octaview

Category: default

26 02 09 - 14:52

Lam Gods (deel II)

Voorzichtig liep Dochter de stal in. Ze wist niet goed wat ze moest verwachten van een dode Agnes, de spanning was van haar gezicht af te lezen. Met veel ontzag had ze naar de veearts gekeken die met zijn enorme laarzen door de keuken liep, er lag een grote spuit in zijn gereedschapskistje.
'Kijk, Agnes is helemaal stil,' zei ik.
We hurkten in het stro.
'De oogjes zijn nog open,' zei ze verwonderd.
'Ja,' zei ik. 'Maar ze kan niks meer zien. Agnes gaat nu naar de hemel.'
'Nu moeten we Agnes begraven,' zei Dochter kalm. 'Ik wil meehelpen, met mijn eigen kruiwagen. Dan doet papa Agnes in de grote kruiwagen en ik doe zand in mijn groene.'
Ik knikte en nam haar mee naar binnen waar ze een tekening van de hemel ging maken.
Er kwam heel veel blauw aan te pas.
En na vijf minuten kleuren was het toch maar geen hemel maar een zwembad met een duikplank.
Een zwemparadijs.
Ondertussen maakte Man alles klaar voor Agnes' begrafenisje.
Trui rende in paniek rondjes door de wei toen hij Agnes uit de stal droeg, het krijserige geblaat drong door tot binnen. In de keuken en in mijn ziel.
Met z'n drieën groeven we een enorm gat. Dochter hielp stilletjes mee met haar plastic schepje.
'Nou nou,' zuchtte ze, even uitrustend, 'die hemel is wel erg diep hoor.'
Ik glimlachte even.
'Die kuil is niet de hemel. De hemel is overal,' legde ik uit. 'Als jij denkt aan Agnes, aan hoe je met haar speelde en haar aaide en knuffelde, dan is dat de hemel. De hemel kun je voelen.'
Dochter rimpelde haar neusje.
'Vannacht in bed ben ik verdrietig,' zei ze.
'Ik ook,' zei ik nog net, voor mijn stem brak.
En toen moest ik huilen.

Category: default

26 02 09 - 12:23

Lam Gods

Nou.
Agnes is dus dood.
En ik ben ontiegelijk chagrijnig en alles wat je nog meer wordt van een schaapje dat onder je aaiende handen de laatste adem uit blaast.
Misschien later meer.

Category: default

24 02 09 - 18:34

Heel veel fijnigheid op een kluitje

Allemachtig mensen, ik heb zoveel te vertellen, ik weet gewoon niet waar ik moet beginnen.
Bij de carnaval dan maar, die zo fijn was dit jaar. Als ik me 's zaterdags het plein opworstel waar de Stjasiefestasie wordt gehouden, overvalt me altijd een soort van presteerangst. Het kan nooit zo leuk worden als vorig jaar oh help. En als ik dan twee uur later over de grond rol van het lachen bij de WC's, met een volslagen vreemde dame in lieveheersbeestjestenue, besef ik het me. Ja. Het is toch weer gelukt. Minimaal zo leuk als vorig jaar, zo niet leuker.
'Weet je wat ik zo bijzonder vind?' zegt Man, tevreden deinend op de muziek van W-dreej en Kartoesj.
'Nou?' vraag ik, een biertje aanpakkend van Rosalie.
'Dat er hier 21.00 mensen opeengepakt op dit plein staan, en dat er geen rottigheid wordt uitgehaald. Iedereen is zo, ja, zo gemoedelijk. En leuk.'
En dan geef ik mijn liefste Apeldoorner, mijn Veluwse stadsjongen die volstrekt carnavalloos is opgegroeid, een dikke kus.
Gewoon, omdat hij zo lekker niet zuur en bevooroordeeld is.
En die misschien nog wel meer opgaat in dat hele vastenavond dan ik.
En dan.
Gister. Op de cola bij monsieur Cyriel, mijn oud studie- en bestuursgenoot.
Waar het gesprek verder ging waar het acht jaar geleden was gestopt. Over creativiteit, werken in opdracht, klanten die bij je passen, er niet tegen kunnen om dingen te doen die je niet leuk vindt, of die verplicht zijn. Een naadloze frequentieoverdracht, zonder aan knopjes te hoeven draaien.
Oja, en uiteten bij het Vlaams Arsenaal, dat met de dood van Bert vH in mijn achterhoofd minder warm, minder toegewijd leek dan het had moeten worden. Had kunnen zijn.
Maar die gebakken appel met vanille was divine anyway.
En Revolutionary Road, een pappige DiCaprio, en met Kate Winslet heb ik ook al niks, maar mooie plaatjes en fijn om weer eens Lux te snuiven.
Maar vanochtend.
Toen we Dochter ophaalden van haar logeerpartij.
Haar stralende gezicht in de bakfiets, pront naast haar nichtje.
Twee warme armen om mijn nek, een knuffel voor Marie.
'Ik heb het zo fijn gehad, mama.'
Dat was het mooiste van allemaal.

Category: default

20 02 09 - 10:51

Marietje parasietje

Of Marie vaak poepte op een dag, vroeg de dierenarts.
Ik vond dat een tamelijke privékwestie, maar ja.
'Zes keer of zo,' antwoordde ik.
De dierenarts keek bedenkelijk. En stelde zo nog wat meer poepgerelateerde vragen waarbij termen vielen als slijm, water en dikte.
Een parasietje, was de diagnose.
Ik huiverde.
Marie moest grondig gewassen worden en bovendien een dikke, vette kuur.
Ik vertelde het verhaal met veel enthousiasme door de telefoon aan Man.
'Vieze derm,' bromde hij, bij thuiskomst, een enthousiaste Marie van zijn been schuddend.
'Kef!' zei Marie verontwaardigd.
'Hou je mond, Konjo!' zei Man. 'Met je parasiet.'
Man denkt dat Konjo een authentiek Veluws woord is. Dat sukkel betekent.
Enfin.
Nu hebben we dus huisdier nummero 11: Marie's parasiet.
Briljant.
Parasiet of niet, vandaag begint hier de carnaval. Dochter is vast van plan haar lekker synthetische prinsessenpak aan te trekken. Wanstaltig. Terwijl ze zo'n dottig kabouterpakje heeft. Ik heb al gepraat als brugman maar het prinsessenpak moet en zal aan.
Neen, dan ik. Ik trek lekker mijn pekske van vorig jaar aan. Kazige cowboyhoed op mijn hoofd en dan: Sjtasiefestasie!
Met Marlieke , Rosalie, Susy de woeste praat, de knittende M, KimT, mijn darling Zuster, Iben zal er wel zijn, en Nicolekebolleke natuurlijk en en en.
Oh man.
Ik ga gek, gék!
Alaaf en toet weer 'ns get is, wah!

Category: default

19 02 09 - 09:30

In de categorie: übertruttig

Is het vies weer?
Hangt uw kleine deugniet onledig rond of aan uw been en gaat u geen ( ha ha) carnaval vieren?
Dan nu een tip waar zowel moeder als kleuter zich enkele momenten aangenaam mee kunnen verpozen.

Stap 1: draai kralen van witte klei. Bolletjes zijn leuk, andere vormen misschien nóg wel leuker.
Stap 2: maak er gaten in met een satéprikker.
Stap 3: laat de kralen een dag en een nacht drogen.
Stap 4: beschilder ze.
Stap 5: rijg ze aan een fleurig touwtje tot een one of a kind stuk designschmuck.
Stap 6: behang uw kind ermee en laat het trots door het schoolgebouw paraderen.
Stap 7: oogst lof.
Stap 8: geef uzelf een schouderklopje voor zoveel creatief moederschap.

Category: default

14 02 09 - 11:32

De werking van de ziel zichtbaar gemaakt

Raar, hoe soms die inspiratie-engel te werk gaat.
Je ziet een paar neergeslagen ogen met lange, donkere wimpers. Een oogopslag.
Het vertedert je.
Vertedering gaat als een bliksemflits naar het diepdonkerste van je ziel en spat er uiteen in een sterrenregen van beelden en kleuren.
De bliksem haakt zich vast als een anker aan vergelijkbare beelden uit je gevoel, ervaring, vat vol verhalen, en neemt ze mee naar boven, naar de oppervlakte.
Waar een simpele pen en penseel de werking van de ziel zichtbaar maken voor de buitenwereld.

Category: default

12 02 09 - 16:10

De vieze stinkgriep en de jurkjes

Sodeju.
Toch die vieze stinkgriep hè.
Wekenlang hield ik hem ferm buiten de deur, maar begin van de week, alle deadlines klaar, wham, daar hoestte hij even lekker in mijn gezicht.
En daar lag ik.
Onder een dekentje op de bank, in bed, op de bank, in bed of toch op de bank.
Te bibberen als een juffershondje met vijf paracetamollen in mijn mik.
Te denken aan de stofjes van Luna en wat voor een weergaloze zomerjurkjes daaruit zouden voortkomen. Verrijzen. Als een feniks uit de as.
Ik word heel liederlijk en symbolisch van ziek zijn ja.
Maar omdat ik te gaar was om papier en pen te pakken om een en ander uit te tekenen, zapte ik nog maar een keer langs alle kanalen.
Wist u dat er overdag verbazingwekkend veel eten op de buis is?
Alleen maar die vuig slissende Jamie Oliver of tell sell die je grillen, stoven, sap-centrifuges of snij-machinerie probeert aan te smeren.
En omroep Max, dat is ook veel op TV.
Met het format van de eeuw: Geheugentrainer. Voor senioren is dat. Kan de hedendaagse bejaarde zijn hersenen soepel houden met geheugenspelletjes.
Ik kon er geen klap van.
Gelukkig hoeft dat ook niet want ik ben immers nog lang niet bejaard. Ik heb nog heel veel jaren om te oefenen.
Wat een troost.
Enfin.
Vanmiddag ging het weer wat met me.
Ik raapte mijn vege lijf bij elkander en sloeg wat aan het tekenen. Jurkje hier, jurkje daar, en voor ik het wist kliederde ik vier dagen opgespaarde inspiratie er in één keer uit.
In plaats van dat ik het bewaar voor zinnige dingen, maar nee.
Oh, maar wacht, daar roept omroep Max me weer.
Hè, lekker.
Die geile Sybrand Niessen en die opwindende Martine van Os.
Mijn nieuwe beste vrinden.

Category: default

09 02 09 - 10:49

Van een toornige hagelbui en twee houten bakjes

Eigenlijk ben ik ziek.
Dat kwam zo: dit weekend riep ik juichend en vol overgave dat ik me eindelijk weer fit voelde, na drie weken hoesten, blaffen en keel-ellende. Prompt viel er een lading hagelstenen op mijn onbedekte hoofd. En nu lig ik dus op de bank te ijlen met een zielig bakje yoghurt en mijn afstandsbediening als steun en toeverlaat.
Ik weet niet welke god hier verantwoordelijk voor is, maar het is 'ne kwaaie.
Ik dénk dat het dezelfde god is als die alle winkels op zondag dicht wil hebben.
Genoeg, Octavie, genoeg.
Maar goed.
Gelukkig had ik dit weekend, vóór de hagelbui, dus nog een hoop energie en piekerde ik over Dochters nieuwe, bijna affe zolderkamer.
Over dat ene wandje, waar een muurschildering op moet komen.
Over welke kleuren, welk thema, abstract en hip of juist weer lekker kabouters en roze en paddestoeltjes.
Ik besloot een aantal proefobjecten te gaan beschilderen. Gewoon, voor de feeling.
Twee houten bakken die ik mijn moeder afhandig had gemaakt. Ideaal voor de lego, kralen, haardingen.
Padaaaa.
(Ik denk overigens dat ik geen van beide thema's ga doen, uiteindelijk. 't Zal meer van de sprookjes worden.
Zo, en nu moet u me met rust laten. Ik moet weer dringend verder met ijlen.)

(Bakjes: CD-bakken van Xenos á 1,95, verf: HEMA-verf op waterbasis, afgelakt met doorzichtige parketlak op waterbasis om beschadigingen te voorkomen.)

Category: default

06 02 09 - 20:25

Lieve Luna en de buste vol buttons

Dochter jankte van de oorpijn. Ik verscheepte kind en mezelf naar mijn moeder om daar te werken maar vergat prompt mijn penselen, verf en pen. Marie vrat muilen vol geitenkeutels. En werd bijkans geëlektrocuteerd door de stroomdraad. En viel de kippen aan. Ik waarschuwde Dochter streng dat ze niet met haar zieke oren onder water mocht, tijdens het badfeest. Wat ze natuurlijk wel deed. Dus oh hemeltje lief en de here zij geprezen, wat was ik blij toen het grut in bed cq mand lag te snurken. En ik eindelijk mijn postpakket kon openmaken.
Mijn postpakket. Van lieve Luna.
Die stofjes over had.
En of ik die wilde hebben. Toevallig.
Stofjes met appels en polkadots en bloemen.
Want daar hield ik zo van.
Ik zei: hatseflats, laat maar komen die stofjes!
Ze deed er ook een klein verrassinkje bij, mailde ze terloops.
Verrassinkje? Mensen, er zijn verjaardagen geweest dat ik minder verwend ben.
Wat een pakket, wat een cadeaus, wat een lievigheid!
k ben er totaal ondersteboven van.
Ik twijfelde welke button ik als eerste op zou doen. Zo een mooie retrose button met een eendje of een hert, of toch zo eentje met een plaatje van mijn eigen hand?
Ik deed ze allemaal tegelijk op. Eenentwintig buttons op mijn borsten. En daar maakte ik ook een foto van maar aangezien deze dag vol oorpijn, geitenkeutels en geëlektrocuteerde puppy's zich nogal had afgetekend op mijn gezicht (en dan onder mijn ogen voornamelijk) kan ik die hier on-mo-ge-lijk plaatsen. Ik laat u in de zorgvuldig opgebouwde illusie dat ik heel knap en rimpel- en walloos ben. Nee, dat doe ik gewoon. Geen probleem.
Gelooft u me op mijn woord. Eenentwintig buttons.
Anyway.
Foto van de stuff.
En voor als u het nog niet wist: Luna is de liefste van gans het internet.

Category: default

04 02 09 - 10:30

De vergeten kast vol woorden

'Potverdikkie,' roep ik, als ik ontdek dat Marie een plasje in de keuken heeft gedaan.
Ik roep het een beetje teleurgesteld, met een langgerekt ie op het eind. Hoewel Marie al sinds haar tweede week bij ons erg goed zindelijk is, gaat het nog steeds heel soms mis.
Dochter komt aanstormen. Er altijd als de kippen bij als iemand anders dan zijzelf een reprimande verdient.
'Potverdikkie Marie,' papegaait ze, met opgeheven vingertje.
'Mama?' vraagt ze, als ik in de weer ben met dweil en sop.
'Ja?'
'Potverdikkie dat zeg je altijd als je verdrietig bent.'
'Oja?' vraag ik verbaasd.
'Ja, en potverdorie zeg je altijd als je boos bent.'
Ik kijk mijn dochter aan en denk even na.
Ze heeft gelijk. Voor verschillende emoties gebruik ik verschillende uitroepen van hetzelfde kaliber. Potverdikkie bij teleurstelling, in Dochters ogen verdriet, zij kan de nuance met teleurstelling nog niet onder woorden brengen, en bij boosheid potverdorie.
Maar dat doe ik totaal onbewust.
Dochter is de woorden die ze de hele dag door hoort continu aan het ordenen en rangschikken. Dit woord betekent dat, en hoort bij die emotie. Aan alle woorden die ze opneemt, kent ze een betekenis toe en legt ze dan op de weegschaal van emotie. Dan stopt ze ze in haar woordenkast, in een laatje met een bepaalde noemer. Er is een la met verdriet, een la met boos, met blij, opgewonden en een la met nerveus en teleurgesteld. Soms twijfelt ze even in welke la een woord moet. Soms heeft ze een woord in de verkeerde la gestopt en moet ze het eruit halen en in een andere stoppen. Sommige woorden kunnen in meerdere laden tegelijkertijd.
Ooit heb ik, toen ik vier was, ook woorden in míjn woordenkast gestopt.
27 jaar geleden stopte ik potverdikkie in de teleurgestelde la en potverdorie in de boze.
Maar ik was die hele kast helemaal vergeten.

Category: default

02 02 09 - 18:02

Niet van de verkleedplaneet maar wel een vogelnest

'Wat dacht je van een rokje van deze stof?'
Ik laat Dochter een briljant retro-lapje zien met kleine, kleurrijke kaboutertjes.
Dochter haalt haar neus op. 'Zeg, ik kom niet van de verkleedplaneet,' moppert ze.
'Oh trouwens,' voegt ze eraan toe, 'ik wil ook geen staart meer in mijn haar.'
'Ja maar nee hoor maar,' sputter ik.
Van een kabouterrokje wil ik af zien, maar loshangend en uitgegroeid stampertjeshaar komt er hier niet in.
Na de laatste knipbeurt is er niks meer aan gedaan en het kind loopt met een vogelnest op de kop.
'Als je geen staart wil dan moet je naar de kapper,' zeg ik resoluut.
'Nee,' zegt Dochter.
'Ja,' zeg ik.
'Nee,' zegt Dochter.
'Ja,' zeg ik.
En zo gaan we even door tot we allebei mokkend zwijgen.
'Ik wil los haar dat lang is,' begint Dochter weer.
'Maar,' zeg ik.
En ik denk aan het springerige, dikke haar-gen dat al sinds de prehistorie in mijn familie zit en al veel vrouwen in mijn lange, lange voorouderrij diep ongelukkig heeft gemaakt. Het is knippen of binden. En niks ertussen in.
En wie begint over een steiltang die wens ik ons haar toe.
Nee, precies, dat dacht ik al.
'Nououou, ik had het er vandaag op school dus met vriendin R. over en we hebben besloten dat het los echt het mooist is,' zegt Dochter.
Ze strijkt kittig een dreadachtige lok achter haar oor en kijkt me verwachtingsvol aan.
'Uche,' hoest ik verbluft.
Ik dacht dat ze met de poppen speelden. Daar in de kleuterklas.
Vadertje en moedertje. Prinsesje. Dat ze puzzelden en prikten.
Maar nee.
Ze praten over hun haar.
Als omineuze voorbode van make-up, menstruatie en vriendjes.
Vieze, slungelige vriendjes met een opkomend snorretje en een puist op hun neus.
'Als we nu een strokenrokje doen, en dat dan één strookje van het kabouterstof is,' opper ik, totaal verslagen.
'Yes!' zegt Dochter.
Ze huppelt weg.
Het vogelnest wappert vrolijk.
En een beetje triomfantelijk.

Category: default

01 02 09 - 13:52

De vloek van de Ikea

Er moesten twee schappen komen, vond ik. Voor al mijn designspullen.
'Voor je tweedehands troep, bedoel je,' zei Man.
'Ik noem het lever design,' antwoordde ik zuinig.
En toen waren we toevallig in de Ikea. En toen lagen daar van die dikke planken zonder steunen. En ja, eigenlijk was dat precies wat ik wilde, al mag er natuurlijk eigenlijk niks van Ikea in mijn huis want Ikea is vies en standaard en confectie en fineer en fabriek en zo niet cradle to cradle.
Maar goed, aan het einde van het liedje stonden Man en ik dus twee Ikea-lackplanken in de muur te boren.
Met heel veel schuldgevoel, dat wel hoor.
'Dju, ik kom niet door de muur heen,' mopperde Man zwetend, en hij liet de boormachine even rusten.
Ik deed mijn oorbeschermers af en knipperde met mijn ogen. Nee, daar kon hij wel eens gelijk in hebben.
'Ik probeer het even op een andere plek,' zei Man, het klonk een beetje aarzelend.
'Huhja,' twijfelde ik terug.
We wilden natuurlijk geen gatenkaas in onze mooie jaren dertig muur. Het huis zou er van instorten zeg.
Maar uiteindelijk moesten die planken natuurlijk wel aan de muur, dus hop, boren maar.
Hup, nog een gat.
Ai, en nog eentje.
We bekeken ons werk van een afstandje.
Dat was een groot gatenfeest. En kon er al een plug in de muur? Nee.
'Het is onze straf,' fluisterde ik.
'Een vloek, omdat we Ikea-planken hebben gekocht,' mompelde Man.
'Voor straf moeten we in ons volgend leven in een huis vol Ikea-spullen wonen,' somberde ik.
'Of in een ghetto voor mensen met wansmaak,' sipte Man.
Enfin.
Uiteindelijk hingen die planken een half uur later natuurlijk gewoon keurig aan de muur.
Voor zo lang als het duurt dan.