octaview

Category: default

27 06 09 - 11:25

Mijmeringen over de baby-uitzet

Zo langzamerhand begin ik eens wat baby-uitzet bij elkaar te denken. Het familiewiegje staat op zolder, die is mooi bekleed voor de komst van Dochter, daar hoef ik weinig meer aan te doen. De oude kast die we via de buren vonden zal binnenkort een houtwormtreatment krijgen en dan kan hij in elkaar gezet worden om te schilderen. Kleur? Ik zit nu op ouderwets grijs, maar hee, niks zo veranderlijk als een zwangere vrouw. Het is ook al oud-blauw en Victoriaans groen geweest. Als commode gaat het kastje van tante Gerda dienen. Onze oude commode is te groot voor op de beoogde plek, die gaat dan weer naar de badkamer zodat ik ons baby'ke daar fijn kan aankleden na het badje. Over welke kleur het kastje van tante Gerda moet, daar ben ik nog wat over in paniek, misschien blijft hij wel zoals hij is, een mooi oud kastje dat ooit ijverig in de was is gezet door een Veluws nonnetje. Zonde om die historie onder de lak te laten verdwijnen.
Waar ik het meest verheugd over ben is dat ik al bedacht heb welke dekentjes er op de wieg komen.
Van vroeger heb ik nog twee oude, gehaakte spreien, mijn moeder bracht ze een keertje mee.
Geweldig zijn ze; de roze voor een meisjes-Frenske, de blauwe voor een jongens-Frenske.

Ik heb alleen nog één klein probleempje.
Op dit moment dienen de spreien nog als intensief gebruikte poppendekentjes.
Ik moet nog een pedagogisch verantwoorde methode bedenken om mijn kind haar speelgoed af te troggelen.

Category: default

24 06 09 - 14:08

Van Sint Jan en de ronde cirkel

Het wordt een beetje kazig, die collages, maar ja.
Het is telkens zo'n fijn fotografeerweer. En ik heb zo'n mooi kind. En het is niet iedere dag Sint Jan.
Het was weer mooi. Met liedjes en spelletjes in de speelweide. Met een tafelspel van prachtige gevilte poppen.
Dochter die allergisch bleek voor haar bloemenkrans en belachelijke niesbuien kreeg tot het ding af was.
Nu bewaren we hem. Hij hangt aan een spijker in de schuur te drogen.
Tegen kerst zijn alle grassen en bloemen verdroogd en dient de krans als stro voor de kerstkribbe.
Dan is de cirkel weer rond.
Met dikke buik heb ik de krans gevlochten, met een kersvers baby'tje op mijn schoot zal ik hem uit elkaar trekken.
Het wonder van de kosmos.

Category: default

22 06 09 - 20:02

Vorderingen van een gordijn en Sint Jan

Vandaag was het huisnijverheidsdag.
Eerst kwam mijn moeder en die vond dat we maar eens aan het berghuttengordijn moesten beginnen.
'We?' zei ik. 'We? Jíj zou dat toch...?'
Maar toen keek mijn moeder heel streng en rommelde ik maar snel wat in haar naaikorfje.
Het was duidelijk de bedoeling dat ik moest helpen.
Nou, vooruit.
Ik deed wat meetwerk en wat afspeldwerk en daarna tekende ik de contouren van waar het gras moet komen, het dak en de bergen.
Niet iets dat ze niet zelf had gekund, maar goed.
Vanavond bedacht ik me dat het woensdag Sint Jan is.
En dat is vast geen big deal voor u, maar wel voor ons.
Op Dochters school wordt in vol ornaat het Sint Jansfeest (mid-zomer, zonnewende) gevierd.
Iedereen moet een zelf gevlochten bloemenkrans op. In de laatste nieuwsbrief stond een handleiding hoe zo'n ding te maken.
Een tamelijk summiere handleiding. Over gras en vlechtwerk en nou ja, ik werd er niet wijs uit. Dus toen maakte ik zo'n vijf kransen eer dat het ergens op staalde.
Maar nu heb ik de slag te pakken hoor, mocht u eens tips willen omtrent het vlechten van een degelijke, vooral brede graskrans, bij mij kunt u thans terecht.
Octavie, volleerd kransenvlechtster.
Woensdagochtend voor het feest aanvangt, steken Dochter en ik er samen verse weidebloemen in
(nu ik het me bedenk hè. Wij hebben een wei en bijbehorende kamille, korenbloemen en hoe heet het allemaal, maar al die stadskindjes, wat moeten die? Sneu! Sneuheu! Dat worden karige kransjes!)
en dan zijn we helemaal paraat.
Met dus de mooiste kransen.
Ik zal dan wel weer foto's maken.
Want ik gok dat het woensdag wéér huisnijverheidsdag is.

Category: default

21 06 09 - 17:16

Ook best een guitige babynaam: Herman

Vrijdagmiddag kwam knittende M even langs. Vorig jaar vulde ik een ingewikkeld formulier in voor een adoptiebreiwerk van haar hand en nu is dan het plechtige moment dat ze me het komt overhandigen. Ze haalt een dottig kussentje uit haar tas en nog voor dat ik kan gillen hoe geweldig ik het vind, duwt ze me haastig nog iets anders in mijn handen.
Dat andere is Herman.
En Herman is een bakje vol met viezige, gistende kledder.
Herman is een cake in wording. Een vriendschapscake. Je moet tien dagen lang ingewikkelde dingen met Herman doen, in een grote kom met een doek erover, tot het bakje vol kledder uit is gegroeid tot vier bakjes vol kledder en die moet je dan aan je vrienden geven. Van je eigen bakje maak je dan een cake.
'Krijg je daar geen diarree van?' vraag ik, kijkend naar het bakje met de bijna levende substantie die ik maar even op de bank heb geparkeerd.
Dat weet M niet zo zeker.
We bestuderen het prakkie met opgetrokken neuzen.
Hoe dan ook, veel tijd om erover na te denken hebben we niet, knittende M gaat naar huis en wij graaien in onze hoogste staat van chaos voor drie dagen logeerspullen bijeen en stappen in de auto.
Drie dagen fijn Nijmegen. Zalig.
We varen bootje met Marie op de voorplecht, die dat heel feestelijk vindt en prompt in het water duikt. Ze was vergeten dat ze nog niet kan zwemmen. We gaan positiekleren kopen en komen thuis met een geweldig oud stoeltje. We gaan naar Man's oma op de boerderij, diep in de Veluwe, en zien een kalfje dat echt nèt geboren is. En het moet wel breiweekend zijn want oma haalt trots een schattig groen kieltje tevoorschijn dat ze alvast voor onze Frenske breide.
Vandaag kwamen we terug.
Moe maar toch uitgerust openen we de voordeur.
En bedenken tegelijkertijd hetzelfde.
'Had jij Herman eigenlijk op het aanrecht gezet?'
'Eh. Nee, jij?'
Ik ren naar de bank.
Herman heet ons op warme wijze welkom.
Hij is van opperste gisting uit het bakje gesprongen.

(Voor wie het nog niet wist: iedere week een buikfoto op mijn Flickr.)

Category: default

17 06 09 - 18:46

Eigenlijk is het al bijna klaar

'Begreep jij eigenlijk dat logje over dat berghuttengordijn en die dakkapel?' vroeg ik mijn zuster.
'Eh nee,' zei mijn zuster.
'Oh,' deed ik.
En dat zat me dwars hè.
Want als mijn universitair geschoolde, talige, ik-verslind-elke-letter-die-mijn-zus-schrijft-Zuster het al niet snapt, hoe zit dat dan met u, de man in de straat, de leek, de nonchalante loghopper?
Om het zekere voor het onzekere te nemen, leg ik het vandaag nog maar een keer uit.
En ook een beetje omdat er schot in de zaak zit en ik er nogal vol van zit en ik iedere minuut gelukzalig denk aan mijn mooie berghuttengordijn-in-wording.
Vandaag nam ik samen met mijn moeder de maten, tekende het gordijn en de applicaties uit en rekende alles door.
In de stoffenzaak zochten we stofjes uit en betaalde ik me blauw.
Zo.
Eigenlijk is het ding al bijna af.
Het hoeft alleen nog maar genaaid te worden.

(Op de balk waar de pijl naartoe wijst komt de gordijnrails, helemaal over de breedte van de kamer zodat het hutje, nu ja, de lap dus, overal kan hangen. En neeeheee, Heidi is nog stééds niet af. Volgende week lijnen zetten en oogjes maken.)

Category: default

15 06 09 - 20:55

Tegenstellingen

15 weken, 2 dagen.

Zwanger zijn zit vol tegenstellingen.
Dat je de baby de eerste maanden niet voelt bewegen en dat je je daar totaal niet ongerust over maakt.
Maar vanaf de dag dat hij zijn eerste echte schopje geeft, ben je niet meer gerust tot je het weer voelt. En weer. En weer.
Het eerste teken van leven luidt de eindeloze ongerustheid in.
Of dat zwanger zijn het ultieme koesteren is van je kindje. Dichterbij dan dit komt hij nooit meer. Een baby in je buik, daar kunnen je armen amper tegenop. Zwanger zijn is het kwadraat van knuffelen.
Maar je weet niet wie je knuffelt. Ja, je 'weet' het wel, maar gezien heb je je kindje nog niet.
En vanaf het moment dat je hem ziet, je elkaar in de ogen kunt kijken, dan kun je nooit meer zo ultiem samenzijn als je die negen maanden deed.
En nog eentje.
Zwanger zijn is het meest natuurlijke dat er is. Het gaat vanzelf, de natuur regelt alles helemaal uit zichzelf, vanaf het moment van bevruchting.
Maar tegelijkertijd is zwanger zijn het allergrootste wonder. Verbazingwekkend.
Leven maken.
Meer wonder dan dat wordt het niet op dees' aard.

Category: default

13 06 09 - 11:12

De ultieme seventies look

Ik hoef alleen nog maar de neuzen uit haar schoenen te snijden.
Overigens is het broekje van vorig jaar en eigenlijk wat krapjes, maar ze wilde zich er per se in hijsen.

Category: default

12 06 09 - 10:32

De fysio en het berghutjesgordijn

Nou, en dan heb ik dus aanstaande dinsdag een afspraak met een fysiotherapeut.
Voor de eerste keer in mijn leven.
Geen idee hoe dat eruit ziet, zo'n fysiotherapeut. Ik ga uit van gespierd, want dat is immers zijn vak.
De telefoniste bij wie ik de afspraak maakte klonk in ieder geval zeer in touch met haar bewegingsapparaat. Dat vond ik al geruststellend.
Ik hoop alleen niet dat meneer de fysiotherapeut de hele tijd aan me wil zitten. Want daar hou ik niet van.
Goed. Verder.
Verder riep ik gisteren uit tot de Dag Van Het Grote Niks.
Ik zwabberde wat ledig door het huis en legde mijn moede hoofdje te rusten op de bank.
En zoals dat altijd gaat met Dagen Van Het grote Niks, dat worden Dagen Van De Barstende Inspiratie.
Dus had ik zo rond twee uur 's middags het geboortekaartje voor ons Frenske bedacht (wild, apart en zeer onpraktisch, er is nog wat finetuning nodig) en tegen vijven kwam er een magisch idee voor Dochters nieuwe kamer mijn hoofd binnen zweven.
Dochters nieuwe kamer. Met Heidi op de muur, u weet wel. Heidi staat nog steeds een beetje uitdrukkingsloos naar buiten te staren, ik ben nog steeds te veel ziek om het af te maken.
Maar goed, het idee.
Dochters kamer heeft een enorme dakkapel (klik voor foto) over de hele breedte van de kamer.
Bij de dakkapel is het plafond, dat kan niet anders, verlaagd, in de achterste en grootste helft van de kamer is het plafond zo hoog als de nok van het dak; vier meter.
Nu wil ik op de overgang van het lage plafondje en het hoge dak een gordijnrails maken, waaraan een gigantische doek hangt in de vorm van Heidi's berghuisje. Met raampjes van doorzichtige vitrage, een achtergrond van een geappliceerde bergscenery met grote dennenbomen en nog veel meer. Achter dit huisjesgordijn komt Dochters bed, zodat ze een fijn speelhutje heeft. En als ze er genoeg van heeft, kan het huis aan de kant geschoven worden.
Nou.
Hoe mooi is dát!
Intens content ben ik met mezelf.

Ik moet alleen mijn moeder nog even bellen.
Want die moet het gaan naaien.
Lapje van drie bij twee vijftig.
Uche.

Category: default

11 06 09 - 11:45

Dit móet de verklaring zijn

Ergens een stukje onder Eindhoven loopt, dwars door het landschap, een enorme rode lijn. Niet te missen. Het is een stippellijn, zoals u ze ook wel in de atlas ziet.
Een grote, rode stippellijn. Over de snelweg, door de velden, door de berm en over het fietspad. Tussen twee boerderijen door, door een wei met koeien en door een bosje. Aan de ene kant van een slootje gaat hij het water in, aan de andere kant komt hij er weer uit.
Overal langs de lijn staan grote stopborden en glazen huisjes met barse mannen die iedereen die de lijn wil passeren, aanhouden. Nee nee, die lijn kom je niet zomaar over, dat is duidelijk.
Een omweg nemen heeft geen zin. Vooral in de zomer zorgt dat nogal eens voor enorme files.
De barse mannen slaan geen auto over. Iedereen moet stoppen.
Ze kijken streng en gebaren heftig als het raampje van de auto wordt opengedraaid.
Alleen als je de spraaktest goed doorstaat en de woorden kruutje, verjset en nistel zonder aarzelen goed weet te vertalen, mag je meteen doorrijden.
Anders willen ze alle paspoorten zien, je moet het juiste visum hebben, en je krijgt een dikke rode stempel, alles met veel bombarie en poespas.
Er volgt nog een norse ondervragingsronde, waarin vragen aan de orde komen omtrent doel van het bezoek, schoen- en kledingmaten.
Als al deze formaliteiten zijn afgehandeld, rommelen de barse mannen wat onder het bureautje in hun glazen wachtershuisje.
Alle inzittenden krijgen een goedgevulde plastic tas en een dikke handleiding.
Met een korte hoofdknik gebaren de barse mannen dat er doorgereden mag worden, ze blaffen nog even na dat iedereen zich strikt aan de handleiding moet houden.
'Want anders! Pagina 32!'
Daar staan de sancties voor ontduiking van de regels.
Vader die aan het stuur zit, knikt benepen en geeft snel gas, terwijl de kinderen op de achterbank hun plastic tassen nieuwsgierig open maken.
Moeder leest de handleiding hardop voor.

Iedere toerist die Limburg bezoekt, dient gekleed te gaan in de voorgeschreven kledij, welke u in de bijgeleverde tas vindt.
De tas bevat:
Eén paar felgroene crocs
Een driekwart broek van dunne, glimmende stof met een elastiek aan de kuit
Een vormeloze regenjas in de kleuren geel, rood of groen
Een paar witte sportsokken.
Let op: jongensharen dienen te allen tijden met een tondeuse te zijn kortgeschoren.
Verspreid u zoveel mogelijk over de Limburgse steden en ga overal friet met frikadellen eten.

Ja.
Het kan niet anders dan dat het zo gaat.
Dit móet de verklaring zijn.
Dat alle toeristen er hier bijlopen alsof ze rechtstreeks uit het ghetto van de wansmaak komen wandelen.

Category: default

09 06 09 - 16:05

Twee kaboutertjes

Op een geweldige website vond ik laatst dit ding, zie plaatje. Een pedalo heet het, of een stepper. Vroeger hadden we er eentje op de kleuterschool en ik was er niet van af te slaan, al was hij een beetje eng. Dochter is zo'n rauser, nergens bang voor, keilt met haar fietsje de berg af en eindigt schaterend in een suïcidale slip, ik sta erbij met mijn ogen dicht. Dus het perfecte cadeautje voor haar. Zo lang ik maar niet hoef te kijken. Ik bestelde hem en vandaag kwam hij al binnen. Prachtig vindt ze het. Niet van af te slaan.
Anyway, terwijl het kind haar nek aan het breken was op haar nieuwe gadget, vierde mama even wat qualitytime met zichzelve.
Ik was wat aan het tekenen, gewoon voor de zomaar.
Beetje instinctief zeg maar, beetje op de intuïtie.
Is goed voor de inspiratie.
En er kwam maar weer eens een Dochter-figuurtje naar boven, what can I say, she's my life.
Die meisjes hier met die warrige haren, bolstaande jurkjes en Mary-Jane-schoentjes, dat zijn allemaal Dochters.
Een Dochterfiguurtje met een kaboutertje. Ze monsteren elkaar nieuwsgierig. Aandoenlijk.
Verrek dacht ik, toen ik hem in aan het kleuren was.
Die kabouter, dat is geen kabouter.
Dat is de baby.
Maar misschien moet u wel een beetje symbolisch aangelegd zijn om dat te snappen.

Category: default

07 06 09 - 16:58

Dochter, het kermiskind

'Gaan we nú dan naar de carrousel?'
Vroeg Dochter voor de tienduizendste keer.
Man en ik keken elkaar zuchtend aan. Wij houden niet van kermis.
Dochter wel. Ik denk dat ze in het ziekenhuis stiekem is verwisseld bij haar geboorte. Ergens over de wereld zwerft mijn echte kind, met een gouden naamplaat om haar nek, dag in dag uit verkoopt ze kaartjes in een glazen hokje voor de rups. Waar ze zelf niet in durft. Ze wordt uitgehoond door haar kermisfamilie, ze hoort er niet echt bij.
Goed.
Dochter stond dus te kwijlen voor de rups.
'Ik pas daar niet in,' zei Man.
En dat was echt, want Alexander deed net een ritje met Olivia, en die paste er al niet in.
'Ik kan dat niet,' zei ik, en ik wees naar mijn buik.
Toen offerde Susy zich maar op. 'Kom maar met mij mee,' zei ze tegen Dochter.
En Dochter wilde zó graag dat ze zelfs Susy naast zich tolereerde.
Ja, dat was wat.
Nou, en toen dacht ik, damn, ik ben in de stad. Daar was ik al minstens drie maanden niet meer geweest.
En ik moest dringend een broek. Want ik pas in geen enkele normale broek meer. Nee, ook niet met elastiekjes aan de knoop.
En ik ben dan wel een jurkenmeisje, die hangen me na al die weken zo onderhand ook wel de keel uit.
De enige fatsoenlijke positiewinkel was dicht en toen zette ik al mijn Prénatal-haat maar opzij en ging ik daar naar binnen.
En kocht ik een spijkerbroek. Die niet eens zo heel suf is. En zelfs een heel klein beetje flared.
Nou nou, toe maar.
En de winkeljuf vroeg hoe ik me voelde en hoeveel weken ik was.
En daarna keek ze een beetje hoofdschuddend naar mijn buik, die, ik zag het ook ineens, een puntbuik was geworden.
Ik was er zelf hogelijk verbaasd over.
Hoe dan ook.
Ik vroeg of ik mijn nieuwe spijkerbroek aan mocht houden en dat mocht want ik zag zo witjes.
En toen moest Dochter natuurlijk nog een plas.
Maar hee, ik heb een broek.
En ik heb een soort van gewinkeld.
Daar hang ik de vlag voor uit.
Ik denk dat ik het vanavond vier met een fiks glas Gaviscon.

Category: default

02 06 09 - 14:50

En spartelend ging zij ten onder in de aardbeienzee

Aardbeien zijn zowat de enige vruchten waar ik niet allergisch voor ben.
'Dus ik wil heel veel aardbeienplanten in de moestuin,' zei ik drie jaar geleden tegen Man.
Man keek bedenkelijk. Maar ik deed mijn vastbesloten blik. En toen kwamen er heel veel aardbeienplanten.
En u weet hoe dat gaat met aardbeienplanten. Dat fokt maar door.
Nu hebben we drie kilo aardbeien per dag.
's Ochtends een pluk en 's avonds een pluk.
Anders worden we verzwolgen door een gigantisch rood aardbeienlegioen.
We eten drie keer per week een aardbeienvlaai. En drie keer per dag een aardbeiensmoothy.
Correctie: een aardbeien-bessensmoothie, want de bessen zijn ook al op dreef.
Dochter vindt smoothy een moeilijk woord. Eerst noemde ze het smoky's.
Maar dat vond ik niet erg wenselijk. U weet wel, op school gaan ze dan raar kijken.
'Ik hou van smoky's,' uit de mond van een vierjarige.
Dus nu heten ze smaky's. Heel diplomatiek.
De aardbeienvlaai is een aanrader trouwens. Een kraker op feesten en partijen.
Een doordeweekse aardbeienvlaai maakt u met een vlaaienbodem van de bakker. Of misschien hebben de bovenrivierse bakkers dat niet. Dan neemt u er eentje uit de supermarkt, iets minder lekker, maar vooruit, daar bent u dan al aan gewend. Aardbeien erop en gelei erover, taartina van dokter Oetker doet het trucje uitstekend. Voor een zondagse vlaai bestrijkt u de vlaaienbodem eerst met au bain marie gesmolten chocola. Daarna toefjes slagroom erop, fertig. De vlaaienbodem kunt u trouwens ook erg makkelijk zelf maken, maar google dat zelf maar even.
Zo.
Foto's.