octaview

Category: default

31 01 10 - 18:16

Roodkapjeknopen

Dochters carnavalsoutfit dit jaar was een beetje een issue.
Bij iedere keer dat ik vroeg wat ze wilde worden, kwam er een ander antwoord.
'Wat wil je worden met de carnaval?' vroeg ik dan.
'Spook.'
Of: 'Prinses.'
Of: 'Fee.'
Of: 'Elf'.
Nu leek spook me een uitermate handig kostuum. Lakentje, paar ogen erin geknipt, juh. Maar ik ken mijn kind een beetje. Zodra ze als spook binnen zou komen in een klas vol met vriendinnetjes in van die lekkere brandbare nylon prinsessenpakken, zag ik het pruillipje al opkomen. Je hoort er als kleuter niet bij als je niet meegaat in de synthetische trend.
Spuug. Braak. Poep.
Goed.
Op een bepaald moment kwam er dan toch een soort constante in haar outfit-idee. Roodkapje moest het worden.
Hetgeen ik van harte toejuichte. Maar dan natuurlijk niet zo'n vies Blokkerpakje dat van ellende aan elkaar hangt, nee, ik zou zelf wel iets naaien. Een mantel met een puntmutsje en en en.
En toen ik daar eens goed over ging nadenken, ging ik natuurlijk weer een beetje overboard.
En bedacht dat er bijpassende roodkapjeknopen moesten komen, om het manteltje in stijl dicht te knopen.
Ja ja ja, dat is too much, ik weet het. Maar láát mij nou gewoon ja.
In mijn wereld is het heus heel leuk.
Bij Madame ZsaZsa zag ik handgemaakte knopen en dat wilde ik ook! Ik kleide twee flinke schijven en prikte er twee gaatjes in en beschilderde ze met keramiekverf. Daarna sopte ik ze drie keer in de parketlak. En dan hoop ik dat ze wasmachine-proof zijn. Maar hee, ik weet niet hoe het met u zit, maar hier worden carnavalspekskes niet zo frequent gewassen. Die staan doorgaans rechtop in een hoek geduldig te wachten op het volgend jaar en een nieuw lading bier.
Morgen vertel ik meer over het pekske, vandaag de knuipkes.

Category: default

28 01 10 - 11:55

Ontluikende religie en een zoektocht naar wetmatigheid

En dan heb ik nog mijn kleutertje.
Het is heus niet alleen maar baby wat de klok slaat hier in huis.
Mijn kleutertje op blauwe klompjes. Die nu tijdelijk aan het laarzenrek hangen. Buiten. Onder een laagje sneeuw. Ingeruild voor de snowboots. Die maar niet uit lijken te kunnen, deze winter.
Oh, wat zou het toch weer fijn zijn, twee blote, zongebruinde pootjes in de kleuterklompjes, klepperend op de stoep, maaiend door fris groen gras. Een opwaaiend zomerjurkje. Samen soezen op het bankje in de wei. Een zacht klokkend kipje dat voor onze voeten een zandbad neemt. Een duwende schapensnuit tegen mijn been.
Enfin.
Mijn kleuter is een echte kleuter. Een kleuter pur sang. In hart en nieren. Iedere ochtend herleest ze het manifest Proud to be Kleuter dat ze onder haar kussen bewaart. En leeft daar ten volle naar.
Fantasievol, inflexibel als de pest, hongerig naar alles wat verhaal en symbool is.
In alles zoekt ze de wetmatigheid en traditie. Ze maakt haar eigen wereld door zelf wetjes te verzinnen.
'Als ik zo doe, dan moet jij áltijd dit zeggen,' is een veelgehoorde zin.
En dan maakt ze een beweging of doet een dansje waarop ik dan voortaan een door haar vastgestelde reactie moet geven.
Nu ben ik echt een heel welwillende moeder, die graag overal in meegaat, maar onthou het maar eens allemaal.
Aan tafel moet een kaarsje aan en gedurende de maaltijd mag er niet gepraat worden.
Als het kaarsje brandt, is het stil in kleuterland,' zingt ze dan. En ze doet haar ogen devoot dicht en maakt er een sierlijke beweging met haar handen bij.
En owee als Man en ik stiekem grinniken om deze ontspruitende religie.
Nou zeg! Dat vind ik geen grap!' roept de sekte-leidster herself dan verontwaardigd.
Ze verzint haar eigen rituelen en symbolieken en past dat ook graag toe in haar communicatiemiddelen.
Zo heeft ze zelf een soort gebarentaal verzonnen, waar ze spontaan en onaangekondigd in uit kan barsten.
'Doe je jas aan, we gaan naar de winkel,' heb ik dan al drie keer geroepen, druk bezig de baby of vanuit de gang, zonder antwoord te krijgen.
Geërgerd zoek ik haar en vind haar wild gebarend in de keuken.
'Lieverd, sorry, maar ik snap je niet,' mopper ik dan, als ik geduldig het hele gebaren-arsenaal heb bekeken.
De gebarentaal komt namelijk meestal van stal als ik haast heb.
'Praat alsjeblieft even tegen me,' smeek ik, na drie sessies drukke gebaren zonder succes.
Waarna een diepe zucht volgt en een heel verhaal over wat ze nu bedoelde.
Wonderlijk.
Kleuters maken dus hun eigen wereld, hun eigen wetten, eigen religie, hun eigen taal, zodat ze de grote 'echte' wereld een beetje beheersbaar maken.
Ze leggen hun eigen tradities en symbolen aan zodat ze vat hebben op alles om hen heen wat ze niet begrijpen en wat te groot is voor hun kinderkopje.
En zo oefenen ze vast ook al een beetje voor later.
Later, dat hopelijk nog heel lang duurt.

Category: default

27 01 10 - 12:08

Kwijte foto's en patent op een stampertje

Nu heeft de Kruidvat dus mijn fotobestelling kwijtgemaakt.
Maakt op zich niet uit hoor. Ik had het digitale mapje keurig bewaard (per ongeluk denk ik, ik stond er zelf ook nogal versteld van) dus ik kan zo alles weer opnieuw versturen.
Maar. Het waren mijn bevallingsfoto's. En nu kronkelt mijn brein in allerlei rare bochten en ziet het de meest ranzige figuren zich verlekkeren aan eh ja, mijn bevalling dus.
En alle plaatjes die je daarbij kunt bedenken.
Tja. Ik schraap mijn keel er maar eens over, krab in mijn haar en knipper een keer neurotisch met mijn ogen.
En probeer het dan maar te vergeten.
Moving on.
Zo zaten Man en ik gisteravond op de bank.
Het Kleine Meisje zat gezellig bij ons. Ja, Ria, dat lees je goed. Foei foei, punish punish. Knuffelen met je baby, hoe haal ik het in mijn hoofd.
Goed.
'We hebben het wéér voor elkaar, Oc,' zuchtte Man, en hij hield ons baby'ke op een armlengte afstand.
We bekeken haar allebei kritisch.
'Ja,' beaamde ik. 'Het is wéér een stampertje.'
We hebben er patent op. Man en ik creëren louter stampertjes. Punkertjes. Baby's met haren die met geen mogelijkheid in bedwang te houden vallen.
Alles piekt kaarsrecht alle kanten op. En het liefst omhoog.
'Het is best een soort van eh schattig, toch?' zei ik aarzelend.
Man grinnikte.
Ach.
Eigenlijk zijn we er reuzetrots op.
Wie wil er nu niet alle dagen met een stampertje knuffelen?

Category: default

24 01 10 - 11:20

De hoenders zeggen het: het voorjaar komt!

Hallelujah!
Mensen, de kippen zijn weer aan de leg!
En wat betekent dat?
Dat betekent dat de dagen inmiddels zodanig gelengd zijn dat de hoenders denken dat het voorjaar eraan komt.
Okee, wacht. Ik zal het even wat beter uitleggen. Want de meeste niet-kippenhouders begrijpen hier niks van.
Een aantal antwoorden op de mij meest gestelde vragen:
1. Kippen leggen één ei per dag.
2. Maar niet het hele jaar door: alleen als de dagen lang genoeg zijn. Dus gedurende de donkere wintermaanden leggen ze niet.
3. Je kunt hennen foppen en een lampje in het leghok maken, dan leggen ze wél het ganse jaar door.
4. In die eieren zit geen kuiken, we hebben immers geen haan, je kunt ze dus gewoon eten. Ze verschillen niet van eieren in de supermarkt.
(Nee, serieus, die laatste vraag krijg ik echt heel vaak. U gelooft het zeker niet. Ik sta ook altijd met mijn oren te klapperen.)
Dus. Voorjaar.
Als de hennen het zeggen, dan is het zo.
En als het voorjaar is, gaan we ons een nieuw kuikske halen. Want dat had ik u nog niet verteld zeker, maar deze winter hebben we ons Corrie'ke onder het bijltje moeten leggen.
Het was een treurige geschiedenis. Corrie lag op een dag met verlamde poten in de ren. Kon niet meer naar boven lopen en niet meer bij de voersilo. Ze keek er wel nog heel vlokker bij, dus we snapten er niks van. Geen dik verenkleed en wakkere oogjes. Dus we zetten haar in de ziekenboeg, een oud konijnenhok dat we in de bijkeuken hadden gesleept. Watertje erbij, voertje erbij, kalk, vitamines, grit, de hele mikmak haalden we van stal, maar nee, Corrie bleef maar verlamd. Nu en dan spartelde ze wat met haar vleugels, wat een hoop drama en paniek opleverde bij Marie die ook met zijn bench in de bijkeuken resideert, en dat was dat. Na het leed twee dagen te hebben aangezien, en wat advies op google te hebben vergaard, vonden we het tijd voor meneer Bijlmans. En dat was dan dat voor ons brave Corrie'ke. Dat ze maar gelukkig mag rondsjerren op de eeuwige goudgele graanvelden.
Straks komt er een nieuwe dikke vrindin voor Hennie en Fien.
We denken nog over een naam die in het rijtje past.

Ons Corrie in betere tijden.
Of, nu ja, of dat zo béter was, valt te bezien eigenlijk.

Category: default

22 01 10 - 13:00

Met dank aan Ria

En daar deed zomaar ineens Hare Koninklijke Hoogheid mevrouw Ria Blom haar intrede in mijn humble huishouden.
'Snotdomme, Ria, wat doe jij hier!' zei ik, niet zo'n fan van opvoedboeken, nog een beetje gepikeerd.
Maar ze walste gewoon door hè.
Het ding was, Het Kleine Meisje sliep goed. Prima. Uitstekend.
Maar dan wel alleen in de draagdoek bitte.
En ik vind de draagdoek ook leuk. Echt. Zalig. Lekker dat warme babylijfje tegen me aan. Lekker snuffelen aan dat pluizekopje. Mijn kuikentje. Mijn elfje.
Maar niet zes uur op een dag.
En ik vond het wel basta. En dacht: inbakeren dat nageslacht. Dus ik belde de consultatiekwezel.
Die dat ook een goed plan vond en mij de fijne kneepjes van het inbakervak uitlegde met een hoop ingewikkelde doeken. En er nog even en passant een boekje bij deed.
'Is misschien ook wel handig,' zei ze subtiel.
Ik wierp een blik op het ouderwets aandoende boek en knipperde met mijn ogen. Ria Blom en haar drie R-en.
Maar goed. Een boek, daar staan lettertjes in. En alles waar lettertjes in staan, dat lees ik. Afwijking is dat.
Dus ik ploegde me door Ria's tips en trucs en las een aantal keren iets in de trant van 'Meer tijd voor jezelf' en Slapende baby'.
Toverwoorden, mensen, toverwoorden. En potdomme als het niet waar is, het schatje slaapt. In haar wieg.
Die Ria toch.
Hoe dan ook, vanochtend had ik de diva dus extra schattig aangekleed, in een snoezig jurkje dat ik vroeger nog aan heb gehad.
Mijn moeder had haar zolder uitgemest na mijn enthousiaste reactie op het retro kotskleedje en had me een tas vol oude babyjurkjes gebracht.
Speciaal voor de visite van Susy en KimT had ik het kind dus in een kleedje van dertig jaar oud gehesen.
Zodat ze mijn kaboutertje fijn konden bewonderen.
Juist.
Ze sliep.
De ganse visite door.

Een waslijn vol met de lekkerste vintage kleertjes! Oeh! OEH!

Category: default

20 01 10 - 13:09

Het kotskleedje

'Jij was vroeger ook zo'n kotser,' zegt mijn moeder.
We hangen boven de box en kijken toe hoe Het Kleine Meisje een lading zure melk naar buiten werkt.
'Blub,' doet ze.
'Sjpieje wie 'ne reiger,' voegt ze er mijmerend aan toe.
Ik scheen te spugen als een reiger, betekent dat. De Limburgse reigers schijnen nogal kotsers te zijn, want zo zegt men dat hier.
'Ja ja, mam, dat hoef ik allemaal niet te horen,' mopper ik.
Ik wil nu eenmaal niks weten over mijn poep- en kotsgedrag als baby. Daar sluit ik me een beetje voor af.
Ik ben niet zo in touch met mijn verleden als baby, zeg maar. In denial. Ik? Een baby? Nooit.
'Ik naaide speciaal een soort overjurkjes voor je, zodat je kleren tenminste een beetje schoon bleven,' herinnert mijn moeder zich.
'Anders had je altijd wel een of ander plakaat hangen. En stínken dat je deed.'
'Maham, nu weet ik het wel hoor,' brul ik geërgerd.
Ik pak Het Kleine Meisje op en vouw haar over mijn schouder. Waar ze accuut een golfje over mijn jurk drapeert.
'Zeg, heb je die overjurkjes eigenlijk nog?' vraag ik mijn moeder, terwijl ik de kots van mijn schouder dep.
En ja.
Die had ze nog.
En schattig! En retro! En leuk!
Ben ik even blij dat kotsen in de genen zit.

Category: default

17 01 10 - 16:33

Twee vreselijke nachtmerries die geen nachtmerries waren

Ik had een vreselijke nachtmerrie. Hij ging zo: ik organiseerde een feestje en voor dat feestje trok ik mijn nieuwe King Louie-jurk aan. En toen kwamen er allemaal mensen en die hadden óók allemaal een King Louie-jurk aangetrokken. Het zag er idioot uit. Een heel feest vol King Louie-jurken. De kleine kinderen hadden kleine Petit-Louiejurken aan en de vrouwen hadden de grote varianten aan. Bij iedere keer dat er weer iemand binnenkwam keek ik nagelbijtend nerveus naar wat er onder de jas vandaan zou komen. En telkens weer was het een King Louie-jurk.
'Oh my God!' riep ik, mijn handen tegen mijn slapen gedrukt, 'Oh my God! It's multiplying!'
En de King Louie-jurken grijnsden boosaardig van Muhahahaha.
Goed. Ik zal eerlijk met u zijn. Het ding is, het was geen droom.
Het was echt.
Gisteren vierden we Kleuterverjaardag Part III.
Ik had mijn schone polkadot King Louiekleedje aan. Mijn Zuster had haar Chinese bloemen King Louie-jurk aan. Nichtje I had haar schattige floeren Petit Louieoverslagdress aan. Nichtje L had haar Chinese bloemen Petit Louiekinderkleedje aan. Schoonmoeder A had haar vogeltjes King Louiejurk aan.
Vooral Zuster (28) en Nichtje L (3), die hetzelfde motiefje hadden uitgezocht, keken elkaar tamelijk giftig aan.
'Whahaha!' schaterde Schoonzus bij de aanblik van al die guitige King Louieprintjes.
Whoehoehoehoe!' bulderde Susy.
De enige vrouwen in het gezelschap zonder King Louie.

Goed, dan vertel ik nog even over een andere nachtmerrie. De nachtmerrie dat we een nieuwe televisie gingen kopen bij de Mediamarkt. Op zondagmiddag.
Ook dat was geen droom. Dat was gillende, schreeuwende AAAH-AAAH-AAAH-waaromzijnwehier-werkelijkheid.
DRUUUUUUUUUUUK. Overal brullende TV's, radio's, dingen, toestanden, apparaten, gadgets, jeeeeeezus ik heb nog nooit zoveel troep bijelkaar gezien. En mensen. En Duitsers. En Walen.
En als er iets onfrisse mensen zijn, dan zijn het Walen. Sorry. SORRY. Wonen in de Euregio heeft ook zo zijn nadelen, ja.
En zo vond ik mezelf weer terug met mijn handen tegen mijn slapen gedrukt.
'Ik wil naar huiuiuis!' loeide ik tegen Man.
'Ik ooook!' loeide Man terug.
'Pak een TV en we smeren hem,' stelde ik voor.
'Wacht eens,' zei Man, met een gloeilampje boven zijn hoofd.
Nu kwam het. Het eureka. Dat waarop iedereen had zitten wachten.
'Ik bestel wel een TV via MyShop.'
Oh man oh man. MyShop. Man is namelijk lid van de Philips-sekte en kan goeiekoop Philips-spul kopen via de Philipswinkel. Tjonge. Het privilege.
'Had je dat niet een half uur eerder kunnen bedenken?' mopperde ik.
Maar ik draaide me al opgelucht om richting uitgang.
Dus nu hebben we nog geen TV. Daar komt het op neer.
Maar ja.
Wel twee King Louiejurken.
En die schijnen hip te zijn. Dat is ook wat waard.

Category: default

14 01 10 - 10:55

Dingen die ik vandaag constateerde:

1. Vroeger had ik standaard een babyblauw vestje in mijn garderobe. Was het ene kapot of afgedragen, dan snelde ik naar de stad voor een nieuw exemplaar. Want babyblauw kleurt ontzettend goed bij mijn ogen. Ik heb de afgelopen jaren echter nooit meer iets babyblauws aangeschaft. Het babyblauw is geleidelijk via zakken voor Max en prullenbakken uit mijn collectie verdwenen. Het was tot vandaag dat ik er geen erg in had.
2. Ik schrijf voor mijn gevoel minder goed, neen, luier dan een aantal jaren geleden. Logsgewijs dan hè. En toch heb ik hogere bezoekersaantallen dan ooit. Dat geeft te denken.
3. Ik was altijd een broekenmeisje pur sang. Wel vrouwelijk hoor, maar wel broeken. In de laatste zwangerschap ontstond er een kentering. Ik kocht twee positie-spijkerbroeken maar droeg ze hooguit één keer. Het was jurken wat de klok sloeg. En nu nog steeds. Vraag: kan een zwangerschap een blijvende karakterverandering tot gevolg hebben?
4. Morgen viert Dochter haar eerste kinderfeestje. Zes krijsende kleuters die elkaar te lijf gaan met taartjes en ranja. En weet u wat me zo verbaast? Ik heb er zin in. We gaan T-shirtjes beschilderen en joh, dat vind ik me toch enig. Ik, die een hekel heeft aan andermans kinderen. Zin. In een kinderfuifje. Ik denk dat ik maar naar de Pabo moet.
5. Ik heb altijd gedacht dat mijn figuur me geen bietje interesseerde. Sinds ik echter iedere ochtend licht walgend naar mijn hardnekkige zwangerschapsbuikje kijk, weet ik dat dat alleen geldt in tijden van maatje 36.

Geen babyblauw maar donkerblauw, mijn nieuwe gepolkadotte kleedje. Doet het ook wel aardig.
Alleen mijn pony zit een beetje raar.

Category: default

13 01 10 - 10:13

Kotsqueen

'De baby hoeft heus maar twee of drie keer per week in bad,' zei de kraamverzorgster een paar weken geleden.
'Het is niet dat ze door de modder gaat rollen of zo hè, baby'tjes worden toch nooit echt vies,' voegde ze er grinnikend aan toe.
Nououou.
Ik weet niet van welke planeet zij kwam, maar in mijn wereld worden baby'tjes wel vies. Althans, die van mij.
Vies?
UNDERSTATEMENT!
Smérig.
Wat een viespeuk heb ik.
'ne Vetknoak.
Een poetje.
'ne Vieze nammie.
Drie keer per dag kan ik haar omkleden en dan nog ruikt ze naar kots. Ze krijgt het voor elkaar om in een boogje te spugen, zodat ze een dik korstig plakaat op haar achterhoofd heeft hangen. Blijft zo lekker plakken in die pluizige haartjes. In de plooien van haar nekje hamstert ze brokken kazig overgeefsel die een papje gaan vormen met allerlei pluizen uit haar kleren. Het boxkleed is een soort landkaart geworden van uitgeharde kotsvlekken. Als ik haar uit bedje haal, lacht ze me vriendelijk toe met opgedroogde melkresten van haar kruin tot haar kin.
Ze kotst op mijn schouders, in mijn decolleté, tegen mijn wang en één keer kots-nieste ze met dusdanige sproeikracht dat ik een druppeltje op mijn tong proefde.
En dan de poep. Ze poept standaard in grote hoeveelheden. Het is een soort groothandel als het op poep aankomt, ze doet niet aan kleine porties. Een Makro-poeper.
Als er gepoept is, kan ik mijn mouwen opstropen. Letterlijk. Het is altijd de vraag: waar zal ik beginnen met vegen? Meestal is dat bij de voetjes.
De volgende vraag is dan: hoe krijg ik de smerige poepromper over haar hoofdje?
Kijk.
Ik had het meteen al kunnen weten.
In de eerste vijf minuten van haar leven, ze lag wat te knorren op mijn buik na de bevalling, plukte ik al een haar van Marie van haar pasgeboren babyvingertjes.
Dat was een teken. Een omen.
Die haar zei: vies kind in aantocht!
Hoe dan ook, twee keer per week in bad: driewerf ha ha ha.
Niks van.
Twee ker per dag.
En dan is het een goeie dag.

Category: default

11 01 10 - 12:35

Alles voor het schatje

Morgen is Dochter jarig. Vijf wordt ze.
Gottegottegot.
Ze wilde een my little ponytoestand en een dekbedovertrek.
Juist. Probeert u maar eens het brein van een vijfjarige te doorgronden. Een dekbedovertrek.
De my little ponytoestand bestelde ik bij Schoonzuster. Die had nog wat van me te goed. Vorig jaar kocht ik een afzichtelijke my little pony voor ons nichtje.
Vond ik grappig, toen.
Nu iets minder.
'Grijp je kans, nu kun je me terugpakken voor dat draconische cadeau, ze wil er ook eentje,' mailde ik.
Ik denk met lede ogen dat Schoonzuster op dit moment grijnzend in een of andere gruwelijke Intertoys staat om het meest lelijke plastieken paardje uit te zoeken dat daar in de schappen staat.
Toen ik het woord Intertoys alleen al typte, braakte ik al bijna.
Ik kan er niks aan doen, ik ben er een soort van allergisch voor.
Maar goed, alles voor het schatje hè.
Ach, de tijden dat ik in control was, zijn toch al wel zo'n beetje voorbij.
Zojuist belde ik het zwembad nota bene. Om haar op te geven voor zwemles.
Gottegottegot. Zwémles. Met een paar kurkjes en een plankje in veel te diep water springen. Ze verheugt zich ongans. Zij wel.
Ik zie me daar al zitten, in een dampend hete sporthal. Kind uitkleden, kind aankleden, zweet, plak, chloor, gillende kinderen, badmeester Benno.
Zalig. Kan niet wachten.
Maar goed, alles voor het schatje hè.
Hoe dan ook. Wat wilde ik eigenlijk zeggen?
O ja. Bijna vijf.
Ze is al zo groot.
Met haar vriendinnen, haar kleuterhumor, zo lief voor haar zusterke.
Ze fröbelt zo graag. Borduren, plakken, tekenen, breien met oma.
Op school doen ze iedere vrijdag kleien met bijenwas. Iedere keer met een thema, meestal iets over de jaarfeesten, soms naar aanleiding van een verhaal.
Helemaal trots is ze, als ik haar dan ophaal. Ze rent naar het spanen doosje waar haar naam op staat en draait de deksel voorzichtig los. Daar ligt de schat dan te blinken.
Och, dat vind ik zo enig.
En dan vergeef ik haar die my little pony wel.
Alles voor mijn schatje.

Een lentebloempje, een palmpasenstok, een vliegenzwam, Sint en Piet, Driekoning Melchior.

Category: default

09 01 10 - 15:57

Varen met de kadaver. Of meer: niet varen met de kadaver

'De auto maakt een raar geluid,' zei Man.
Hij pikte me op bij mijn ouders, recht vanuit zijn werk.
'Wat voor een geluid dan?' vroeg ik.
'Piiiiiiiiii,' deed Man heel intelligent.
En toen deden we iets wat we beter niet hadden kunnen doen.
We haalden zeer laconiek onze schouders op.

Enfin. Een kwartiertje later stonden we dus met een finaal dode auto midden op een kruising.
Oja. Achterin zaten een jammerende kleuter -Ik moet ineens heel nodig plassen, mama-, en een baby die eigenlijk een voeding moest.
Marie hing nerveus over de achterbank te hijgen. Het was werkelijk reuzegezellig.
'Oeioei,' zei de wegenwacht, met één blik onder de motorkap.
'Oeioei,' papegaaide Man dramatisch.
'Wat is dát eigenlijk?' vroeg de wegenwacht, met een schuin oog op onze bumper.
'Duct tape,' verklaarde Man zelfverzekerd.
'Je hebt je auto geplakt met plakband?' vroeg de wegenwacht ongelovig.
'Ja,' antwoordde Man. Zonder enkele gêne, neen, zelfs met een beetje trots in zijn stem.
En, lieve mensen, geloof me, die plakband is nog het minst pauperige aan onze auto. Moet u eens in onze achterbak kijken. Daar ligt een tapijt van hooi.
'Moet er niet eerst een plastic zeiltje in?' vraag het vettige boertje, onze vaste hooi-supplyer, standaard, voordat hij de balen erin gooit.
'Neuh,' zeggen wij dan in koor.
Laat ik het neutraal zeggen; wij zijn niet zo van de auto's.
Wij kijken altijd een beetje glazig als er op feesten en partijen over auto's gepraat wordt.
Over auto's, breedbeeld-televisies, design eettafels met een glazen blad, eettafels van fineer, lederen zitmeubilair, kunst van de Ikea en over alles in de trend roestvrij staal.
Maar verder zijn we heel werelds hoor.
Zodra het gesprek richting schapen, Friese Stabijtjes of de ondergewaardeerde intelligentie van kippen gaat, doen we heus weer mee.

Goed.
Bla-die-bla en dit en dat en een heel verhaal. Total loss, sneeuwstorm, 'Nee meneer, vandaag kunt u geen proefrit maken', autoverhuurbedrijf gesloten.
Waar gaat dit verhaal heen?
Nergens.
Net als wij voorlopig.
Kijk eens aan.

Category: default

07 01 10 - 17:45

Beter een stukje over een draagdoek dan geen stukje

'Het vergt wat oefening, maar dan heb je ook wat,' zei de dame van de babywinkel een poos geleden.
Ze hield een slen omhoog en ik keek er vies naar.
Een slen is een draagdoek en ik mag dan wel heel antroposofisch en zo zijn, maar ook tamelijk lui.
En draagdoeken moeten geknoopt en gevouwen en geplooid en gedingest en ik zag mezelf dat nog allemaal niet zo doen.
Met een krijsende baby in mijn ene hand en een jengelende kleuter in mijn andere hand.
Dus toen ging ik mij eens informeren rondom het verschijnsel draagzak.
Dat is weer heel iets anders, dat is een voorgevormde zak waar je kind in komma-houding in ligt.
'Néé! Geen zak!' krijste half twitter, toen ik het woord draagzak zo terloops eens liet vallen.
En er kwamen allerlei ergonomische argumenten. Die ik wel ter harte nam, gezien mijn eigenschap om grote kinderen te baren en ik zag mezelf nog niet zeulen met zo'n vijf kilo aan mijn nek.
Maar ja.
Een voorgevormde buikdrager wilde ik ook niet. Want die kun je niet goed binnen gebruiken. En die kunnen pas vanaf een bepaalde leeftijd.
Ja, ik heb wat noten op mijn zang hoor.
'Ik denk echt dat de slen het beste bij u past,' zei de dame van de babywinkel heel subtiel.
Ze rook haar kans schoon denk ik.
En dus toog ik naar huis met een slen.
En ik oefende en oefende.
Of meer: ik ergerde en ergerde. En wurgde mijn baby zowat met die hele slen.
Maar potdorie, vandaag lukte het.
Het slaapt. In de slen. Wat zeg ik: het snurkt. Voor het eerst de kaakjes op elkaar na een halve dag schreeuwen.
Precies zoals het in het boekje staat.
En verder interesseert u dit geen zier maar hee, beter een stukje over een draagdoek dan geen stukje.
En we gaan dit weekend voor het eerst in ons leven een nieuwe televisie kopen.
Ik bedoel dan echt een nieuwe. Dus geen van de kringloopwinkel. Of dat we er weer eentje krijgen of zo.
En daar ben ik nog niet helemaal overheen.
Een nieuwe TV. Wij. Met knopjes die het allemaal doen. En dat we niet tien minuten hoeven wachten tot het geluid begint.
Man, we zijn er net aan gewend dat we een kleurenscherm hebben in plaats van een sneeuwend zwart-wit-ding!
We worden nog eens snobs.
Gelukkig heb ik mijn draagdoek voor het neutraliserende effect.

It's official. Ik ben een draagdoekenmoeder. Laat de veganistische worteltjes maar aanrukken.

Category: default

06 01 10 - 12:10

De twaalf dagen van kerstmis

Vandaag is het Driekoningen.
De laatste dag in de periode van de dertien heilige nachten van kerstmis tot vandaag.
In de nacht van 24 op 25 december beginnen deze heilige nachten. Ze verbinden het oude jaar met het nieuwe, en het kerstfeest met de dag dat Driekoningen wordt gevierd.
Ze vormen de tijd tussen het naar het ritme van de maan gerekende jaar (354 dagen) en het zonnejaar (365 dagen). Het verschil tussen het zonne- en het maanjaar bedraagt 11, in schrikkeljaren 12 dagen.
Deze dagen werden door volkeren uit het Noorden achter 25 december geplaatst.
In voor-Christelijke tijden werden deze dagen al gebruikt om rust te nemen en terug te kijken op het jaar dat geweest was.
De dromen die je hebt tijdens de 12 heilige nachten kunnen voorspellend zijn voor de 12 maanden van het komende jaar.

En daar, lieve lezers, daar haak ik een beetje af.
Zo met een verse baby in huis word er hier vrij weinig aan slaap gedaan.
Dromen? Welke dromen?
Slaapgebrek: ja.
Dromen: weinig.
Of het moet die ene droom zijn, gisternacht. Over een man die een oliebol aan een touwtje om zijn nek had gebonden.
Die droomde ik even snelsnel tussendoor, na het ochtendflesje van zeven uur, in een doezelmomentje.
Dat was, even rekenen, de elfde nacht. Dus dan zou ik in november 2010 een man met een oliebol om zijn nek tegen moeten komen.
Kijk, in principe ben ik overal voor in hoor, dus ik wil er best in meegaan.
Help het me even herinneren, tegen die tijd, ik wil hem natuurlijk niet missen.
Maar goed, al met al maak ik me dus ernstig zorgen.
Als de afgelopen 13 nachten qua slaapgedrag voorspellend zijn voor de rest van het jaar.

Hoe dan ook. Het lied van de patrijs in de perenboom.
Voor als u dacht: wat een gezweef in de ruimte.
U kent het allemaal.
En het gaat over de 12 dagen van kerstmis.
Háh.

Category: default

03 01 10 - 13:27

Een bevalling die mythische proporties aanneemt en een heel slecht bruggetje

Soms denk ik dat ik niet helemaal normaal ben.
Dan vind ik mezelf wegdromend op de bank en betrap ik mezelf op romantische gedachten. Zoete, roze, gezellige herinneringen.
Waaraan?
Aan de bevalling.
En mensen, een bevalling ís niet romantisch. Noch zoet, roze of gezellig. Een bevalling doet pijn, is op de hoekjes een beetje viezig, er komt bloed aan te pas en belachelijk grote tijdelijke organen, er moeten benen gespreid worden, er worden naalden in je geprikt, er worden draden in je schaamlippen geregen, kortom, een bevalling is in basis een soort van hel op aarde.
Ware het niet dat er aan het einde een kind uit je komt. Dat maakt veel goed an sich.
Maar toch is dat niet het enige waar ik zo lyrisch over zit te mijmeren.
Ik denk aan de lieve verloskundige, die welhaast engelachtige proporties heeft aangenomen in mijn geheugen. Met haar blonde krulhaar, dat als een aureool om haar zachte gezicht was gedrapeerd.
Ik denk aan de grappen die ik maakte. Echt, zelden was ik zo grappig als tijdens mijn bevalling. Als ik geen wee had om weg te puffen, deed ik even een cabareteske act en iedereen moest ont-zet-tend om me lachen.
Nee echt!
En dat kwam vast niet alleen omdat ze me een zielig bevallend vrouwtje vonden.
Ik denk aan de terriër-achtige roes waarin ik zat en waarin ik zelfs de meest venijnige wee zeer vastberaden tackelde. Ik denk aan Dokter B die na afloop de verloskamer in kwam wandelen en zo lief was, aan de zusters, aan de eerste, zo bijzondere nacht alleen met mijn kindje, ja, zelfs denk ik enigszins melancholisch terug aan de vieze ziekenhuisprak die ik te eten kreeg.
Een soort van bevallingsheimwee is het.
Heel vreemd. En zo volstrekt nieuw in mijn leven ook. Na Dochter kon ik alleen maar gruwend en hol uit mijn ogen kijken als het woord Bevalling ergens viel.
Maar hee, als u nu zegt: kom, dan baren we nog eens even een kind, dan zeg ik toch al snel: ho ho, stop. Daar doen we niet aan mee. Zo gezellig was het nu ook weer niet hè. Doei.
Goed.
En dan nu even een bruggetje naar een ander onderwerp.
Speaking of zoete, roze, gezellige dingen; wéét u wat ik kréég?
(Heb ik gezegd dat het een goed bruggetje was? NEE. Nou dan.)
Twee shirtjes! Of ja, nee, eigenlijk kreeg Het Kleine Meisje ze.
De eerste is van Daan. Daan is een internetengeltje en een schatje dat de mooiste stempels maakt. Ze houdt er zo'n beetje dezelfde levensstijl op na als ik en daarom lees ik haar logjes zo graag. Shirtjes als die met de ZeeMeerMin zijn overigens ook te koop, voor een zacht prijsje kan uw kroost er net zo hip bij lopen als dat van mij. Jaha!
De tweede is van Esther. Esther heeft een dochtertje met een van de geweldigste namen ever. En daarom vind ik haar leuk. Verder doet ze aan borduren en dat vind ik ook leuk. Kijijijk dan toch! Een geborduurd shirtje voor mijn kind!