octaview

Voorproefjes

Fri, 03 Feb 2012 19:29:00 +0100

De Viltster en ik hebben het druk. De afgelopen vier weken heb ik bijna onafgebroken getekend en geschreven aan het kabouterboekje voor een nieuw kabouterpakket.
Ik teken een boerderijtje met een rood dak twitterde ik, welke kleur moet ik de boerderij zelf geven?
Als eenzame, murw-getekende ZZP-illustrator zijn mijn twittervrinden mijn collega's.
Groen! Grijs! Blauwig! Wit! schetterde twitter door elkaar.
Het werd wit.
Vandaag was de eerste dag dat ik geen torenhoge tekendruk had. Ik ging naar het handwerkuurtje op school, voor de moeders is dat. Om te leren haken. Maar eh ja.
Ik kan nog steeds niet haken.
Daarna ging ik naar De Kleine Tovenaar en daar praatte ik met een meisje uit Volendam.
Het was de eerste keer in mijn leven dat ik met een meisje uit Volendam praatte.
En daarna kwam er sneeuw, maar niet bij ons.
Dus morgen kunnen wij schaatsen.
Hoe dan ook.
Het kabouterboek.
Voorproefjes?
Ja, voorproefjes.
Hele stiekeme, waar u heel nieuwsgierig van wordt.

Mooi licht in Het Atelier

Thu, 02 Feb 2012 12:00:00 +0100

Tekensteentjes

Tue, 31 Jan 2012 14:40:00 +0100

Poetjes, poetjes en een pastorale

Sat, 28 Jan 2012 11:22:00 +0100

En zo toog ik gister met twee gammele poetjes naar het platteland.
Poetjes zijn kinderen. Met een lange oe. Niet de kinderen maar de poetjes dus.
Poetjes met korte oe bestaan ook, dan zijn het vieze kinderen.
Ach, ach, dat Limburgs steekt toch zo logisch ineen, vindt u niet?
Hoe dan ook, op het platteland ontfermde oma-mijn-moeder zich over de poetjes.
Nu ik er zo over nadenk, ze waren eigenlijk meer poetjes (korte oe) dan poetjes (lange oe) want ze hadden zich een buikgriepje opgedaan.
Heel smerig.
Poep-poetjes.
Octavie, waar wil je heen met dit verhaal, ojongojongojong!
Goed. Oma deed gezellig met de poetjes, ik ging de ganse dag tekenen voor het kabouterboek.
En als pauze ging ik dan het land op. Met 's Marie.
Kijk de aspergevelden. Zo ziet dat er dus uit tegenwoordig. Met lelijk plastiek.
Ik zeg daar verder maar niks over.

Marie ligt in de toter de deddelen.
Vetlap.

En dan kan ik dus ineens lyrisch worden over een polletje gras met waterdruppels eraan.

Zo'n spriet gras, dat is toch eigenlijk de essentie van het zijn.
Het wezen, het oer.
Zo'n spriet gras omvat alles van de wereld, de diepste gedachte, de hoogste filosofie.
Zoek je naar het antwoord op de grootste vraag van de aarde, dan vind je haar in deze spriet gras.
De natuur geeft het antwoord op alles.
In een klare vanzelfsprekendheid, die iedere dag in al haar eenvoud voor je voeten komt.

De enige kwestie is dat je het moet zien.

En het zien is misschien wel het allermoeilijkste.

Fijn weekend, lieve lezerkens.

Een nieuw kabouterpakket en hoe we genieten van het maak-proces

Fri, 27 Jan 2012 09:49:00 +0100

Het is weer eens prijs in De Groenblauwste Keuken Van Gans Limburg Die Wij Thans Het Atelier Noemen.
'Ik stop ermee, met dat miserabele kabouterproject,' snotter ik tegen De Viltster.
Mijn gezicht staalt op onweer en ik kras ongedurig met mijn lievelingskroontjespen op een steen, die toevallig op de keukentafel ligt.
Krsssjj Krsssjjj.
De Viltster neemt rustig een slok van haar koffie en kijkt me aan.
'Nee echt!' roep ik. 'Ik kan het niet, het lukt me niet, het is te veel.'
Ik pak een stuk WC-papier want de keukenrol is op, snuit zeer onbehoorlijk mijn neus en jank nog wat door over moe en stress en dat ik een vak had moeten leren en waarom ik toch in hemelsnaam geen jurist geworden ben want dan klopt alles zo lekker in je leven.
Dan pakt De Viltster pen en papier.
Ze maakt een lijstje.
'Kijk,' wijst ze. 'Dit heb je al allemaal gedaan.'
'Dus dat betekent dat je eigenlijk alleen nog maar het kabouterverhaal hoeft te schrijven.'
Nou ja, en de illustraties natuurlijk.
Oja.
Dat valt eigenlijk best mee.
Ik vraag me af waarom ik daar nu weer zo'n drama van moest maken.
Ojongojongojong, ik leer het ook nooit.
Hoe dan ook, er is een nieuw kabouterpakket coming up soon.
Maar dat had u al door zeker.
Het wordt zo mooi. En zo leuk.
En het is ook zo heerlijk om te maken h�.

DIY sneeuwvlokjesslinger van keukenpapier

Tue, 24 Jan 2012 16:51:00 +0100

Benodigheden: mooi koord of garen, naald, keukenpapier of papieren zakdoekjes of, als u duur wil doen, cr�pepapier, schaar.
Vouw een vel keukenpapier om en om op, tot een dikke reep. Knip er een rondje uit. Houd de lagen goed op elkaar en maak steeds kleine knipjes in de buitenrand. Rijg de naald door het midden van het sneeuwvlokje en maak de randjes wat los. Herhaal dit zo vaak als je wil tot je een mooie midwinterse sneeuwslinger hebt.
Veel pleziertjes!
Daag!

De mottige beer en het rariteitenkabinet

Sun, 22 Jan 2012 20:15:00 +0100

'Ik wil met mijn verjaardag naar een museum,' besloot mijn mens deze week. 'Naar het missiemuseum, met alle familie.'
'Goed plan,' vond ik.
En ik peinsde een korte wijle afgunstig waarom ik dit briljante idee zelf niet verzonnen had.
Per e-mail loodste ik de ganse familie naar Steyl en zodoende stonden wij vanmiddag in het oude klooster.
'Die beer! Die beer!' riep ik meteen bij binnenkomst, en ik stootte mijn Zuster hysterisch aan. 'Kijk die beer!'
'Hij staat er nog,' merkte mijn Zuster droog doch verwonderd op.
De gigantische opgezette beer bij de deur was namelijk in onze jeugd al een mottig geval. Met grote uitpuilende nep-ogen en schurftplekken in zijn vacht. In zijn buik zit een gleuf waar je geld in moet stoppen, dan draait het enge mormel enige ogenblikken zijn aan elkaar geniete kop heen en weer en dat is dan dat. Deze beer werd in 1932 aangekocht van een Duitse firma voor 600 marken vermeldde een bordje trots. Eronder stond zo mogelijk nog trotser geschreven dat het beest een poos op treurige wijze verstopt was geraakt. Dat was gekomen doordat iemand een briefje van honderd gulden in de gleuf had geduwd.
Het Kleine Meisje bekeek zich het monster eens, Man stopte een centje in zijn buik.
'Huu, eng,' huiverde ze, ze hield haar handjes voor haar ogen en loerde stiekem door haar vingers om niks te missen.
En daar had ze groot gelijk in. Eng was hij. En schurftig, en stoffig op de hoekjes. Net zoals de rest van het museum, dat zich tot doel had gesteld om zoveel mogelijk voorwerpen en dieren uit de missie op zo weinig mogelijk vierkante meters te stapelen. Maar ik vond het een genotmomentje. De reusachtige vitrines, met zoveel opgezette beesten dat je niet meer weet waar je het zoeken moet. Het had iets van een rariteitenkabinet. Niks geen flitsende speurtocht voor de kinderen, geen pedagogische leerroute, geen audiotour of meer van dat soort nieuwerwetsigheden, neen, een museum dat sinds 1932 werkelijk geen steekje veranderd is. Met een belegen film over de hedendaagse missie als modernste gadget. Met een meneertje achter de toonbank met pastoreske glimlach, zoals alleen oude pastoorkes die hebben. Met gladde kloostervloeren en wanden vol exotische opgeprikte insecten. Met een beetje heimwee, zwevend door de hoge holle kloostergangen, naar toen alles nog zo simpel was in het geloof.
'Nog,' zei Het Kleine Meisje, en ze wees naar de beer.
Man duwde nog een keer een centje in zijn buik.
Het beest kraakte in zijn voegen, en deed zijn kunstje.
Prachtig.

Missiemuseum Steyl
Sint Micha�lstraat 7, Steyl
Botanische Tuin Jochumhof
Maashoek 2b, Steyl

Fritz der Stukadoor macht Witze

Wed, 18 Jan 2012 11:30:00 +0100

'Ik heb een stukadoor nodig, voor die ene lange muur, heb jij er nog ene?' vroeg ik aan Magnaat B.
En zo kwam het dat maandagochtend om acht uur Fritz der Stukadoor voor mijn deur stond om ons lelijke spuitwerkmuurtje eens lekker glad te strijken.
Fritz der Stukadoor legde zijn hoofd langs mijn muur, kneep vakkundig een oog toe en mompelde enige Duitse woorden.
Ik voelde me er wat zenuwachtig bij, Duitse woorden op de nuchtere maag.
Duits is niet zo mijn taal. Die grammatica heb ik gewoon nooit, ondanks mijn onwaarschijnlijk grote intellect, kunnen doorgronden.
'Du willst Struktur auf der Mauer, neh?' vroeg Fritz.
'Nein! Nein!' zwaaide ik paniekerig, 'kein Struktur!'
Dat zou me wat zijn zeg, het ene ugly spuitwerkje vervangen door het andere gedateerde granolletje.
Fritz der Stukadoor keek me aan.
'Ich habe nur ein Witz gemacht,' zei hij droogjes.
Ik keek onnozel terug.
'Jaja, dat hatte ich schon begriffen,' antwoordde ik toen maar.
Waarop na 30 milliseconden de selfmonitoring haar werk deed en ik hoofdschuddend en voor de kop slaand het woord Begriffen herkauwde.
Begriffen. Begriffen. Miljaar. 'Verstanden!' riep ik er zinloos achteraan.
Fritz der Stukadoor pakte zijn spatel en kledderde fluitend de eerste laag stuuk tegen de muur.
'Du hast studiert,' zei hij, hij wees met een breed armgebaar naar mijn enorme boekenkast.
'Ja,' gaf ik schaamtevol toe. Zoveel studiert en dan nog solche Fehler machen, schaam op mij.
'Aber kein Deutsch!' zei ik er maar vlug achteraan.
'Das dachte ich schon,' grijnsde Fritz.

Guck mal, wat een schon glad muurtje!
Het moet nog een beetje trocknen en dan geschilderd worden en dan ist es wieder wie neu!

Bordje: NinaInVorm
Vaas: Arabia, gekregen van Sanneke

Winter in de wei

Tue, 17 Jan 2012 19:11:00 +0100

In de koude wintermaanden is zo'n schapenwei een beetje armoei.
Door de vele regen van de afgelopen tijd is de kleigrond verzadigd geraakt. Alles zompt en ik kijk met lede ogen toe hoe de schapen een modderpaadje slijten in mijn mooie grasje.
Bovendien zijn mijn schapen verwende nesten. Ze eten het liefst brokken en het hooi dat ik ze geef, daar trekken ze de neus voor op.
Ze trekken het wel uit de ruif, maar vervolgens knoeien ze er wat mee door de stal maar vreten, ho maar.
Dan ligt dat hooi daar maar te liggen en dan trampelen ze dat weer allemaal naar buiten, het is me een gedoens.
Hoe dan ook, nu vriest het.
Dat is alle dagen aanpoten.
Iedere ochtend moet het water ververst worden, het ijs moet uit de emmer geslagen, nieuw water erin, de kippen krijgen wat extra's.
Het Kleine Meisje gaat altijd met me mee.
Mutsje op, wantjes aan voor zo lang het duurt, de broek in dikke laarzen gestopt.
Samen lopen we door de witberijpte wei, drie kippen opgewonden achter ons aan.
Rosemarietje pikt altijd in de schacht van mijn laars. Ik mopper dan wat, en grijp zo eens dat uilige kippenkopje bij de nek, Het Kleine Meisje schatert het uit.
Ik open de melkbussen met voer, de schapen gluren om de staldeur.
Eerst krijgen ze een paar handjes brokken van Het Kleine Meisje, dan vul ik de voerbakken.
Ik kijk nog even achter de stal, daar bloeien de eerste sneeuwklokjes al.
En soms, heel even, als je heel goed ruikt, door de prikkelende vrieslucht heen, ruik je al een beetje voorjaar.
Een zweempje, niet meer dan een belofte.
Maar toch.

De decorette

Mon, 16 Jan 2012 10:18:00 +0100

Ik dacht: ik ga nog eens een paar kralen verven.

En dan rijg ik er meteen een guitig vogelkettinkje bij, voor om de nek.

Of ik hang hem ergens op, de vogel, ook leuk.
Als een soort eh dinges. Ornament.
Een decorette.

Hoe dan ook.
Niks geen decorettes in mijn huis momenteel, want ik heb bezoek van Fritz der Stukadoor.
En dat is een ingewikkelde toestand.
Nou daag.