octaview

Category: default

31 08 09 - 19:47

Een opgepinkt vestje als boetedoening

Vandaag sorteerde ik Dochters oude babykleertjes.
Ik constateerde twee dingen waar ik een beetje van schrok.
Ten eerste hield ik, na rigoureuze selectie van rompertjes (alles met ondefinieerbare vlekken ging zonder pardon weg), maar twee rompers over in maat 56.
Dat is niet zoveel. Daar komt Frenske niet zover mee.
Ik zal het kind straks na de bevalling meteen een lading zakgeld moeten geven en naar de Hema moeten sturen.
Ten tweede concludeerde ik dat ik Dochter écht nogal veel in blauw heb gehuld, de eerste weken.
Eigenlijk dacht ik dat ik dat nogal aangedikt had, in de afgelopen jaren. Zo van leuk verhaal voor feesten en partijen.
'Haha, ja, ik was overtuigd dat ik een jongen kreeg en toen had ik het kamertje blauw geverfd en allemaal blauwe pakjes gekocht en toen was het dus een meisje en toen moest ze de eerste tijd in blauwe kleren liggen.'
Maar ik had het niet aangedikt, het was echt zo. Hele ladingen blauwe boxpakken en overslaghemdjes kwamen er uit de babydoos.
Ik voelde me eigenlijk met terugwerkende kracht schuldig.
Dat ik nu zo'n jongensmeisje heb, dat heb ik zelf gedaan. Eigen schuld. Komt door de overdosis blauw in de eerste levensfase.
Weet u wel hoe belangrijk die eerste levensfase is, mensen? Hoe een stempel dat drukt op een kind?
Dat ik nu een bomenklimmende, tafeldansende, gordijnenhangende, ik-donder-drie-keer-van-mijn-fiets-en-ik-lach-erom-tomboy heb, dat heb ik volledig aan mezelf te wijten.
Om het goed te maken vond ik dat ik dringend iets moest op-pinken.
Van een versleten rokje sloopte ik de gerimpelde ruitjesband en in mijn naaidoosje had ik nog een stel matchende applicatiekersjes liggen. Ik naaide alles zweterig op een uitverkoop-vestje van vijf euro.
'Kijk dan!' hield ik het Dochter blij voor, toen het af was.
Ik was er zelf namelijk tamelijk trots op. Ik bedoel: met de hand genaaid hè.
'Mja. Leuk,' vond Dochter. Plichtmatig.
En ze trok haar overall en klompen aan om in de wei te gaan spelen.

Category: default

29 08 09 - 14:32

Een klaar berghuttengordijn en een af kamertje

'Nooit meer. Ik doe het nóóit meer,' lispelde mijn moeder, gordijnhaken tussen haar lippen geklemd, bedolven onder de reusachtige lap berghuttengordijn.
'Ja, dat zei ik ook over de muurschildering,' grijnsde ik. 'En toch ben ik weer aan een nieuwe begonnen.'
En toen keek mijn moeder me nogal giftig aan.
Maar hoe dan ook. Het is af. En het hangt. En ik heb een blij kind. Die meteen haar poppenkastpoppen ging halen en door de raampjes een voorstelling ging geven.
Zo had ik het bedoeld. Een gordijn dat de fantasie prikkelt. Dat een veilig plekje maakt van het bed. En als je hem opzij schuift, het zitje tot een cosy huisje omtovert.
De uren die erin zitten zijn niet te tellen. En later zal ik lachen om de herinnering aan mezelf met dikke buik, vloekend en tierend over de lap stof kruipend om de reusachtige dennenbomen te knippen.
Of de rekenmachine van me af smijtend omdat ik de raampjes niet uitgeteld kreeg.
Voor nu volstaat de tevredenheid. Het is precies zo geworden als ik had gehoopt.
En oma T, bedankt woh.
Voor nu twee collages. De eerste van het gordijn, de tweede een over all view van Dochters kamertje.
Graag uw loftuitingen in de reactiebox.
Ik heb wel een stukske vlaai verdiend.

Category: default

27 08 09 - 15:17

Hoe geel is uw huis?

Toen ik baby was, had ik een kamertje met kanariegeel bloemenbehang.
'Heel zonnig,' vindt mijn moeder. 'En fris, en vrolijk.'
'Tamelijk lelijk,' zeg ik, met opgetrokken neus kijkend naar babyfoto's.
Ik denk dat ik in mijn early years wat te veel geel heb gehad want nu kan ik echt helemaal niks meer met die kleur.
Het verbaasde me dan ook ten zeerste dat ik in de kringloopwinkel naar een geel lampje werd toegezogen.
Ik snap nog niet helemaal waarom ik hem per se moest hebben. Misschien omdat hij maar 3,95 kostte. Ik zwicht nogal graag voor iets als iets goedkoop is.
Dat zit in de familie. Gewoon kopen omdat het goedkoop is. Je ziet de prijs en raakt een soort bedwelmd. Hoe lager de prijs, hoe erger de trance.
En dan thuis denken, als de mist is opgetrokken: allemachtig, wat lelijk. Waarom kocht ik dit?
Maar die gedachte heeft zich omtrent het lampje nog niet opgedrongen. Sterker nog: hoe meer ik er naar kijk, hoe leuker ik hem vind.
Amazing. Ondanks de geelheid.
En... ehm ondanks dat de stekker zo oud is dat hij niet in een hedendaags stopcontact past.
Tja, ik heb nog wat technische aspecten van het kringloopwinkelen niet geheel onder de knie.
Man mopperde alweer want die voelde de bui al hangen.
Goh, dacht ik vandaag, kijkend naar mijn fijne gele lampje, laat ik eens alle gele dingen in mijn interieur fotograferen.
Ja. Soms vraag ik mezelf ook af hoe ik bepaalde ideeën krijg, ja.
Maar goed, ik was dus zo klaar.
Toch begrijp ik het niet, mijn geel-aversie, als ik deze fotocollage eens bekijk.
Geel is toch best een leuke kleur. Zo lekker zonnig. Fris. Vrolijk.
Misschien nog wel wat voor het kamertje van Frenske.

Category: default

25 08 09 - 20:55

Marie doet niet aan babybinding

Het had me zo leuk geleken. Een hond die zichtbaar verbaasd naar mijn wirmelende buik zou zitten kijken. Die zijn kopje verwonderd scheef zou houden, de oren gespitst, bij het voelen van een schopje tegen zijn flank. Al een band vanuit de baarmoeder.
Maar Marie is zo'n hond niet. Marie gebruikt mijn dikke buik graag als kussen maar verschudt geen oor als de baby, nu al een kleine pestkop, een welgemikte trap tegen haar kop geeft. Marie snurkt gewoon door. Hooguit trekt ze met een poot, maar dat is dan meer een droomstuip denk ik.
Ach.
Verder is Marie de liefste. De aller, allerliefste.
Kijk dan.
Marie makes me smile.
Mijne magere derm die vanuit een heuveltje zand zo idioot hoog kan springen. En dan pardoes op haar gezicht landt.
Snuit vol modder.
Marie, marie, lalalalalalalaaaa.

Category: default

24 08 09 - 20:10

Voor vroeger en voor nu

'Toen ik klein was, toen speldde je altijd iets op mijn hemdje,' zeg ik tegen mijn moeder.
Mijn moeder knikt.
'Je noemde dat een medalie,' herinner ik me verder.
Een speldje met daaraan een kruisje en een Maria-medaille. Een metalen plaatje met een afbeelding van Maria met daaroverheen blauw glas.
Het mooiste dat ik als kind ooit zag. Zo blauw, zo glanzend en helder. En op de achterkant stond ons lief vrouwke met het kindeke Jezus in het metaal gestanst, een stralenkans om haar hoofd. Fascinerend.
Iedere ochtend was het hetzelfde ritueel. Bij het aankleden werd het veiligheidsspeldje van het oude hemd gehaald en voorzichtig op mijn schone, nog stijfgewassen hemdje gestoken.
Ik weet nog dat ik ooit vroeg waarom ze dat deed. Maar het antwoord kan ik me niet herinneren.
We staan op mijn oude meisjeskamer. Ik pak mijn sieradenkistje erbij en zet het op mijn witgelakte bureautje. We rommelen er samen in, onze wijsvingers zoeken rond in de wirwar van puberkettinkjes, oude ringen en oorbellen in de vorm van papegaaien.
De jaren tachtig hadden verboden moeten worden.
'Toen je baby was, speldde ik de medalie altijd op je sloopje, toen je nog in de wieg lag,' glimlacht mijn moeder. 'Pas later deed ik hem op je hemd.'
Grappig. Nieuwe informatie. Dat wist ik helemaal niet.
Ze vist een Maria-medaille uit een hoek van het sieradenkistje.
En ook een kruisje waar ooit emaille op gezeten moet hebben, maar dat is nu helemaal afgesleten.
Ik weet nog dat ome W, die geen echte oom was maar een vriend van mijn ouders, hem vond in ons ruwe tapijt. Wat een tamelijk mirakel was want ik had het hele kruisje nog nooit gezien.
Ik vind een ovalen metalen plaatje met Maria erop. Ik wist niet eens dat ik hem had.
Mijn moeder neemt hem in haar hand.
'Ik heb er vroeger als kind eens zo eentje ingeslikt, toen ik ruzie had met je tante,' grinnikt ze.
Ik neem de hele handel aan Maria-parafernalia mee naar beneden om er een foto van te nemen.
Misschien wel logmateriaal.
En leg daarna alles weer netjes terug in mijn sieradenkist.
Als ik naar huis wil gaan, bedenk ik me in een split second en schiet nog even naar boven.
Eén medalie haal ik uit het kistje.
En hang hem aan mijn mooie zilveren armband.
Een beetje voor vroeger.
En een beetje voor nu.

Category: default

20 08 09 - 12:20

Roze of blauwe ruiten? (Of hoe men een kast opsmukt)

'Het kan plaatselijk wel 35 graden worden!' riep de weerman gisteren extatisch uit.
'Ja, en ik gok dat het die 35 graden niet in effing Groningen wordt,' mopperde ik, zwetend vanachter mijn dikke puilbuik.
Want als het om weer gaat, hebben wij altijd de jackpot, hier in het Zuiden.
En dus gedraag ik me een beetje als een vampier vandaag. Bij iedere straal zon die ik zie krimp ik ineen, mijn armen voor mijn gezicht geslagen.
Hoe dan ook. Hoe dan ook.
In de schaduw kan ik nog zo'n beetje rondhobbelen en pruts ik wat aan de kast voor Dochters nieuwe kamer.
Nou ja. Man doet het verfwerk, ik loop voornamelijk in de weg, eigenlijk.
Ik twijfel over de binnenkant van de lades.
Kijk. Ik hou eigenlijk niet zo van die opgeknapte oude kasten met motiefjes op de deuren. Mooie kast, leuke kleur en dan een Pipbehangetje op het raamwerk van de deurtjes gesmeerd. Vind ik truttig en popperig, sorry.
En allemachtig, wat moet ik me inhouden om niet nog meer dingen op te sommen die ik niet mooi vind op een kinderkamer.
Nee!
Shut up!
Ik doe het niet!
Anyway. Aan de binnenkant vind ik het wel weer mogen, een motiefje. Nou ja, eigenlijk alleen iets ouderwetsigs, iets fifties als ruitjes of bloemetjes. Zo'n fijn verrassings-effect geeft dat. Doe je de sokkenla open, zie je ineens zo'n fijn boerenruitje. Ach, daar kan ik echt iedere keer weer blij van worden hè.
Maar ik heb twee opties: blauwe ruiten en roze ruiten. En door de zwangerschap ben ik zo besluiteloos wie noch nie dus ik kan niet kiezen.
Dus, ik had zo bedacht, u zit daar toch maar aan de andere kant van het schermpje een beetje zweterig te staren, als u me nu eens helpt.
Doe ik roze of blauwe ruiten?
Graag een beetje eenduidigheid in uw antwoorden alsteblieft en houd er rekening mee dat ik toch uiteindelijk mijn eigen zin doordrijf.

Category: default

17 08 09 - 16:44

Brandnetels, mijn stijlgoeroe en schapengordijnen

Het is vakantie. Zo'n vakantie dat je 's avonds aan elkaar vraagt welke dag het eigenlijk is. Zo'n vakantie dat je 's ochtends om elf uur ontbijt en om twaalf uur alweer gaat lunchen. Man zit op een tuinstoel en als ik opsta om iets binnen te halen zegt hij, ogen dicht, arm uitgestrekt naar mij, Blijf nu even zitten, liefje.
Er heerst stilte en rust in onze hermitage.
Man plukte brandnetels met Dochter om ze te drogen. Zodat we straks zelf brandnetelthee kunnen maken.
Brandnetelthee is de enige thee die ik drink. Gelukkig drink ik geen rooibosthee, want waar vindt een mens in vredesnaam een rooibos om zelf te drogen? Sterker nog: wat ís een rooibos?
Goed.
Dus nu hangt naast de kroedwis heel boerenfarmig een bosje brandnetels tegen de muur.

Verder verven we in een tergend tempo Dochters nieuwe oude kast.
Dat moest wel, want het ding was aan alle kanten opgelapt. Overal stukken en gaten en houtwormknagerij. Daar moest een laagje der liefde overheen.
We kozen de kleur Eucalyptus van Painting the past-verf. Verf op krijtbasis is dat. Heel ingewikkeld en eco en natuurlijk.
Tipje van mijn stijlgoeroe J. Die staat altijd paraat in tijden van dramatische stijlcrisis. Dan hoef ik maar te sms-en.
'Darling J, waar haal ik verf in een ouderwetse, minimalistische, non-couleur Scandinavië-look?'
Ja, mijn sms-jes blinken altijd uit in duidelijkheid.
Gelukkig heeft stijlgoeroe J maar een paar woorden nodig.
En dan stuurt ze me naar een of ander homofiel zaakje met dure tapijten en wapperende meneertjes die U tegen me zeggen en mijn stoel aanschuiven.
Ja, dat is nog eens wat anders dan de Praxis.
Oh ja, en we wasten en passant ook nog even Dochters gordijnen. Op de hand, tegen het uitlopen van de kleuren. Nog net niet met een wasbord maar wel met azijn.
Oma naaide ze vijf jaar geleden toen ik zwanger was van Dochter. Voor op haar toenmalige babykamer.
Op haar nieuwe kamer passen ze weer. Er staan schapen op geappliceerd.
Dat was nog eens een vooruitziende blik hè.
Vijf jaar geleden.
Allemachtig, vijf jaar.

Category: default

15 08 09 - 20:21

Geen goeie zin en hoe een kroedwis daar korte metten mee maakt

Vandaag is het Maria Hemelvaart.
En nee, ik weet ook niet wat u met die kennis moet, maar hee, u wilt een nieuw logje en ik kan niks opwekkenders verzinnen dan dit.
Ja, ik heb ook wel eens minder goede dagen, mensen, ja.
Gene goeie zin.

Met Maria Hemelvaart maken de mensen hier nog wel eens een Kroedwösj/ Kroedwis, de spellingen lopen nogal wat door elkaar. Een Kroedwis is een bosje van inheemse kruiden en planten en zo'n bosseltje wordt al sinds mensenheugenis gemaakt. Eigenlijk is het een heidens gebruik, het is een dankoffer aan de goden. Het ceremonieel herinnert aan het brandoffer voor de dondergod Donar of Thor. Maar er is ook een ander verhaal dat vertelt over de apostelen die bij het graf van Maria geen lichaam maar bloemen en geurende kruiden aantroffen.
Nouja, beter een fleurig bosje bloemen dan een ontbindend lijk, denk ik dan maar.
Hoe dan ook is het gebruik op een gegeven moment gekerstend door de Katholieke kerk.
Ja, bij die vieze papen kan ook maar zomaar alles hè.
Op Maria Hemelvaart vond en vindt de zegening van de Kroedwis plaats.
En nadat de Kroedwis zo'n beetje begon te verpieteren werd hij in de stal gehangen, of op zolder.
Zo beschermde hij tegen onheil.

Wat stoppen we in een Kroedwis?
Twee van deze onheil afwerende planten:
Koninginnekruid, Wilde Marjolein, Koningskaars, Sint Janskruid, Wilgenroosje of Klaproos.
Twee van deze helende planten:
Valeriaan, Duizendblad, Boerenwormkruid, Kamille, Tormentil, Bijvoet of Absint-Alsem.
Broodgranen, de korenaren van:
Terf en Rogge.
En het groene blad van een walnoot.

Zo, nu moet u me even excuseren, ik ga nog even snel een kroedwisje maken.
En weet u wat ik dan doe? Dan trek ik er thee van. Want 'ne pastoor zal ik vandaag niet meer vinden.
Thee lijkt me zalig.
En dan krijg ik vast wat betere zin.
't Zal vast niet erg zijn dat ik in onze wei geen walnootblad kan vinden.
Of Terf.
Daar gaan we dan maar vanuit hee.

Category: default

06 08 09 - 15:42

De Imelda Marcos-baby

Als de baby een meisje is, noemen we haar Imelda.
En als het een jongetje is, gaat hij Marcos heten.

'Heb je nu je zwanger bent niet dat je rare dingen wil eten?' vragen veel mensen.
Nee. Het valt hard mee dit keer. Waar ik bij Dochter anderhalve liter appelsap per dag (per dag!) móest drinken, daar ben ik tot nu toe zeer beschaafd bezig. Drop, ja, dat vind ik nu extra lekker. En chocola. Maar dat kon ik altijd al best weg metselen.
De enige echt rare tic die ik nu heb is dat ik schoenen moet kopen.
Of ze nu voor mezelf zijn of voor Dochter of voor de baby, ik hamster schoenen.
Dochter vindt het geen enkel probleem. Die troggelt me nu zonder veel issues een stel lelijke, Duitse waterschoenen af. En voor mezelf koop ik zonder wroeging twee paar blauwe schoenen tegelijkertijd.
En voor de baby dook ik al in de kist met babykleertjes, op zoek naar wat ik nog aan schoeisel heb liggen uit Dochters babyjaren. De hydrofielluiers en badcapes kwak ik gerust in het zolderstof, de eerste slofjes vis ik er behoedzaam uit. Ach, kijk! Nog gebreid door wijlen Man's oma. Zo zoet! En omdat gebreide slofsokjes echt niet, echt niet genoeg zijn voor mijn kouwelijke mid-winterbaby'tje, zoek ik avond na avond op degelijke slofjes-sites. Het kind zou eens koude voeten krijgen straks. Het liefst heb ik van die lekkere eco-schoentjes. Zoals deze van www.toffesloffe.nl. Oh man, dan loopt me het water in de mond hè, bij zo'n site. Dan wil ik wel alles kopen. En ze zijn ook nog eens hartstikke verantwoord daar bij Toffesloffe want van ieder verkocht schoentje gaat 5% van de verkoopprijs naar een goed doel.
Ja, dan is het gebeurd hè. Dan ben ik om. Heb je me.
Dan grijp ik mijn bankpas en toets ik blind mijn gegevens in. Een roes is het.
Om even later, als ik weer bijgekomen ben, Man op de hoogte te stellen van mijn laatste aankoop.
'Slofjes. Ja leuk,' zegt Man dan. Plichtmatig.
Want hij wordt niet warm of koud van een schoen. Het is een man, for heaven's sake, wat dénk ik nou?
'Maar wat nou als...' aarzelt hij.
Ik trommel met mijn vingers op tafel.
'Wat nou als Frenske, net als Dochter, ook al door de tuin rent met tien maanden? Wat moet hij dan met slofjes?'
Het blijft eventjes stil.
'Dan mag ik dan lekker nóg meer schoenen kopen,' antwoord ik.
Grijnzend.

Category: default

05 08 09 - 13:56

Voorbereidingen en sinaasappels

We treffen steeds meer voorbereidingen voor de komst van ons baby'tje.
Zo bestelde ik laatst ontzettend schattige vilten schoentjes, Papoutsi's. Helemaal uit Duitsland moesten ze komen, en dat hebben ze tegenwoordig denk ik wat verder weg gelegd want het duurde wel drie weken eer ze in de brievenbus lagen. Vandaag dus.
'Ach, wat sjáttig!' kirde Dochter, en ze haalde ze voorzichtig uit het envelopje.
Echt Limburgs praten vertikt ze, maar ze wil mij nog wel eens papegaaien. Sjáttig dus.
En hee, als ik dan zulke schoentjes in mijn handen heb, dan lijken achttien weken nog zo lang. Dan wil ik het liefst vandaag nog ons Frenske in de armen houden en Papoutsi's aan de minivoetjes frummelen.
Gisternavond takelde Man alle kastdelen van de babykamerkast uit de kelder.
We kochten de kast in delen bij een vieze oude mens en wonder boven wonder paste alles. Er miste maar één plankje. Daar vond Man snel een oplossing voor.
Inmiddels is hij behandeld tegen de houtworm en misschien kan hij vandaag al in de grondverf.
Dat vindt mijn nesteldrang fijn.
Vanochtend stond een bezoekje aan de gynaecoloog met zijn wonderbaarlijke echomachien op het programma. Baby lag er lekker bij en gaapte uitgebreid, zich niet bewust van toeschouwers aan de andere kant van de buikwand. Een klein tongetje was zichtbaar in de wijd opengesperde babymond.
Na alle echo's en bloeddruktoestanden kwam de Mexicaanse griep aan de orde. Ik had tot nu toe vertikt me er zorgen over te maken, maar de berichtgeving in de media dwong me om er toch naar te informeren.
Waar ik een bagatelliserende reactie had verwacht van mijn jolige Dokter B, daar ging het gesprek tamelijk snel van lacherig naar serieus.
Dokter B raadde me stellig aan om groepen mensen te vermijden en contact met zieken te voorkomen. Het is niet verstandig om als zwangere deze griep op te lopen, zwangeren lopen veel risico's op ernstige complicaties, te meer omdat de beschikbare virusremmers nog niet zijn getest en nu (nog) niet zomaar worden voorgeschreven.
'Maak je je ongerust?' vroeg ik aan mijn Man, toen we weer buiten stonden, knipperend tegen de felle zon.
'Mwah,' schokschouderde hij. Stoer wel.
Ik keek omhoog. Zijn bruine haar wapperde in een windvlaag, zijn donkerblauwe shirt liet zijn felblauwe ogen extra oplichten. Om zijn mond hing een zweempje verbetenheid.
Bij thuiskomst perste hij acuut zes sinaasappels voor me uit en maakte een broodje gezond.
Mijn lieverd.

Category: default

03 08 09 - 17:34

Eerste vakantiedag-idylle

Ik ga u maar weer eens de ogen uitsteken met mijn idyllische bestaan. Excuses maar vast voor de watertandend fijne foto's.
Ik kan het ook niet helpen, ik woon nu eenmaal op het mooiste plekje van de wereld.
Wij vieren vandaag onze eerste officiële vakantiedag.
Eerst picknickten we aan een stil Duits meertje. Er waren een rieten mand en een geruite doek involved. We waren de enigen in de wijde omtrek, we zouden er bijna van gaan fluisteren. Ik denk dat niemand dit meertje ooit ontdekt heeft. En wij houden voortaan ook onze monden toe. Vanaf nu is dit óns meertje.
Daarna sliep ik een poos, mijn handen op mijn buik.
Dochter staarde dromerig naar de bolling onder mijn shirt.
'Voelde je nu een schopje?' vroeg ze plotseling.
Verward keek ik haar aan.
Hè, ja! Ik had inderdaad net een schopje gevoeld.
Al vanaf week twaalf voel ik ons Frenske goed bewegen, maar nu zijn de trapjes dus ook van buitenaf goed zichtbaar.
Weer daarna deed ik een rondje tuin en wei. Ik plukte de eerste rijpe pompoen, kan niet wachten om er iets lekkers mee te gaan bakken. Dit jaar gooiden we de pompoenen en courgetten vrij achteloos op de composthoop achter de stal. Daar waar we het gemaaide gras en tuinafval storten. Nog nooit hadden we zo'n tierige opbrengst, en nog nooit overwoekerden de grove pompoenenbladeren zo prachtig de kippenren. Een schaduwrijk bladerdak waar de zon vlekkerig doorheen schijnt.
Ik checkte de tomaten, onze eerste en enige sterappel en tutte met Zökske.
Marie in mijn kielzog.
Ja, ik woon nu eenmaal op het mooiste plekje van deze wereld.
Maar u mag gerust eens langskomen hoor.