octaview

Category: default

31 12 09 - 11:29

'ne gooie rutsch

Oh, dus nu verwacht u een terugblik- en goedevoornemens-logje.
Man! Daar heb ik toch helemaal geen tijd voor! Ik moet flessenuitkokenkindvoedenanderkindvandetvafslaan-
oliebollenbakkenluiersverschonenmensneterugbellen-
bedankmailtjessturenmarie'standenpoetsenbloemetjesopmijnnieuwevestjebordurenetceteraetcetera.
Oh ja.
En ik moet de rolstoel terugbrengen naar de uitleenbalie.
Vandaag. Uw uitleentermijn is verstreken.
Een memorabel moment, zo mag ik wel zeggen.
Als afscheid ging ik er gister nog één keer in, om te gaan shoppen in Düsseldorf.
Want ja, de uitleentermijn mag dan wel verstreken zijn, mijn bekken doet nog niet aan hard core shopping.
En wat is dat toch met dat hele Düsseldorf? Leggen ze dat steeds in een andere richting? Draaien ze dat stiekem een kwartslag als wij er geweest zijn?
'Goh,' zeggen Man en ik altijd intens tevreden tegen elkaar, als we er weer eens naartoe gaan. 'Goh, het is echt nog minder dan een half uurtje rijden.'
Om vervolgens gewoon voor de zevende keer zo ontiegelijk te verdwalen dat we in ons allerslechtste Pruisisch de weg moeten gaan vragen aan een vuilnisman.
En tegen de tijd dat ik de gouden letters van de Prada- en Gucciwinkels zie opdoemen, ben ik stikchagrijnig.
En dat moet niet mogen. Vind ik persoonlijk. Van Prada en Gucci behoort een vrouw louter blij te worden.
Maar enfin, een memorabel moment. De laatste keer in de rolstoel.
Ik vond er geen biet aan en na een uur jankte ik dat ik naar huis wilde. En toen had ik pas één vestje gekocht. Eén zielig vestje!
Het was duidelijk. De dagen dat ik de rolstoel accepteer zoals hij is, zijn over. Voorbij. Gone.
En dat is denk ik maar goed ook.
Het wordt tijd dat ik weer op eigen benen ga staan.
Met een beetje hulp van fysioman A, wellicht, die het scheldwoord Fysiofitness al in de mond heeft genomen.
('Fitness? FITNESS?' braakte ik. 'Man ik heb nog nooit aan fitness gedaan! Doe normáál! Fitness is vies! Fitness is smerig!'
Waarop fysioman A zeer benepen knikte.)
Hoe dan ook.
2010 lijkt me een mooi jaar worden.
Zonder rolstoel.
Mét Het Kleine Meisje, mét Dochter, mét Man.
'ne Gooie Rutsch allemaal.
En het allerbeste.

Category: default

27 12 09 - 10:24

Het schransende schatje

Nog geen drie weken oud kan Het Kleine Meisje al een hoop kunstjes.
Het is toch zo'n voorlijk kind hè. Nu al. Nu al.
Eigenlijk denk ik dat ze al wel naar de kleuterschool moet. En dan juh, meteen instromen in groep twee.
Wat ze allemaal al kan?
Nouou, ze kan bijvoorbeeld heel erg vakkundig tegen mijn wang aan projectielkotsen.
Lig je net een beetje cheek-to-cheek te kuzelen, schiet er ineens zo'n straal tweedehands melk tegen je aan.
En dan is het haasten hè, om te zorgen dat het niet je mond in loopt.
Een ander kunstje is met haar ijzeren knuistje een pluk van haar eigen haar vast te grijpen.
En dan te trekken. En ondertussen luid en zeer verontwaardigd krijsen wie haar toch zo'n pijn doet.
De allergrootste kunst is echter het eetgebeuren.
Het Kleine Meisje kan heel goed eten.
We noemen haar hier in huis dan ook wel het Schransende Schatje.
'Oeioei,' zei de mevrouw van het consultatiebureau die een intakegesprek kwam doen. 'Krijgt ze echt al zoveel voeding?'
Ze keek er heel zorgelijk bij.
Maar dat kwam ook wel een beetje omdat ze een tamelijke kwezel was.
Precies op dat moment sperde Het Kleine Meisje haar hongerige babybekje weer open en eiste voer.
Bij de aanblik van het flesje plopte ze haar ogen bijna uit hun kassen, balde ze vastberaden haar vuisten en tuitte ze hijgend haar mondje.
Als een wolf die een bloederig been ziet.
'Misschien moeten jullie maar overgaan op voeding voor hongerige baby's' opperde de consultatie-kwezel gehaast.
Dat leek ons ook wel een knap plan.
And so we did.
En verder kan Het Kleine Meisje ook heel goed poepen.
Vooral naast de luier.
Maar dat verhaal bewaar ik voor een andere keer.

Category: default

24 12 09 - 16:05

Van twee wondertjes vlak voor kerst

En, zo aan de vooravond van kerstmis, voltrok zich een wondertje.
Vandaag liep ik maar liefst, helemaal zelf, zonder rolstoel, helemaal naar het dorp.
Vrijwel zonder pijn.
Na negen maanden in een kotsend, misselijk lijf gezeten te hebben, met een kapot bekken en rolstoel op de koop toe, ben ik weer op de been.
En ik heb nu zeer sterk de neiging om als dank daarvoor vanavond een flink potje te gaan beaje in de kerk.
Bidden dus.
Anyway.
Nog iets bijzonders vandaag.
KimT kwam op visite. En dat voelde speciaal. Ik denk omdat ik koud uit de verloskamer kwam toen ze al naast mijn bed stond, twee weken geleden.
Net bevallen had ik al mijn familie en close vriendinnen ge-smst. KimT, werkzaam tegenover het ziekenhuis, zat net uit haar neus te eten.
'Kan ik niet even komen kijken?' smste ze terug.
'Ik moet nog douchen, maar daarna ga ik naar kamer tien, ik zie je wel,' antwoordde ik.
En zo kwam het dat ik in een kraakvers ziekenhuisbed door de gang gereden werd en er een jankende KimT achter me aan holde.
Het arme kind heeft de hormonen nogal hoog zitten.
Vandaag kwam dan eindelijk het cadeautje waar ze me al weken lekker mee maakte.
'Het is zelfgebreid en ziet eruit alsof het uit een Duitse winkel komt,' mailde ze.
Ik kwijlde al bij voorbaat. Zelfgebreid en Duits waren de Pavloviaanse keywords.
En na het uitpakken haalde ik Het Kleine Meisje uit haar wiegje.
En liet ik haar kennismaken met haar vriendinnetje Saar.
Wie had dat gedacht. Een half jaar geleden zaten beide meisjes nog warm binnenbuiks terwijl hun moeders gezusterlijk kotsten.
En nu dit. Twee blakende meisjes.
Weelde, mensen, weelde.
Kortom.
Een paar wondertjes aan het einde van een jaar in het teken van Een Groot Wonder.
God zeg.
'Ne mensch zou er bijna melancholisch van worden.
Fijne kerst allemaal.

Category: default

18 12 09 - 11:19

Een Libellerig leven

Ik probeer al twee dagen een soort van kerstkaartje te tekenen.
Nothing fancy hoor, gewoon iets voor hier en om digitaal aan wat familie en vrienden te sturen.
Me dunkt, ik heb net voor zes kilo aan bloed-zweet-tranen-geboortekaarten in de brievenbus gegooid.
Maar het vlot niet zo.
Ik zit maar wat te tutten de ganse dag. E-mail mijn Zuster foto's van Het Kleine Meisje's kontje.
'Kiek det vudje' is dan de titel. Kijk dat kontje.
Vreselijk. Eigenlijk. Als ik erover nadenk.
Gelukkig reageert mijn Zuster heel wenselijk terug.
Of ik fotografeer Marie samen met Het Kleine Meisje.
Ook zo Libellerig.
Mijn leven is op dit moment sowieso tamelijk Libelle.
Zoet en roze en pasteltinten.
Tja.
Ik kan het ook niet helpen.
Ik zal me erbij neer moeten leggen hee.

Category: default

16 12 09 - 17:36

De staatsbaby

Ik zeg: flonkerende kerstboom, laagje sneeuw, pers-vers baby'tje op de arm.
Wat wil 'ne mens nog meer.
Eens even wat chitchatten over de eerste week van ons Kleine Meisje.
De kraamweek noemen ze dat hè.
Kraamweek, een woord dat altijd in één zin genoemd wordt met genieten, roze wolk, verwennen en meer van dat soort jeukwoorden.
In feite is de kraamweek één grote overname van je huishouden door de overheid.
'We hebben een staatsbaby gemaakt,' zuchtte ik gisteren tegen Man, toen na de kraamhulp en de huisarts, ook nog de verloskundige binnen kwam zetten.
Je hebt een kind gekregen en ineens bemoeit iedereen zich tegen je aan en is iedereen verantwoordelijk behalve jijzelf.
Want jij ligt in bed en moet ontzien worden.
En ineens moet je het normaal vinden dat een volslagen vreemde een thermometer in je kont wil gaan stoppen.
'Heb je al ontlasting gehad?' was de eerste vraag van de kraamverzorgster.
Ja doei.
Dat bespreek ik nog niet eens met mijn eigen man, laat staan met iemand die ik amper drie minuten ken.
'Hoe is het met je borsten?' vroeg de huisarts, tijdens de thee aan de keukentafel.
Zijn blik dwaalde af naar mijn tamelijk aanwezige buste-regio.
Ik verslikte me danig in mijn beschuitje.
'Wat gaan jullie met de anti-conceptie doen?' wilde de verloskundige weten.
En er volgde een verhaal over eisprongen en vruchtbaarheid.
Halloohoo! Hechtingen! Bloed! Dingen! Toestanden! Mijn moeder zit er bij aan tafel!
Goed.
Onze staatsbaby is vandaag precies een week oud.
Een week geleden rook ik nog de zoete geur van vruchtwater aan haar haartjes.
En voelde ik haar compacte lijfje voor het eerst onder mijn vingers kloppen.
De kraamweek is voorbij, de kraamverzorgster heeft afscheid genomen.
En God.
Wat heb ik net gejankt.

Category: default

12 12 09 - 17:32

Bevaltoestanden

En toen had ik dus woensdagochtend rond achten om de tien minuten weeën.
Waarbij weeën een groot woord is. Spielerei mensen, spielerei. Ik douchte me vrolijk en had nog gedachten als: ach, het zijn vast gewoon weer voorweeën.
Om negen uur dronk ik een kopje thee en pufte hier en daar wat weg terwijl Man, oma en Dochter een spelletje Mens Erger Je Nietten.
En Dochter giftig was omdat ze op verliezen stond.
Om half tien zei mijn moeder een tikje nerveus met een blik op mijn gefocuste wegpufactiviteiten: 'Ehm, ik heb liever dat jullie naar het ziekenhuis gaan.'
Ze had duidelijk geen behoefte om kleinkind nummer twee zelf op te vangen.
Ik weigerde halstarrig want ik hou niet van het ziekenhuis.
Als straf kreeg ik toen een wee in de categorie Smerig.
Waarop Man me in de auto perste.
Op weg naar het ziekenhuis tetterde ik er vrolijk op los en ik stapte jolig uit. Om vervolgens dubbel te klappen van een wee en het woord Persdrang over de parkeerplaats te krijsen.
Ik heb Man nog nooit zo snel zien rennen.
De baliemedewerksters van de verloskundeafdeling keken ons vragend aan toen we de hoek om kwamen zeilen.
'Ik wil graag bevallen,' meldde ik.
En dat mocht.
Om 11.00 uur had ik vijf centimeter ontsluiting, om 11.45 uur brak de verloskundige mijn vliezen, om 12.25 uur had ik negen centimeter ontsluiting en niet te houden persdrang en kwam in één zucht ons Kleine Meisje ter wereld. De verloskundige keek ontredderd toe en wist haar nog net op te vangen.
'Het is een kindje! Het is een kindje!' riep ik verwonderd en vijf keer achter elkaar, mijn verse Frenske aanpakkend.
Om zelf ook wel in te zien dat dat een beetje een rare opmerking was.
Wat had ik dan verwacht te baren, een geitje?
Inmiddels zijn we drie dagen verder en gaat het goed.
Het Kleine Meisje heeft al een degelijk ritme te pakken.
Overdag slaapt ze, 's nachts krijst ze. De Sab Simplex is reeds verworven, de jongen van de dierenspeciaalzaak wist de parkietenzalf niet direct te vinden en informeerde geïnteresseerd waar of het beestje dan last van had ('Aambeien,' zei mijn moeder droogjes), Dochter is in de wolken en heeft haar zusje al de haartjes gekamd.
En nu is het tijd voor een flesje.
Hatsekidee.

Iedereen heel erg bedankt voor alle felicitaties, hier en op twitter, kaartjes, cadeautjes, smsjes, hyveskrabbels. Jullie zijn lief!

Category: default

11 12 09 - 17:47

Donderdag 10 december 2009

(En ja, ze heeft haar. Heel veel, dik, blond, stug haar. Of course. En ze is zo mooi. En zo lief. En ik ben zo verliefd. En dat voelt zo goed.)

Category: default

07 12 09 - 09:54

De straf van de Onverantwoordelijke Ouders

Voordat ik dit verhaal vertel, moet ik er even bij zeggen dat Man en ik Heel Onverantwoordelijke Ouders zijn.
Wij laten ons tere kind, ons allessie, onze schat fietsen zonder helmpje.
Want wij vinden helmpjes stom. En lelijk en Duits en iets voor debielen.
Dus scheurt ons kamikaasje met twintig kilometer per uur bergjes af zonder hoofdbescherming.
Wij motiveren onze keuze graag met zegwijzen als: wij hadden vroeger ook geen helm op, zijn wij er slechter van geworden?
Nou, probeer dat maar eens te pareren.
Nu legde Dochter al enige tijd een soort van jaloezie aan de dag voor de buurjongen. De buurjongen heeft namelijk wél een fietshelmpje.
'De buurjongen heeft wel een helmpje,' klonk het dan, terwijl ze haar nek uitstak als hij langsfietste.
'De buurjongen heeft vast epilepsie,' zei ik dan streng.
Nou, daar had ze niet van terug hoor.
Maar goed.
Van de Sint kreeg het dwergje een stel rolschaatsen.
In het kader van: we kunnen niet naar de schaatsbaan deze winter, dan maar aan de rolschaatserij.
En ook een beetje omdat Otje uit het favoriete boek van Annie Schmidt rolschaatsen heeft.
En dan sta je daar in de winkel hè.
Bij de rolschaatsafdeling.
Waar pal naast de rolschaatsen een enorme stellingkast staat vol met dreigende helmpjes. En kniebeschermers en elleboogbeschermers en handpalmbeschermers.
Allemachtig, wat valt er veel te beschermen zeg. Dat is toch niet voor niks, denk je dan. Rolschaatsen moet wel een Zeer Gevaarlijke Activiteit zijn. Van rolschaatsen moet je wel bijna dood gaan, zeg maar.
Je gedachten zweven zo wat terug naar vroeger. Had je vroeger een helm op met rolschaatsen? Nee. Maar ja. De maatschappij verandert. De wereld is niet meer hetzelfde als back in de eighties. Gevaar ligt op de loer! Overal! Kopen die helm! En die elleboogbeschermers! Alles! Het hele pakketje! Voordat je een kind hebt zonder ledematen. Or worse! Or worse!
En dan vier je pakjesavond.
En dan is het wicht, van alle cadeaus, het blijst met... juist. De helm.
En die moet dan op naar school.
En terwijl je ernaast een potje staat te kreunen van schaamte, moet de grote, roze, glimmende helm op in de klas.
Geen discussie mogelijk.
Een trots kopje onder een felroze German-look valhelm.
Zo gaat dat.
Als je je kind iets ontzegt.

Category: default

04 12 09 - 11:52

Mijn lievelingstante uit Vlaanderen

Weet u wat er vandaag in mijn brievenbus zat?
Ah.
Nee.
Natuurlijk niet.
Als u dat wist zou dat een beetje raar zijn.
Tenzij u mijn postbode was, dan zou het kunnen.
Maar dat lijkt me stug, dat u allemaal mijn postbode bent.
Allee, kom, dan zal ik het u tonen.
Dit zat er heden ten dage in mijn brievenbus.

Een wonderschoon popke, gemaakt door Tante Hilde.
Ik deed iets voor haar, zij maakte dit voor mij en vermeldde en passant ook nog even dat ze jaloers is op mijn kapsel.
Nu denk ik dat dat een grapje is.
Ha ha.
Iedereen weet dat mijn haar een drama is.
Maar toch hè, maar toch.
Vanaf nu is Tante Hilde mijn lievelingstante.

En nu moet ik cadeaus inpakken.
Ik schijn Sinterklaas te vieren vanavond en morgen.
Ik ben eens benieuwd wat er onderin de zak zit dit jaar.
Misschien wel een baby'ke.

Category: default

02 12 09 - 19:03

Een kazig verhaal

Het was weer zo'n dag.
'Eh,' zegt Dochter.
Aiai. Ik kijk nog even niet achterom. Ik ontken. Eh betekent nooit zoveel goeds uit de mond van mijn bijna vijfjarige kleuter.
'Eh... Marie heeft misschien deze kaas wel opgegeten,' fluistert mijn schatje. Mijn hartelapje. Mijn smurfje.
'Kaas?' vraag ik. 'Káás?'
Dochter houdt een afgekloven stuk jonge kaas voor mijn neus.
Een stuk dat vanochtend nog aardig groot was. U weet wel, zo'n flinke ronde kaas. In van dat rode plastic. Waar nu de tandafdrukken van een hondachtige in geschraapt staan.
'Hoe kwam het beest aan die kaas dan?' vraag ik verbaasd.
'Eh, die had ik misschien wel op de bank eh... verstopt,' aarzelt Dochter.
'Verstopt? Kaas?' vraag ik verbijsterd.
'Eh. Nou. Ja,' concludeert Dochter.
Ik bestudeer de kaas. Of wat er dan van over is.
Er moet minstens een hele kilo in Marie zitten.
Marie is er zelf heel vrolijk onder. Die zit een beetje ADHD-erig om zich heen te hijgen.
Af en toe likt hij verlekkerd met de tong langs de bek.
Ik voorzie een dikke, vette, kazige kotspartij en overweeg om het mormel preventief op zijn donder te geven.
Maar hee, dat kan niet. Hoe kon ze een op de bank verstopte kaas weerstaan?
En Dochter die zo eerlijk alles opbiechtte kan ik eigenlijk ook niet even lekker bestraffen.
Ik zucht. En hou een preek tegen Dochter over dat hondjes ziek kunnen worden van menseneten.
Dochter knikt benepen.
En toen had ik het wel eigenlijk zo'n beetje gehad voor vandaag. Ik was er wel klaar mee eigenlijk, met de dag.
Maar we moesten nog ons tweede Mexicaanse griepprikje halen.
En toen zei de huisarts, terwijl ik mijn vestje uittrok: 'Zoho, jij bent bijna uitgerekend.'
Waarop het hele opgekropte kaasverhaal zich prompt omzette in een vilein sarcasme.
En ik hardvochtig antwoordde: 'Nou, hoe zíe je dát nou joh? Het is wel duidelijk dat jij een medicus bent.'
En toen prikte hij me extra diep of zo.
Want het deed pijn.
Maar er is toch nog een lichtpuntje.
Want de kaas zit nog altijd in Marie.
En niet in half verteerde vorm op de keukenmat.
Ja, ik blijf de positieve dingen des levens zien, mensen.
Een optimist, dat ben ik.