octaview

Recepten voor vlaaien met juni/juli-fruit: frambozen, pruimen en bosbessen

2010-07-30T10:17:00+02:00

Omdat er hier en op twitter nogal wat mensen wat vragen hadden over vlaaien met seizoensfruit, hier nog enkele recepten.
Kunt u meteen aan de slag met alle spul dat nu op dit moment rijp is.

Het recept voor het vlaaiendeeg is in deze gevallen telkens hetzelfde. Er zijn natuurlijk heel veel verschillende soorten vlaaideeg (bestelt u voor meer informatie hierover mijn kookboekske) maar voor nu volstaat het standaard deegje.
Ingredi�nten deeg: 250 gram bloem, 15 gram droge gist, 1/2 ei, 40 gram boter, 10 gram suiker, 0,8 dl melk, zout.

Frambozenvlaai
Vulling: 800 gram frambozen, suiker, paneermeel.
Kruimels: 120 gram bloem, 75 gram suiker, 80 gram boter.

Vulling: bestrooi de frambozen met suiker en laat deze intrekken.
Deeg: kneed het deeg en bekleed er een ingevette vlaaivorm mee. Prik de bodem in. Bestrooi deegbodem met paneermeel.
Frambozen laten uitlekken en over de bodem verdelen. Met suiker bestrooien.
Kruimels: bloem en suiker in een kom doen en de boter erover heen verdelen. Tot een kruimelige massa wrijven, niet kneden. Goed over de frambozen strooien en verdelen.
25 minuten bakken op 220 graden.

Vlaai van verse pruimen
(Mijn favoriete vlaai is zwarte pruimenvlaai, maar die maak je met moes van gedroogde zwarte pruimen. Dat is meer iets voor op het najaar.)

Vulling: 1 kilo verse zoete pruimen als Reine Claude of Reine Victoria.
Paneermeel of 1 dl gele pudding.
(Pudding: 5 dl melk, 45 gram custard, 45 gram suiker.
Maak de custard en de suiker aan met een beetje koude melk. Rest van de melk aan de kook brengen en er daarna de aangemaakte custard ingieten. Laat de pudding doorkoken en al roerend afkoelen.)

Deeg: kneed het deeg en bekleed er een ingevette vlaaivorm mee. Prik de bodem in. Bestrooi deegbodem met paneermeel of strijk dun af met pudding.

Vulling: gebruik zoete, rijpe vruchten die niet te zacht zijn. Halveer ze en verwijder de pit.
Leg de vruchten op de vlaai, begin met de buitenrand. Neem de vrucht tussen de vingers en knijp haar dicht. Leg de schilzijde onder. Tijdens het bakken krimpen de pruimen, daarom moeten ze zo dicht mogelijk tegen elkaar aanliggen.
Bak de vlaai gedurende 25 minuten op 220 graden.

Bosbessenvlaai
Ingredi�nten deeg (wijkt iets af van bovenstaand recept:)
250 gram bloem, 15 gram droge gist, 1/4 ei, 30 gram boter, 15 gram suiker, 1 dl melk, zout.
Vulling: 700 tot 800 gram bosbessen, suiker, kaneel, paneermeel.

Bosbessen schoonmaken en bestrooien met suiker. Suiker in laten trekken.
Deeg kneden en ingevette vlaaibodem mee bedekken. Inprikken, bedekken met paneermeel en hierop suiker en kaneel strooien.
Bosbessen uit laten lekken en verdelen over de vlaai.
Bak de vlaai 25 minuten op 220 graden.
Hete vlaai met suiker bestrooien.

De recepten zijn afkomstig uit het boek 'Vlaaien' van Wil en Netty Engels-Geurts, en een beetje van mezelf.
En tot slot dacht ik net nog even: ja maar, al die mensen die geen verstand hebben van natuur en zo, die lezen hier ook, die weten begot niet wat ze moeten plukken en dalijk plukken ze allemaal giftige bessen en dan gaan ze daar vlaaien van bakken en dat moeten we niet hebben want stel je voor.
Dus ik maakte ik snel even wat fotookes.

Dit is dus een framboos.

Dit is een bosbes.

Nog een bramentrosje als illustratie voor het verhaal van gister.

En hoedt u maar, want al snel is het appelentijd en kunnen we appelenvlaai gaan bakken.
Ik heb er nu al zin in. U vast ook heel erg.

Een handig stappenplannetje voor een goddelijke bramenvlaai

2010-07-29T16:47:00+02:00

Vandaag, lieve lezerkens, maken wij een bramenvlaai.
Wij nemen onze vlaaienbijbel van Wil en Netty weer eens uit de boekenkast en gaan aan het kneden.

Deeg: 250 gram bloem, 15 gram droge gist, 1/2 ei, 30 gram boter, 15 gram suiker, 0,9 dl melk, zout.
Pudding: 5 dl melk, 45 gram custard, 45 gram suiker.
Bramencomp�te: 700 gram bramen, suiker, aardappelmeel of maizena.

Gooi alle ingredi�nten voor het deeg bij elkaar en kneed er een mooi elastisch deegje van. Rol het goed dun uit en leg het in een ingevette vlaaienschaal.

Rol de randen netjes af en prik er gaatjes in.

Maak de custard en de suiker aan met een beetje koude melk. Rest van de melk aan de kook brengen en er daarna de aangemaakte custard ingieten. Laat de pudding doorkoken en al roerend afkoelen.

Pudding over de vlaai verdelen en bakken op 220 graden gedurende 25 minuten.

Dan de comp�te. Verwarm de bramen in een bodempje water met suiker tot ze zacht zijn. Laat de vruchten uitlekken. Meet het sap. Gebruik per dl sap 6 gram aardappelmeel of maizena. Maak het aardappelmeel aan met koud sap. Breng de rest van het sap aan de kook en giet er het aangemaakte aardappelmeel in. Al roerend laten doorkoken. Meng de vruchten door het sap en verdeel de handel over de vlaai. Hier ga ik persoonlijk nogal van aan het zweten.

Eet het op en prijst uzelve duchtig over zoveel huisvlijt.

En nu mag ik nondedorie hopen dat op z'n minst ��n van u dit baksel ook gaat maken, dan heb ik het hier niet voor Piet Snot uit mijn tenen zitten opschrijven.

Wij waren gisteren in de Middeleeuwen

2010-07-25T12:51:00+02:00

Man en ik werden gisteren verwacht op een vrijgezellendag.
Niet de onze hoor, maakt u zich maar niet bezorgd. Als Man en ik gaan trouwen dan komt er geen vrijgezellendag. Dat heb ik al mijn vriendinnen met het mes op de keel laten beloven.
Want ik krijg nogal jeuk aan de bips van het fenomeen Vrijgezellendag. Met visioenen over konijnenpakken en bonbonmaak-workshops. Of een snelcursus lampenkapjes pimpen. Geen blitse dingen.
Maar gister, gister was anders. Gister was ik in de vrijgezellendag-hemel. Oh my, wat was ik in de vrijgezellendag-hemel.
We startten de dag met een soort van Middeleeuws bacchanaal op een open plek in het bos. Er was eten in overvloed en drank ook. Er was een ambachtelijke bramentaart van mijn hand die in de auto was omgevallen en die nu bramensoep was. Maar dat hinderde niet. We proostten op het aanstaande bruidspaar en scheurden hompen zelfgebakken brood af en vulden onze kroezen met blond schuimig bier en zetten een loepzuiver meerstemmig Middeleeuws lied in terwijl de bruidegom ons op zijn lier begeleidde. IJle klanken stegen op uit het hoge wuivende gras, zo de strakblauwe zinderende zomerlucht in.
Oh nee. Dat laatste heb ik natuurlijk verzonnen, maar dat was ook zeker leuk geweest.
Na het bacchanaal ondernamen wij een wandeltochtje rechtstreeks de �chte Middeleeuwen in. U denkt nu wellicht dat dat niet kan, maar werkelijk, het kon. We hoefden slechts een poortje door en daar waren we er al. De smid stond al op ons te wachten met grote, zware lederen schorten en we gingen ijzer smeden. En daarna tin gieten en leer bewerken. En zelf vuur maken met een vuurboog ook nog. En snotdorie, als u me ergens blij mee kunt maken dan is het met dit soort festiviteiten. Zet mij een poos terug in de tijd en ik ga glimmen van plezier. En ik mag ook best wel even opmerken dat ik blijkbaar enorm getalenteerd was in het ijzersmeden, ik sloeg zelf het vuur in het ijzer! Ja, als er maar fik aan te pas komt, dan is Octavie wel in haar sas. Dat gevoel van die zware hamer en dat je dan zoiets onwilligs en onbuigzaams als ijzer naar je hand kunt zetten, magisch.
In opperste staat van genoegen liep ik me daar een potje smerig te maken in die Middeleeuwen. Mijn haren zalig stinkend naar de rook en mijn handen zwartgeblakerd.
Totdat mijn telefoon ging.
En mijn moeder belde vanuit de toekomst.
Dat Het Kleine Meisje zo zieligziek was dat we er echt mee naar de huisartsenpost moesten.
En zo liepen wij abrupt de Middeleeuwen uit en de zorgen in.
Maar dat vertel ik wel in een volgend verhaal.

Het kleine ganzenkuiken dat de liefde leerde kennen

2010-07-21T16:24:00+02:00

Het Kleine Meisje is alweer zeven maanden. Wat zeg ik? Al r�im zeven maanden.
Het is een kleine vengnaas. Met een ijzeren willetje en twee grijpgrage handjes.
Het gaat zelf zitten, trekt zich hevig kreunend op aan alles wat het tegenkomt, zet wankele pasjes langs de spijlen van de box en strekt de handjes uit als ze me ziet.
En dat laatste, oeh, dat laatste.
'Ze strekt haar handjes uit als ze me ziet,' vertelde ik tegen KimT.
Het was een warme dag en we vierden Saartjes eerste verjaardag in de tuin onder het zonnescherm.
'Ach,' zei KimT vertederd. En met een kleine pauze, alsof ze wachtte op uitleg.
'Ik moet daarvan huilen,' snotterde ik.
Ik veegde een beetje verontschuldigend door mijn ogen.
Ik probeerde woorden te vinden om mijn gevoel te verduidelijken.
'Het is alsof het niet meer vrijblijvend is. Zeven maanden lang was ik als een schoen voor een pasgeboren ganzenkuiken, maar nu ben ik haar moeder. Ze wil mij. Ik ben nu ineens belangrijk voor haar.'
KimT knikte wijs. Want die heeft daar voor doorgeleerd h�.
'Rond de zes � zeven maanden begint de hechting,' antwoordde ze.
Ik zuchtte.
Zeven maanden lang voelde ik vederlichte verliefdheid, vertedering en genot als ik naar mijn roze baby'tje keek. Alles in een opperste staat van luchtigheid. Een letterlijke roze wolk, die me lichtvoetig maakte, die het harde werken verzachtte, die me zachtjes zingend mee liet drijven op het grillige ritme van een pasgeboren kindje.
En nu begint de liefde.
Er gaan twee harten open.
Houd ik haar tegen me aan, bloot onder de douche, twee grote blauwe ogen die de mijne zoeken, dan voel ik liefde stromen.
Een bloedband tussen ons, die zich vult met dikke, zware liefde, zoals alleen een moeder die voor haar kind kan voelen.
Alsof ik iedere vezel in haar lichaampje voel en aanvoel.
'Hechting is goed,' glimlachte ik naar KimT.
Ik pakte mijn kopje thee en nam een slok, Het Kleine Meisje zat parmantig op mijn schoot en keek naar alle kindjes.
Tijl knoeide met de waterbaan. Saar gilde het uit van plezier.
Het Kleine Meisje schrok zich ervan, en begon oorverdovend te huilen.
Schokkend drukte ze haar hele lijfje tegen me aan.
'Kom maar bij je mama,' fluisterde ik zachtjes in haar oor.
En ik hield haar vast om nooit meer los te laten.

Kaarsjes in de kapel en soentjes op de Souberg

2010-07-18T19:12:00+02:00

Het voordeel van wonen in de euregio is dat er om ieder hoekje wel vakantiegevoel te vinden is.
Als je het w�l vinden, heet dat. Maar dat geldt voor alles.
Man en ik stapten in de auto en reden een stukje Zuidwaarts.
Eerst naar het klooster in Wittem. De laatste keer dat we daar waren was ik hoogzwanger.
Met mijn dikke buik stak ik toen een kaarsje aan voor mijn drie kindjes.
E�n kindje aan mijn hand, ��n in mijn buik en ��n voor eeuwig op mijn schouder.
Met de afgelopen tijd als een lange stoet een beetje hijgend achter me aan, liep ik gisteren voorop de kapel in. Man was druk op zoek naar zijn portemonnee, voor wat kleingeld voor in het offerblok.
'Heb jij de beurs?' fluisterde hij.
Ik schudde mijn hoofd.
Snel liep hij terug naar de auto.
Ik stond alleen in de lege kapel en drentelde wat op en neer. Mijn wandelschoenen piepten nerveus op de gladde zerkenvloer. Er viel felgekleurd licht door het glas-in-loodraam boven de stilbrandende kaarsjes vol zorgen, hoop en verdriet.
Ik las een dankgebedje voor Maria, een geplastificeerd A4-tje dat wat slordig op de knielbank geplakt was. Het hangt er al zo lang als ik me kan heugen, maar ik had nooit de tijd genomen om het te lezen. Het was een ode aan Ons Lieve Vrouwke, de moeder als spil van al het leven.
Ik slikte.
Man liep de kapel weer in, de portemonnee omhoog houdend.
'Hij zat toch gewoon in de tas,' grimaste hij.
Zwijgend stak ik een kaarsje aan.
Voor mijn drie kindjes.
E�n kindje aan mijn hand, ��n in mijn armen en ��n voor eeuwig op mijn schouder.
Buiten knipperde ik tegen het licht een traan weg.
En we reden stilletjes tussen de ouder boerderijen door, de berg op.
Bij dit verkeersbord stapten we maar eens uit.

En als je dan de camera op het pad zet, en de zelfontspanner instelt, dan krijg je dit.

Ziet u die voeten? Die liepen zomaar tien kilometer. En niet zomaar tien kilometer, nee, tien duchtige klim- en daalkilometers.
Zeven maanden geleden stonden deze voeten nog op de voetenplankjes van een thuiszorgrolstoel geparkeerd.

Zo'n wei-draaideurtje heet een sjtegel. Er waren veel sjtegelkes op de route. Ik ben gek op sjtegelkes.
En op kraakheldere kronkelriviertjes en holle wegen.
Op een frisse regenbui op de top van de berg. Op uit de kluiten gewassen kalveren die nieuwsgierig naar je toe komen bokken. Op het Schin op Geulse dialect met een overdaad aan J's en neh's. Op De �chte Zuid-Limburgse obers, de haren naar achteren gef�hnd, een stijfgeperste pantalon en een fijn, gouden gespje op de riem. Op hun zwierige maar onberispelijke bejegening die zo eigen is aan Zuidelijke heren.
En op mijnen Man.
Daar ben ik ook gek op.

Fotookes van goed leven

2010-07-16T20:50:00+02:00

Die bramen dit jaar, dat is niet normaal meer.
Het zal de klimaatverandering wel zijn.
We blamen het gewoon allemaal op de klimaatverandering.

En de eerste is al rijp. De Dochter spoeide zich om hem snel voor mijn neus weg te plukken.

'Zijn dit nou groene of rode paprika's?' vroeg iemand laatst, toen de plantjes nog geen vruchten droegen.
Ik keek hem aan en begon wat onnozel te lachen.
Paprika's zijn altijd eerst groen en worden dan door de zon rood, mensen.
Maar dat wist u natuurlijk al lang.
Neen, ik vertel u niets nieuws.

En komkommers hebben zo wat dezelfde eigenschappen als courgetten.
Het plant zich nogal talrijk voort.
Met ��n nadeel: men kan er geen soep van maken.
Of weet iemand een recept voor komkommerkessoep?

Pauze

2010-07-12T10:54:00+02:00

Er is even pauze op octavieW.nl.
Mensen die kookboekjes besteld hebben: er is enige vertraging, excuses.

Workshopkes

2010-07-07T15:51:00+02:00

Zet alvast in uwen agenda:
6 oktober: theater Oranjerie in Roermond, van 14.00 uur tot ongeveer 15.30 uur.
16 oktober: kinderboekwinkel De Kleine Tovenaar, Roermond, van 10.30 uur tot ongeveer 12.00 uur.
Iets met workshops door mij en dingen en toestanden.
Wel alleen als u tussen de 9 en 12 jaar oud bent.
Kom hee, ik kan niks met bejaard volk.
Wordt leuk. Ik heb nu al de tril-zenuwen.
En ik ga u er nog vast heel vaak mee lastigvallen tussen nu en oktober.
Past maar op.

Van het scharminkelige bakkertje

2010-07-05T20:31:00+02:00

Bij Dochter is ineens het besef doorgedrongen dat ik ook een kind ben geweest.
Dat wist ze natuurlijk al lang. Dat ik vroeger bij opa en oma woonde, dat tante E toen al mijn kleine zusje was en dat ik toen een hondje had, en een eend en geiten.
Maar ineens trekt ze de parallel naar haar eigen leven.
Dat komt misschien ook wel door mij. Ik vind het fascinerend dat mijn kind nu op een leeftijd is waar ik me -voor het eerst in mijn moedercarri�re- nog veel van kan herinneren.
Gevoelens, sferen, geuren, gebeurtenissen. Eerste vriendschappen, schoolreisjes, spelletjes.
En misschien praat ik daar nu zelf ook wel meer over.
Dat is zo'n beetje de symbiose waarin je als moeder met je kind leeft.
Dat je niet weet wie iets initieert, wie iets in gang zet, wat uiteindelijk een cumulatief samenspel wordt.
Hoe dan ook, het verleden komt ineens vaak ter sprake.
Herinneringen die jaren ergens rondzwierven in mijn hoofd maar die Dochter nu naar boven haalt.
'Er staat een tekening van een brood op dat bestelbusje, waarom is dat?' vraagt ze.
We zijn op weg naar de supermarkt.
'Dat is het busje van de bakker.'
'Waarom heeft de bakker een busje, brengt hij soms brood naar mensen die niet kunnen lopen?'
Ik zeg dat ik het niet precies weet.
'Vroeger kwam bij ons in het dorp altijd de bakker met een busje langs,' herinner ik me.
Dochter kijkt me verwachtingsvol aan. Nu zal er wel een mooi verhaal komen.
'Het was een knalgele bus en een piepklein scharminkelig bakkertje,' glimlach ik.
'Gielke heette hij. Hij had een vlassig snorretje en een ouderwets werkmannenpetje op. Hij toeterde altijd als hij de straat in kwam. Dan zette hij de bus stil en sprong er met een boogje uit. Om zijn schouder droeg hij een leren tas, met een klep. Die rammelde van het kleingeld.
Gielke was altijd vrolijk. Als de kinderen in de straat het getoeter hoorden, kwamen ze snel uit alle huizen. Dan wenkte Gielke ons, en dan trok hij de achterdeur van de bus open. Op een hoog plankje stond een gigantische bak. Giel zei dan: 'handen bij elkaar!' Dan moesten we een kommetje maken van onze handen, en dan graaide hij in de bak en kregen we allemaal twee handen vol kauwgomballen in alle kleuren van de regenboog, zoveel dat we er niet overheen konden gapen. De kauwgomballen stuiterden op straat, zoveel kreeg iedereen.'
Ik grinnik bij de gedachte aan de balletjes en ik ruik ze nog steeds.
Dochter kijkt me met open mond aan.
De kauwgomballen hebben tijdens mijn verhaal vast mythische proporties aangenomen in haar kleuterkopje.
'Bestaat Gielke nog steeds?' vraagt ze met glimmende ogen.
'Ja hoor, zeg ik. 'Maar hij rijdt niet meer op de bus geloof ik. Hij is wel nog soms in de bakkerij.'
'We zullen er wel eens langsgaan, als we bij opa en oma zijn,' beloof ik.
Dochter knikt geestdriftig.
We zijn bij de winkel. Ik manoeuvreer de kinderwagen naar binnen en word langzaam wakker uit de herinnering.
En vraag me af hoe ik nu weer in de situatie beland ben, dat ik met Dochter bij Gielke langs moet.
En wie dat eigenlijk leuker gaat vinden, zij of ik.

Een sollicitatie-stripje

2010-06-30T10:42:00+02:00

Maaike werkte als juf op een Montessori-school. Naar grote tevredenheid van haar collega's, haar ronduit kale directeur en zelf vond ze het er eigenlijk ook wel bar prettig.
Door ingewikkelde toestanden die te maken hadden met een bestuur, boventalligheid en politiek, werd ze plotseling ontslagen.
De rare situatie ontstond dat ze terug moest, of ja, mocht solliciteren op haar eigen baan, waarvan ze wist dat iedereen haar graag wilde hebben. Of houden, zo u wilt.
Een idiote situatie.
Dat vroeg om een ludieke sollicitatiebrief.
Maaike vroeg mij een strip te tekenen die ze als sollicitatie kon gebruiken.
Leuk. Kolfje naar mijn hand.
Zo'n vraag voelt alsof ik in een donkere kamer word gezet waar ik de weg niet ken.
Ik ga lopen met mijn handen voor me uit, en vraag telkens waar ik heen moet. Ik probeer te voelen waar de muren zijn, waar ik niet tegen aan wil botsen.
Als ik de ruimte verkend heb, en weet waar ik wel en niet moet komen, zoek ik voorzichtig met tastende handen de lichtschakelaar.
En dan ineens floept de gloeilamp boven mijn hoofd aan.
Ping!