octaview

Category: default

29 09 09 - 12:15

De invasie van de Rode Kapjes

Ik weet niet hoe zeer ik me ga schrikken als ik straks, volgend voorjaar of zo, weer wakker word uit mijn zwangerschapsroes, maar ik gok dat het gaat vallen in de categorie Te Pletter. Of Een Hoedje. Of Het Apelazerus.
Dan kijk ik eens om me heen en zie ik ineens overal vaasjes staan met de meest truttige boeketjes. Dan zie ik, als donderslag bij heldere hemel, ineens dat mijn baby een oranje smurfenpakje aanheeft en dat dat echt niet kan. Dan zie ik dat ik Dochter in vreemde Ciske De rat-outfits heb laten lopen, inclusief bretelsjes. Dan zie ik dat ik hier maandenlang recepten voor brood en vlaai heb neergeschreven.
Ja, nu registreer ik de vreemde blikken, de subtiele hints, ja, de onverholen afschuw wel, maar ik blijf er ondertussen zeer stellig bij dat oranje smurfenpakjes heel koddig zijn voor baby'tjes. En dat u allemaal dringend moet vlaaien bakken.
Op dit moment vind ik ook zeer beslist dat u kaboutertjes moet gaan naaien. Nu ja, naaien is een groot woord.
Men neme een lapje vilt en wat wol. Andere vulstof mag ook, hee, ik ben niet zo bijbelvast. Ik gebruikte gewoon kussenvulling, voldeed prima. Al heb ik nog wel even overwogen om Zökske te lijf te gaan met een keukenschaar.
Knip het vilt zoals het patroontje (dubbel dus, met een vouw aan de rechterkant, daar moest ik persoonlijk even over nadenken) en naai de bovenkant van het mutsje dicht. Doe de vulling erin en rijg een draad door de hals. Goed aantrekken en knopen. De vulling van onderen recht afknippen.
Uiteindelijk zijn mijn kaboutertjes meer een soort roodkapjes geworden. Dat vind ik zelf ook vreemd. Roodkapje lijkt een terugkerend thema te zijn, deze zwangerschap.
Ben eens benieuwd wat dat gaat betekenen straks. Of Frenske met een rood hoedje op ter wereld komt.
Hm, daar krijg ik wel een enigszins smerige visualisatie bij.

Anyway, ik knipte en naaide de ganse middag en toen zat ik dus met een heel leger aan uitdrukkingsloze roodkapjes. Wat te doen?
Wel, kijk aan, mijn creativiteit laat me nooit in de steek. Ik pakte een zaag, bewoog mijn lichaam richting het onontgonnen oerwoud achter de wei, en zaagde een mooie tak af. Daar knoopte ik alle roodkapjes aan op en hing er wat bloemetjes tussen. Fertig.
Ik vind het mooi.
Vooralsnog.
Eens kijken wat ik er volgend voorjaar van vind.

Category: default

28 09 09 - 09:57

Van feesten en fuifjes en Sint Michaël

Dochter zit op een schooltje dat aaneenhangt van feestjes en fuifjes. Heel fijn, houdt die blagen van de straat hè.
Zo schreef ik al eens over het Pinksterfeest en over Sint Jan en over hoe u me kunt opdweilen na zo'n festiviteiten. Nee, niet van de stress, van de emóties, lieve lezerkens, van de emoties.
Al die mooie, zoete kindekes, met bloemenkransen en duifjes die losgelaten worden en nog veel meer pittoresks.
Nu is er morgen Sint Michaëlsfeest. Dat is ieder jaar op 29 september. En alleen al van het verhaal erachter ga ik zumpen.
Het feest heeft te maken met de herfstzonnewende. De natuur sterft af, de zon trekt weg. Maar niet zonder een kiem voor nieuw leven achter te laten in de zaden en vruchten die we in deze tijd oogsten. Waar we in de zomer naar buiten leefden, moeten we in deze tijd terug naar binnen. Ons terugtrekken in onze geest, onze vergankelijkheid beleven, en de draak in onszelf onderkennen en overwinnen. Waar we in de lente en zomer genoten van de lichte, levenschenkende zomerzon, daar moeten we nu af kunnen dalen in de winterkou, die niet alleen buiten heerst maar ook in onszelf. Op onze weg naar binnen moeten we moeilijkheden niet uit de weg gaan, maar juist tegemoet treden en verslaan.
Het is ook het feest dat samen met het Sint Maartenfeest en Sinterklaas de kinderen klaar maakt voor Kerst. Met Sint Michaël oogsten we, met Sint Maarten delen we, Met Sinterklaas geven we.
Maar met Kerstmis mogen we ontvangen.
Och, ik zou er nog zoveel meer over kunnen schrijven. Voor wie het werkelijk interesseert, kijkt u hier maar even: KLIK.
En ach, de kindjes hebben nog geen weet van draken in onszelf, gelukkig niet zeg. Zij plukken appeltjes in de bedauwde boomgaard en het appelvrouwtje komt op bezoek. Dochter verheugt zich ongans.
Om alvast een beetje feest in huis te maken bakten we gisteren samen een Michaëlsbrood. Dat is met honing gezoet brood met een zwaard als symbool.
Nu ja, samen. Na het kneden hield het schatje het voor gezien en ging ze spelen. Zat ik daar te hannesen.

Ingrediënten: we gebruikten een mengsel van volkorenmeel en bloem (1:3), bakpoeder, 2,5 dl melk, 2 eetlepels honing, 50 gram boter, halve eetlepel zout, 1 ei. Alles bij elkaar gooien, kneden, deeg inpakken en even laten rusten. Rol het deeg tot een platte, ronde schijf en modelleer er opstaande randen aan. Van wat achtergehouden deeg rol je drie strengen, aan de ene kant dun, aan de andere kant dik. Vlechten tot een zwaard. Bestrijken met ei. 15 minuten bakken op 250 graden, dan nog 10 minuten op 200 graden.

Voilà. Ik kon nog net een foto maken. Na een uur was het al ding al verzwolgen.

Category: default

25 09 09 - 13:02

Zo ziet dat er dus uit, zo'n buik van 29 weken en 5 dagen

Category: default

24 09 09 - 10:23

Zwangere toestanden

Hallo! Ja, ik ben er nog!
Excuses, excuses, ik zit hier maar zo'n beetje in mijn zwangerschapscocon en zou u, daar aan de andere kant van het schermpje, bijna helemaal vergeten.
Zwanger zijn valt soms niet mee mensen. Ik zit hier maar zo'n beetje aan te knoeien en te tobben met levenszaken als het bijwerken van de foto-albums, neem ik een boterham met honing of toch met pindakaas en de kwestie welke Blije Doos er nog opgehaald moet worden.
Soms komt er een goeie ziel langs die me uit mijn wolk probeert te halen. Stijlgoeroe J bijvoorbeeld.
'We gaan met de kinders naar de movie,' besloot ze, zeer daadkrachtig.
Ik knikte goedmoedig omlaag vanuit mijn hemelse babycontreien. En liet me gewillig vervoeren naar de nieuwste bioscoop van de stad.
En viel prompt in slaap gedurende de ultiem saaie, roze glitteravonturen van Prinses Lillifee.
Gaap.

Verder vind ik babykleertjes ineens the most important thing of the world. Wat nou klimaatverandering! Niks! De vraag waar ik een wollen babysalopetje kan kopen, dáár gaat het om.
'Een wollen broekje? Voor een baby?' gruwt mijn moeder, als ik haar een dottig plaatje laat zien op internet, 'dat is misdadig!'
Maar ik heb bedacht dat ik een fifties-baby ga krijgen, dus dan moet hij een wollen broekje.

En dan. De keuzes waar je voor komt te staan hè, als je zwanger bent. Doe ik een muurschildering of neem ik toch maar behang?
Ik deed een muurschildering. Man mopperde. Ik schilderde stug door mijn harde buiken heen.
Maar nu het ding erop staat wil ik eigenlijk toch liever behang.
'En wie gaat dat erop plakken?' informeerde Man tamelijk geïrriteerd.
'Ik had zo gedacht ehm, jij,' zei ik, met een stalen glimlach.

De buik. Wat een feest. Ik ben zo trots. Want hij is mooi, ja nog steeds. Een kittig buikje recht van voren. En dus zit ik de hele dag vreselijk irritant mijn buik te aaien. En in de spiegel te staren. Ja hoor eens, mag ik ook even ja. De vorige zwangerschap was ik by now een mammoet, laat me even genieten.
Alleen, je hebt soms van die dagen dat je denkt: bwoooh. En: Hallelujah.
Dan is dat pronte buikje ineens een gevaarte wie noch nie. Niks mee aan te vangen, geen jurkje dat nog knap staat, en je kunt bijna niet meer ademhalen van de strakheid.

Maar alles bij elkaar is het fijn hoor. En zit ik lekker op mijn wolkje. En droom ik van straks, als ons pupke daar zoet in het familiewiegje ligt te smakken.
Knappe jongen die me daarvan af krijgt, de komende tien weken.

Category: default

19 09 09 - 14:59

Een nazomerzaterdag

Man werkt in ons moeshofke en Dochter helpt.
Wel een beetje de verkeerde kant op, maar á là. Ze zoekt namelijk een schat. En die zit nogal diep blijkbaar.
De hennen kijken verlekkerd toe, want iedere pier die ze bij haar graaftocht tegen komt, wordt achteloos uit de grond gepeuterd en naar de gretige snaveltjes gegooid.
Ik zit erbij, op een stoel, benen leunend op Dochters kruiwagentje. Zo heel af en toe sta ik op om de uitgebloeide broccoli aan Zökske en Trui te geven, of om een sjerrende kip uit de aardbeienplanten te jagen.
Tevreden.
Tevreden is het woord.
'Hoor je dat harde getik? Dat is het sluiten van de hartklepjes,' zei Dokter B, de gynaecoloog, gister, terwijl hij de doptone over mijn buik liet glijden.
Er was inderdaad een luide tik hoorbaar tussen het doffe bonzen van baby's hartje door.
'Zijn die van plastic dan?' grinnikte ik.
En daar moest hij nogal om lachen.
Het gaat goed met ons kindje. Wel ietsjes voor op het groeischema, 'maar,' zo stelde Dokter B me gerust: 'er is geen reden om aan te nemen dat je weer een negenponder gaat baren.'
Ik sloeg mijn handen ineen en mijn ogen op. De hemel zij geprezen.
'En hoe gaat het met de moeder?' vroeg Dokter B, terwijl hij opkeek van het dossier, recht in mijn ogen.
'Beter,' zuchtte ik.
Want ja. Dankzij de ganse pillenfabriek die tegenwoordig in mijn keukenkastje is gevestigd, gaat het eindelijk béter.
Naast de anti-misselijkheidspillen, die zijn here to stay, hebben we daar de ijzerpillen, de pyridoxine en de maagzuurremmers.
'Mooi,' zei Dokter B. Er klonk een vleugje opgetogenheid door in zijn stem.
Hoe vaak had hij zich al in zijn grijze haren gekrabd omdat hij zich geen raad wist met me.
En hij schreef enthousiast een stel stevige herhaalrecepten voor.
Dus ja.
Tevreden.
Tevreden is het woord.
Op deze nazomerzaterdag in ons moeshofke.

Category: default

17 09 09 - 12:31

Van een autistische tanker die graag shirtjes mag drukken

Weet u wat het probleem met mij een beetje is?
Ik vind heel veel dingen heel leuk. Maar altijd maar heel kort. Nee, maar echt heel kort. Ik bedoel dan van hobby's en werk en wat ik interessant vind.
Zodra ik het kunstje onder de knie heb, vind ik er niks meer aan en fladder ik door naar een volgend metier.
Als u een psychiater op me af zou sturen, zou hij binnen een mum (een mum? Een múm?) van tijd een hele rits aan diagnoses kunnen stellen omtrent mij.
Een disorder op het gebied van de attention, een lichte vorm van ADHD of iets dergelijk dus, vanwege de korte tijdsspanne dat ik me maar op iets kan focussen. Iets autistisch omdat ik áls ik ergens voor ga, ik ook met oogkleppen op en rücksichtslos doorstorm als een tanker. Een autoriteitsprobleem. En geen kleintje. En nog zowat van die dingen.
De enige zaken die al een aantal jaren onbederflijk mijn aandacht hebben zijn de Neerlandistiek, kunst en logjes typen. Maar dan die laatste alleen omdat er geen plafond aan zit.
Ik kan wel zeggen dat ze tot de lucky few behoren. Want voor de rest is het erbarmelijk.
Zo vind ik mijn vak als communicatie-adviseur het einde, en zo ben ik er mee gestopt omdat ik me stierlijk verveel.
Zo doe ik niks liever dan artikelen schrijven, zo besluit ik dat ik dat nooit meer doe omdat ik steeds hetzelfde trucje moet herhalen.
Zo schilder ik een heel servies aan kopjes en schoteltjes vol, zo vind ik dat oerdom werk.
Maar nu heb ik iets nieuws. Iets uitdagends. Iets waarvan ik nu denk dat ik dit de rest van mijn leven ga doen.
Shirtjes bedrukken. De appeltjesromper opende de sluizen van de creatieve bedrukbron.
Ik vind mezelf er ook tamelijk briljant in. En ik denk tegenwoordig niet meer in illustraties van enkele lijnen maar in uit te stansen sjablonen. En ben 's avonds laat nog met de strijkbout in de weer om het zaakje te fixeren.
Ja, en als ik een strijkbout ter hand neem, dan is het erg.
De tanker is back in town.
Het zal wel niet voor lang zijn.
Wat u.

Category: default

16 09 09 - 09:43

Word ook een Limburger: bak een vlaai!

Vandaag gaan we een vlaai bakken. Een echte traditionele, Limburgse vlaai. Want ik denk dat u wel honger heeft gekregen van al mijn geschrijf over vlaaien.
Ik heb gekozen voor een van de meest ouderwetse en redelijk simpele vlaaien: de kersenvlaai. Het recept komt uit onze vlaaienbijbel; Vlaaien van Wil en Netty Engelen-Geurts. Onmisbaar in ieder goed Limburgs huishouden.
We zetten eerst alles klaar wat we nodig hebben.
400 gram bloem, 20 gram gist (ik gebruikte gewoon een zakje bakpoeder), 1 ei, 50 gram boter, 30 gram suiker, 1,6 dl melk, zout, 1 tot 1,5 liter kersen uit blik of weck, aardappelmeel, paneermeel, grove suikertjes, een vlaaivorm en voor de makkelijk: een latjes-apparaat. (Te koop bij de betere kookwinkel, maar zelf latjes maken kan ook hoor.)

Neem een kom en doe daar de bloem, bakpoeder, boter, suiker, ei en zout in. Kneden en even laten staan.
Laat de (ontpitte) kersen uitlekken. Neem een paar lepels koud sap en maak het aan met aardappelmeel. Ik doe dat altijd op de gok, maar voor een beetje richting zeggen Wil en Netty: gebruik per dl sap 6 gram aardappelmeel. Rest van het sap laten koken en het aangemaakte aardappelmeel erin gieten. Mengsel doorkoken en kersen erbij roeren. Oh ja, ik doe er stiekem altijd nog een lepel extra suiker in. Laat afkoelen.

2/3 van het deeg uitrollen (tip: het is plakkerig deeg, ik rol het altijd met een stuk bakpapier erop) en ingevette vlaaienvorm bekleden. Prik de bodem in met een vork en bestrooi hem met paneermeel (echt doen, dat neemt het sap van de kersen op) en de kersenprut erover verdelen.

Maak latjes en leg ze over de vlaai. Bestrijk de latjes met ei en gooi er grove suikers over (ook verkrijgbaar in de betere kookwinkel). Laat de vlaai even staan. Dan bakken in de oven op 220 graden. Een half uur of zelfs iets korter.
En ja, zo'n eigengemaakte vlaai ziet er altijd een stukje eh... verfomfaaider uit dan die van de bakker. Dat latjes-apparaat is nog best ingewikkeld zullen we maar zeggen.
Maar hij smaakt voortreffelijk.
Ach, dit is toch alles wat 'ne mens nodig heeft.

Category: default

15 09 09 - 11:56

Op bedevaart

Man's oude oma van 96 wilde graag nog één keer in haar broze leven op bedevaart naar het Gerardusklooster in Wittem.
Man's oma woont in Apeldoorn, Wittem ligt nogal wijd weg, diep in het Zuid-Limburgse heuvelland. Ik geef het u te doen. Trek daar maar een uurtje of drie voor uit. Enkele reis. Naar Neêrlands donkere koloniën.
Maar, hoe dan ook, de reis werd geregeld, en aangezien Wittem voor ons maar drie kwartiertjes rijden is, gingen we mee. Dus daar zaten we dan. Pontificaal in de mis van elf uur.
'Schiet nou ohop,' had ik die ochtend al meerdere keren tegen Man gezegd. 'Schiet nou op, we moeten gaan, straks is de kerk vol.'
Waarop Man me smalend had aangekeken en tot drie keer toe had geantwoord: 'Vol? Welke kerk zit er nou nog vol tegenwoordig?'
Waarop ik dan weer giftig zei: 'Déze kerk. Mensen schijnen er voor uit Apeldoorn te komen, heb ik gehoord.'
Goed. De kerk zat dus nokkievol. Wie zegt er ook weer dat het niet goed gaat met de Katholieke kerk? Nou, die moet eens op zondagmorgen naar Wittem. Afgeladen. Dikke rijen achterin die moesten staan. En wij zaten tegen elkaar aangeplakt op de laatste rang. Gezellig.
Maar ach, voorin, op de eerste rang, zat oma, zichtbaar te genieten. Met gespitste oren en vlugge oogjes.
Er was een moderne pastoor.
'Ik was vorige week ziek,' deelde hij luchtig mede. Hij hoestte eens lekker nat in zijn handpalm en vertelde een verhaal over Jezus.
'Die hostie dalijk hoef ik niet,' riep ik net iets te hard en met een vertrokken gezicht tegen Man.
'Ja maar Jezus is toch dood?' galmde Dochter door de kerk.
Man deed of hij niet bij ons hoorde en Dochter kreeg een prehistorische, zacht geworden Anta-Flu uit de oude-mannen-broekzak van de bejaarde naast haar.
En toen begon het koor te zingen. En oma's vers ingedraaide krullen deinden mee op de uithalen van Donna Nobis Pacem.
En natuurlijk ging ik wel de communie. En Dochter ging mee, mijn hand op haar blonde vlechtjes, en kreeg een liefdevol kruisje op haar voorhoofd van de moderne hoestpastoor.
Na afloop van de mis staken we een kaarsje aan in de kapel.
Dochter deed een levensgevaarlijke act met de aansteek-lont en ik leerde haar een kruisje maken. In de naam van de vader, de zoon en de heilige geest.
Ik keek in het vlammetje en dacht aan iedereen die me dierbaar is.
Aan Dochter, het kindje in mijn buik en ons eerste kindje dat niet mocht blijven.
Voor het eerst had ik het gevoel dat in het midden sta, in plaats van dat ik te ver was doorgelopen. Zo is het goed. Zo moest het zijn. Zo is het bedoeld.
Met een warme traan op mijn wang liepen we naar buiten.
Waar ik me vervolgens volledig en ekster-like liet gaan in het opgepropte, volgestapelde, glimmerige en uitpuilende relikwieënwinkeltje.
En ik het allerliefste wiegenkruisje kocht dat ik ooit zag.
Voor Frenske.

Category: default

12 09 09 - 11:54

De drie grote obsessies van de familie W

In mijn familie zijn er drie Grote Obsessies die ons leven beheersen.
Eenieder die bloed in zich draagt van de tak W, heeft deze obsessies tot passie verheven.
Ten eerste is er de obsessie Haar.
Haar moet veel zijn, haar moet dik staan en we hebben een groot arsenaal aan woorden voor haar van slechte kwaliteit.
Man werd in onze familie hartelijk verwelkomd met de legendarische woorden van oma: 'Det is 'ne gooie jong, dea heet 'ne gooie kop hoar.' (Dat is een goeie jongen, hij heeft mooi haar.)
Allicht heeft Man een gooie kop hoar, daar had ik hem op uitgezocht. Ik plant mij slechts voort met iemand die minimaal een vergelijkbare haarkwaliteit heeft als ik. Ik hou de lijn graag zuiver.
Mensen met dun, piezelig haar komen in onze kringen niet voor. Wij matchen daar niet mee. Dat zijn mensen met vlüüg (dun haar waar je doorheen kijkt), pemele (slierthaar), sjpoes (pluizig, springerig, kroezend haar), sjtreu (stro) of coupe Sint Joep (niks van te maken, naar een gesticht in de buurt).
Ten tweede is daar de obsessie gewicht.
Nee, dat zeg ik verkeerd, niet gewicht, dat interesseert ons niet veel, slechts weinigen in de familie W bezitten een weegschaal, het is meer De lijn. Het figuur. Het totaalplaatje.
Willekeurig wie, oma, mijn tante, ja, ik doe er ook aan mee, je tegenkomt, als eerste wordt je op een armlengte afstand neergezet en met één oog dichtgeknepen bekeken.
'Je armen zijn wat voller geworden maar je taille slanker,' zegt mijn tante dan met kritische blik tegen mij.
'Ben je afgeslankt?' vraagt oma standaard aan mijn Zuster en haar maatje 34.
Die daarop altijd nogal giftig drie stukken vlaai naar binnen gaat zitten duwen.
'Je hebt een dikkere kont gekregen,' zeg ik dan altijd maar als tegenwicht tegen haar.
Klaart ze altijd helemaal van op, het wicht.
Het rare is, niemand van mijn familie is dik. Ja, ome W die altijd nogal van Chinees houdt, die was vroeger tamelijk gezet. Maar sinds een hartkwaal en een strenge dokter is dat aardig bijgetrokken. En gezien onze Bourgondische leefstijl hebben we er ook geen aanleg voor. Ik bedoel, al onze hele levens staan we op een dieet van vlaai en koude schotel en bij niemand heeft dat tot dikte geleid. We neigen alleen allemaal een beetje tot flapjes aan de bovenarmen. Dat zeg ik eerlijk.
Speaking of which: vlaai. De derde obsessie.
Mijn opa en oma hadden vroeger een bakkerij. Een goeie. Een grote. Vlaaien zitten ons in het bloed.
'De kersenvlaai van hier is niet goed,' mopper ik tegen mijn moeder over de bakker in onze wijk.
En dan hebben we het over een award-winning bakker hè.
Dus dan halen we botervlaai bij de bakker in het buurdorp. Om vervolgens dáár weer over te gaan mekkeren.
'Ik heb vier vlaaien besteld,' zegt mijn oma, op haar verjaardag. En dan kijk je de kamer rond en je ziet zes mensen visite.
Reken maar dat die vier vlaaien op gaan. Iedereen een stuk pruimen, een stuk boter en een stuk keersen.
Dochter alleen al kan zo drie stukken achter elkaar op.
Dat is gewoon een kwestie van genen, het is een gave. Moeilijk trainbaar hoor.
Man, afkomstig uit het Hollandse Appeltaartland, doet qua vlaaien ook wel erg zijn best om te integreren maar het is nog wat moeilijk. Na één stuk staat hij al stijf.
'Dóórzetten, dóórzetten,' moedig hem dan altijd aan. En: 'Als je nu drie stukken vlaai op krijgt mag je als beloning een stuk taart.'
Want zo gaat dat bij ons. Pas na drie stukken vlaai heb je een stuk slagroomtaart verdiend.
Maar hij blijft meestal nog steken bij twee. De stakker.
Gelukkig kan hij wel al vlaaien bakken.
Dat is ook al veel gewonnen.

Category: default

10 09 09 - 12:43

Mama? Wie maakt baby's?

Dochter zit in bad. Ze speelt een beetje gedachteloos met haar bootjes en ik zit naast haar.
We kletsen wat.
'Wie maakt eigenlijk baby's?' vraagt ze ineens.
Ik weet niet precies hoe ze deze vraag bedoelt en las voor de zekerheid een tussenvraagje in. Voordat ik te diep op de materie in ga.
'Hoe bedoel je dat?' vraag ik.
'Worden baby's gemaakt door een man of door een vrouw?' vraagt Dochter (4 jaar, 8 maanden).
Blijkbaar denkt ze dat er één persoon is, mannelijk of vrouwelijk, die de wereld van baby's voorziet.
De manier waarop ze het zegt verraadt een beetje het idee van een opperwezen.
Ik speel met de gedachte dat er blijkbaar in zo'n klein kleuterkopje, een tabula rasa, al een soort gedachtegoed van een god-achtig wezen zit.
Dat zou onze, des mensheids, collectieve drang tot het creëren van godheden verklaren. We kunnen er niks aan doen. Het zit in ons. We willen gewoon godjes bedenken omdat we stiekem diep van binnen, in ons wezen, denken dat we gemaakt worden door iets allesoverkoepelends.
En hee, wie zegt eigenlijk dat dat niet zo is. Je weet het immers maar nooit.
'Nou?' vraagt Dochter.
Ze haalt me weer met beide benen op de grond.
'Nouhou,' zeg ik. En ik aarzel even. 'Een papa en een mama maken samen een baby.'
Dochter kijkt onnozel.
'Dus papa en mama hebben jou samen gemaakt,' voeg ik eraan toe. Ik wijs naar mijn buik. 'En de baby ook.'
Het dringt niet helemaal door. 'En wie heeft papa dan gemaakt?' vraagt Dochter.
Ik antwoord geduldig op alle vragen over alle familieleden. Zuster, Schoonzuster, Schoonbroeder, iedereen komt aan bod.
Ze is even stil en ik hoor haar hersentjes ratelen.
Pling doet het dan, galmend door de badkamer. Dat betekent dat er een conclusie komt.
Of nog een vraag, als ik pech heb.
Ik heb pech.
'En welke baby's heeft papa dan allemaal nog meer gemaakt?' vraagt het schatje, zeer serieus.
Ik schiet in de lach en grinnik bij de gedachte aan dat ik dit straks aan Man ga vertellen.
'We gaan haren wassen,' brei ik resoluut een einde aan het onderwerp.
En dat doen we.

Over de illustratie: kroontjespen met inkt in combinatie met aardappelgestempel. Goed. Vanavond eten we pasta want ik ben totally out of erpelen.

Category: default

08 09 09 - 15:44

Gestempelde appeltjes-romper

Ik bladerde wat in een oude seventies-Ariadne op zoek naar leuke babykleertjes.
Tussen de gehaakte wandkleden en geborduurde merklappen stuitte ik ineens op een kort stukje over stempelen met aardappels.
Natuurlijk wist ik allang dat er vroeger met erpelen gestempeld werd, mijn eigen oma ten slotte decoreerde zo haar muren. We laten even in het midden of dat esthetisch verantwoord was.
Ergens had ik altijd in mijn achterhoofd dat dat hele aardappelgestempel toch eigenlijk niks kon zijn. Al die vieze sappen die uit zo'n knol komen, het gepeur met zo'n schilmesje, ik zag het nooit zo zitten. Zou de textielverf niet afgestoten worden? Zou het boeltje niet te veel uitlopen?
Toch leek het resultaat in het artikeltje, over een mevrouw die de saaie witte rompers van haar baby opleukte met appeltjes, heel aardig.
Wat het hekje, dacht ik. En ik offerde een goeiekoop wit rompertje op voor de ultimate potato-test.
Wat denkt u?
Nou?
Leuk!
Leuk!
Gottegot, wat gaat dat Frenske me over vijftien jaar verguizen, bij het zien van zijn babyfoto's.
Ik verheug me er nu al op. Ik zal vast gaan sparen voor de kinderpsycholoog tegen diën tijd.
Ik gebruikte de dekkende textielverf van Decorfin op waterbasis. Twee uur laten drogen en dan fixeren op achterzijde met strijkijzer. Wassen tot 60 graden.

Category: default

05 09 09 - 18:36

Hoe Dochter Ciske de Rat was en een nieuw jurkjesidee

Ik heb weer eens een fan-tas-tisch idee voor een winterjurkje voor Dochter. Er komen afgeknipte bretels aan te pas, heel spielerisch.
Van een degelijk donkerblauw stofje natuurlijk, rijkelijk geplooid. En dan een grijs maillotje eronder en een lichtblauw of wit bloesje met lekker grote manchetten. En haar nieuwe, kniehoge suède laarsjes. Ja, er moet minstens één truttig ensemble in Dochters kast hangen. Voor oud-geld-gelegenheden. Vorig jaar was het een grijs wollen jurkje.
'Ik raak mijn naaimachine voorlopig niet meer aan hoor,' zei mijn moeder waarschuwend toen ik een schetsje liet zien van het ontwerp.
Maar toch bestelde ik alvast kinderbretelsjes op internet.
Je weet maar nooit hè, die naaizin zou misschien zo wel weer terugkomen.
En zo slingerden de bretellen zo'n beetje door het huis. Dochter vond ze aanvankelijk maar niks, dat getoddel aan haar spijkerbroek. In het kader van het wenproces, ik neem het opdringen van mijn smaak nogal serieus, droeg ik ze een hele dag aan mijn positiebroek. Dat paste ja, mijn buik puilde er precies tussendoor. Heel guitig.
Maar ja, eigenlijk was het allemaal wel een beetje raar, dus toen slingerden ze weer door het huis. Gisteravond kwam ik ze tegen aan de trapleuning.
Ik was juist op weg om Dochters kleren voor vandaag klaar te leggen. Ik herinnerde me ineens een foto van mezelf toen ik vier was. Rennend over een zandpad met een bruin ribfluwelen driekwart broekrokje, een geruit bloesje en bretels. Van die leren bretels met knopen, die je in de seventies had.
Er was geen twijfel mogelijk.
Ik pakte zonder nadenken Dochters bruinfluwelen, driekwart broek uit haar kast.
Broek ja. Geen broekrok. Er zijn grenzen aan mijn seventies-liefde.
En een wit-blauw gestreept bloesje. En de bretels.
'Je doet ze áán,' dreigde ik vanochtend bij het eerste beste pruillipje.
Ja hoor eens, ik ben ook maar een mens.
Goed. Ze was om op te vreten vandaag.
Een soort Ciske de rat maar dan blond en een meisje en niet met zo'n vies Amsterdams accent.
Net als ik eigenlijk, achtentwintig jaar geleden.

Category: default

04 09 09 - 09:30

Appeloogst!

Het is tijd voor de appeloogst!
Nou ja, als je appels hebt dan hè, om te oogsten.
Wij hebben op dit moment twee appelbomen. Een sterappeltje in de wei en een Elstar. De Elstar vertikt het om appels te geven, ook al bloeit hij ieder jaar pesterig hoopgevend. De sterappel had dit jaar één appel. Die afviel voordat wij hem konden plukken. En toen aten Trui en Zökske hem dus op. Great. Wat we terugvonden was een afgekloven bruin klokhuis. Met vliegen.
Deze herfst gaan we onze bestelde fruitbomen ophalen. Waaronder een Santana, dat is een hypo-allergeen appelras. Want ja, ik vind appelbomen heel leuk maar ik ben stikallergisch voor appels. Met een eigen oogst Santana kan ik straks zonder mondzweren appels eten. Verder bestelden we een Ecolette, een hoogstam peer en leipruimen. Ik kan niet wachten, volgend jaar bak ik aan de lopende band perentaartjes en pruimencakes.
Of niet.
Want dan ben ik niet meer zwanger. Hoogstwaarschijnlijk dan toch. Alste-alsteblieft. Of ik moet een olifantje baren.
En dan is het probably gedaan met het bakken, hormoonsgewijs bezien.
Anyway, wij hebben dan wel niet veel appels te oogsten, opa en oma gelukkig wel.
Dikke, vette, sappige appels waar je niet overheen kunt gapen. Tikje zuur nog. Recht van de boom. Met vruchtvlees dat smelt op je tong. Da's andere koek dan Albert Hein-appelen uit een plastiek zakje.
Ik móest er natuurlijk eentje proeven.
En nu kan ik niet meer praten want mijn tong is ineens kingsize. Met blaren.
Allee, volgende jaar eet ik me te barsten van mijn eigen Santana-boom.
Ik zie iets voor me waarbij een kleurige hangmat is betrokken.

Category: default

02 09 09 - 10:42

Kale Frenske