octaview

Category: default

31 10 09 - 12:28

Hossa!

Vaatwasser kapot.
En hee, dat kon ik er nu even niet bij hebben. Hallóho! Ik ben zwanger! Ik moet over 5 weken gaan bevallen! Hoe kan ik nu bevallen met een kapotte vaatwasser! Dat gáát niet, dat kán niet, dat is onmógelijk.
Dus ik scharrelde tegen alle loopverboden in nerveuze rondjes om de vaatwasser en klampte me paniekerig aan Man vast.
'Hoe moet dat nu? Wat doen we eraan? Dit kan toch niet!' jammerde ik.
En ik slaakte talloze wanhopige zuchten.
Man bikte de plint onder de keuken uit, schroefde de inbouwvaatwasser los, ging op zijn knieën voor het apparaat en roerde met zijn vingers in de sop die niet weg wilde spoelen.
U moet weten dat Man een stoere IT-manager is maar van witgoed niet zo veel kaas heeft gegeten.
'Ehm ja,' zei Man, als diagnose, en hij stond op en klopte wat stof van zijn broek.
'We moeten iemand bellen,' zei ik gehaast. 'Iemand die vaatwassers kan repareren. Hoe heet zo iemand eigenlijk?'
'Wacht maar eens even,' zei Man kalm. 'Ik google eerst wel eens wat.'
En toen zaten we ineens samen op het klusforum. Met wonderbaarlijke plaatjes over pompen en slangen en tips over hete soda.
Er ging een wereld voor ons open. Er zijn echt mensen die het als hun levenstaak zien om foto's van kapotte en verstopte vaatwasseronderdelen op internet te zetten.
Man bekeek zich de hele handel, mompelde wat over een pomp, en dook met zijn hoofd terug in de vaatwasser.
Ik bladerde ondertussen wat zenuwachtig in wat huis-aan-huisblaadjes en dacht met afgrijzen aan een vaatwasserloze bevalling. De horror, de hórror!
Ondertussen spitste ik mijn oren op elk geluid dat uit de vaatwasmachien kwam.
Het was vooral veel gevloek. Maar ook hier en daar wat breek-achtige geluiden en gekraak.
En toen zei Man ineens heel hard 'Hossa!' en deed hij een soort van Tiroler Dieter Koblenz-dansje.
En toen had mijn IT-manager dus gewoon de afwasmachine gefikst.
Gefikst mensen, gefikst.
En daarna zette hij de plint weer onder de keukenkastjes.
En plakte zijn wijsvinger en duim aan elkaar met secondelijm.

Category: default

29 10 09 - 14:00

Bedankt mensen, bedánkt

Het wordt tijd dat ik eens een logje ga wijden aan de schandalige verwennerij waar u me tegenwoordig mee overlaadt.
Echt, ik moet er bijna van blozen, zo lief als u voor me bent.
Pakjes, kaarten, cadeau's, lieve mails en twitterberichtjes, als ik me drie dagen niet laat zien op internet dan gaan er twittervrinden informeren of het nog wel goed met me gaat.
Nee, ja, nee, echt. Twitter is toch zo'n hechte gemeenschap hè. Het lijken wel allemaal Limburgers daar.
Maar weet u, ik schaam me er haast van.
Want ik ben de laatste tijd behoorlijk laks, qua u.
Ik reageer niet meer op uw gezellige verhalen in de reactiebox, ik mail slechts zeer matig terug op lieve berichtjes, ik lees nog wel logjes maar reageer amper.
Dat komt zo. Er zit een kind in me. Die is het schuld.
Blame it allemaal op 't Frenske.
Anyway, ik ga nu even alles goedmaken.
In order of appearance:
Een eerste bedankje voor Susy die de schattige gelukswolk opstuurde.
(Liefs, Susanne stond er in het begeleidende kaartje. Ik moest erg lang denken wie die Susanne was. Ik ken namelijk geen Susannes. Alleen een Susy.)
Een tweede bedankje gaat naar Sanneke, die een pakketje stuurde met een superlieve kaart, borduurgerei en fourninturenzaligheden. San, je bent een schatje.
Ten derde wil ik de trouwlustige Cyriel bedanken, en zijn lieve J. Een kaartje vol bloemen en een lieve tekst erop. Thanks, Cyriel en J!
En als laatste hebben we daar nog Merel.
En Merel die maakte het al te bont. Die stuurde gewoon een gans boek op en als guitigheidje deed ze er ook nog een roze knikkerzak voor de Dochter bij. Die daarvan spontaan in een stuiterstuip schoot en geld uit mijn portemonnee ging peuteren om hem te vullen. Want ze vond het een mooie beurs.
Maak me gek.
Merel, je bent heel erg bedankt. En een beetje gek:)
En nu ga ik u even allemaal naar Merels winkel sturen want daar zijn nog meer knikkerzakken slash beurzen te vinden. En ook dolle tassen.
Ga dat zien!

(Verder nog alle dank aan KimT, voor buikbanden en positiejurken, Stijlgoeroe J voor traphekje en een tas vol kleertjes, alle lieve mailers en twitteraars en sorry als ik iemand vergeet maar dat komt dus allemaal door Frenske.)

Category: default

25 10 09 - 11:57

Een epistel over een thuiszorgrekje

Omdat ik dus zo heel zielig de hele dag plat moet liggen, regelde ik een rekje bij de thuiszorg.
Zo'n rugrekje dat je in verschillende standen kunt zetten, met van die elastieken banden voor de comfortabel.
Ja, ik weet mezelf wel te verwennen hoor.
'Het is een vies rekje,' constateerde Man, met opgetrokken neus, toen ik de allereerste keer plaatsnam op het ding.
'Het is een smerig rekje,' beaamde ik.
We keken zo wat naar de roestvlekken en de hier en daar poreus geworden elastieken, die nog het meest op oude fietsenbanden leken.
En ik legde voor de zekerheid een sprei over het geheel, om zo weinig mogelijk lichaamscontact te maken met de viezigheid.
'Dat rekje is zeker al dertig jaar oud,' meende Man.
'Minstens,' zei ik. En ik verschoof wat met mijn hoofd waardoor de sprei weggleed en een vieze elastiek tegen mijn wang veerde.
Ik keek er een beetje ongelukkig bij, toen dat gebeurde.
'Er is misschien wel ooit een bejaarde gestorven op dat rekje,' opperde Man.
'Ja. En die heeft er misschien wel drie weken dood op gelegen, voordat ze hem vonden,' zei ik mismoedig.
'En toen de buurman hem eindelijk vond, droop er allemaal lijkensap langs de elastiek,' ging Man verder.
Ik grinnikte.
'Laat mij eens proberen hoe het ligt,' vroeg Man.
'Zou je dat nu wel doen?' zei ik aarzelend, met een blik op Man's omvangrijke ehm... gestalte.
Ja, mijn Man is beslist geen peperkoekje.
Maar ik werkte mezelf toch al maar overeind.
Gelijk een reusachtige schildpad die op haar rug is gevallen. Maaiende armen en paniek in de ogen, u kent het wel, 34 weken zwanger.
Man legde zijn grote honderd kilo wegende lichaam op het van lijkensap doordrenkte thuiszorg-rekje.

'Knap!' zei een van de elastieken vrolijk.
En zie daar.
Nog geen dag in ons huis en het smerige thuiszorgrekje was reeds in duigen.
Dat hebben we toch maar mooi weer voor elkaar.

Category: default

22 10 09 - 13:19

De winnaar van de mutsentombola en bleke Sjaan

Ennnnn! Wie is de gelukkige winnaar van dit snoezige pakketje met daarin zorgvuldig opgevouwen 'nen hippe appelenmuts?

(Kijkt u even goed naar de achtergrond ja. Wat zien we daar? Een ontzettend vintage wiegendekentje!
Hetwelk mijn moeder op heuren zolder vond, uw schrijfster heeft er zelfs nog onder geslapen! Oeioei! Wat zal Frenske dat mooi vinden!)
Hoe dan ook, ik voerde vandaag heel nerderig al uw 69 reacties in op de True Random Number Generator en zie daar:

Dat betekent dus, na drie keer natellen, dat Yvon de muts heeft gewonnen!
Proficiat Yvon en mail me even je adres dan stuur ik het pakketje vandaag nog op.
Verder wil ik u niet onthouden wat mijn moeder nog meer op haar zolder vond:

Ja, u ziet het goed, het is een bundel jeugdsentiment in de vorm van mijn lievelingspop Sjaantje.
Sjaantje ziet wat bleekjes, vindt u niet?
Dat komt door een grondige gezichtsbehandeling. Met bleek.
Mijn beste vriendinnetje, u beter bekend als Huisdokteur L, en ik, wij speelden namelijk ooit doktertje.
Sjaantje was de patiënt. Een zielig patiëntje met een hoop littekens. Die we voor de geloofwaardigheid even zelf op haar gezichtje tekenden.
Met balpen.
Mijn moeder was not amused en zette de arme Sjaan dus in de chloor.
En Huisdokteur L en ik kregen nog net geen wats om onze oren.

Category: default

20 10 09 - 10:47

Over vrouwen die baby's mooi vinden en dat ik niet zo'n vrouw ben

Je hebt van die vrouwen die vinden pasgeboren baby's het allermooiste op deze aarde.
Laat ik het zo zeggen: ik ben niet zo'n vrouw.
Nee. Nooit geweest ook en zelfs nu ik zwanger ben komt er geen sprankje van dat gevoel omhoog bij het zien van een kakelvers baby'tje.
Ik vind baby's eigenlijk standaard lelijk. Pas vanaf een jaar of zo denk ik aarzelend: ach ja, het wordt misschien nog wel wat met dat mormeltje.
En bij de hele erge gevallen is dat pas na twee jaar of zo. Of nooit, dat heb ik ook wel eens gehad.
Maar dat was dan ook geen echte baby, dat was meer een hondje.
Ik ben ook altijd weer oprecht verrast over het feit dat de babymoeders hun kind wél mooi vinden.
Ik vind baby's wel een heleboel andere dingen: aandoenlijk of schattig of zo. Of guitig of vertederend. Maar niet mooi.
Ze hebben vaak rare hoofden, zo breed van boven. En hun mond hangt altijd open. En ze hebben zo'n korte beentjes in verhouding met hun bovenlijf.
Baby's schreeuwen als het ware tegen mijn gevoel voor normale menselijke verhoudingen in.
Ik ben nu eenmaal esthetisch zeer absoluut aangelegd. En de esthetiek blijkt het instinct te kunnen overrulen.
Wat ik dan van Dochter vond, het eerste jaar?
Hmja. Toen ze net geboren was vond ik haar vooral dik. En ik was maar aan het zoeken naar haar ogen.
Die zaten namelijk verstopt tussen wat vetlagen. En toen ze een paar weken oud was, ging ik eens googelen of ze geen syndroom had, want ik vond haar hoofdje eigenlijk een beetje mongoloïde.
Maar toch hield ik van haar hoor! Niet dat u nu denkt dat ik mijn eigen kind totaal afstotelijk vond.
Objectief gezien was ze namelijk wel tamelijk knap, voor een baby dan. Ze overtrof haar soort- en leeftijdsgenoten in ieder geval in ruime mate. Met haar bos pikzwarte haren en haar gave gezichtje.
Maar goed.
Ik ben eens benieuwd wat ik van 's Frenske ga vinden, straks, in buitenbaarmoederlijke toestand.
Misschien stiekem toch wel een beetje mooi.
Zo lang het maar geen hondje is.

Category: default

16 10 09 - 12:50

En iedere nacht droom ik dat ik dans

Toen ik vijftien weken zwanger was ging ik maar eens naar de fysiotherapeut.
Want ik had bekkenklachten. Heel hip. Tegenwoordig schijn je dat te moeten hebben als zwangere, anders hoor je er niet bij.
'Oeioei,' zei A, de fysioman. 'Het lijkt erop dat je bot beweegt, dat moet je gynaecoloog eerst maar eens duchtig checken. Kom maar terug met een verwijzing.'
'Checken? Ik ben toch geen fysiotherapeut zeker,' mopperde Dokter B. En met veel tegenzin porde hij in mijn bekkenzone.
Dat mocht gelukkig met de kleren aan.
Gelukkig zat mijn bot nog aardig vast dus ik mocht gewoon terug naar fysioman A.
Maar ja. Er kwam zo van alles tussen door. Kotsen, braken, kwalen, ellende, miserie, u weet wel, het ding dat ze Miserabele Zwangerschap noemen.
De weken gingen voorbij en ik was al blij dat ik me de dag door kon slepen, gezwegen van dat ik gezellig kon gaan zitten chitchatten met fysioman A.
En zo kwam het dat ik op een dag niet meer kon lopen. En mijn moeder ondanks mijn tegensputterende gekrijs een rolstoel huurde bij de thuiszorg. Zodat ik nog eens wat frisse lucht zou kunnen happen.
'Ik ga toch niet in een rolstoel zeker!' brulde ik, bij de eerste aanblik op het kreng.
Om vervolgens als een kind zo blij te zijn dat ik weer eens bij de supermarkt kwam. Echt mensen, de supermarkt is like heaven als je al weken tegen de vier muren van je huis op gaat.
En ik vond het eigenlijk ineens nog wel lollig ook, zo'n hele rolstoel.
Minstens drie keer per ritje stond ik met geheven handen op uit mijn stoel, dat ging nog net, en riep met een messias-achtige uitdrukking op mijn hoofd: 'Hallelujah! Het is een mirákel!'
Of ik boog mijn handen richting mijn ellebogen en liet een kwijldraad uit mijn mond hangen.
Ja, je moet het wel een beetje leuk máken hè.
Afijn, toen kwam de dag dat ik naast staan ook eigenlijk niet meer kon zitten. Of liggen. Of wat dan ook. Zonder te creperen van de pijn.
Dus toen werd het wel weer eens tijd om mijn verwijsbrief te gaan verzilveren bij fysioman A.
Die eens keek, zuchtte, voelde en bromde.
'Hoe gaat het met overgeven?' vroeg hij.
'Beetje beter,' zei ik braaf.
'Je bekken is helemaal aan gort,' meldde hij.
'Oh,' zei ik.
'Je mag alleen nog maar liggen. Eigenlijk,' zei de fysioman aarzelend.
'Ha. Ha,' zei ik.
'Nee maar echt,' zei de fysioman.

Dus nu denk ik dat ik zo'n bedje op wielen moet. Met zo'n spiegeltje. En een plastic zeiltje tegen incontinentie, braaksel en kwijl.
En daar ga ik dan de hele dag mee door de stad toeren.
Of ik ga gewoon heel erg snel bevallen.


Ohja. U kunt nog tot volgende week donderdag intekenen voor de muts!

Category: default

13 10 09 - 17:27

De grote mutsentombola

Okee. Na het drukken, het borduren en het shirtjes appliqueren, ga ik dus nu helemaal los in de mutsjes-fabricage. Niet normaal. Zit ik de hele dag lollige mutsen-applicaties te bedenken en te knippen en te naaien.
Maar goed, hoeveel mutsen kan een mens hebben?
Nou, met zo'n stuk of vijf kom je de winter wel door. Maar dan moet je ook ophouden hoor.
Als je iedere dag een andere muts op hebt gaan de mensen ook praten hè.
Anyway, vandaag was het hier een lopende-band-mutsnaaierij en ik kon gewoon niet meer stoppen.
Laten we het zo zeggen: ik kan heel Roemenië van mutsen voorzien, mochten ze me vragen.
Dus ik moet er vanaf.
Deze appeltjesmuts is voor wie maar wil.
Laat een reactie achter in de reactiebox en volgende week trek ik een random winnaar.
De muts is one size fits all, Dochter past hij uitstekend maar eerlijk gezegd staat hij mij ook dolletjes.
Succes.

Category: default

12 10 09 - 13:15

Onheil dat zich naar je toe spoedt en een mutsjes-kwestie

Gisteravond was ik me af aan het vragen hoe het toch komt dat je bij de ene mens heel stomme dingen doet, en bij de andere niet. Of niet eens zozeer dat je stomme dingen dóet, maar dat ze gewoon gebeuren. Uit het niks komen de blunders en flaters en gênante momenten op je afgevlogen zodra je in het bijzijn bent van dat bepaalde mens.
Zo was er bijvoorbeeld de ex-vriendin van neef R. Een gorgeous meiske met immer perfect gestyled haar, een puntgaaf gezichtje, een rij hagelwitte stralende tanden en zorgvuldig bij elkaar passende kleding die altijd als gegoten zat. What can I say, mijn neef heeft een goede smaak.
Het wicht was minstens tien jaar jonger dan ik maar altijd als zij bij me in de buurt was, kwam het onheil in vliegende vaart dichtbij gesneld. Zich handenwrijvend afvragend of ik nog in een penibele situatie te brengen was.
Zo zat ze een keer in al haar adembenemende perfectie bij ons op de bank, ging Marie pontificaal in de kamer poepen. Zo'n enorme poep, gewoon op de houten vloer. Stinken, stínken.
Hee, het beestje was nog maar een weekje bij ons, maar toch.
Blozend en verontschuldigend ging ik in de weer met keukenpapier. Me ondertussen afvragend waarom ik in hemelsnaam die slobberbroek had aangetrokken 's ochtends. En die trui met die vlek. En mijn haar zat ook al niet. En waarom liep Dochter eigenlijk met gaten in haar sokken?
In the mean time, de taken waren goed verdeeld ja, voorzag Man de visite van drankjes. Hij daalde af naar de kelder voor een fles cola.
Tijdens het door de WC spoelen van Marie's viezigheid, hoorde ik ineens een hoop gekletter en gebonk.
'Gaat alles goed?' riep ik nog onnozel.
Maar dat ging het niet. Keldertrap was ingestort. En Man lag op de schmutzige keldervloer te spartelen, bedolven onder de spinnenwebben.
Hoe was het mogelijk. Jarenlang liepen we zonder enig probleem die trap af, en nu stortte het ding gewoon in duigen.
Nou, u begrijpt, toen heb ik mijn neef maar gevraagd om het uit te maken. Wie weet welk drama ons nog zou overkomen als ze nog vaker in een straal van een meter bij me in de buurt kwam.
En omdat we nu eenmaal een zeer hechte familie zijn, deed hij dat natuurlijk meteen.
Kijk, over het algemeen voel ik me gewoon de fijnbesnaarde, welopgevoede, eloquente persoon die ik in het echt ook ben. Maar onder invloed van bepaalde mensen dan komt alle lompigheid er in één keer uit.
Dan zeg ik een vloek met God erin tegen iemand die Protestants blijkt te zijn. Terwijl ik normaal echt nóóit vloek met God erin.
Dan ga ik allerplatst Limburgs praten tegen iemand die dus net niet Limburgs is.
Dan heb ik net mijn flodderigste jurkje aan als ik de meest hippe persoon van de stad tegenkom bij de Hema.
Nou ja.
Hoe dan ook.
Ik ben even bezig met iets. Help me even.
Voor Dochter kocht ik dit mutsje. Leuk maar te wit. Ze heeft namelijk een blauwe jas en een rode sjaal met Schotse ruit. (Ja, een Schotse ruit ja. Ik vind dat leuk. Ze heeft ook een Burberry jurkje. Ja.)
Ach, daar doe ik thuis wel iets roods op, dacht ik, bij aankoop.
Maar nu zit ik dus te pongelen met allerlei roods uit het naaikoffer. Roosjes of de aardbei?

Category: default

08 10 09 - 13:40

Den babydeken

Zo. Af.
En terwijl u zich nu nagelbijtend gaat zitten afvragen of dit nu een typische meisjes- of toch jongetjesdeken is, en of ik het kind nu echt daadwerkelijk Frenske wil gaan noemen,
ga ik even een dutje doen.
Met een glimlach om mijn lippen.

(De deken is een puur katoenen babydeken uit de winkel. Ik tekende een kabouter op een papier en knipte hem uit in de verschillende delen. Afzonderlijke delen overtrekken op stukken fleece en die streek ik weer allemaal samen en als geheel op een lap vlieseline. Omtrek uitknippen en opnaaien in festonsteek voor het ambachtelijke effect.)

Category: default

07 10 09 - 15:17

Kaboutershirtje

Voor de baby ben ik op dit moment druk bezig om een deken te appliqueren.
Of neen, herfraseer, niet ik ben daarmee bezig, mijn nesteldrang meer. Want ik besta niet meer. Ik ben slechts een hormonaal gestuurd ding, iets, een wezen. Completely taken over.
De nesteldrang heeft zichzelf de festonsteek geleerd en naait nu iedere dag zeer neurotisch met de hand hele lappen vast op een felrode wandelwagendeken.
Om dan 's avonds steen en been te klagen over pijn in nek, rug en overal.
Het moet en zal af en ook deze week. Of die baby morgen op de stoep staat met zijn koffertje. Bibb'rend van de koude.
Hoe dan ook, Dochter bekeek zich de vorderende wandelwagendeken eens en concludeerde dat zij ook zo eentje wilde.
Ze haalde haar eigen blauwe babydeken tevoorschijn en wees vrij precies aan wat en hoe ze daar ook een dergelijk plaatje op wilde.
'Oh nee, niks daarvan,' zei de nesteldrang, al festonstekend.
Want de nesteldrang richt zich zeer specifiek op baby's en niet op drammerige kleuters.
Maar gelukkig kwam ik daar toch weer even zelf om de hoek kijken. Ik berispte de nesteldrang voor zoveel onbetamelijkheid. Krijgt het ene kind wat, moet het andere kind ook.
Dat principe komt zo zachtjesaan omhoog als je bezig bent twee kinderen te fabrieken.
'Ik maak voor jou een shirtje,' beloofde ik.
Want ja, dat leek me praktisch, die babydeken gebruikt ze toch niet meer en aan een shirt heeft een mens nog eens wat.
Maar omdat dat hele geborduur me de neus uit hing vond ik dat ik de voor haar geknipte paddestoelen-applicatie maar moest naaien op de machien. Die ik nog nooit gebruikt had. Maar daardoor liet ik me natuurlijk niet weerhouden, oh nee! Zo ben ik natuurlijk niet! Ik hou van uitdagingen en nieuwe dingen leren!
Ik begon, naaide prompt het achterpand van het truitje aan het voorpand vast, brandde mijn arm aan het strijkijzer en smeet de hele handel van gif op de grond.
Maar toch kwam het goed. En toen ik het paddestoeltje klaar had, drukte ik er nog een kaboutertje bij. En druppels.
Dus een shirtje met mixed techniques.
Dat is welhaast nog mooier dan een babydeken met festonborduringen.
Althans, dat is wat ik Dochter voorhou.

Category: default

05 10 09 - 11:44

Over hoe Dokter B me geruststelde

'Misschien moesten we het maar eens hebben over mijn vorige bevalling,' zei ik een beetje aarzelend tegen Dokter B.
Alle onderzoeken waren achter de rug, de bloeddruk was in orde, baby zag er goed uit, en Dokter B wilde mijn dossier alvast dichtslaan.
'Doe maar,' zei hij rustig. En hij sloeg een nieuwe pagina open.
'Nou, de dienstdoende gynaecologe vond destijds dat mijn weeën niet sterk genoeg waren,' stak ik van wal. En ik bleef even stil. Nadenkend over hoe alle horror te formuleren.
'Oh?' moedigde Dokter B me aan.
'Ik had heel lang persweeën, omdat Dochter in aangezichtsligging lag en bovendien erg groot was,' ging ik verder. 'En die moest ik dus wegpuffen omdat ik nog niet genoeg ontsluiting had.'
Dokter B schreef druk mee.
'Ze toucheerde me tijdens een wee, zei toen dat het niet opschoot, hing me aan een infuus met wee-opwekkers en ging weg,' somde ik de gebeurtenissen op.
Want ja, hoewel ik in die tijd al in een hevige trance was van het puffen en de pijn, weet ik nog wel dat ik ongeveer vijf uur lang alleen met Man op die naargeestige kamer lag. En dat er niemand kwam om de boel eens te checken. Ik deed braaf wat me gezegd was en pufte maar door. Dat was me immers opgedragen. Ik ben zo plichtsgetrouw hè.
Tegen tien uur 's avonds ging de deur dan toch eindelijk open. De gynaecologe tilde mijn laken op en verschoot van kleur.
'Shitshitshit!' riep ze. Ze kiepte me lomp en in sneltreinvaart op mijn rug en greep een schaar.
'Wat doe je?' riep ik, bij de aanblik van glinsterend metaal in de buurt van een plek waar ik dat liever niet zag.
'Het hoofdje is er al bijna uit en je hebt ongeveer een totaalruptuur, NIET PERSEN! Ik móet nu knippen,' brulde de heks, en deed het prompt.
Terwijl ik geen wee had.
En het kan zijn dat er toen wel een klein vloekje over mijn lippen is gekomen ja.
'Dus ja, toen perste ik één keer en was ze al geboren,' zuchtte ik tegen Dokter B.
Dokter B liet zijn pen rusten.
'En nu?' vroeg hij, terwijl hij me doordringend aankeek.
'En nu wil ik dat u me tijdens de komende bevalling niet lang alleen laat en niet denkt dat mijn weeën niet sterk genoeg zijn,' zei ik, en ik trok een zeer beslist hoofd erbij.
Dokter B glimlachte.
'Alles komt goed. Dat beloof ik,' zei hij.

En weet u wat nu het wonderlijkste is?
Ik geloof hem. Ik heb er alle vertrouwen in dat deze bevalling goed gaat. Ik zie kaarsjes en gedempt licht en ik hoor een zacht zoet muziekje op de achtergrond.
Koele handen van Man zullen rusten op mijn hoofd en een lieve verpleegster met helende handen zegt geruststellende woordjes.
Na een vrij pijnloze bevalling van ongeveer twee uurtjes zal een blozend Frenske op mijn buik gelegd worden.
Ik hoef natuurlijk niet gehecht te worden en kan eigenlijk meteen het ziekenhuis zelf uitwandelen. Mijn buik is ook direct geslonken en ik pas bij thuiskomst alweer in mijn maatje 36.
In mijn strakke spijkerbroek en seksie truitje doe ik een dansje met Man en smeer zingend beschuiten met muisjes voor de visite.
Dat denk ik.
En mocht het anders gaan, dan zal ik Dokter B voor het gerecht moeten dagen.

(Oh ja, ik had hier al eens eerder wat over geschreven. Die was eigenlijk nog wat hilarischer: KLIK)

Category: default

03 10 09 - 19:39

En even sloeg de twijfel toe of Man en ik wel matchen

'Heb jij dat ook? Dat je een kleurencombinatie gewoon zo... eh... lékker vindt?' vraag ik aan Man.
Ik wijs in de richting van de plastic vliegenzwam die op de vensterbank tussen de kastanjes, walnoten, pompoenen en herfstappeltjes staat.
'Nouou,' aarzelt Man, 'in ieder geval niet met dat lelijke kitschding.'
Ik pak het paddestoeltje op, twee euro van de Xenos, en draai hem tussen mijn vingers. Eigenlijk is hij best lelijk.
'Ja maar, als je nu puur kijkt naar de kleurencombinatie, het rood, wit en groen?' vraag ik.
Man twijfelt. 'Eh, nee.'
Ik kijk hem een beetje verbaasd aan. Hoe kun je deze kleuren zo bij elkaar nou niet heel aantrekkelijk vinden? Zo aantrekkelijk dat het bijna vergelijkbaar is met zin hebben in snoep. Of om verder te lezen in een spannend boek. Een soort hunkering om er langer naar te mogen kijken. Om je ogen langs alle details te laten gaan en de kleur op te drinken.
'Heb je dat wel met andere kleuren?' informeer ik streng.
Want ik twijfel intussen wel een beetje of Man en ik wel een match zijn, op esthetisch gebied. Treurig als je daar nog achter moet komen, na negen jaar samen.
Man denkt even na. 'Misschien met het frisse groen van peulen in de lente. Of met een jong maisplantje.'
Hij blijft even stil. 'Ik denk dat ik het heb met dingen uit de lente, in ieder geval niet met een herfstpaddestoel,' vult hij aan.
Dan denk ik weer even na. Ergens klopt er iets niet in zijn antwoord.
'Nee, het gaat niet om de associatie,' formuleer ik langzaam. 'Het gaat puur om de esthetiek van de kleurbeleving.'
En ik leg uit dat ik het strakblauwe van de hemel altijd mooi vind, of het nu om een zomerlucht of om een winterlucht gaat.
Man knikt. Maar kijkt er verder wel een beetje onnozel bij.
'Ik heb het ook met Marie, als ze haar tong uitsteekt,' leg ik verder uit. 'De combinatie zwart en wit met het rode van de tong, dat vind ik zo mooi.'
Man schudt lichtjes zijn hoofd. 'Ja ja,' grijnst hij spottend.
'Ach, jij, je hebt gewoon geen gevoel voor absolute schoonheid,' mopper ik. 'Geen artistiek gevoel, geen smaak, geen fijnbesnaardheid.'
Man grinnikt.
'Lieverdje,' fleemt hij suikerzoet. 'Hoe laat begint die finale van K2 zoekt K3 vanavond? Dan zul jij wel klaar zitten, met al je esthetische gevoel, niet?'
En wat zeg je dan als rechtgeaarde vrouw?
Juist. En op zeer verontwaardigde toon.
Ja máár, dat is héél iets anders.