octaview

Category: default

29 07 09 - 14:49

Een interieurlogje

Mensen, de nesteldrang begint te komen. Beware, beware.
Ik kan er momenteel bijvoorbeeld niet zo goed mee omgaan dat gisteren de nieuwe oude kast voor Dochters zolderkamer is bezorgd en dat dat ding de komende drie dagen nog niet naar boven kan.
Hij staat nu in de hal in al zijn lompigheid. Alles te versperren. We kunnen nu dan ook niet meer naar de kelder.
'Maar daar staat mijn bier,' merkte Man gisteren enigszins in paniek op, bij de ontdekking van dit euvel.
Ik knikte. 'Dan moeten we zo snel mogelijk de overloop op de eerste verdieping leegruimen zodat hij naar zolder kan,' zei ik.
Met de nadruk op we. Want we is Man, tegenwoordig.
Ik kan dat nu niet hè.
Maar het schiet op hoor, met die hele verbouwing. De vloeren zijn klaar, er moet nog wat schilderwerk gedaan worden op de babykamer, het berghuttengordijn nadert zijn voltooiing, de plinten staan in de grondverf en dan is het een kwestie van inruimen en babykamer optutten. Mijn handen jeuken.
Vandaag deed ik een fotosessie met Dochter in de nieuwe kamers.
Eerst haar nieuwe onderkomen. Ik vind het zo mooi. Zo lekker Scandi edoch niet Ikea-ish. En nog zo fijn minimalistisch heutzutage. Mij kennende zal dat wel snel veranderen. Prullaria is mijn tweede naam.

En dan, de babykamer. Ohja, bedenk me net dat de glas-in-loodraampjes ook nog gemaakt moeten worden.

Als beloning voor Dochters goede fotomodel-gedrag gingen we daarna nageltjes lakken.
In de master bedroom.
Komt u daar ook nog eens.
Bofkonten. Dat schattige kastje aan het voeteneind wordt overigens commode op baby's nieuwe kamer.
'Maar waar moeten mijn sokken dan in?' riep Man dramatisch bij mijn mededeling daaromtrent.
Arme Man, het gaat allemaal net wat te snel voor hem.

Ach, kiek dan toch.
Wat een mooie nageltjes!
Ohja, ik bakte ook nog een bramencake vandaag.
Wat zeg ik.
Nesteldrang.
Niet te stuiten.

Category: default

27 07 09 - 11:06

Een hupse Marie en een mopperbui

Vanochtend werd ik verbannen uit mijn eigen huis.
Samen met de andere paria's van de familie: Marie de loopse hond en Dochter die aan het Eerstevakantiedag-syndroom lijdt. En ik dus, de lastige zwangere.
Marie heeft overigens een net onderbroekje aan hoor, daar niet van. Een oude onderbroek van mijn tante met een kanten bloemetje voorop. Een gaatje voor de staart en een veiligheidsspeld om het boeltje strak te trekken. Ja, Marie loopt er zeer hups bij. Vindt ze zelf ook, ze knippert aldoor bevallig met haar lange wimpers naar voorbijjankende reuen. Lang zullen de feestelijkheden niet duren overigens, na dit gezellige loopsfuifje mag Marie een dagje logeren bij ome dokter.
Goed. Waarom we verbannen zijn.
Er moeten vloeren geolied worden. Twee kinderkamers, een hal en een woonkamer.
Op de beide kinderkamers legden we namelijk dezelfde eiken planken als in de woonkamer. Vonden we wel chic. Néé, niet handig nee. Maar wel chic.
Maar die olie mag ik in mijn positie niet inademen dus nu zit ik ergens op een door god verlaten platteland naar buiten te staren.
Terwijl een heel legioen mensen met poetsdoeken en oude kleren op de knietjes mijn dierb're vloeren besprenkelt met olie.
En mag ik pas terug naar mijn eigen huis als de geur wat weggetrokken is.
Het ding is: ik ben hier niet zo goed in. In elders te gaan zitten afwachten tot iedereen eens klaar is.
Dus ik ben een beetje in een mopperige bui.
Misschien moest ik maar eens iets met bramen gaan bakken om een beetje op te fleuren.
Of schoenen kopen.
Dat helpt ook altijd.

Category: default

24 07 09 - 19:54

En terwijl u frikandellen eet, schrijf ik nog een logje

Ik weet het wel. U zit allemaal met uw luie derrière aan een of andere costa frikandellen te eten.
Terwijl ik me hier in het zweet werk om de laatste deadlines af te ronden en tussendoor óók nog eens een logje eruit pers.
Voor wie? Voor wie?
Ik vraag het me af.
Mostly voor mezelf denk ik.
Ach ja. Dat is het treurige leven van een schrijfster hee.
Hoe dan ook. Vandaag werd ik eens op een uitstapje getrakteerd. Een uitstapje naar de kringloopwinkel.
Eigenlijk wilde ik het liefst op een uitstapje naar de container die aan het einde van de straat staat, vol met troep die uit een oud huis wordt gestort. Maar mijn lijf is in zwangere toestand niet zo soepel en ik was tamelijk moeilijk terug uit die container geklommen, denk ik.
Dus toen gingen we maar naar de kringloopwinkel. Wel een goeie hoor.
En wat een gelukje, ik vond er een waanzinnige oude kast voor Dochters nieuwe kamer. Hoeft dat smerige Ikea-ding niet mee om Heidi te verpesten. Dinsdag wordt hij bezorgd. Ik wrijf mij al de ganse middag verlekkerd in de handjes.
Verder vond ik nog drie Ariadnes uit 1976 en 1977. Vol met naaipatronen voor het retrooste baby- en kindergerei wat ik ooit zag. Mijn moeder kreunde licht bij de aanblik. Er staan ook een hoop andere geweldige handwerkideeën in: hoe men een tapijt breit van oude panty's, de kunst om een lampje te maken van knopen en kralen en mooie zelf te haken damesspencers.
Als klap op de vuurpijl lagen er nog drie bordjes voor me klaar met een stel koddige appels, plus drie emaillen bekers, speciaal om Dochters emaillen serviesje compleet te maken. Ze had ooit een zeer dierbaar, porseleinen poppenservies, gekregen van huisdokteur L, maar dat sneuvelde naastegang. Wat er te redden was heb ik gered en bewaar ik voor later, en daarna kocht ik bij Subba (beste winkel van Nijmegen) een emaillen theepotje. Niet kapot te krijgen.
Snotmiljaar.
Wat een geleuter.
Ja, ik snap het wel dat u massaal naar de costa verkast om frikandellen te eten.
Logland holt ook maar achteruit.
Anyway.
Nog wat foto's.
Doei.

Category: default

22 07 09 - 19:03

Bramen en bramen en bramen en een baby

Na het allesverzwelgende aardbeienlegioen van een paar weken geleden, zitten we nu weer in de fruit-ellende.
Bramen dit keer.
Het is werkelijk waar maar één bramenstruikje, die ik op het najaar niet eens gesnoeid heb, want ik snap niks van snoeien, en snotdomme, die tiert alsof hij de aarde moet veroveren.
Dikke, vette trossen sappige bramen geeft hij, die haast kapotknetschen als je er naar kijkt, zo vol gevuld met diep rood sap zijn ze.
En alsof mijn lijf het weet, ik héb me toch een zin in bramen, niet te stuiten.
Als ik al aan een braam denk dan moet ik er eentje hebben.
Wonderlijk is dat, in de aardbeientijd heb ik dat met aardbeien. En in de aspergetijd heb ik dat met asperge. Ik geloof wel dat een lijf precies die voedingsstoffen nodig heeft als die net op dat moment in de natuur voorhanden zijn. Mens en natuur als volmaakt op elkaar afgestemd mechanisme.
Mijn lijf heeft dat overigens ook met chocola. Daarop ben ik ook zeer afgestemd.
Nu ja.
Op dit moment ben ik dus nogal obsessed met mijn bramen.
Eerst maakte ik bramenvlaaitjes, maandag maakte ik bramen-bessencakejes, die overigens goddelijk waren, maar het summum, het pièce de résistance, het toppunt van smaaksensatie, dat maakte ik vandaag. De bramenpannenkoek. Oh. Men. Sen. Lief.
Het ziet eruit alsof je iets vreselijks geslacht hebt, met veel horror en bloed, en dat lukraak in een beslagje hebt geworpen.
Maar echt, gaat allen bramenpannenkoeken bakken tot u erbij neervalt en u zult de wereld van een betere kant gaan zien.

En.
Heb ik verder nog iets te melden?
Ach, zo het eendere. Over het berghuttengordijn waar ik mijn moeder volledig dol mee maak. Over dat Zökske zo'n braaf schaapje is dat zo zoet in de wei ligt te koekeloeren, oortjes op de schattig-stand.
Oja, over ons Frenske, die helemaal goedgekeurd is door de zure Madam van de twintigweken-echo. Zuur, dat was ze. Pas toen ik enkele welgemeende tranen plengde bij de aanblik van Frenske's gezichtje, twee knuistjes voor de ogen, ontdooide ze.
Maar het was me egaal, ons Frenske is een lekker beweeglijk krötschke met alles erop en eraan.
Wat kan een mens zich meer wensen.
Nou. Misschien een bramenpannenkoek.
Maar dan houdt het ook gauw op hoor.

Category: default

20 07 09 - 19:33

Dus nu moet ik gaan strijken. Stríjken. Ik!

Met nog maar twee schooldagen op de teller begint de vakantie hier langzaam binnen te sijpelen.
Zo kreeg ik vandaag een tas vol verkleedkleren in mijn handen gedrukt door de juf. Met het vriendelijke verzoek alles vóór donderdag gewassen en gestreken retour te bezorgen.
'Gestréken?' gruwelde ik. Die nooit strijkt.
De juf glimlachte op haar allersociaalwenselijkst.
'Gestréken ja,' articuleerde ze overvriendelijk, haar mondhoeken bijna ín haar oren.
'Mama!' riep Dochter van achter uit de zonnige kleuterklas. Ze wapperde met een roze mapje.
Ik rukte mij los van het woordeloze strijkgevecht en nam het mapje aan. Dochter peuterde ongeduldig het roze lintje los en begon te bladeren.
'Ach, wat geweldig! En wat mooi!' jodelde ik.
Het mapje was het tekenmapje. Vol met alle tekeningen die Dochter dit jaar in opdracht had gemaakt.
Tekeningen bij verhalen die juf had verteld, schilderijen, een aparte vakjesverdeling waar ongetwijfeld een idee achter zit.

Wat mooi om de ontwikkeling te zien. In januari begon Dochter wat schuchter aan de kleuterklas. En hoewel ze toen thuis al mooie poppetjes tekende, laten haar schooltekeningen uit die tijd slechts grof en onsamenhangend gekras zien. Ze was duidelijk nog niet helemaal op haar gemak, daar tussen al die grote, onbekende kinderen en die nieuwe juf. In de loop van de maanden worden de schooltekeningen steeds gedetailleerder, je ziet dat ze meer rust heeft gevoeld terwijl ze tekende.
Dochter is een sloddervosje. Ze doet zich weinig tijd af voor precies gekriebel. Kleuren, dat haat ze, thuis ook. Binnen de lijntjes kleuren vindt ze een idioot tijdverdrijf. Op school tekenen de kinderen uitsluitend met klein duimpjes, dikke, brede wasco's. Dit om de fijne motoriek te stimuleren en ook met de gedachte dat het werken met grof materiaal een precieze werkwijze uitlokt. Hoe breder het werkvlak, hoe nauwkeuriger je moet richten, het vergt doorzettingsvermogen. Het zal me benieuwen of het er bij Dochter nog van komt. Of dat de sloddervos in haar domineert.
Naast tekenen schilderen de kleuters standaard minimaal één keer per week. Dat gaat vrijwel altijd door middel van de nat-in-nat-methode. Dik papier wordt in een bak water gelegd. Bij het kind dat bij tekenwerk verzandt in pietluttige details en harde vormen, dat niet het volledige blad gebruikt en blijft hangen in gepietepeuter, houdt de juf het papier zeer lang onder water tot het helemaal verzadigd is. Zodra de (Stockmar)verf het papier raakt, vloeit alle kleur alle kanten uit. Het kind zal zich over moeten geven aan de verf.
Bij het kind dat moeite heeft om precies te tekenen, altijd neigt tot het grove werk, houdt de juf het papier maar kort ondergedompeld. De verf is beter hanteerbaar, er kunnen vormen gemaakt worden, het luie kind wordt uitgedaagd om details te maken.
Opvallend aan Dochters tekeningen vind ik het absolute kleurgebruik. De tekeningen blinken niet uit in creativiteit, esthetiek of mooie details, maar ik kan nu al zien dat ze kleurgevoel heeft. En nog een zeer opvallend aspect vind ik de 'dakjes'. Op werkelijk elke tekening die ze maakt, kleurt ze alle zijden of alleen de bovenste plus hoeken, in. Ik plaats deze neiging in dezelfde onderbewustzijnsstroom als die waarin ze tenten bouwt, elke dag opnieuw. Een afgesloten plekje creëren, ruimte voor zichzelf maken. Zowel in de werkelijkheid als in haar fantasiewereld op tekenpapier.
Na gut.
Hoe dan ook.
Het is allemaal wel mooi, dat gecontempleer, maar ik heb werk te doen.
Een berg strijkwas.
(Oja: op Flickr een setje met Dochters tekenontwikkeling. Maar ik moet hem nodig bijwerken.)

Category: default

18 07 09 - 11:01

En het is een... schaapje! +EDIT

Twaalf weken hebben we op haar moeten wachten, toen we haar voor het eerst zagen was ze net een dag oud.
Een inimienie wit pluizebolletje met een rap kwispelend staartje.
Vandaag was het dan toch eindelijk zover: we mochten ons Zökske gaan halen!
Het is een Ouessantje, net als Trui, alleen dan in het wit.
Joh. Echt?
Ze wordt nog ietsjes groter, niet veel.
Op dit moment zitten we met z'n allen binnen te struisvogelen omdat zo'n eerste kennismaking tussen vee vaak niet zo vriendelijk verloopt.
Met andere woorden: we kunnen het niet aanzien hoe de grote Trui het kleine lam in de flanken blijft beuken.
Dat komt goed.


EDIT: nu zijn we inmiddels een uurtje verder en het gaat al hartstikke goed. Trui en Zökske grazen gezusterlijk naast elkaar, en, waar ik erg blij mee ben is dat Zökske haar kleine snatertje houdt. Geloof me, het ziet er erg schattig uit, zo'n lam, maar het geblèr is werkelijk om koppijn van te krijgen. Het uur struisvogelen gebruikte ik maar nuttig. Ik plukte de eerste bramen en de laatste bessen en maakte er minivlaaitjes van. God, ik ben toch zo'n boerin hè.
Voilà, het is niet anders hee.

Category: default

16 07 09 - 12:49

Het mysterie van het kippengatje en andere verhalen

Soms kun je al je hele leven een bepaald beeld van iets in je hoofd hebben maar dat zelf niet zien.
Zo ontdekte ik laatst dat mijn beeld van de baby in mijn buik eigenlijk heel raar is. Ik wist het zelf niet eens, dat ik dat beeld heb. Terwijl ik er toch al een tijdje een kind heb, zeg maar. Zelf gebaard en al.
Verstandelijk weet ik dat een baby er na veertig weken zwangerschap ín de buik exact hetzelfde uitziet als úit de buik.
Maar ergens in mijn hoofd zit een heel kinderlijk idee dat zo'n baby op het moment van bevalling verandert. Van een engelachtig wezentje dat niet gezien mag worden in een dikke, roze, aardse baby.
Van een soort Goddelijk dingetje in een Mens. Ergens tijdens de bevalling doet er zich een transformatie voor.
Dan wordt het engeltje een gewone mens. Doorsnee, zoals er zoveel zijn.
De hele kraamafdeling ligt er vol mee, immers.
Ooit was ik op de onderwijsbeurs. Met vriendin C, die doet aan onderwijs. Er was daar tussen alle uitgeverstroep, een meneer met hele grote baard (onderwijs, dan krijg je dat hè) en een plastic kip waar je alle organen uit kon halen.
'Oh! Oh!' stuiterde ik, 's werelds grootste kippenvriend, en ik sleurde vriendin C mee naar de kip.
Al jaren worstelde ik namelijk met de vraag hoe zo'n groot kippenei uit zo'n klein kippengatje kan komen. Zou dat niet onwijs pijn doen? En, hamvraag, hoe zou zo'n ei precies groeien en wanneer ontstaat dan die harde schaal?
Ik legde mijn vragen voor aan de meneer met de baard en de kip.
'Nou, kijk,' legde de man uit. 'Als het ei aan het einde van de eileider is, is de schaal nog zacht, een vlies, gelei-achtig. Pas in aanraking met de lucht wordt de schaal hard.'
Dát was nog eens een antwoord. Daar kon ik wat mee. Het mysterie van het kippengatje was opgelost.
En wat een móói verhaal eigenlijk. In de warme kippenbuik is het ei een zacht dingetje, eenmaal eruit krijgt het een harde schaal, als bescherming tegen de buitenwereld.
Laatst kwam Dochter thuis uit school.
'Wanneer wordt de baby eigenlijk precies een baby?' vroeg ze.
Ik keek haar niet begrijpend aan.
Ze wees naar mijn buik. 'Nu is de baby toch nog een elfje, straks wordt hij pas een baby,' legde ze uit. 'Maar wanneer dan?'
Ik dacht even na. Blijkbaar had de juf uitgelegd dat baby'tjes in de buik kleine elfjes zijn.
'Als hij uit mama's buik geboren wordt, wordt het elfje een baby,' zei ik.
Verstand en gevoel vochten even om voorrang bij dit antwoord.
Ik had immers pas nog zeer expliciet uitgelegd dat baby's uit mama's bipsie worden geboren.
Dochter had geluisterd met een mengeling van afschuw en verlekkerd enthousiasme.
'Dus nu is het nog een elfje,' zei Dochter, ze wreef even over mijn bolstaande shirt.
'Ja,' zei ik.
En het was toen dat ik besefte dat ik zelf ook diep van binnen geloof in de transformatie bij de geboorte.
Nu draag ik een zacht dingetje, een elfje, een engeltje in mijn zelf.
Pas bij aanraking met de buitenwereld wordt het een mens.
De vleugeltjes vallen af en de schaal wordt langzaam harder.
Zo gaat het.

Category: default

14 07 09 - 16:46

SuperSaar!

'Ik ben zo benieuwd naar de naam van KimT's nieuwe baby,' zei Susy een poos geleden, terwijl we puffend onder de parasol zaten.
Zij een wijntje, ik een braaf watertje, de mannen praatten over tractors en de kinderen deden een spel.
Het alom bekende Zeurspel.
Ik viste Tijl uit de ehm... het opblaasbad en knikte een beetje lacherig.
'Jij wéét iets,' brulde Susy, die niet helemaal van gisteren is, luidruchtig. 'Vertel, kom op, wat weet je?'
Ik hield mijn lippen stijf op elkaar en haalde mijn schouders op.
'Ik zeg niks,' perste ik er uit.
Ach, ik ben zo'n betrouwbare vriendin hè.

Het was half acht vanmorgen, ik sliep nog als een... nou, als een zwangere dus.
Als een luie zwangere. Een luie, vadsige... juist, anyway. Ik had een slechte nacht gehad. Dan mag dat.
Man kwam een beetje paniekerig naar boven stampen.
Hij wierp mijn mobieltje tegen mijn hoofd en deed een beetje nerveus.
'KimT heeft je gebeld!' zei hij tegen mijn slaperige hoofd.
Zonder na te denken belde ik terug. Mijn ogen kreeg ik nog amper open.
'Ze is er!' klonk het meteen aan de andere kant van de lijn.
Saar is geboren.
Het zusje van Janna.
Och och, daar word ik toch altijd zo emotioneel van hè. Nieuw leven!
KimT snaterde opgewonden over gebroken vliezen, 4600nogwat gram en veel haar.
'Now we can shake hands,' klonk het opgelucht.
Yes. KimT is vanaf nu toegetreden tot de Club Van Moeders Die Negenponders baarden.
Bij dit lidmaatschap is ingesloten: een leven lang zonder gewetensbezwaren opscheppen over het geboortegewicht van je kind.

Na het ophangen at ik mijn verplichte ontbijtcracker op bed en stommelde naar de badkamer.
Man stond juist zijn tanden te poetsen.
'En?' gebaarde hij.
'Ze is bevallen!' loeihuilde ik, out of the blue.
'En ik ben heel blij voor haar, maar nu ben ik nog maar helemaal alleen zwanger, met wie moet ik nu praten over alle zwanger-ellende?' sireende ik er dramatisch achteraan.
Man sloeg een arm om me heen.
'Nog viereneenhalve maand, dan mag jij,' suste hij.

Hm.
Oh ja, bevallen. Dat hadden we ook nog.
Kan niet wachten.

(Foto en meer bij Susy.
Dit logje is teven online felicitatieregister.)

Category: default

13 07 09 - 13:46

Een heel stuk over jurken

Zou ik misschien het patroontje mogen van dat jurkje voor Dochter dat laatst op je site stond?
Dit is misschien wel de vraag die ik het meeste in mijn mailbox kreeg, de afgelopen jaren.
Naast alle fanmail natuurlijk. Natuurlijk.
Alle mailschrijfsters kregen hetzelfde antwoord: voor de jurkjes zijn geen patroontjes. Mijn moeder maakt al jaren hetzelfde jurkje. Ze knipt gewoon op basis van een oud jurkje en dan net iets groter, al naar gelang Dochter groeit. Ik pas de modelletjes vaak wel wat aan. In de winter kies ik vaak voor gesloten bovenpanden, in de zomer vind ik met helpen (hoe noemen jullie dat in het Nederlands? Bandjes?) het vlotst. Liefst breed en met een grote knoop erop. Ik hou van korte bovenpandjes die nauw aansluiten om het bovenlijf. En een korte, wat uitstaande rok. Dat past goed bij Dochters lijf; lange benen, gezond, niet mager figuurtje. En ja, een paar jaar geleden wilde ik er nog wel eens een kraagje op, of mouwtjes aan, dat staat zo koddig bij zo'n mollig, roze, dreumesmeisje, tegenwoordig past een kraagje echt niet meer bij Dochter. En dus blijven de jurken simpel, van één stofje, zonder strikken of tierelantijnen.

De stoffenkeuze is in de loop van de jaren veranderd. Niet eens zozeer qua stijl misschien, maar ik kies bewuster. Geen roze meer, of weinig. Ik hergebruik vaak versleten overhemden van Man, leuk voor het cradle-to-cradle-idee en het zijn bovendien vaak stoffen die goed bij Dochter passen. Blauwe ruitjes of streepjes. Of oude stoffen, uit de seventies, zoals ik laatst van Luna kreeg.
'Hee, zo'n tafelkleed had ik vroeger!' roept dan ineens iemand, wijzend op Dochters jurk.
Oude stoffen zijn vaak hip en leuk, toch is er een nadeel: ze scheuren gauw, zijn kort geworden. Maar dure, bedrukte stoffen uit de stoffenwinkel of van internet zijn ook niet allemaal per se goed, katoentjes die na drie keer wassen vaal zijn of die er al snel afgedragen uitzien.
Het ding is: een stof máákt of breekt de creatie. De jurken en rokken van Dochter zijn allemaal zeer eenvoudig van patroon, maar lijken bijzonder door de (combinatie) van stoffen en fournituren.
Dat is geen kwestie van maar wat bij elkaar gooien, daar gaat minstens één slapeloze nacht aan vooraf. Het is altijd maar afwachten hoe een stof uitpakt in een jurk, of hoe een combi eruit ziet in een rokje.

Ik ben altijd voorzichtig met het (laten) naaien van andere kleding dan jurken of rokken. Broekjes zijn een stuk lastiger. Voor in de zomer heeft Dochter wel wat zelfgenaaide korte en halflange broeken, de pijpjes wat uitlopend, van een licht ruitjesstofje, maar met dikkere stoffen ziet het er altijd wat stijf uit. Stiekem hoop ik dat ik een jongetje krijg zodat ik me wat beter kan oefenen in het ideale model voor een broekje, het zou toch moeten lukken. Ik wil minstens net zo goed worden als de onvolprezen Madame ZsaZsa. Eén succesmodel broekje van mijn moeder en mij is het driekwart salopetje. Een tuinbroek met driekwart pijp. Wel echt een zomerbroekje, maar enig. Dit broekje komt overigens gewoon uit de Knippie, hier en daar wat aangepast. Datzelfde geldt voor afwijkende jurkjes of bloesjes: alles komt rechtstreeks uit de Knippie, meestal wél met de nodige aanpassingen. Als je direct vanaf een Knippie-patroon naait is het model vaak wat stijf en wijd, een beetje Duitsig. Bloesjes moeten altijd smaller gemaakt worden, goed afpassen is een must. Maar dat geldt voor alles.

Naast door mijn moeder genaaide spullen ben ik wild op alles wat zelfgemaakt is.
Zoals de gebreide truien van Dochters overgrootmoeder van de Veluwe, briljant. Of ik laat Dochter met textielverf haar eigen shirtje beschilderen, op de een of andere manier wordt dat altijd zo leuk, ook al maakt ze er een ontiegelijke knoeiboel van, het ziet er altijd cool uit. Sinds een paar jaar heb ik (kwalitatief goede) transfervellen gevonden en maak ik zelf shirtjes met een unieke niet-Hema-like opdruk. Soms van eigen tekeningen, soms rip ik wat van internet. De shirtjes zijn zeer goed wasbaar onder de 40 graden, ze kunnen alleen niet in de droger, zo stelde ik proefondervindelijk vast. Ook naai of strijk ik wel eens applicaties op shirts, zo bestelde ik laatst een berg matrusjka's bij de Knopenshop en naaide die fluks op een stel goeiekope T-shirts. Of ik koop wat roosjes en naai die in een mooie bijpassende kleur op een truitje.

Kortom.
Patroontjes voor jurken zijn hier niet te krijgen. Maar met de rest van wat hierboven staat kunt u toch al snel uw creatieve gang.
Succes.

Category: default

10 07 09 - 16:04

Dutjes, drop en een muurschilderinkje

Mensen, ik slaap me ongans.
's Morgens, 's middags, ik doe dutjes, knap uiltjes, neem de trein naar tuk-city.
En als ik niet slaap dan commandeer ik wel mensen om eten voor me te gaan halen.
Vandaag moeten dat croissantjes zijn. Gisteren kersenvlaai. En drop, drop is de constante factor. Iedere dag moet ik drop. Als ik geen drop krijg word ik gek. Gék.
En maar mopperen, als ik toevallig mijn spiegelbeeld zie. Want ik lijk wel een tank.
Nou vooruit, mijn buik dan, want vooralsnog blijft het voor de rest aardig in proportie. Mijn oude spijkerbroek, lowlow waist, valt net onder de welving en zakt van mijn kont. Erfenisje van de eerste kotsmaanden. No problemo, zeg ik, no enkel problemo.
'Het ziet er nu nog mooi uit,' zegt Schoonzuster, subtiel is niet zo haar ding, zeg maar, haar ogen gericht op mijn buikregio.
Dat nu nog slaat op de zwangerschap van Dochter, waarin ik in no time veranderde van een fijn deerntje in een mammoet.
Er werden handen voor monden geslagen als ik ergens binnen kwam. Kopjes rinkelden van tafel als ik mij in een stoel liet vallen.
Schrikkelijk, schrikkelijk.
Nu ja, dit keer gaat dat allemaal vast heel anders.
Zodra er geen buikenfoto's meer op mijn Flickr verschijnen, weet u hoe laat het is.
Dan is de mammoet weer in town.
'Heb je trouwens al behang besteld voor de babykamer?' vroeg Man gisteren terloops.
'Eh nee,' zei ik.
'Het schilderwerk is bijna klaar dus misschien moet je dat maar snel doen.'
'Nououou,' deed ik en ik dacht erover na hoe ik de volgende zin in ging kleden.
'Dat ene behangmuurtje gaat toch beschilderd worden,' zei ik, zeer in de lijdende vorm.
Man keek argwanend. 'Beschilderd wórden? Door wie? Met wat?'
Ja, Man is ook niet gek. Die kent me al wel wat langer.
'Er komt daar een piepklein, iniminie eh dingetje, boven de commode,' zei ik, en ik hield mijn duim en wijsvinger een centimeter van elkaar.
'Niks,' brulde Man. 'Er komt daar geen muurschildering, als je het durft ook maar een penseelstreek te zetten, ik saus hem per direct over,' bulkte hij.
En hij mopperde dreigend over flauwvallen en harde buiken en ik keek ondertussen zeer aandachtig naar buiten.
'Echt maar heel klein hoor, schatje,' suste ik toen hij klaar was met razen.
'Het is toch zielig voor de baby anders?' zei ik liefdevol. 'Zusje heeft een kamer vol met Heidi, en hij moet het doen met een a-creatief behangetje.'
Man zweeg.
Ik pakte zijn hand en legde hem op mijn buik.
De baby deed meteen een ferme trap tegen zijn palm.
'Zie je, hij wil óók een muurschildering,' zei ik tevreden.
Tja.
En welke vader is er nu opgewassen tegen de smeekbedes van zijn kroost.

Category: default

08 07 09 - 21:33

Het zooitje van het glas-in-loodje

Alsof ik niet al een luid en duidelijk en streng post-itje op mijn beeldscherm heb geplakt met harde deadlines voor cartoons en zwangerschapsregeldingen.
Vond mijn moeder dat ik nu toch eens op moest schieten.
Met het ontwerp voor een glas-in-loodraam.
Wat had ik ook alweer gestudeerd? Nederlands zeg je? Hoe durf ik dan in vredesnaam zo'n zinnen te maken? Abominabel! Mijn taalkundemeester zou er prompt een hartverzakking van krijgen. En terecht! En terecht!
Juist. Een glas-in-loodraam. Nee, eigenlijk twéé glas-in-loodramen.
Eén voor in de deur van Dochters nieuwe kamer, één voor in de deur van de babykamer.
Ik moet het ontwerp maken en dan zal mijn moeder het glas-in-loden.
Want dat doet ze.
Naast rokjes, berghuttengordijnen en jurken naaien, glas-in-loodt ze ook nog eens.
Ja, het is een echte creatieve duizendpoot hoor, die moeder van mij. Nou nou.
Afijn, toen zat ik vanmiddag dus naar een leeg vel papier te staren van 36,8 bij 66,5 hele centimeters. Geef me een leeg vel en een kroontjespen en het staat binnen vijf minuten vol. Geef me een leeg vel en de gedachte dat daar iets op moet voor een glaswerk, ik vergeet plotsklaps alles. Glas is dwarse materie, daar zitten grenzen aan. Niet alles kan. Niet te petiterig (petiterig is mijn middelnaam), rekening houden met een staal in loodlijn in het midden, etc.
Beperkingen, lieve mensen, die vind ik aanvankelijk altijd nogal eng.
Beperkingen die maken me aan het zweten.
Totdat ik mezelf bij elkaar raap en heel hard tegen mezelf roep dat sich in der Beschränking der Meister zeigt, en dan gaat het. Want een meister, dat ben ik.
Hoppa.
Dus nu heb ik een ontwerp.
Nouja, in mijn hoofd. Morgen teken ik hem uit. Het wordt briljant, een modern en kleurrijk raam geschoeid op de klassieke glas-in-lood-leest.
En u, arme u. U dacht dat u er van af was hè, van al dat gezijver over muurschilderingen, berghuttengordijnen en babykamers.
Niks hoor, nu komen er nog maar liefst twee glas-in-loodramen achteraan.
Waar ik ellenlang over ga doorzagen.
Ik zou niet meer komen lezen hier.
Echt niet.
Wat zegt u? De Gamma heeft ook glas-in-loodraampjes?
Scheert u weg, zeg!
Scheert u weg!

Category: default

06 07 09 - 11:29

Mein lieber Gott! Het is klaar!

Heidi werd in 1880 geboren uit de pen van Johanna Spyri. Ze is een weeskindje dat wordt grootgebracht door tante Dete. Als Heidi 5 jaar is brengt Dete haar naar opa in de bergen, waar ze opgroeit met geitenhoeder Peter. Een jaar later komt tante Dete terug en brengt ze Heidi naar Frankfurt, als gezelschapsmeisje voor het gehandicapte meisje Klara. Klara raakt erg gehecht aan Heidi en kan haar niet missen, maar Heidi heeft op haar beurt ontzettende heimwee naar opa en Peter. Na een jaar mag ze terug naar de hut in de bergen en Klara mag mee. Daar knapt het kind zo wonderbaarlijk op, de berglucht en verse geitenmelk laten haar handicap als sneeuw voor de zon verdwijnen (het is een mirakel!) en ze kan zelfs zonder rolstoel door het leven. Heidi is de grote weldoenster en hoeft nooit meer haar brood onder vreemden te verdienen, zo besluit tante Dete.

Toen ik een jaar of acht was, luisterde ik iedere avond op mijn rode Sony-walkman naar het casettebandje van Heidi. Ha die Heidi, ha die Heidi, Heidi hallo, hallo, hallo! Machtig mooi vond ik het. Het verhaal was zo beeldend dat ik de bergen, de oude mopperopa en de vrolijke Peter zo voor me zag, in frisse heldere kleuren. Mijn beste vriendinnetje van toen en nu, hier beter bekend als Huisdokteur L, had op haar slaapkamer een enorme muurschildering van de in die tijd populaire animatieserie. Inclusief Heidi-dekbed, een echte berghut waar je met een laddertje naartoe kon en grote bomen. Waanzinnig vond ik dat. Ergens is het beeld van Heidi opgeslagen in mijn brein en toen ik zat te piekeren wat ik op Dochters nieuwe kamer zou gaan verven, kwam het opeens naar boven, als een niet te missen vanzelfsprekendheid. Normaalgesproken zou ik nooit kiezen om iets na te schilderen van een plaatje, ik kan nu eenmaal zelf tekenen dus ik heb geen voorbeeld nodig, maar dit keer kon ik er niet onderuit. Toevallig vond ik in een oude doos op de zolder van mijn schoonouders een boek dat ooit van Man was: een Heidi-prentenboek. De platen sprongen ondanks de slechte drukkwaliteit van het papier, zo lekker om naar te kijken, nog lekkerder dan het lekkerste snoepje. Ik bracht een middag door bij de beste verfspeciaalzaak van de stad, knoeide met kleurenwaaiers en nam drie grote blikken en 6 kleine blikjes muurverf mee naar huis. Voor het bedrag dat ik afrekende had ik de kamer vijf keer in Pip-behang kunnen bekleden. En toen moest al het werk nog gebeuren.

In maart van dit jaar tekende ik met een zacht potlood de contouren op de muur en bracht daarna de eerste laag van de grote vlakken aan. Ik wist toen nog niet ik dat bepaalde delen, bijvoorbeeld het groen, vier keer zou moeten overschilderen voor een goede dekking. Ik raakte zwanger, kon twee maanden niet naar zolder door de misselijkheid en de laatste werkzaamheden heb ik de afgelopen weken in delen van een uur gedaan. Drie keer ben ik onder toeziend oog van Heidi bijna flauwgevallen, één keer stond ik te lang op de ladder waardoor ik een hele nacht harde buiken had, één keer besloot Man dat hij mijn gemodder niet aan kon zien en hielp hij mee waardoor we een soort van relatiecrisis kregen.
Kortom: Heidi is een monsterproductie.
Dochter vindt het overigens prachtiggeweldig, maar ziet nog wel een omissie in het plaatje.
'Mama, je bent de zon vergeten te schilderen.'

Category: default

05 07 09 - 14:35

Het is een eh... líef hondje

Het is zo heet.
En zo droog.
Het gras in de wei versnirkt onder mijn voeten.
Niet goed, niet goed! Ik wens mij geen geel gras toe, en die arme hijgende Truitje nog minder.
Maar goed, ik wilde eigenlijk een ander verhaal vertellen.
Over de hondenschool. Had ik dat al eens geschreven? Iedere zondag gaan wij braaf met Marie naar de hondenschool.
Al maanden. Nou ja. Ja. Al maanden.
Het wilde steeds maar niet zo vlotten.
Moeilijk is dat hoor, als je zelf heel slim bent, een hond te hebben die niet wil deugen op school.
Daar stonden wij dus iedere zondag bij de hondenschool ons te schamen om Marie die daar een beetje de pias uit liep te hangen.
Opletten, ho maar. Ijverig meedoen met de les? Niks van.
Als een balletje in een flipperkast, zo stuiterde ze het terrein rond.
Even over de Duitse chowchows springen. De domme beagle plagerig in zijn oor bijten die dan standaard heel verontwaardigd oewoewoewoeoe deed. De twee te dikke labradors gedag zeggen. De schuwe spaniel uitlachen om haar idiote oren.
En wij maar brullen.
'Marie, kom voor!' Marie NEE! Marie laat dat!'
Maar niks. Geen sjoege.
De laatste weken ging het gelukkig steeds beter.
En vandaag nam trainer T ons apart.
Marie krijgt promotie.
Ze mag door naar klas 2.
En wat mij nu het meest verwondert aan dit verhaal?
Dat ik dus blijkbaar zo trots ben dat ik hier een logje aan wijd.
Tja.

Category: default

02 07 09 - 10:57

Toen

En zo kwam het dat we gisteren een crematie hadden. Ergens op de Veluwe.
Dat klinkt idyllischer dan het is. Ook op de Veluwe zijn crematies verdrietig.
De weg naar het crematorium verliep vlotter dan gedacht. We hadden nog even tijd om een rondje door ons oude dorpje te maken, daar waar we drie jaar geleden nog woonden.
'Ah, rijd eens langs ons oude huis,' zei ik tegen Man.
En dat deed hij.
We reden door ons oude buurtje. Zonovergoten, groen en gezellig zag het eruit. In de verte klonk het getoeter van een schip dat over de glinsterende Ijssel voer, over de huizen heen doemden de groene heuvels van de Veluwezoom op.
'Het ziet er hier zowaar leuk uit,' zei ik verbaasd.
Want in mijn herinnering is het dorp donker en koud, stug en mistig. Zelfs op de warmste dag van het jaar.
We reden verder, ons oude huis, een stukje over het kronkelweggetje door het bos en later over de paarse hei. Hier wandelden we 's avonds altijd.
'Práchtig is het hier,' zuchtte ik, 'je zal hier maar wónen.'
En ik schoot in de lach om Man's fronsende wenkbrauwen.
Bij het crematorium zat de hele familie buiten op een bankje, in de kleurrijk aangelegde tuin met hoge bomen. De lucht strakblauw.
Niks leek erop dat dit de plek was van de dood. Of misschien ook wel, het is maar net hoe je de dood bekijkt.
Ik voelde Man verstijven toen de kist aankwam. Ik ken dat, dat verstijven. Ik raakte hem even zachtjes aan.
We gingen naar binnen. Ik was mijn zakdoekjes vergeten. Op het laatste moment had ik een stuk van de WC-rol uit het dashboardkastje gescheurd.
Dus waar normale vrouwen ladylike met kanten zakdoekjes langs hun ogen deppen op een dergelijke aangelegenheid, daar snotterde ik vol en met veel lawaai in mijn stuk allerminst-absorberend pleepapier.
En Schoonzuster ook. Want die was ook de zakdoekjes vergeten. En haar schoenen, maar dat is een ander verhaal.
De stemmen schor en de ogen nog strak reden we terug naar huis.
Ik droomde naar buiten en zag het landschap met de kilometer veranderen.
Pas toen ik de weidse, goudgele korenvelden zag van mijn geboorteland ontspande ik.
Ik snoof een zware kamillelucht op. De korenbloemen in de berm waren van zo'n diep kobaltblauw dat mijn hersenen het bijna niet konden verwerken.
'We zijn weer thuis,' zei Man.
En hij glimlachte.

Ik dook even mijn mijn I-photo-archieven uit 2006. Foto's van toen.