octaview

Category: default

30 07 08 - 21:21

Maar

Goed. Ik wilde dus twee misselijkmakend formidabele vakantiefoto's hier gaan plaatsen. Van toen de regen nog niet was losgebarsten en we nog geen weet hadden van het feit dat onze nieuwe tent lek was. Met verder een paar ultiem grappige regeltjes erbij van dat jullie dan gingen raden waar ik was geweest. Daarna zou ik nog een foto van mijn nieuwe schoenen hier neerzetten met de toevoeging dat jullie ze heus niet mooi hoefden te vinden (Quote Man: ja, ze hebben wel een brede stikrand. En brede neuzen... (stilte en waarschuwende blik van mij) maar ze passen uitstekend bij je... (stilte en dreigende blik van mij) omdat je zulke smalle... en eh fijne voetjes hebt) want dat ik ze al mooi genoeg voor iedereen vind. Daarna ging ik dan tussen neus en lippen door vermelden dat ik een log-award gewonnen heb (en dan zou u gaan zitten nagelbijten van de erger) en dan zou ik vertellen dat ik die award van Sanneke kreeg. En dan zou ik die award hier uploaden en zeven mensen nomineren voor de eendere award.

Maar.

Ik kan alweer niet uploaden.
De vorige keer dat ik dat niet kon duurde dat drie weken, één dag en vijf uur.
Ik stel voor om een kampvuur te ontsteken en Ziggo ritueel te offeren.

Category: default

23 07 08 - 08:01

Kiek dan toch

Voor héél eventjes kom ik uit mijn zalige vakantiecocon om u een linkje op te dringen.
Kijk, alsteblieft, vandaag even bij Sarah. Wat mij betreft één van de leukste, getalenteerdste, humoristischste, esthetisch verantwoordste, minst doorsneeste, Vlaamste webloggers. Die een zelfportret maakte omdat ik daar een poos geleden om vroeg. En bejubel haar eerst in de reactiebox, doe haar dan in uw linkenlijst en wacht op het moment dat zij haar eerste, ongetwijfeld bijzondere, godzijdank niet dertien-in-een-dozijn, kinderboek uit gaat brengen.

Category: default

18 07 08 - 17:31

Een schilderij voor twee rokjes

Morgen is dé dag. Van De Twee Bruiloften. Halleluja. En vandaag is er óók nog een bruiloft. Daar hoef ik -de hemel zij geprezen- dan weer niet heen. Drie bruiloften in twee dagen, nee dat zou wat te gortig zijn. Maar goed, mijn ouders dus wel. Gezellig. Ze hadden van de ceremoniemeesters een briefje gekregen.
En nu even tussendoor. Tussen u en mij. Wat is dat toch met ceremoniemeesters? Waarom willen ceremoniemeesters je altijd dingen laten doen? Hebben ceremoniemeesters in hun leven hele akelige dingen meegemaakt of zo?
Een overdosis knippen en plakken op de kleuterklas bijvoorbeeld. En dat ze dat nu ze volwassen zijn moeten botvieren. Op slinks gebiedende wijze, vermomd in een gezellige brief met veel word-art en spelfouten. Maak een collage voor het bruidspaar! Zoek je leukste reisfoto uit met het bruidspaar! Schrijf een leuke anekdote op voor het bruidspaar!
Enfin.
Mijn ouders hadden van de ceremoniemeesters, naast de brief, een schildersdoek thuisgestuurd gekregen. Of ze daar wat op wilden schilderen met het thema 'Hart'. De horror.
Mijn ouders duwden mij het doekje in handen.
Of ik daar wat op wilde schilderen met het thema 'Hart'.
'Maar ik ken die lui niet eens!' sputterde ik.
En toen begon mijn moeder heel tactisch over twee rokjes die ze vorige week had gemaakt.
En toog ik mopperend, en onder flinke tijdsdruk, aan het verven.
'Het wordt niks fancy's hoor,' waarschuwde ik, 'je krijgt dezelfde basis als het doekje van Esmée, had je het maar eerder moeten zeggen.'
Mijn moeder knikte tevreden.
'En als het klaar is scan ik het ding in en maak ik er kaarten van voor míjn twee bruiloften, heb ik er ook nog wat aan,' nukte ik kwastend door.
'Wat jij wil, schat,' grijnsde mijn moeder, vanachter haar kopje thee.
En zo geschiedde.

(Dat zwart-wit-plaatje is een cartoon die ik maakte voor het trouwboek van bruidspaar #1, in opdracht van, jawel, de olijke ceremoniemeesters. Hij vormt de achterkant van de felicitatiekaart. Hier goed te bekijken.)

Category: default

17 07 08 - 14:43

De zoetigheid verbannen

Honderd jaar geleden, of zo, had ik een zaakje in schattige schilderijtjes. Ik tekende en schilderde me het apezuur en de business liep, vooral via mond-tot-mondreclame, best goed. Soms beschilderde ik een krukje, een kapstokje, dan weer maakte ik een geboorteschilderijtje of iets keks voor de kinderkamer. En toen, klabam, had ik er genoeg van. Genoeg van al dat zoete gedoe, dat roze, dat sociaal wenselijke spul, dat schattige geschilder dat iedereen altijd wel leuk vond.
Zoals dit geval

Of deze

Ik haalde mijn website rigoureus uit de lucht en raakte een flinke poos geen penseel meer aan. Vorig jaar begon het toch weer te kriebelen en nadat ik mezelf beloofd had geen troep meer te maken voor de massa, mocht ik weer aan de slag van mezelf. De rest is historie, Agnes en Trui werden geboren en later de karakters voor mijn opdrachtgevers die, u zou ervan schrikken, vaak nog ruwer en schetsmatiger zijn dan u van me gewend bent. Laat ik het zo zeggen: het sociaal wenselijke heb ik met succes verbannen uit mijn leven.
En toch, heel soms, heb ik gewoon ontzettende zin om iets zoets te schilderen.
Vanmorgen was zo'n moment. Dan móet het eruit.
Et voilá. Voor Esmée. Omdat Dochter daar overmorgen mag gaan logeren.

(Als Eric zoveel pink op één doekje kan handelen tenminste:)

Category: default

15 07 08 - 19:34

He-le-maal in een scheur

Dus toen waren Lady Susy en ik eens wat bevallingsverhalen aan het uitwisselen via de mail.
Heel gezellig. Brengt je echt nader tot elkaar.
'En toen zei de gynaecologe ineens heel paniekerig: stop! Stop, mevrouw W., niet persen, de scheur loopt al bijna tot uw anus!' schreef ik.
Bloedserieus. Want daar is natuurlijk niks grappigs aan, een scheur bij de anus.
Lady Susy vond het hilarisch. Ze las het mailtje namelijk hardop voor aan haar nieuwe mannelijke collega. Die trok wat wit weg.
Net als Man, pak 'm beet 3,5 jaar geleden.
Dat kwam niet door de scheur, noch door de paniek van de gynaecologe, nee, dat kwam door mijn goddeloze gevloek.
Tot dan toe was ik altijd een net, beschaafd meiske geweest, in de horror van de bevalling was ik veranderd in een vloekende, spuwende en scheldende bootwerker. Lang niet fraai. Maar hee, gillen deed ik dan weer niet. Ik ben toch geen wijf zeker.
'Ik ga even wat ruimte maken,' informeerde de gynaecologe me haastig, in het licht van de oprukkende ruptuur.
Ruimte maken. Klonk plausibel. Er moest een heel kind uit, dus wat ruimte zou wel makkelijk zijn ja. Ik veronderstelde wat vriendelijk gewroet met de vingers. Daar zijn ze namelijk goed in, die gynaecologen. Wroeten doen ze graag.
Ik knikte. Maak jij maar lekker wat ruimte, darling.
En ik wierp een bemoedigende blik tussen mijn benen.
Snotverdomme, zag ik daar nu echt een schaar mijn ehm nou ja, u weet wel naderen?
'Je gaat toch snotverdomme miljaar nondeju niet knippen zeker!' brieste ik.
'Ja, ik zei toch dat ik ruimte moest maken!' krijste de gynaecologe giftig terug.
En vooraleer ik kon weigeren op taalkundig onjuiste gronden en een foute argumentatie knipte ze een eind weg.
Had ik al gezegd dat ik toen geen wee had?
Ik had toen geen wee.
Vijf uur lang moest ik van de heks persweeën wegpuffen en op het moment dat je geen wee hebt, knipt ze in onverdoofd, levend vlees.
Enfin.
'Bevallen is kut. Waar gaan jullie eigenlijk op vakantie?' mailde Susy.
'Luxemburg of Noord-Frankrijk of Luxemburg of Noord-Frankrijk of Luxemburg,' mailde ik.

Category: default

14 07 08 - 19:34

O&M en het mysterie van de kwijte kinderen

'Ga je mee naar de speeltuin?' smste MarliekeOnline.
Ik deed een serieuze kostenoverweging -vijfentachtig cents entree is natuurlijk niet niks- en ik belde dat het goed was. Daarna belde ik nog een keer om te checken hoe laat. En belde MarliekeOnline nog twee keer om dat weer te verzetten en ik nog drie keer om dát weer te verzetten.
Enfin. Om tien over één zat ik dan toch op de fiets. Slechts tien luttele minuten te laat. Maar dat kwam omdat Dochter nog onverwacht moest poepen en daarna een paraplupunt in haar oog stak.
Op de fiets dus. Alwaar ik maar weer eens gezellig verdwaalde in kutnieuwbouwwijk 1. En vervolgens in klotenieuwbouwwijk 2.
Ik wist wat zweet van mijn voorhoofd, pulkte een mug tussen mijn tanden uit en trok mijn rokje recht. En riep vanuit de verte al heel hard sorry.
Want MarliekeOnline stond natuurlijk heel keurig en op tijd te wachten, met twee kinderen aan haar been.
We sloegen ons kampement op op een schaduwrijke plaats en parkeerden onze kinderen in een nabij speeltoestel.
'Braaf hier spelen hoor,' maanden wij onze dwergjes. Ja hoor. Dat zouden ze doen. De zoetjes.
We kletsten wat, we keuvelden wat, koetjes, kalfjes, ha, ha, hi, hi, gezellig hè, moeten we vaker doen, waar zijn de meisjes eigenlijk?
Kwijt.
En stiekem was dat al de tweede keer. Maar dat vertel ik er maar niet bij.
Nonchalant liep ik een rondje. En nog eentje. Tijdens het derde rondje was ik wat onrustig. Tijdens het vierde rondje zag ik twee drijvende peuterachtige objecten in het zwembadje. Tijdens het vijfde rondje zag ik in iedere kortgebroekte vakantievader een pedo.
Maar ach. Daar zaten ze. Zand te happen in de zandbak. Met snoetjes als mijnwerkers.
Zul je altijd zien.
Nou ja.
Toen hadden we dus wel zin in een ontzettend bacchanaal daar in die speeltuin.
Maar dat deden we natuurlijk niet.
We zijn ten slotte heel verantwoordelijke moeders.

Category: default

12 07 08 - 12:48

De verbouwing nadert (3)

'Aaah, een doos met babykleertjes! Van mij van vroeger!' riep ik, op de vierde avond deze week dat we de zolder aan het leegruimen waren.
Ja ja. Enthousiasme is mijn middelste naam.
Ik dook in de muffe, kartonnen doos vol met
eh ja.
Nouja, om eerlijk te zijn, vooral veel ugly, fluwelige boxpakjes met beren en konijnen. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt, dames en heren. Foei.
Maar.
MAAR!
Onderin, daar lag de schat. De zelfgemaakte rokjes en pakjes. Ook vroeger was mijn moeder al creatief met naald en draad, hoera! Retro heerlijkheden van hier tot ginder!
En wat lag daar nu te blinken?
Een allerschattigst babyjurkje!
'Dat lijkt wel...' aarzelde Man. En hij wees naar mijn nieuwe jurk.
Die ik deze week kocht. En toevallig vandaag de eerste keer aan had. Gloedjenieuw.
'Verrek!' zei ik.
En ik maakte er een foto van.

Category: default

11 07 08 - 16:14

Rokkie's voor de Dochter (en kabouters!)

Ik knipte een stel afgeschreven overhemden van Man aan stukken en kocht voor 1,20 euro aan couponnetjes in de uitverkoop. En ik ontdekte een nieuwe fourniturenkraam op de markt. Het vettige mannetje achter opgestapelde kratten met knopen, zigzag- en biasband, broderie en gehaakt gerei nam ik plat op de bek bij de aanblik van al dat lekkers. 'Betaal jij even, het is 18,50,' riep ik naar Man, terwijl ik mijn buit onder mijn jasje verstopte. En Man deed dat. Hij houdt van mij namelijk. Daarna legde ik alle lapjes en bandjes honderd keer in verschillende combinaties, riep veel van oeh en aah en gaf daarna de hele in elkaar gespeldde composities aan mijn moeder. Die het zaakje vervolgens vakkundig in elkaar naaide. Hatsekidee.

EDIT: en terwijl mijn darling moeder rokjes zat te naaien, deed ik, nadat ik eerst schandalig gewinkeld had, dit.
Waarom?
Geen idee.
Het zijn er wellicht wat te veel. Wellicht ja. Ik ging wat los. Geen houden meer aan.
Zes mogen er weg.
Zelf afhalen.
Kost niks en op is op.

Category: default

10 07 08 - 16:44

Het is heus niet allemaal rozengeur en maneschijn, hoor

Deze week boterde het even niet zo tussen mij en mijn veestapel. We waren een weinig gebrouilleerd. Agnes en Trui begonnen. Met De Slag Om Het Gras. Het gras groeit en groeit maar door met dit vruchtbare weer maar vreten, ho maar. Ze eten alleen de smakelijke jonge scheutjes maar het doorgeschoten, bloeiende gras laten ze lekker staan. Met als gevolg: van die ruige Bretonse taferelen en stukken wei waar je amper doorheen kunt. En ondertussen maar mekkeren als ze mij zien. 'Honger! Hongerrrr!' Geef ons biks, blondie, wij willen biks!' Ja, dag zeg. Maar uiteindelijk wonnen ze toch, de mormels, want ik heb tegen al mijn principes in de benzinemaaier op de wei losgelaten. Het gemaaide gras heb ik overigens in een grote bak gedaan en in de wei gezet. En, daar won ik dan weer een puntje: ze zijn zo oerstom dat ze het lekker opvreten.
Dan. Bertje het konijn. Beter bekend als Snertje of Knertje. Knertje dacht dat hij doodging. 'Stel je niet aan,' zei ik. 'Ja maar echt,' zei hij. 'Zucht,' deed ik, heel overdreven. Maar de Knert weigerde te eten. En daar lig ik wakker van hè. Als mijn vee wat mankeert. 'Je hebt hem toch geen klaver gevoerd?' vroeg ik voor de zekerheid aan Man.
Nou, dat had hij misschien wel. Eventueel. Een beetje. 'Snotverdesnotver,' sakkerde ik. Want Bertje en klaver, dat gaat niet. En ik moest al bijna huilen. 'Als hij me echt ziek wordt, maak jíj hem af,' beet ik Man toe. Dat beloofde Man want hij voelde zich toch wel schuldig. Maar 's avonds zat Bertje natuurlijk alweer lekker aan een strootje te peuzelen. De hypochonder.
En dan hadden we nog het geval Fientje. Fientje is inmiddels volledig geïntegreerd en geaccepteerd, lekker vet gegroeid van ons voedzame meel en zo brutaal als een straatverken. Met blote voeten in slippers even de wei in is geen optie meer sinds Fientje haar intrede deed. Ze is verzot op mijn rode nagellak. Maar. Hebben we ooit een ei gezien van onz'n Fien? Nee. Geen één ei. 'Ga een ei leggen,' gebood ik de domme rooie dan ook, toen ze weer eens op mijn nageltjes aasgierde. Maar Fien keek met een schuin oog naar me op, grijnsde even en schudde toen laconiek haar verenkleedje. That's it, end of story. Geen ei.
En nu ben ik het zat met al dat geteisem.
En ik wil gewoon een hond.
Daar heb je nooit geen sores mee.

Category: default

08 07 08 - 16:56

Gesprek met mijn moeder

'Kijk eens,' zegt mijn moeder trots.
Ze opent één voor één alle keukenkastjes.
'Woooh!' doe ik. 'Wooh!'
Mijn keukenkastjes zijn nog nooit zo netjes geweest.
De theedoeken liggen netjes opgevouwen op het schap, het omgekiepte peperbusje is opgeruimd en alle rondslingerende spagetti's zijn ook weg.
'Je moet zoveel tekenen de laatste tijd, ik dacht, kom, ik breng even de keuken op orde,' glimt mijn moeder.
En terwijl ik de blinkende bestekla uitbundig bewonder, smeert zij haar handen in met handencrème.
'Nondeju, wat schoon,' zucht ik.
En dan ineens schiet me iets te binnen. 'Oh, het komt precies goed uit dat alles nu zo schoon is!' jubel ik.
'Hoezo?' vraagt mijn moeder.
'Donderdag komt mijn schoonmoeder de hele dag oppassen.'
'En?' aarzelt mijn moeder.
'Nou, dan kan ik net doen of ik een hele goede huisvrouw ben.'

Category: default

06 07 08 - 20:07

De verbouwing nadert (2)

'Wat moet hiermee?' wees Man naar een pakket oude schriften en mapjes.
Ik bedekte mijn ogen met mijn handen en riep heel hard: 'Weg ermee!'
Want zo doe ik dat. Niet kijken, gewoon weggooien. Anders ben ik potdomme over vijf weken nog niet klaar. En wil ik alles bewaren.
Maar Man twijfelde en maakte een mapje open.
'Aaah, je balletdiploma's! Die moet je niet wegdoen!' kreet hij vertederd. En hij ging zich er bij zitten.
'Niet doen, doe nou niet, nee, hou op,' deed ik. Maar ik zette toch maar een klein nieuwsgierig stapje in zijn richting.
'Keep your head up, Octavie and work on your turns,' las Man voor. Ik trok de stapel examens uit zijn handen. 'Ach jaaa,' riep ik. En ik stond weer even in de balletzaal aan de Swalmerstraat. Bibberend van de zenuwen in mijn blauwe pakje, een buiging makend voor de deftige Engelse dame van de Royal Academy of Dancing uit Londen die de examens af kwam nemen. Ik zat op een hele chique balletschool, dat hoort u wel. Dat mijn gewone juf een tikje ordinair was en vieze peuken rookte tijdens de les, dat vertel ik hier gewoon niet. En dat ik altijd bang was dat mijn pakje naar koeienpoep stonk omdat mijn moeder de was buiten droogde en wij in eh zeg maar landelijk gebied woonden waar de boeren graag gierden, dat hou ik ook voor mezelf. Enfin. Stop. Too much information.
'Niet weggooien hoor,' verzekerde Man me beslist.
Ik keek de stapel nog eens goed door en borg al mijn diploma's netjes op.
Alle schriften gooide ik ongezien in de oud- papierbak en ik klopte mezelf goedkeurend op mijn schouder voor zoveel besluitvaardigheid en opruimerigheid.
En toen ging ik de babykleertjes van Dochter sorteren.
Maar toen waren de besluitvaardigheid en opruimerigheid ineens verschwunden hè.
Nergens meer te bekennen.

Category: default

06 07 08 - 19:36

De verbouwing nadert (1)

Over twee weken komt meneer F. onze zolder verbouwen. Over twee weken? Snotmiljaar! Dat kan helemaal niet! We hebben nog niks opgeruimd! Op onze zolder kan niet gelopen worden doordat er nog zowat vijfhonderd verhuisdozen staan! Hoe moet meneer F. daar dan gaan verbouwen!
Goed.
Dat was een kleine greep uit de paniek die mij dit weekend naar de keel steeg.
Dus, nadat gisteren de oude, trillende, dove, niet zo weldadig riekende opa eerst een gatenkaas van mijn tuin (de stréss jongen, de stréss!) maakte en vervolgens een prachtige put spoot, ging ik mijzelf opsluiten op de zolder. En Man trok ik aan zijn nekvel mee.
We klommen zo over wat dozen heen en namen plaats op een strategische plek in het midden van het oorlogsgebied. Zo ongeveer tussen de babykleertjes en mijn oude schoolspullen in. Die had mijn moeder me nog even lekker in mijn maag gesplitst, maar dat is een ander verhaal. Ik greep in mijn haar en jammerde dramatisch over waar ik zou moeten beginnen in deze gore teringtakkezooi en wie er hier verdamme verantwoordelijk voor was. Man daarentegen wierp zich in een doos en sloeg aan het opruimen. Ja ja, gelukkig hebben we Man nog.

Category: default

04 07 08 - 13:45

En toen kwam er ook nog eens geen fatsoenlijk logje uit me

En inmiddels is het vrijdag.
De vrijdag dat wij eindeloos helder, sprankelend water uit onze eigen put zouden kunnen eh putten en ons weiland er rijkelijk mee zouden besproeien. Of het in flessen doen, er een etiket op plakken met een gekke dubbele naam en er grof geld mee verdienen.
Maar neen. Geen opa met spuit gezien. Ligt vast morsdood ergens te stinken. Just my luck.
En ook. De vrijdag dat mijn internet weer volop en welig zou tieren. Ik zou weer kunnen uploaden wie noch nie, mijn hotmail zou het weer doen, ik kon weer vrolijk over des internets weidse wegen dartelen. Zo beloofde Jordan, de bijbeunstudent van Ziggo mij vanaf zijn protocol. Op maandagavond. 'Ik zal een call aanmaken voor de technische dienst, m'vrouw.'
Doe dat maar, jongen. Ik had het toen al moeten weten natuurlijk.
Want neen. Niks geen uploadsnelheid.
Wat voor een vrijdag is het dan wel?
Welnu. Een vrijdag dat Dochter voor de vierde keer deze week om 06.00 uur aan mijn bed stond te rammelen. En vervolgens ziek bleek. Terwijl ik nog een berg tekenwerk heb liggen.
S'leuk.
S'heel leuk.

Category: default

02 07 08 - 11:37

Opa van het spuitbedrijf

We moeten een put. En ja, ik weet dat dat niet mag maar hee. Nog zo een paar dagen van die brandende zon en we hebben geen gras in de wei maar hooi. Er moet dringend geïrrigeerd worden, bewaterd, gesproeid. Willen we niet verzengen in onze eigen woestijn. Met twee schapen op apegapen. Ikzelf in een bedoeïenengewaad, Man op een kameel. Onze nomadendochter die knikkert met keutels.
Goed.
Ik belde naar een professioneel puttenboorbedrijf. Verkeerde nummer, ik moest de neef bellen. Verkeerde nummer, ik moest de oom bellen.
Na vier telefoontjes moest ik het stellen met de opa. Want opa doet aan de puttenspuiterij. Dat is heel wat anders dan boren. Dat mag je pas als je grondwater minder diep zit dan 5 meter, zoals bij ons. Een voorkeurspositie hoor. Had ik even geluk.
De opa voert zijn spuitbusiness in Mofert, de plaats die in onze regio beter bekend staat als het dorp waar de politie nog op verkens rijdt. En opa is een beetje doof. En opa kan niet zo goed meer. En oma had liever niet dat heuren mens met dit weer op pad ging om putten te spuiten. Zo vertelde hij me, krakend door de telefoon. En of mijnen mens vanavond thuis was. Dan kon hij wat helpen, misschien.
Ik verzekerde de opa dat hij maar rustig aan moest doen. En dat hij vanavond maar even terug moest bellen.
'Nee nee, mevrouw, ik kom vanavond spuiten, daar heeft u recht op,' vond de opa. En hij wiste het zweet van zijn voorhoofd met een grote smerige zakdoek. Dat hóórde ik gewoon door de telefoon heen.
Gottegot.
Staat me hier vanavond een oude van dagen zich het schompes te werken aan mijn put.
Ik hoop maar dat hij niet ter plekke instort aan een hartstilstand of iets anders bejaards.
Wat moet ik dan?

Category: default

01 07 08 - 19:54

Oma's lieveling

Oma gaat naar het verzorgingstehuis. Vrijwillig hoor. Hare majesteit mijn oma heeft zichzelf wel even de beste kamer van het complex georganiseerd. Wie ze ervoor omgekocht heeft, weet ik niet.
Enfin. Niet heel de inboedel kan en mag mee naar haar nieuwe appartement dus daarom is ze naarstig aan het uitdelen geslagen.
Ik krijg de naaimachine. Neef R. het mooie tuinbankje en neef S. de slaapkamertelevisie.
Tot zover een eerlijk verdeelde buit.
'Wat krijg jij?' vroeg ik nieuwsgierig aan mijn zuster.

De plastic nepkerstboom.
Volgens mij is hij nog wit ook.
Nou nou. Het is wel weer duidelijk wie hier het favoriete kleinkind is.