octaview

Category: default

31 05 09 - 16:41

Dit is ook zo van dat je zegt, kloink

Het moet in de overgangsfase geweest zijn van dat mijn taal van louter auditief naar visueel ging.
In de fase dat ik net leerde schrijven dus.
Dat ik erachter kwam dat het woord Kindje officieel met een i wordt uitgesproken, in plaats van wat ik tot dan toe altijd had gehoord.
Keendje.
Hier in het Zuiden zeggen de mensen, als ze Nederlands praten, keendje.
Zacht en slepend.
(Als ze Limburgs praten zeggen ze natuurlijk gewoon kiendje. Zoals het hoort.)
Keendje, ik vind het zo lekker warm en vertrouwd. En nog steeds beter passen bij een hompje zachte baby dan het harde Kindje.

Het gaat goed met ons keendje.
Op de echo zagen we een vrolijk wapperend Frenske met een schattig dik buikje.
Over dikke buikjes gesproken.
Check de foto.
Dit is ook zo van dat je zegt, kloink.

(13 weken, 1 dag. En waar kíjk ik naar? Waar?)
(En ik weet niet wát ik allemaal vasthou, daar in die buikregionen. Want het hele keend is nog maar zes petiterige centimetertjes.)

Category: default

29 05 09 - 20:00

Blij in de mei

Oh man.
Opdweilen kunt u me.
Vandaag was het Pinksterfeest op Dochters school.
En van alle jaarfeesten is dit mijn favoriet.
Van begin tot eind brul ik. Dikke brokken in mijn keel. Alle kinderen van het hele schooltje samen, allemaal in lichte kleren, gevlochten bloemenkransjes in het haar. De meisjes roze, de jongens gele. Ijle stemmetjes die over het schoolplein klinken, weerkaatsend tegen het schoolgebouw, opgaand in de strakblauwe lucht. Ze zingen het Lied der Gralsritter of van de fiere pinksterblom. De linten van de meiboom worden in elkaar gevlochten, de zesde klas doet een ingewikkelde dans.
Dochter, verse kleuter, mocht voor het eerst écht meedoen. In een toneelspelletje over duifjes.
Ze fladderde voorbij, haar ogen trots.
Geen spoortje verlegenheid.
De school doet haar goed.
Ik jankte nog maar eens.

Category: default

27 05 09 - 20:46

De wraak van het ongedierte

'Ik heb nieuwe tandpasta voor je gekocht, hele futuristische,' zegt Man.
Ach, wat schattig. Dit soort initiatieven juich ik van harte toe.
Bloemen? Juwelen? Chocola? Ben je gek. Doe mij maar een lekkere nieuwe tandpasta op zijn tijd.
De nieuwe tandpasta zit in een soort scheerschuimbusje en is blauw. En hij belooft een hoop goeie dingen voor mijn tanden.
Dat kan ik nog net lezen op de verpakking, mijn lenzen zijn al uit, zonder ben ik zowat scheel, en ik ben misselijk.
Ik doe wat op mijn tandenborstel.
Poetserdepoets. Tralala.
Er zitten wel harde stukjes in die nieuwe tandpasta, concludeer ik.
Eén hard stukje eigenlijk.
Dat is vast de werkzame stof.
Tandendokter G zal trots op me zijn.
Poetserdepoets.
Klaar.
Ik spuug in de wasbak.
Tussen de resten tandpasta kruipt een verdwaasde
dikke
zwarte
natte
kever.
Hij veegt zich het schuim uit de oogjes.
Aan de rechtervoorpoot zit een hinderlijke draad kwijl.
Van mij.

Het is een hele smerige kever.
Dat weet ik, ook zonder lenzen, meteen.
Het is namelijk die vieze kever die ik gisteren op de vloer van de badkamer zag.
En die ik zo ranzig vond dat ik hem niet durfde buiten te zetten.

Voor straf is hij in mijn tandenborstel gekropen.
U weet wel, in dat rechthoekige gaatje onderaan het poetsstuk van een elektrische tandenborstel.

Category: default

22 05 09 - 11:45

Dingen die mannen dragen

(oh, eerst even hè, op mijn Flickr een superzoete foto van de Man en de Dochter die Trui scheren.)

Gisteren waren we in een dierenparkje.
De rollen waren goed verdeeld. Man rende achter een stuiterende Dochter aan, ik zat een beetje misselijk voor me uit te staren op het terras.
Dierenparkjes zijn nog net wat te veel van het goede.
Er vielen me een aantal dingen op.
1. Meisjes/vrouwen uit Zuid-Limburg heb je in twee soorten. Soort één: de ultra tengere, petite variant, dat is de invloed van de Franse overheersing. Soort twee: de moddervette, kont-als-een-dienblad-variant, hmja, welke invloed dat is, geen idee. Is Zuid-Limburg ooit Engels geweest? Duits?
2. De meeste kinderen dragen kleren die ik niet mooi vind. (Ban het tricot broekje. Dat kan toch niet mensen. Dat flubbert en lubbert maar, foei.)
3. (Een bepaald slag) mannen heeft een voorkeur voor veel emblemen op hun bloes/polo/trui.

En dan even die laatste hè. Laten we die er eens uitpikken ter nadere analyse.
Want waarom dragen die mannen zo graag veel emblemen?
Ze zitten overal. Op hun borst, op de mouwen nog een stel en op de rug staat meestal een nummer of iets in grote letters.
Nu ontwikkelde ik een theorie.
Het komt allemaal door het afschaffen van de dienstplicht.
Vroeger, tot 1991, moesten mannen in dienst. Daar konden ze dan lekker ravotten op de hei, beetje oorlogje en soldaatje spelen, u weet wel, wat mannen graag doen.
Ze leerden er fijn hiërarchie, wie het alfamannetje was en dat ze, als ze heel erg hun best deden, het zelf misschien ook wel tot alfamannetje konden schoppen.
Want zo gaat dat in het leger, als je hard werkt maak je promotie en als je promotie maakt, wat krijg je dan?
Juist een speldje. Of een medaille. Of een dingetje, een frubbeltje, een datje, weet ik veel hoe dat allemaal heet. Iets wat je op je legergroene pakje mag naaien.
Op de borst of op de mouw.
Hoe meer speldjes op de borst en de bovenarm, hoe een belangrijkere pief je bent.
Uitdaging heet dat.
Degene met de meeste speldjes is de hoogste baas.
En dat denken die mannen met die emblemen dus ook.
Dat ze, omdat ze zoveel emblemen op hun Gaastra hebben, de hoogste baas zijn.
Goh.
Als je het zo bekijkt.
Eigenlijk best zielig.
Want ze zijn helemaal niet de hoogste baas.
Maar gewoon sneue mannen met lelijke shirts. Feitelijk.

Category: default

20 05 09 - 10:21

Fijn

Ja, jullie verwachten weer een stukje hè. Ik weet dat wel.
Maar ja, ik zit hier maar zo'n beetje te dromen en het leukste wat me tegenwoordig kan overkomen is dat ik een tas met positiekleren voor de deur vind.
Echt. Make my day.
Een tas derdehands positiekleren.
KimT leverde ze af, maar Bianca's twinsbelly zat er al in en nog weer dáárvoor zwangerde Susy er in rond.
Dus ik verkleed me als een dikke Susy de komende maanden.
Iemand moet het doen, aangezien ze zelf tegenwoordig liever als een magere pierik door het leven wenst te gaan.
Er komen voorlopig geen foto's van ons samen.
Anyway, als een kind zo blij, zo dartelde ik gisteren in een pittig bruin positiekleedje rond.
En ik stak mijn buik stiekem een beetje extra naar voren.
'Meid, ben je zwanger?' vroegen de moeders op het schoolplein verbaasd.
En dacht even aan de twee hapjes avondeten die ik al op kan. En aan dat het kokhalzen, hoewel niet over, echt al wel minder is.
Aan dat ik niet meer de hele dag op de bank hoef te liggen.
Aan dat ik bijna niet bang ben.
Ik knikte trots.
Nooit geweten dat het ook fijn kan zijn om zwanger te zijn.

Category: default

17 05 09 - 12:56

Een cadeautje voor jezelf

Ik geniet van alle opdrachten die ik doe.
Soms is het de kunst om de druk van het geld uit te schakelen -ik word soms een beetje nerveus van het idee dat bedrijven voor mijn geklieder betalen- maar als dat eenmaal gelukt is, vlot het werk doorgaans als vanzelf.
Toch is het soms fijn om eens iets zomaar te doen. Voor de leuk. Om niet. Dan gaat de creativiteit zo lekker stromen, mag ik lekker allerlei geks doen en nieuwe dingen uitproberen, want hee, er is toch niemand die ervoor betaalt.
Het aller, allerliefst doe ik dan verrassinkjes maken. Voor mensen die ik heel goed ken en die me na staan. Gevoel omzetten in creativiteit, dat tekent het lekkerst. En ik kan er fijn zoveel grapjes instoppen en lekker uit mijn dak gaan.
Vorige week tekende en schreef ik op turbospeed een heel boek in elkaar. Tussen het kokhalzen door.
Een cadeau voor een zomaar-feestje van de schoonzuster en schoonbroeder.
Voor en over drie heel bijzondere kleine meisjes; Dochter en haar twee nichtjes.
Een boek waarvan je weet dat het met de jaren waardevoller wordt.
Ik liet er twee exemplaren van drukken, zelf wil ik het natuurlijk ook graag voorlezen aan Dochter.
Het werd met gepast gejank ontvangen.
En zo wordt zo'n cadeau voor een ander uiteindelijk een cadeau voor jezelf.

Category: default

15 05 09 - 10:59

Het complot van de wereld tegen de zwangere vrouw

'We kunnen de achterkant van de wastafel op de babykamer wel betegelen met de tegels van de hal,' stel ik voor.
Lijkt me prachtig en in de kelder liggen nog minstens tien mooie authentieke hal-tegels uit de jaren dertig, die anders maar zouden verstoffen.
'Wastafel?' mompelt Man.
Ik kijk hem aan.
Man klapt zuchtend zijn laptop dicht.
'Liefje, we hadden toch afgesproken dat er helemaal geen wastafel op de babykamer zou komen?' zegt hij met een soort van geforceerd geduld in zijn stem.
'Hoe kom je daar nu bij?' roep ik gepikeerd. 'We hadden afgesproken dat er wel een wastafel zou komen.'
'Maar er is toch eigenlijk helemaal geen plek op die zijmuur?' antwoordt Man, vastbesloten om geen ruzie te maken.
'Nee, en daarom zou hij op de achtermuur komen, daar zit toch ook water,' bulk ik giftig.
'Dat hebben we niet afgesproken, schatje,' zegt Man liefdevol.
'Wel,' krijs ik verongelijkt. Want ik voel aan mijn water waar dit gesprek heen gaat.
'Lieverd, we hebben afgesproken dat er geen wastafel op de babykamer komt. Je stond er zelf bij. Maar ja hè, tja...' aarzelt Man met een vergevingsgezind lachje om zijn mond.
Hij laat zijn blik rusten op mijn groeiende buik.

Het is verdomme een complot.
De hele wereld doet net alsof ik alles vergeet omdat ik zwanger ben. Alsof ik niet meer normaal kan functioneren. Gewoon niet meer meedraai in de maatschappij. Niet meer weet welke afspraken zijn gemaakt. Als we op Dochters logeeradres aankomen zonder logeerspullen, is dat mijn schuld. Biebboeken veel te laat terug doordat Dochter ze kwijt had gemaakt? De biebjuf kijkt medelijdend van mijn buik naar Man en knikt hem toe alsof ze hem sterkte wil wensen.
En dat alles onder een suikerzoet laagje.
Mooi bedekt met een fleurig manteltje der liefde.
Want zwangeren moet je niet boos maken.
Snotverdorie.

Category: default

11 05 09 - 12:04

Hoe ik geen opgezet hert kocht. Maar wel een kast.

Een poos geleden stond buurtvrouw J voor de deur.
'Ik heb op je log gelezen dat je een oude kast zoekt. Wij ook en we hebben er eentje gevonden, maar die mensen hadden er nóg eentje staan. En toen dacht ik aan jou.'
Als ik toen niet net stond te kokhalzen, had ik haar om de nek gevlogen, eerlijk waar.
Ze gebaarde over hoogte (precies goed), jaartje of vijftig oud (uitstekend), boog met houtsnijwerk (kwijl) en verder ook voldoende opbergruimte (jaja).
Afgelopen zaterdag reden we samen naar het kastenadresje, zij om hun kast op te halen, wij om te kijken. Als we hem mooi zouden vinden, kon hij meteen achter in de aanhanger geladen worden.
En daar kwamen we aan.
Een bejaard vrouwtje met een vale schort, zo eentje die je van voren dichtknoopt, gaf me een hand.
Haar mens, een viezig mannetje, stond er naast te trillen als een rietje.
Hij sprak in een onverstaanbare mengeling van Limburgs en Italiaans en wreef met een grote zakdoek over zijn voorhoofd.
Hun immense huis, gelegen in een een onbekend hoekje van de mooiste en populairste wijken van de stad, stond op een onverwacht gigantisch kavel vol met troep. Een oude, vervallen schuur, een wei vol met melkgeiten, een hert en kippen, een instortende kas en het idiootste van alles: een oude beltmolen zonder wieken. Nooit geweten dat hier een molen stond!
De grond was van de gemeente en blijkbaar had deze na jaren gedoogbeleid genoeg van de oudjes. Ze moesten hun huis uit. Alles ging plat, de molen zou gerenoveerd worden en zal wel, onze gemeenteraad kennende, een toeristische bestemming krijgen. Misschien kunnen ze hem paars verven en er een kledingwinkel in zetten. En het dan het Mill-park noemen.
Achter de vieze mens klom ik een wankel trapje op, naar de bovenverdieping van de schuur.
Daar stond de kast. Hij was prachtig en voor zeven tientjes was de deal snel rond.
Ondertussen was Man met buurtman R in het woonhuis verdwenen, om hun kast te demonteren.
Ik ging op zoek maar hoefde slechts Dochters astmatische geblaf te volgen.
Stof-allergietje.
Het stof wolkte bij iedere stap die ik zette in grote hoeveelheden om me heen.
Via een steile trap met kapotte leuningen kwam ik op de bovenverdieping. Alle, maar echt alle muren waren betimmerd met triplex. En de verlaagde plafonds ook. De eindeloze stroom aan houten kamertjes deed me aan een doolhof van doodskisten denken. In iedere kamer stond één bed.
Dochter hoestte inmiddels dat ze paars zag en ik nam haar snel mee naar buiten waar we op het bruinlederen bankstel ploften.
Het bruinlederen bankstel naast de kapotte wasmachine, de defecte vriezer, het opgezette hert waar de vulling uit kwam, de drie formica tafeltjes, de scheepstakel, drie fietsen, zes plastic tuinstoelen, een spinnenwiel en een vleesmachine. En dat alles op een terrasje van 3 bij 3.
'Bank kopen?' vroeg de vieze mens. 'Goeie kwaliteite, so worden ze tegenwoordig niet mer gemakt heej.'
Ik bedankte vriendelijk.
'Takel dan? Hert? Wasmachine?'
Ik schudde mijn hoofd.
'Drinken?' vroeg hij toen maar.
Ik twijfelde. Een voedselvergiftiging kon altijd nog. Maar Dochter knikte ijverig.
En kreeg voor de eerste keer in haar leven een glaasje prik.
Uit een mosterdglas.
Met stukjes.
Maar we hebben wel een mooie kast.
En zo is het.

(Een foto van de kast, wel in gedemonteerde staat, op Flickr.)

Category: default

08 05 09 - 11:03

Twixertje, part 2

Had ik eigenlijk al verteld dat Dochter zo ontzettend in haar nopjes is met het babynieuws?
Ach ach, aandoenlijk. Dat is het.
Ze stopt een bal onder haar trui en gaat dan heupwiegend achter haar poppenwagen paraderen.
'Hoe zullen we de baby straks noemen?' was een van de eerste vragen die ik stelde, na de aankondiging.
Ze rook haar kans schoon.
'Twixertje!' jubelde ze.
(Even hier klikken als u de grap niet begrijpt.)
Om daarna toch nog maar even verder te denken.
'En als het een jongen is, noemen we hem Sjeng,' voegde ze beslist toe.
Ik deed er maar het zwijgen toe.
Want Sjeng komt er hier niet in natuurlijk.
Ik ben best een voorstander van Limburgse namen hoor. Maar alleen niet voor mijn eigen kind.
Graad. Sjraar. Sjang. Ik denk er standaard ome voor en van 't hikske of vanne bekker achter.
Bovendien zou Man dan de naam van zijn eigen nageslacht niet kunnen uitspreken. Schraar. Schang.
Bear. Is er ook nog.
Hm, Bear is nog eigenlijk best leuk.
Bearke.
Nou ja.
En meisjesnamen. Dat is helemaal een drama dit keer.
De naam moet aan nogal wat eisen voldoen.
Mag niet eindigen op -ijn, want dan rijmt het op Dochters naam.
Ja, roep maar raak dat dat toch niet erg is, ik heb daar een hekel aan. Zusjes die rijmen. Ik ken een Monique en Angelique. Dat vind ik gewoon zielig.
Daarnaast mag hij twee, hooguit drie lettergrepen hebben.
Want Dochter heeft er vier en anders krijg je zo'n gedoe.
Het mag geen dubbele naam zijn.
Hij moet Nederlandstalig zijn en toch uniek. Vernederlandste Franse namen mogen ook: Madelein vind ik mooi. Maar ja, -ijn mag niet.
Geen rare spelling.
Liefst een beetje klassiek, niks hips.
En van Man mag hij bij voorkeur niet eindigen op -tje.
(En van mij niet op -e.)
En hij mag niet beginnen met een R vanwege allitererende achternaam, en niet met E vanwege alliterende zusternaam.
Zo.
Ga er maar aan staan.
Ik hoor het wel als u eruit bent.

Category: default

04 05 09 - 12:39

Wat ik straks allemaal wil

Nu ik zwanger ben, word ik natuurlijk verschrikkelijk truttig.
Dat moet wel, het kan niet anders.
Nu de poorten naar de babyparadijzen weer geopend zijn, zie ik waar ik allemaal van ga houden, zometeen, als de hormonen eenmaal echt goed hun werk doen.
Kijk, nu ben ik nog niet volledig onder invloed, maar zometeen, oh zometeen verandert mijn volledige smaak, het zal onontkoombaar zijn.

Ik ga vreselijke babypakjes kopen, van die fluwelen met een konijntje erop, een romper met Mijn papa is een kanjer en piepkleine truitjes met wanstaltige teksten als Lief of Stoer.
Voor mezelf koop ik graag tunieken, liefst met bloemenprintjes.
Ik wil een grote voorraad buikbanden met hilarische teksten als One in the oven of in gillende kleuren.
Ik hou ineens van Woezel en Pip en wil daar de volledige collectie van, inclusief boxkleed.
Ik vind zeehondjes op babybadjes schattig, dat ik dat nooit eerder heb ontdekt bij mezelf.
Ik wil een babykamer-ameublement dat bij elkaar hoort. Zo'n opstelling uit een babywinkel: een kast met bijbehorend bed en commode.
Een klamboe is een onontbeerlijk accessoire. Ik begrijp niet hoe ik de afgelopen 32 jaar zonder klamboe heb kunnen doen.
Ik wil, als het een meisje wordt, een seksie spijkerrokje voor haar in maat 56.
Ik vind ineens dat ik de babykamer moet stylen volgens de wet: drie wandjes wit, één wandje in een hippe kleur. Geelgroen, oranje of paars.
Ik wil Pip-behang.
Ik noem Uit het vuistje eten ineens de Rapley-methode.
Ik wil martelwerktuigen voor mijn baby in krijsende kleuren. (Zij schreef er laatst al over, zie voor foto's.)

Ja.
Zo zal het gaan.

Category: default

02 05 09 - 16:19

Van de hele wereld

Heb ik daar zomaar bijna een week niet gelogd. Dat kán toch niet, na zo een aankondiging van wereldformaat. Hoe durf ik, hoe heb ik het gore lef.
Hoe dan ook. Zwanger dus. Negen weken, begin december baar ik een kind, Deo volente.
Hoe ik me voel? Ehm ja, niet zo lekker dus. Aangezien ik bij Dochter negen volledige maanden ziek ben geweest...
Intermezzo van mijn bleuheid toenterdage
Ik: Ik voel me vandaag íetsjes beter, ik denk dat de misselijkheid langzaamaan wegtrekt.'
Zuster: Oc, je bent 35 weken zwanger, ik denk niet dat de misselijkheid nog wegtrekt voor de bevalling hoor.
... heb ik mijn kotsende zelf in week 6 bijeengeraapt en ben om pillen gaan janken bij Dokter B, de weergaloze gynaecoloog.
En zie. Ik kots niet.
Maar daar houdt het dan wel zo'n beetje bij op.
Over Dokter B gesproken.
'Ach, ga je ook naar Dokter B!' riep KimT met glanzende oogjes uit.
Ik knikte.
'Dokter B is geweldig,' mijmerde ze, ze wreef liefkozend over haar bolle buik. 'Hij heeft zulke mooie blauwe ogen. Echt heel mooi.'
En toen verheugde ik me natuurlijk enorm op mijn eerste afspraak in het hospitaal.
Toen een grijze dakduif de deur van de spreekkamer open deed, en mijn naam riep, keek ik hoopvol langs hem heen, in afwachting van het lekkere ding met de blauwe ogen dat me beloofd was.
Maar toen de dakduif mijn bloeddruk begon op te meten, fronste ik. En deed een poging onder de woeste wenkbrauwen door te kijken.
Ah! Blauwe ogen!
Met deze bejaarde moest ik het doen.
'We gaan een echo maken,' zeiden de blauwe ogen vriendelijk.
Ik kneep hem. Niet de dokter hoor, maar u weet wel, hem. Echo's zijn niet mijn vriend. (Waarom niet? Klik.)
En ik jammerde en hield mijn hand op mijn ogen, terwijl Dokter B goedkeurend humde.
'Ach, kijk dan, práchtig, práchtig!' zei Dokter B, alsof het de eerste keer was dat hij een kindje op het echoscherm zag.
'Is alles goed?' vroeg ik neurotisch en vier keer achtereen.
'Alles is goed,' zei Dokter B.
Hij keek me geruststellend aan.
KimT had gelijk.
De allermooiste blauwe ogen van de wereld.