik stel mij nu voor hoe dat dan gaat hè, daar boven dat Finse wiegje. Koediekoediekoedie! Hallo kind! Hallo zoontje! Koediekoedie!
Of: Lieverd, wil jij even het flesje klaarmaken voor de jongen?
Ik denk dat een kind daar een persoonlijkheidsstoornis van krijgt.
Of er op z'n minst depressief van wordt.
Of aan de drank gaat.
Hmm.
Category: default
03 01 09 - 16:47
Over baby's, schaatsen en vakanties die voorbij gaan
Morgen gaat er iets gebeuren wat me twee weken geleden nog onmogelijk leek.
De vakantie gaat voorbij.
Twee volle weken brachten we door in het opperste niets. Met mijn Man, mijn kind en mijn Marie.
Jemig, ik word er zowat melancholisch van.
Het was een zalige vakantie. Een vakantie waarin er twee keer bevallen werd. Eén keer door vriendin J., die eindelijk haar verlangde kindje kreeg. En één keer door Finse vriendin A., die een nieuwe Fin ter wereld bracht. We mailden wat hyperig, met veel OMG's en uitroeptekens van mijn kant, op en neer en van de weeromstuit vergat ze te vertellen hoe het jongetje heet. 'Hoe heet hij eigenlijk?' vroeg Man, toen ik het nieuws vertelde. 'Eh,' antwoordde ik onnozel. Ik checkte de mailwisseling maar meer dan zeven keer 'the boy' kon ik niet vinden. Na zeven keer 'the boy' gelezen te hebben, gaat je dat overigens wel irriteren. Op de picasa-pagina die ze in elkaar geknutseld had, stond alleen wat Finse tekst waar ik niks van kon maken. Poika 2h vanhana. 'Misschien heet hij Poika,' opperde ik. Finnen hebben me al vaker verbaasd qua namenkeus.
'Gooi het in de googletranslator,' zei Man. En dat deed ik. The boy two days old zei google. Argh zei ik.
De zoon van Finse vriendin A. heet dus nu voor altijd The boy.
Het was ook een vakantie waarin er, naast bevallen, veel geschaatst werd.
Op vandaag na, hebben we iedere dag trouw onze rondjes gedraaid. Dochter heeft onze genen, ze zeurt 's ochtends om 06.00 uur al of we naar het ijs gaan.
Ik ben retetrots. Nog geen vier en ze rijdt zo, op haar kunstschaatsen weg. Hatsekidee, doe haar dat maar eens na.
Het was géén vakantie waarin gewerkt werd.
Geen factuur heb ik gemaakt, geen pen aangeraakt. Zelfs het manuscript voor een te illustreren kinderboek dat ik twee weken geleden in mijn mailbox kreeg, heb ik nog niet gelezen.
Dat kostte wel even wat moeite, ja, dat wel.
Maandag ben ik er weer.
Morgen nog één dagje onderdompelen in het niets.
En nog één keer heel lang schaatsen.
Morgen gaat er iets gebeuren wat me twee weken geleden nog onmogelijk leek.