octaview

Category: default

31 10 08 - 19:06

Man deed een weddenschap en verloor

'Zegeltjes?' vroeg de caissière.
'Zijn ze gratis en hoef ik ze niet uit te knippen?' antwoordde ik.
'Ja en nee,' zei de caissière.
'Och ja,' schokschouderde ik.

En zo begon mijn loopbaan als zegeltjesspaarder voor het reusachtige boodschappenpakket (schreeuw) ter waarde van veertig euro.
Bij elke tien euro één zegel.
'Je krijgt die kaart nooit vol,' schamperde Man.
Hij rekende heel mannelijk uit hoeveel geld ik uit moest gaan geven om alle benodigde zegels te krijgen.
Dat was wel veel.
'En je háát zegeltjes sparen,' bedacht hij.
'Wedden?' zei ik.
'Deal,' zei Man.

'Ik wil de gratis zegeltjes,' zei ik tegen de caissière.
'Dat is dan 17,85,' antwoordde ze en ze scheurde één zegel van de rol.
Ik keek de caissière aan. 'Ik hoef er nog maar ééntje,' pruilde ik.
Ze scheurde er nog een af.
Man hapte naar adem.
'Doe je dat altijd?' siste hij ongelovig.
'Soms doe ik een andere truc,' haalde ik mijn schouder op.
'Wat dan?' hijgde Man.
'Als ik voor minder dan een tientje heb, roep ik heel hard tegen Dochter dat het jammer is voor haar dat we geen zegel krijgen, kan ze vandaag niet plakken. Geheid dat ik er dan eentje krijg.'
'Maar dat is niet eerlijk!' hyperventileerde Man.
'Nee,' beaamde ik.
'Het is ook wel lastig hoor,' legde ik heel serieus uit. 'Je moet de trucs goed rouleren onder de verschillende caissières.'
En terwijl Man verontwaardigd zat na te hikken, plakte ik het laatste zegeltje uiterst nauwkeurig op de kaart.
'Zo,' zei ik. 'Die is vol.'
Verder niet heel triomfantelijk of zo.

(Ja, kom op zeg. Man was zeker even vergeten dat ik in een rechte bloedlijn afstam van de koning van de sjammeteerders. Sjammeteren, kom, hoe noemen jullie in Holland dat, sjacheren komt het dichtste bij denk ik, is mijn tweede natuur. Ik sjammeteer ik die kaart wel vol hoor. En nee, dat is niet zielig voor die winkel. Nee. NEE! Ga toch weg zeg.)

Category: default

29 10 08 - 20:13

En mijn moeder, ze lachte in haar vuistje

Mijn oma was coupeuse.
Mijn moeder, nou ja, dat weet u inmiddels wel. Die is nogal goed met de naaimachien.
Er moeten dus nogal wat naaigenen in mijn bloed zitten.
Maar telkens als Man opperde om een naaimachine voor me te kopen, schudde ik hard mijn hoofd en brulde van NEENEENEE.
'Volgens mij vind je dat hartstikke leuk, naaien,' zei Man dan ongelovig. 'Vroeger deed je het toch ook al?'
Maar ik bleef bij mijn standpunt.
Naaien, niks meer voor mij.
Veel te precies, te veel voorbereidingstijd, te veel gedoe, geen zitvlees.
'Echt niet?' vroeg Man keer op keer, bij de zoveelste naaimachine-aanbieding in een folder.
Echt niet.
Tot ik de laatste tijd wel eens wat murmelde over hoe fijn het zou zijn als ik niet voor ieder wissewasje naar mijn moeder hoefde te rennen.
Dat ik die Room 7 kussentjes zo leuk vind, en dat ik die, in principe, best zelf zou kunnen naaien als ik een machien had. Hoor.
Man zag zijn kans op zelf omgezoomde broeken schoon.
'Oc, geen gezeik meer, we gaan gewoon een naaimachine voor je kopen,' kondigde hij vanochtend aan.
'Hoi,' zei ik.

Category: default

28 10 08 - 10:40

Een moeilijk stuk

Even nog over die inspiratie.
Inspiratie is iets raars. Soms vraag ik me af of het wel bestaat. Het is zo vluchtig, als je het wil pakken, vliegt het weer weg.
Eén keer in de zoveel tijd moet ik naar een museum. En dan het liefst naar zo'n oerdegelijk museum met een chronologische opbouw, beginnend bij de oude meesters eindigend in de late jaren zestig. Dan ga ik zo vroeg mogelijk, zodat ik de zalen voor mezelf heb. Zondagochtend stonden we om 10.00 uur op de deur van het KMSKA te beuken. En dan, het hart dat open gaat bij de stilte van zo'n hoge zaal. Bij voorkeur een visgraat parket op de vloer en een glazen koepel in het dak. Reusachtige schilderijen van Rubens, niet alleen in omvang een lesje in nederigheid maar ook in de techniek en de afbeelding. Dit is het ware, het echte. Dit is kunst van mannen die konden zíen. Schaduwen, lichtinval, veel Jezus en Maria. Deze kunst gaat rechtstreeks naar mijn ziel. Ik drink het naar de zwarte, diepste, slaperige helft van mijn hersenen, misschien wel met de ogen dicht. De kleuren, ik hou zo van dat (veel door Holbein gebruikte) blauwgroenturkoois. Een kleur die mijn hersenen niet goed kunnen plaatsen, alsof er een schakeltje mist in mijn hoofd. Dan wandel ik van de vroege kunst naar 1600-1700. Vlug. Jacob van Ruysdael, vroeger, als kind, vond ik dit imponerend, nu kan het me gestolen worden. Wouden, watervallen, duisternis, ik droom me erdoor heen. Pas als de beelden hoekiger worden, loop ik weer langzamer. Het aarzelende begin van het abstract. In het begin van de twintigste eeuw word ik wakker, kunst waar je je hoofd van moet verdraaien, het klopt niet, en toch weer wel. Anders, maar eigenlijk net zo knap als die meesters die konden zien. De symboliek is niet oppervlakkig maar donkerdiep als een zee, emotioneel, uit de binnenkant van de ziel. En deze zielekunst komt binnen in mijn oog, in het visuele gedeelte van mijn hersenen, terwijl de oude meesters met hun perfecte kijktechnieken binnenkwamen in mijn ziel.
Wonderlijk hoe het werkt. Omgekeerd, als een spiegel.
Dan loop ik het museum uit, zo licht als een veer.
Ik heb de beelden zwaar in me gedronken maar ik ben open en luchtig geworden als een boek waarvan de ragfijne bladzijdes knisperend fladderen in de wind.
De plaatjes gaan als dia's aan me voorbij, een wirwar. Er is een ladenkastje vol plaatjes omgevallen in mijn hoofd.
Thuis wil ik tekenen maar het lukt niet. Dagenlang peuter ik met mijn kroontjespen willekeurige krassen op een vel papier. Ik teken ineens nieuwe dingen, maar ze hebben nog geen vorm.
Langzaam moet het ladenkastje opgeruimd worden.
Dan lukt het weer.

Category: default

26 10 08 - 19:20

't Stad

Antwerpen dus.
En 'ke 'k ik vond het ge-wel-dig.
Het was een zalig weekend.
Waarin Sarah en ik besloten dat we familie zijn, we bollekes dronken tot ik ging orakelen over de Vlaamse werkwoordsophoping, ik leerde dat Vlamingen geen je en jij zeggen maar louter u en gij, we stoemp aten bij De Taloorkes, ik angstaanjagend blote mannen zag in een toneel, ik minstens dertig parkietjes zag in een te klein kooitje, idem met konijnen en eekhoorns, we het museum voor schone kunsten bezochten, ik bedacht dat ik de oude meesters moet zien voor mijn ziele-inspiratie en moderne kunst voor mijn beeld-inspiratie, ik een fan van Permeke ben geworden, ik Vlaamse mayonaise echt vies vind.

Oh ja.
Bewijs.

(Ja, Man bestaat echt ja.)

Category: default

23 10 08 - 17:34

De moeder die het groeiboek kwijt was

Groeiboekje kwijt. En ik moest binnen een uur bij het consultatiebureau zijn met Dochter. Voor de kleuterprik.
Ik had de kast al twee keer zwetend omgekiept en leeggehaald maar niks.
'Ik ben dat fokking groeiboek kwijt,' klaagde ik tegen Susy. 'Nu krijg ik vast op mijn kop van het consultatiebureaumonster.'
'Goh. Verrassend,' vond Susy.
Om daarna fijntjes te opperen om eens in mijn boekenkast te kijken. Op mijn boeken. Tussen de takkezooi aan papieren en bankafschriften die ik daar hamster.
Wat een tip.
Die Susy kent me nog beter dan ik mezelf ken.
Maar helaas. Ook daar lag geen groeiboek tussen. Wel een paar andere zaken. Over dat mijn ID-kaart al verlopen is bijvoorbeeld. Toch handig dat ik daar nu achter kom.
Maar goed. Hoe moest ik dat kwijte groeiboek nu gaan brengen, daar op dat consultatiebureau. Ik overwoog om te jokken. Sorry, ik ben het vergeten. Ja echt, heel vervelend, nounou, dom hoor, van mij.
Vergeten dat kan iedereen overkomen. En heus niet alleen chaotische, smerige Jan Steen-moeders.
Maar ja. Dat is ook al weer zowat, jokken. Dus ik besloot het maar eerlijk te vertellen.
Schuldbewust stapte ik naar het consultatiebureaumonster toe. Wat ik al die jaren zorgvuldig had weten te verbergen zou dan nu uitkomen: mijn huishouden is een drama en het consultatiebureau zou er nu achter komen. Ze zouden hun wenkbrauwen fronsen en twijfelen aan mijn capaciteiten als moeder. Moest dat schattige kleine meisje met dat boblijntje niet meteen uit huis geplaatst worden? Moest bureau jeugdzorg niet stante pede gebeld worden?
Ik nam een hap lucht.
'Ik eh, ben het groeiboek kwijt,' zei ik schoorvoetend.

'Ooh maar mevrouw! Die hadden wij gewoon in het dossier zitten hoor!' zei het consultatiebureaumonster vriendelijk.

En Dochter gaf geen kik bij de prik.
Dat wilde ik gewoon ook nog even kwijt maar het paste niet in het stuk.

Category: default

22 10 08 - 12:26

Hoe de Labello van Dochter weer een meisje maakte en ik tot het uiterste getergd werd

Ik ben allergisch voor cosmetica. En ook voor een heleboel andere dingen maar daar gaat dit verhaal niet over. Ik gebruik nooit zalfjes, crème, foundation, lippenstift, gloss of oogschaduw wegens bulten, het enige dat ik doe is 's ochtends een mascaraborsteltje door mijn wimpers raggen en dan ben ik fertig.
Ja echt.
En toch zo knap hè.
Puur natuur beste mensen, puur natuur.
Mijn moeder vindt het zielig.
Niet voor mij hoor, bent u gek.
Nee, voor Dochter.
De nummer 1 op haar Ranglijst Der Favoriete Familieleden. Eerst was ik dat natuurlijk, maar mijn eigen nageslacht heeft me bruut van de troon gestoten.
'Zo ontbeert dat kind toch elke vorm van opmaaktradities en ochtendrituelen!' riep mijn moeder onlangs dramatisch uit. 'Hoe moet ze nu ooit leren hoeveel genot een lippenstift een vrouw kan brengen!'
En er bijtend achteraan: 'En Octavie, kam je haar nou toch eens 's morgens, zoals normale mensen doen!'
Die opmerking zat haar al lang dwars, denk ik.
Daarna pakte ze Dochter bij de hand en sloeg de voordeur achter zich dicht.
'Kijk mama!' zei Dochter trots, toen ze weer terug waren.
Ze hield een Labello omhoog. Van oma gekregen.
Ik ben dus ook allergisch voor Labello.
Dat vieze gerei komt er hier niet in.
Maar ja. Dochter was er zo blij mee. En ze smeerde zich zo schattig onder. En ze tuitte haar lipjes zo kittig. Mijn jongetje was ineens een echt meisje geworden.
Wat een Labello al niet kan doen.
Ik zag het maar door de vingers.
Tot gister.
Labello op de bank. Labello op de vloer. Labello op de spiegel. Labello op het raam. Labello op het raam. Labello in de DVD-speler.
'Snotmiljaar!' brulde ik door de telefoon tegen mijn moeder.
'Zie je nou, ze had echt duidelijk wat in te halen,' mopperde mijn moeder hardnekkig terug.
En echt.
Ze vond serieus waar dat ze daarmee een oerdegelijke verdediging voerde.

Category: default

20 10 08 - 13:53

Vogeltjes

Zeer binnenkort gaan Man en ik een weekendje weg samen. Romantisch. Gezellig. Kaarslicht. Hotel. Dingen doen die je met kind nooit doet. Zoals naar een degelijk museum met veel oude meesters. Toneel. Goed uiteten. Een ferme stadswandeling. We kozen Antwerpen. Daar waren we nog nooit geweest. De rest wel hoor. Brussel, Leuven, Gent, de hele Belgische mikmak, wij zijn er geweest. Ach, we zijn zo bereisd hè. Echte globetrotters, dat zijn wij.
Ik boekte een hotel aan het plein waar op zondagochtend de vogeltjesmarkt is.
Heel slim van mij. Want ik zou Man nooit meekrijgen naar de vogeltjesmarkt als hij er een stukje voor zou moeten lopen. Alles waar vee te koop is, mijdt hij liever, uit angst dat ik stiekem iets met veren onder mijn jas stop. Maar nu stapt hij er pardoes middenin als we op zondagochtend de hoteldeur opendoen.
'Ach!' zeg ik dan, heel verbaasd.
'Kijk nou lieverd! De vogeltjesmarkt is toevallig hier voor ons hotel!'
Ja.
Zo ben ik.
Gewiekst.
Ik was trouwens ook heel gewiekst toen ik bedacht dat ik een rondleiding wilde.
Zo'n grote stad, daar moet je wel even vakkundig in wegwijs gemaakt worden.
Dus ik mailde Sarah, u weet wel, Sarah. Of ze ons even een stadstour kon fiksen.
Dat kon ze.
Dus nu hebben we een date onder de dekmantel van een rondleiding.
En ik vínd het me toch leuk. Ik hou er maar niet over op met praten.
Man wordt zo gek als een kanariepietje van me.
Goed.
Dit hele verhaal is natuurlijk slechts een slap aanloopje naar de tekening die ik maakte.
Sarah, hij is voor jou.
En ik wilde hem als verrassing bewaren maar hee, ik kan dat nu eenmaal niet. Ja, sorry hoor.

Category: default

15 10 08 - 12:12

Wat ik allemaal deed

Ik heb een cartoon gemaakt, een mailtje gestuurd naar een Stabij-kennel, een installatiebedrijf opgezocht,
(even over dat installatiebedrijf dus hè.
Vroeger, toen ik klein was, had ik nooit kunnen bedenken dat ik, later, als ik groot was, dingen zou doen als installatiebedrijven opzoeken.
En nog steeds vind ik dat een activiteit die ik niet zou moeten hoeven doen.
Ik vind dat een klusje voor ándere mensen. Mannen desnoods. Of volwassenen.)
tegen mijn zuster aangezemeld, geprobeerd de geur van speklappen te maskeren met vier wierookstokjes,
(ik ben een roker ja. Een doorgewinterde wieroker. Maar, let wel, alleen de wierook van Jacob Hooij, en dan alleen Sandelhout. Van alle andere wierook, vooral die vieze van The Mothers Fragrances, krijg ik bonkende koppijn. Nu wil alleen het lot dat mijn wierook niet meer te krijgen is hier in de stad.
Wie helpt mij? Jacob Hooij, net als van de thee, wierook, Sandelhout.)
gemopperd op mezelf, in Eten, bidden, beminnen gelezen, me verwonderd dat ik dat een leuk boek vind, gezocht naar hotelletjes in Antwerpen, de kippen gevoerd, eieren geraapt.
Dat is heel wat hè.
Oja. En bij dezen heb ik dus ook nog even vijfhonderd mensen tevreden gesteld.
En nu ga ik even met de pootjes omhoog.
Ik heb nondemiljaar wel even genoeg gedaan, dacht ik zo.

Category: default

13 10 08 - 12:00

Kippen en lampen schenken mij vreugd

Oh, wat hou ik toch van kippen.

En ook van lampen trouwens.
Al mijn lampen nu op Flickr.
Morgen of zo weer een verhaaltje.
Over dat we een hond gaan krijgen of zo.
Die we Marie gaan noemen of zo.
(Waaaaah waaaah een hond, ik bedoel een hónd, een HOND!
Dan gaan er heel veel foto's komen hier van mij en een HOND!)

Category: default

11 10 08 - 18:02

Stoeltje stoeltje aan de wand

Mijn Zuster wilde wel babysitten maar dan wel alleen onder de voorwaarde dat ze onze Formica stoelen mocht hebben.
Die ik voor 5 euro per vier had losgepeuterd op de rommelmarkt. Toen Man bier zat te drinken met de lokale boeren.
'Neem mee, neem toch mee!' zei Man gul, die al lang doorhad dat ik die dingen nooit meer op Marktplaats ging zetten, zoals ik beloofd had.
En Zuster laadde mijn schatjes snel in haar auto.
Dus toen ik maandag bij de kringloopwinkel twee nieuwe, godsallemachtig mooie vintage stoeltjes zag staan blinken, vond ik dat ik ze wel mocht kopen.
Ik had er immers net vier moeten afstaan aan de gretige handjes van mijn zus.
En dat verdriet moest ik nog verwerken.
Bovendien kostten ze maar vijf euro per stuk.
Niks van te zeggen.
Dus nu is het officieel.
Ik heb echt een stoelenfetish.
En de hele familie staat op Flickr.
Ga maar kijken.
Seel leuk.
Klik.
(Oooh het zijn er maar vier! Oooh, nah, dat valt reuze mee!)

Category: default

10 10 08 - 09:55

Het heksje dat niet in bad wilde

'Ik kan niet in bad, mama,' zegt Dochter.
Ze trekt er een benepen gezicht bij.
'Waarom niet?' vraag ik zuchtend.
Dit wordt de derde smoes vanavond om onder het badritueel uit te komen.
'Er zitten heksen in het bad.'
'Snotmiljaar, zitten die krengen nu ook al in ons bad?' mopper ik.
En ik been naar de badkamer.
'Kom er maar uit,' zeg ik streng, en ik buig mijn wijsvinger dwingend heen en weer.
'Opschieten,' bulder ik, als de heksen treuzelen.
Dochter kijkt alsof ze snot ziet branden.
'Goed zo, deze kant op, de trap af, ja ja, dat kan sneller,' dirigeer ik de tegensputterende heksen naar beneden.
Ik loop achter ze aan de trap af en doe de voordeur open.
'Zo, daag, en jullie hoeven niet meer terug te komen hoor,' zwaai ik ze uit.
Dan gooi ik de deur zwierend dicht, veeg mijn handen kletsend tegen elkaar af en loop weer naar boven, waar Dochter me sullig staat op te wachten.
'Zo, nu kun je met een gerust hart in bad,' zeg ik monter.
Dochter pruttelt wat maar er zit niks anders op dan met me mee naar de badkamer te lopen.
Als ik haar trui wil uittrekken stokt ze.
'Ssst,' fluister ze, en ze brengt haar hand naar haar oor. 'Hoor je dat?'
'Wat?' vraag ik, want ik hoor niks.
'Luister maar. De heksen kloppen op de deur,' glimlacht ze, met opgeheven vingertje.
'Ga maar snel open doen, mama.'

Category: default

07 10 08 - 19:41

De Dochter en de kunst

Had ik al gezegd dat de Bloghistorische Themaweek voorbij is?
Nee?
Nou, hij is voorbij.
Er moest eigenlijk nog één plaatje komen maar die kwam niet.
Ik ben even opgedroogd qua historische inspiratie.
Nou ja. Eigenlijk ben ik gewoon te druk. Maar ja, dat is zo'n kulreden.
En ik heb er zo'n hekel aan als mensen de godganse tijd roepen dat ze zo druk zijn.
Dus geloof maar gewoon dat mijn inspiratie opgedroogd is.
Als een woestijn.
Maaaar ik zou ik natuurlijk niet zijn als ik u niet zou trakteren op iets anders feestelijks.
Ik heb namelijk iets heel leuks gedaan.
Ik heb met veel gevloek en getier een Flickr-account aangemaakt en ik heb daar een hele hoop tekeningen van de Dochter (3 jr, 9 mnd) geplaatst. De eerste dateert van maart 2006, de laatste van afgelopen zondag.
En wat nu zo leuk is: er ís me toch een stijgende lijn te zien, wonderbaarlijk! Ik zou er bijna psychologie voor gaan studeren, zo fascinerend vind ik het.
Maar goed, genoeg gewauweld, ga maar gewoon even kijken daar.

3 jaar, 7 maanden.
'Dat is papa. Want hij heeft haartjes op de buik.'

Category: default

06 10 08 - 10:41

BlogHistorische Themaweek (80-jarige oorlog)

We hadden dus een feestje zaterdag. Vriendin L. was afgestudeerd als huisarts en vierde dit bij haar schoonpa en -moe in de achtertuin. In Valkenburg. En ik weet niet of u het weet, waarschijnlijk niet, maar de beste feesten van dit land worden dus in Valkenburg gegeven. We snaaiden ons een wijntje van een voorbijvliegend dienblad, vergrepen ons aan een gevuld ei en gingen achter vriendin L. aanrennen met ons cadeau, een uiterst gênante verzameling foto's uit onze jeugdjaren, ingebonden in een herinneringsboek. Vriendin L. en ik zijn namelijk al 27 jaar vriendinnen. Dan kom je niet aan met een boekenbon.
Vriendin L. was echter niet aanspreekbaar. Ze wapperde in volledige paniek van hot naar her. Om alles te checken. De warmtekanonnen, haar kapsel, of iedereen nog genoeg drank in zijn glas had, waar ze nu eigenlijk alle cadeaus zou opbergen, of iedereen wel genoeg met elkaar praatte, waar haar eega uithing. Die was nog even CD's aan het branden. Moet ook gebeuren.
Ik rende zo wat door de massa, stootte de voltallige Valkenburgse Raad van Elf om en knoeide wijn op mijn jurk. Daarna zei ik iets heel doms tegen een stel huisartsen die rondom een stehtisch gedrapeerd stonden, en stond ineens heel onnozel oog in oog met vriendin L.'s zwager. De minister.
Hij had goed zijn best gedaan hoor. De minister. Om niet op te vallen tussen al het plebs. Hij had een vermomming aangetrokken, namelijk een spijkerbroek. Maar hee, ik ben goed, ik ben een soort, eh, kom, hoe heet die knakker van CSI, ik herkende hem zó. Eigenlijk zou ik iets moeten doen met dat talent. Bij de politie gaan of zo.
Enfin. Daar stond ik dus. Aan de voet van de minister. Hij knikte vriendelijk.
En ik zweeg.
Want ik praat nu eenmaal niet met ministers.
Kom op zeg.
Het idéé.
Ik draaide me op en greep eindelijk L. bij haar lurven. Ik gaf haar het boek dat ze vervolgens dolenthousiast aan de hele bezopen feestmenigte liet zien.
Met alle gênante foto's. Van ons in poepkleurige broeken. Met een kuif. Met puisten.
'Oooh! Ben jíj dat?' lalde de Raad van Elf, bij de foto van mij in een stoeierig poezenpak.
Ik klokte mijn wijntje weg en nam twee aangeboden glazen gretig aan
Van de rest van de avond weet ik niks meer.
En gister woedde er een 80-jarige oorlog in mijn hoofd.

Category: default

02 10 08 - 17:09

BlogHistorische Themaweek (middeleeuwen)

Sorryyy, druk.
Vandaag geen verhaaltje bij de cartoon.
Maandag ben ik er weer, dit weekend heb ik ehh weekend dus.
Nu moet ik mijn uitgroei bijwerken, een camelkleurige, wollen jas aanschaffen met een bijpassende baret en een shawl, iets van Burberry kopen en een lichtblauw overhemd met witte boord en manchetten en donkerblauwe patches op de ellebogen.
Want ik heb morgen een heel duur feestje.
Met een minister.
Moet trouwens ook nog mijn visitekaartjes klaarleggen.
En misschien even dat strontlogje wissen.

Maandag komt Willem van Oranje hier langs.
Keigeinig.

Category: default

02 10 08 - 09:56

BlogHistorische Themaweek (romeinen)

Dus. Mijn eigen prille loghistorie. Het begin van mijn logjaartelling. Want dat heb ik u beloofd hè.
Goed. Het begon in 2004. We kochten onze eerste E-mac en kregen daar gratis een half jaar een dot-mac-account bij. Ik plaatste alleen nog foto's, en ook alleen nog foto's van mijn zwangere buik, Dochter was immers in aantocht en we woonden ver weg van mijn familie en vrienden, zo kon iedereen het toch een beetje meebeleven. Van bloggen had ik nog nooit gehoord. Na het verlopen van het account heb ik het niet verlengd en alle foto's zijn dus weg. Maar ik gok dat een foto als deze er wel heeft op gestaan.
'Ik zou wel eens iets willen op internet met foto's en dan dat ik er dan stukjes bij schrijf,' zei ik in het blogvacuüm wel eens tegen Man.
Kijk.
In principe heb ik dat hele webloggen dus een soort van zelf uitgevonden.
Wist ik veel dat de hele wereld toen al aan de blog zat.
Zoals ik al zei. Ik was ooit misschien níet zo hip.
Maar toen.
Op 2 juli 2005, rondstruinend op internet, vond ik wat ik zocht. Web streepje log punt nl. Het het heilige der heiligen. Worship, worship en all hail. En gratis, én simpel, én met foto's, én met tekst. Precies wat ik zocht.
Ik maakte een account aan, freubelde meerdere dagen aan een kopbalk en ging los.
Of nee. Toch niet.
Ik durfde namelijk niet te schrijven.
Het idee dat andere mensen mijn stukjes zouden kunnen lezen, de horror!
Dus in die eerste weken plempte ik het ding vol met foto's van ons rolmopsje.
Mijn eerste logje was deze foto. En verder niks. Ja, de namen van de kiendjes erbij, maar die zet ik hier niet neer uit privacy-oogpunt. Het waren de zwangerschapszwembaby's, althans een deel ervan. Dochter is de knapste, die in de linkerbovenhoek. In haar feestkleren. Natuurlijk.
Mijn eerste echte stukje schreef ik op 18 augustus 2005. Wel om een foto heen natuurlijk, want foto's waren mijn core-business. Kathrin was overigens Dochters ferme Oost-Duitse oppasmutti en E. is Dochter, wier naam ik destijds nog voluit schreef. Ik vraag me trouwens nu wel af wat ik mijn kind toen voerde. Snot?
Alle eerste logjes zijn inmiddels verwijderd omdat ik toen niet anoniem schreef. Ik heb ze wel allemaal uitgeprint en in een grote map gestopt.
Een hele grote map.
Mijn boek.
Mijn debuut.
Goed. Ik ga weer eens te ver hè. Ja.

Nu u.
Met uw eerste logje ever.
En morgen gaan we naar de Middeleeuwen.

Category: default

01 10 08 - 10:20

BlogHistorische Themaweek (prehistorie)

Wist u dat de eerste weblogs stammen uit 1994? Dat is de vorige eeuw man!
Nou, ik weet niet wat u deed in 1994, maar ik speelde toen zowat nog met Barbie's. Dat, en ik liep in wortelbroeken. En vormeloze witte T-shirts. En met sjaaltjes om mijn nek.
Long, long time ago, back in de steentijd.
Die eerste weblogs, dat waren allemaal Engelstalige sites. Het eerste Nederlandstalige blog verscheen in 1999. Kijk. En in principe had ik er toen al bij kunnen zijn hè.
Ik studeerde, had een computer, een -krrr krrr pieep krrr tsssj krrr- modem en internet, dus waarom logde ik toen eigenlijk nog niet?
Omdat ik brieven schreef mensen. En penvriendinnen had. Want zo'n meisje was ik ja. In mijn wortelbroek.
Ooit was ik misschien niet de hipste.
Juist.
Anyway.
Waar gaat deze kolder allemaal heen?
Naar de BlogHistorische Themaweek!
Dat leek me wel weer eens geinig. Een themaweekje. Een lekker absurd themaweekje over webloggen door de eeuwen heen. Met de kerngedachte: hoe hebben al die generaties voor ons het in vredesnaam uitgehouden zónder computer, zonder weblog, zonder twitter, zonder hyves, zonder trackbacks, zonder RSS, zonder HTML? En hoe zou het zijn geweest als belangrijke personen uit onze geschiedenis een weblog hadden bijgehouden? Zaken waren vast heel anders gelopen als ze in het achterhuis een internetverbinding hadden gehad. Www.lievekitty.web-log.nl.

Enfin. We beginnen vandaag in de prehistorie. Met een fijn plaatje. En wat nu zo leuk is: de aftrap van deze themaweek is ook te bekijken op www.aboutblank.nl. Alwaar ik van onderstaand plaatje een header maakte voor de 71 editie van dit fijne e-zine, plus nog een stel door u graties te rippen wallpapertjes. En als u zin heeft in wat fluffy filosofie omtrent mijn illustreer- en schrijfwerkzaamheden, leest u dan vooral ook even mijn biografie daar. 't Is werkelijk heel koddig.

Morgen meer. Dan gaan we naar de Romeinen.
En vertel ik u ganz zonder schaamte over mijn schuchtere eerste schreden in Logland. Met -oeioei- een babylog. Waar het ook wel eens over mijn konijn ging.
Neen, dat wilt u niet missen.