octaview

Category: default

31 03 10 - 19:23

The SelfCollection: Dochter ontwerpt unieke kleuterfashion

Ziet u dit shirtje?
Is het enig, of wat.
Dochter tekende deze olijke poppetjes en ik scande ze in en mailde ze naar Von.
Von doet dingen met mensen en gedoe en dinges.
En iets met een borduurmachien.
Die de poppetjes van de mail zo ploep op het shirtje borduurde.
Doe hem dat maar eens na.
'Ik snap niet hoe mijn tekening op het truitje is gekomen,' zei Dochter fronsend.
Ze had haar shirt net aangetrokken en bestudeerde het borduursel van bovenaf en op de kop.
'Eh, nou met een machine en zo,' zei ik wazig.
'Ik snap het nog niet,' zei Dochter.
Tja.
Ik ook niet, kind, ik ook niet.
De wereld is vol met dingen die wij niet begrijpen, leer er maar mee leven.
Hoe dan ook, als u ook zo'n shirtje wil, dan gaat u even hier kijken: HIER.
Het borduren kost, afhankelijk van de ingewikkeldheid van de tekening, 11,50 tot 15 euro.
Shirt is inbegrepen.
Naaah, daar kun je het niet voor laten liggen hè.
En dan heeft u dus een uniek dingske wah, dat verkopen ze niet bij de Hennes.
Ik zou zeggen, overweeg het eens.
Uniek.
For a change.

Category: default

30 03 10 - 15:24

Gelukskindjes

Soms denk ik: moest ik misschien niet eens een heel logske gaan kwelen over Het Kleine Meisje?
Over wat het al allemaal kan en hoe akelig intelligent ze is en nog zowat van die dingen die prille moeders graag plegen te schrijven.
Tja.
Ik weet niet hoor.
'Hoe gaat het met je baby'tje?' vroeg gisteren iemand.
Dat vragen mensen hè: hoe is het met je baby'tje. Want ze zijn bang dat ze de naam verkeerd uitspreken. Leer mij de mensen kennen.
Ik begon aanstonds te stralen. 'Góed,' zei ik, uit de grond van mijn hart.
Want dat gaat het.
En toen zei ik zomaar: 'Het is een gelukskindje.'
Ik wist ook niet dat ik dat woord in me had, maar het zat er en het kwam eruit.
Een gelukskindje.
Een pluizig zacht gelukskindje met een wapperend wit kuifje en ogen om in te verdrinken.
Huilen doet het amper, lachen des te meer.
Zit ik op de bank met haar tegen mijn opgetrokken knieën, en mochten mijn ogen zo eens afdwalen naar buiten, dan doet ze 'Irrr' en roept me met haar blik en een gulle lach weer naar zich toe.
Ze ontwikkelt een hevige interesse in voedsel en hoe dat van bord naar mond verplaatst wordt door ons. Ze vergrijpt zich aan de schaapjes van haar mobile en trekt net zo hard tot de plastic arm van het gevaarte zo ver doorbuigt dat ik alvast mijn vingers in mijn oren stop, wachtend op een kort droog Knap. Ze rolt, schatert, vertelt hele verhalen waarbij ze het altijd aanwezige snot achterin haar keel als basis gebruikt om lekker alle klanken op te laten resoneren. Haar taaltje klinkt dan ook wat zompig.
Ik moet bijna huilen als ze lacht, ik knuffel en kroel, ik voel me eindelijk de moeder die ik zo graag was geweest, vijf jaar geleden.
Toen ik rond deze tijd spartelend verzoop een donkere poel van gevoelloosheid en zwarte modder.
Nu lig ik in bad. Een bad van warmte, van genot en vertedering.
Af en toe raak ik even in paniek, als ik even geen grond onder mijn voeten voel.
Dan ben ik bang, voor de donkere poel.
Maar dan laat ik me drijven en vertrouw erop dat ik kan zwemmen.
En laat het warme, zoete water mij helemaal omsluiten.
Een gelukskindje.
Neen.
Twee.

Category: default

27 03 10 - 14:29

Ik was een toeristische attractie

'Er zijn een paar collega's over uit India, en die willen een keertje op bezoek komen,' zei Man.
Man doet namelijk ingewikkelde dingen met techniek en ICT en outsourcing in verre landen. Heel gedoe. Gelukkig schilder ik gewoon appelen, iemand moet het hoofd koel houden.
'Gezellig,' zei ik. 'Zal ik een candlelight-dinner in elkaar steken?'
Want zo hoort dat, als vrouw van een drukke zakenbaas. Dan bereid je candlelight-dinners, maken de kindertjes nette revérences voor de expat-gasten, is het kroost gehuld in hun onberispelijke donkerblauwe broekrokjes, is het huis aan kant en zie jij er, als vrouw des huizes, piekfijn en stralend uit in een kokerrok met zijden blouse.
'Ja, een etentje lijkt me prima,' antwoordde Man.
'Je moet er alleen rekening mee houden dat ze uit India komen hè,' voegde hij er losjes, ja welhaast laconiek, aan toe.
'En dat ze dus geen vlees, geen vis, geen zuivel en geen ei eten.'
'Uche,' verslikte ik me.
'Oh ja, ze willen denk ik graag eens iets typisch Nederlands eten,' merkte Man nog kalmpjes op.
Ik krabde wat zenuwachtig op mijn hoofd. Maar besloot dat ik dit gewoon ging redden. Ik ging dit gewoon doen. Ik kon dit. Ik fikste dit. Ik waste dit varkentje.
Nee maar ja maar nee maar echt.
En zo was het vrijdagmiddag half vijf. En om vijf uur zouden de gasten arriveren. Het huis was kraakhelder, de koelkast was gevuld met veganistische toestanden, de kinderen zagen er blozend, weldoorvoed en zelfs redelijk schoon uit en als ik mezelf nu even snel zou omkleden, dan zou ook ik nog een verpletterende indruk maken.
Ik legde Het Kleine Meisje in de box om boven even een passend ensemble aan te trekken.
En toen schootDochternaardemodderigeweikotstedebabyallesonderwatsteMariemetsmerigepoteninenuitschopte
Dochterhaarkledderlaarzenuitindekeuken en nog zowat van die geinigheden.
'Argh,' deed ik, toen ik weer beneden kwam.
'Dingdong,' deed de bel opgewekt.
'Heddo,' zeiden de Indiase gasten vriendelijk buigend.
'Welcome,' zei ik, mijn tanden op elkaar een brede lach simulerend, terwijl ik een smerige Dochter bij de oren greep en Het kleine Meisje druipend uit de kots viste.
En toen kwam er een onverstaanbare stroom van Indisch-Engels uit de gasten, die allemaal namen hadden die op -deep eindigden, over dulbs (tulips), Indiase cuddy (curry) en lice (rice).
Ze namen mijn keuken over, droegen mijn kleuter door het hele huis (die dat overigens hilarisch vond en maar bleef gillen: 'nog een keer Subadeep, nog een keer!'), gristen mijn baby uit mijn handen en maakten van iedere beweging die ik deed een foto. Klikklikklik!
Ik was een soort toeristische attractie.
Ze deden beleefd alsof ze mijn zuurkoolschotel met droge puree en tofurepen zalig vonden en haalden en passant een home made cuddy uit hun tas, voor ons.
'Not spicy, especiaddy for you,' glimlachten ze.
En zoals dat zich dat een nette gastvrouwe betaamt, schepte ik er een paar flinke lepels van op.
Om vervolgens een uur lang heel ladylike onder de kraan te hangen, want de Indiase not spicy is niet de Nederlandse not spicy, zal ik maar zeggen.
Ze begrepen niks van het mes en vork-concept, vonden het uitlaten van de hond werkelijk heel raar en bekeken Dochters palm-pasenstok met grote verwondering.
Er werd gepraat over uithuwelijking, ze bleven om ons heen staan toen wij op de bank gingen zitten en ze wasten alles waarvan ze gegeten hadden meteen af.
En toen ze laat die avond weer vertrokken waren, zeeg ik uitgeput neer op een keukenstoel, een jurk vol kots- en zuurkoolvlekken, mijn haren piekerig van de stress.
'Zo, dat was leuk hè?' wreef Man zich vergenoegd in zijn handen.
'Nou,' beaamde ik.
'Maar ik heb nog steeds die ranzige tofu-smaak in mijn mond,' smakte ik.
'Ik denk dat ik een frikandelletje moet om de smaak te blussen.'
Zei ik. Tegen mijn drukke zakenbaas.
'Zal ik die dan eens voor je gaan halen?' zei de drukke zakenbaas grijnzend.
'Dat lijkt me nou een uitstekend plan,' zei de stralende vrouw des huizes.
En zo aten de drukke zakenbaas en de stralende vrouw des huizes halvernacht een vette frikandel met dikke mayo.

Category: default

25 03 10 - 12:22

Ik schilderde wat appelen

Terwijl hier de spam hoogtij viert, werk ik wat in de moeshof, knoevel met Het Kleine Meisje en schilder zo eens wat appelen.

En neen, ze zijn niet te koop, en neen, ik open voorlopig geen etsy-winkel, en neen, daar heb ik toch gaar geen tijd voor mensen.
Ik schilder me zowat overspannen van al u lieden die schilderijkes willen dus ik heb echt gene tijd voor heen en weer gejakker naar drukkerijen of wat dan ook.
Als het in de zomer weer eens wat rustiger is en u allemaal de hort op bent aan een of andere frikandellencosta, dan zit ik hier vastgebakken aan een Dochter met heimwee en zal ik eens wat aan merchandise gaan doen.
Misschien.
Tot die tijd moet u het maar even gewoon hier mee doen.
Allei, succes hee.

Category: default

22 03 10 - 10:36

Ze was niet alleen ziek, maar ook nog dom

Ik was dus ziek. En ik had bedacht dat we dan maar een dagje naar de schoonouders zouden gaan. Die zouden dan mooi zo'n beetje de kleinkinderen kunnen vermaken, waarbij ik me al kreunend en jammerend kon overgeven aan mijn ziekte.
Het ging al mis op de heenweg. Toen ik een groot bord langs de kant van de weg zag staan met Rommelmarkt in Overasselt erop.
'Oeioei,' zei ik tegen Man, en ik wees naar het bord.
'Niks ervan, je bent ziek,' zei Man, en hij tikte met zijn wijsvinger tegen zijn voorhoofd.
Maar ja.
Maar ja.
Na een kopje huisgemaakte bouillon van de schoonmoeder, een broodje, een baby in bed, een kleuter aan de lego, vond ik dat het echt een stuk beter met me ging. En ik wist wel zeker dat een bezoekje aan een rommelmarkt totaal heilzaam zou zijn en me er echt helemaal bovenop zou gaan helpen.
'Je bent gek,' oordeelde Man, en we stapten in de auto.
'Weet je wel waar Overasselt ligt?' riep de schoonmoeder ons nog bezorgd na.
'Tuurlijk,' gromde Man, de zelfbenoemde koning van het vaderlandse wegennetwerk.
Goed. Het was dus niet zo tuurlijk. Overasselt bleek nogal een gehucht te zijn dat diep verschanst in het Gelderse landschap lag. Onvindbaar.
'Pak eens het stratenboek,' beval Man.
Okee. Pauze.
Nee. Wij hebben geen Tomtom. Dat is een bewuste keuze. Man en ik hebben een paar stelregels in ons leven, en het niet nemen van een Tomtom is er één van. Wij leiden graag een avontuurlijk leven, wij leven op het randje, zonder Tomtom. Andere stelregels zijn bijvoorbeeld dat we nooit in een nieuwbouwwijk gaan wonen, dat we er alles aan zullen doen om nooit op een windowscomputer te gaan werken, dat onze kinderen nooit iets van Dora zullen aanraken en dat we nooit een muur in ons huis rood verven.
Dus.
Ik pakte het stratenboek.
En ik zocht Overasselt op, terwijl Man enkele rake bochten nam op kleine landweggetjes. En tja, laat ik het zo zeggen, ik word nogal snel wagenziek als ik lees in de auto.
Vooral als ik al niet zo lekker ben.
'Oeioei,' jammerde ik, en ik hield mijn hand voor mijn ogen en draaide het raampje subiet open.
'Links of rechts?' baste Man, bij een kruising van zandpaden.
'Oeioeioeioei, ik moet overgeheeeheven,' kermde ik.
'Niet in mijn nieuwe wagen dan toch,' morkste Man, en hij keilde over een grote bult op de weg, alvorens hij bijna uit een haarspeldbocht vloog.
'Aiaiaiai,' mierde ik.
Maar daar was het dan toch, het schone Overasselt.
Ik schoot de auto uit en landde op een stoepje, mijn hoofd dramatisch tussen mijn knieën.
De onvermijdelijke geur van vette hamburgers dreef door de lucht, de rommelmarkt was in volle gang.
'Urgh,' deed ik.
Man gaf me een kusje.
En nu was het voor het verhaal heel mooi geweest als die hele rommelmarkt ook nog eens niks had voorgesteld.
Maar dat was in het geheel niet het geval.
Foei toch, wat een vette vangst.
'Voel je je weer een beetje goed?' vroeg Man, toen we terug naar de auto liepen.
Ik keek glimmend naar mijn schatten.
'Ik denk eigenlijk dat ik ineens helemaal beter ben,' antwoordde ik dik tevreden.
Maar dat was natuurlijk stiekem toch niet zo.

Een leesplankje voor de ontluikende leesprestaties van de Dochter, een dingske made in USSR, een boek van de rattenvanger van Hamelen met de meest magnifieke illustraties, een houten paardje en nog een houten paardje, want 'ne mens kan niet genoeg houten paardjes hebben. Oeioeioei!

Category: default

20 03 10 - 15:39

We hebben ons 'ne Penny gehaald

Had ik misschien niet moeten doen, dat buiten liggen in bikini.
Nu lig ik met de keers, ram krank.
De snotverkoudheid breidde zich uit in een mysterieus virus dat noopt tot kreunend en jammerend bedlegerig zijn.
En dat terwijl er een nieuw hennetje gehaald ging worden! En ik kon niet mee!
Och, wat erg. Wat een spijt.
Hoe dan ook. Dochter bedacht de naam voor het beestje: Penny.
En ik stopte een paracetamol in mijn mik en verwelkomde 's Penny'ke met de camera in de aanslag.
Hoe zoet.
Hoe schattig.
Hoe moeder hoe Dochter.

Category: default

18 03 10 - 11:51

Het was alles eco wat ik deed

Ik maakte kaartjes.
Van oud papier.
God, wat ben ik toch cradle to cradle en eco en duurzaam.
Het thema was hartjes. Hartjes zijn een groot ding in mijn leven momenteel.

Ik knuffelde wat met een kip.
Ook heel eco eigenlijk.
Nu ik het zo eens bekijk.

En verder was ik snotverkouden.
Het snotfront was opgetrokken tot mijn neus zeg maar.
Ik zat vooraan in de snotlinie.
En daar is geen foto van.
En nu trek ik even mijn bikini aan en ga in de zon zitten.
Doei.

Category: default

15 03 10 - 10:20

Tekenen vs schrijven / tekenen incl schrijven

Ik zou nu vandaag een heel epistel kunnen schrijven over hoe ik vrijdag naar de kapper ging, daar de laconieke woorden sprak: 'Ach, doe maar wat hips met een korte pony of zo', mijn ogen dichtdeed, enige poos wegdoezelde en toen wakker werd met een soort van jaren tachtig randfiguren-haar. In de categorie bovenop kort, lang in de nek. Fabrizio-haar.
Hallelujah dat ik heel knap ben en alles kan hebben, anders was de wereld wel zo'n beetje vergaan.
Maar goed. Daarover ga ik het dus niet hebben want ik heb iets zinnigs te melden vandaag.
Het gaat over tekenen en schrijven en waarom ik dat allebei zo leuk vind en wat ze met elkaar van doen hebben.
Let u even op? Ja? Daar gaan we.
In mijn optiek zijn schrijven en tekenen een beetje hetzelfde, hoewel het ook weer elkaars tegenpolen zijn.
Jezes Octavie, je spreekt in raadselen, kom nu eens tot het puntje!
Als ik schrijf dan probeer ik dat zodanig te doen dat mijn lezers een beeld in hun hoofd krijgen. Ik faciliteer zeg maar de beeldvorming in het lezersbrein, laat de lezer als het ware zelf een plaatje in zijn hersenen tekenen. Ik ben een vette schrijver, ik roep graag veel beelden en fantasie op en ben graag zelf, of als overdreven alterego, erg aanwezig in de stukken die ik schrijf. Ik schrijf niet zo graag artikelen waarin neutraliteit centraal moet staan, waar ik me als schrijver weg moet cijferen, waarin meer feiten verteld moeten worden dan er beelden gevormd kunnen worden.
Als ik teken probeer ik enerzijds hetzelfde te doen, ik maak graag tekeningen die nog iets aan de fantasie overlaten, die niet af en klaar zijn, waar de kijker nog een hoop zelf moet invullen, de tekening in zijn hoofd af moet maken. De kijker moet zijn best doen om het plaatje te begrijpen. Dat is waarom ik ook zo van cartoontjes houd, de kijker moet de grap zelf máken, in feite. Er moet een Klik klinken op het moment dat de kijker het ziet.
Maar zo aan de andere kant is tekenen toch weer het tegenovergestelde van schrijven. Je schotelt een kant en klaar plaatje voor dat meteen in het brein binnenkomt, terwijl ik voor hetzelfde beeld in schrift minimaal vijf zinnen nodig zou hebben.
Ik ben gefascineerd door de wisselwerking tussen tekst en beeld, ze liggen in elkaars verlengde, hebben elkaar nodig, of soms juist helemaal niet. Ik word nogal opgewonden als ik denk aan lettertypen die onbewust een beeld of emotie oproepen, of tijdsgeest weergeven. Aan tekst die in de vorm van een plaatje is geschreven. Ik kan een uur peinzen over de kwestie wat het met je brein doet als je het woord Rood geschreven ziet staan in de kleur groen. Als je het woord appel schrijft in de vorm van een peer. En ik kan serieus nadenken over de vraag of ik bij een bepaald stuk tekst een plaatje plak en zo ja, welk plaatje. En dan zou ik daar op zich best graag een onderzoek naar doen welk plaatje het effectiefst is bij wat ik wil bereiken met de tekst.
Ik ben geen tekenaar óf schrijver, ik ben het allebei, het is complementair bij mij. Het een kan niet zonder het ander.
Het zijn twee delen in mij die elkaar nodig hebben, die als een in elkaar verstrengeld echtpaar in mij leven.
Het schrijven representeert mijn verstand, het tekenen is mijn gevoel.
Schrijven kan ik altijd en overal, dat doe ik altijd doordacht, netjes en secuur, met orgastisch genot op het moment dat ik de juiste beschrijving voor een situatie of gevoel heb gevonden.
Tekenen doe ik aus einem gusz, opgehoopte emotie vloeit naar buiten door mijn pen, als ik mijn pen mijn gevoel laat volgen dan krast hij als vanzelf over het papier terwijl ik hoegenaamd geen spierspanning voel in mijn vingers.
Dan sluit ik mijn ogen en als ik wakker word, staat daar opeens een plaatje op het papier.

Zo vond ik vanochtend bijvoorbeeld deze naast mijn bed.
Mensen, het is een mirakel.
Geen idee waar dat nu weer vandaan kwam.

Category: default

10 03 10 - 13:59

De neutraliserende werking van snot en korsten

Vandaag ga ik maar eens wat tegenwicht bieden aan het vorige logje. Zo gruwelijk veel intelligentie in één stuk vraagt om wat neutralisering, immers.
Dat vond u zelf zeker ook al hè. U zat nog te denken, uw handen beschermend voor uw ogen tegen al die rondvliegende IQ's, kan het éven wat minder ja.
Nou, ik kan u zeggen, het kan een stuk minder.
Minder gezond voornamelijk.
Het grut is ziek. Overal vind ik hoopjes snot en daar zitten mijn kinderen dan onder begraven.
Wil ik Het Kleine Meisje uit haar wiegje tillen, dan moet ik me eerst door een aangekoekte laag snoter heen hakken.
'Och!' zeg ik dan, tegen de tijd dat ik bij iets huidkleurigs met een wit kuifje aanbeland ben, 'Zie eens aan! De baby! Die was ik juist kwijt!'
En dan lacht het dingske me zo kraaiend, proestend en bellenblazend tegemoet dat de korsten in haar ogen trillen er olijk van trillen. Zo blij dat ze bevrijd is.
Dochter, het eeuwige astmatische, hijgende, ademnoodlijdende kleutertje doet ook een duit in het snotzakske. Al zo'n week of zes lang grijpt het iedere verkoudheid die langswaait bij de kladden om die eens lekker in te ademen, in heur kippenborstje onderdak te bieden en dan weer lekker rond te sproeien.
Gisterochtend kwam er in ene geen kind van de trap, neen, het was een zeehond.
'Orf! Orf!' riep de zeehond opgewonden, en hij klapte van de pret met zijn vinnen.
En toen wilde hij gère in bad, alsteblief, en met een bal op zijn snuit jongleren.
Om toch maar de buitenwereld het idee te geven dat we ons nageslacht een beetje naar behoren verzorgen, hebben we een indrukwekkende voorraad pillen en poeiers op een goed zichtbaar plekje in de keuken gestald. Zo hielpen we de plaatselijke drogist van hun ganse Dokter Vogel-arsenaal af en gieten nu af en toe en zeer willekeurig eens een druppeltje of wat van het een of ander in het dichtstbijzijnde kind.
Ik heb tot nu toe nog niemand horen klagen, dus het zal wel in orde zijn.
Voor ik naar buiten ga met het spul, veeg ik al te zichtbare snot-, pus- en slijmkorsten van de hoofdjes en uit de haren en dan zal het wel gaan.
Voor de hierboven genoemde laconieke houding straffen de krötschen ons trouwens goed hoor.
Ze sloten al smiespelend een pact waarin ze afspraken tot langdurige nachtelijke sloperij der beide ouders.
De ene houdt ons de eerste helft van de nacht wakker, dan lassen ze een pauze in waarin Man en ik ons even in zalige rust wanen, en eer we dan net weer in slaap gesukkeld zijn, komt de andere.
Satanisch, satánisch.
Maar goed.
Ondanks dat alles ben ik natuurlijk helemaal dol op mijn kinderen blaaablaaablaaaa, gaaap, blaaa.
Foto.
Ja, ik heb maar iets van internet geplukt, geen idee wier kind dit is.
Lijkt me stug dat het er ene van mij is, ik zie nergens pus of korsten.

Category: default

08 03 10 - 13:09

De Limburgers koesteren hun dochters

Ik geloof in de stelling dat een taal iets zegt over het volk dat haar spreekt.
Dus dat als Eskimo's werkelijk driehonderd woorden voor sneeuw zouden hebben, dat dat dan zou betekenen dat deze mensen een soort van geobsedeerd zouden zijn door sneeuw.
Hetgeen ik persoonlijk best zou kunnen begrijpen.
Vooral als 295 van deze 300 woorden scheldwoorden zouden zijn.
Onlangs was ik zo wat aan het peinzen over deze stelling en dan specifiek met betrekking tot mijn moedertaal, het Limburgs.
In het Limburgs gebruik je voor het vrouwelijke persoonlijk voornaamwoord Zij, bij een vrouwspersoon op jonge leeftijd, het onzijdige Het. En als bijbehorend bezittelijk voornaamwoord gebruikt men het mannelijke Zijn*.
Okee, dat was een lastige zin als u uw ontleedlessen alweer een poos achter u hebt liggen. Voorbeeld.
Het heet zien zök nog neet aan. (Jong meisje)
Sie heet heur zök nog neet aan. (Vrouw)
In het Nederlands vertaalt men beide zinnen met:
Zij heeft haar sokken nog niet aan.
Ter vergelijking, bij mannen, jong of oud, zonder onderscheid, zegt men altijd:
Hea heet zien zök nog neet aan.
Dus, wat zien we hier?
1. Ten eerste zien we dat er een onderscheid wordt gemaakt tussen jonge meisjes en vrouwen.
2. Ten tweede zien we dat dat onderscheid niet wordt gemaakt tussen jongens en mannen.
3. Ten derde zien we dat jonge meisjes als onzijdig worden gezien.
Over punt 3 pieker ik nog even door. Is het woordje Het wel werkelijk onzijdig?
Is het hetzelfde Het als in het Nederlands? Het Limburgs kent immers niet het standaard Nederlands als ontstaansbron (het werkte natuurlijk andersom), maar meer het Oud-Duits en het Oud-Frans.
Waar in het Nederlands het woord Het meestal vrij lui als een soort van Hut wordt uitgesproken, daar zeggen de Limburgers, toch geen sterren in een duidelijke pronunciatie, in de context van het jonge meisje een zeer duidelijk Hèt.
Dat zou duiden op een totaal ander woord dan het Nederlandse Het. Ergo, het zou duiden op een heel ander woord in het algemeen.
Dus dan zou er in het Limburgs een aparte, niet te vertalen, aanduiding bestaan voor Zij, in de betekenis van jong meisje.
Als we nu weer terug gaan naar de beginstelling dat een taal iets zegt over het volk dat haar spreekt, wat concluderen we dan?
Mits ik in het bovenstaande een juiste gedachtengang heb bewandeld, dan zijn kleine meisjes bij de Limburgers iets bijzonders. Iets waarvoor je een apart persoonlijk voornaamwoord gebruikt. Ze worden niet over één kam genoemd met andere vrouwelijke figuren, maar staan los daarvan. Mocht het nu zo zijn dat het gebruik van Het toch op onzijdigheid duidt, dan zou dat duiden op een soort sekseloosheid van jonge vrouwspersonen. Niettemin, het verschil tussen jonge en oudere vrouwen blijft, in welke verklaring dan ook, bestaan, waarbij kleine jongetjes daarentegen staan al op jonge leeftijd gelijk aan de mannen waar tot ze opgroeien.
Wellicht is het verschil tussen het Limburgs en het Nederlands te verklaren uit het verleden, het Limburgs is een oertaal die de geschiedenis weergeeft. Bij de ontwikkeling van het Nederlands is het verschil tussen jonge meisjes en vrouwen misschien verloren gegaan omdat het niet meer nodig was om het onderscheid te maken.
Hoe het ook zij, op dit moment gebruiken de Limburgers dus een aparte aanduiding voor jonge meisjes terwijl dat in het standaard Nederlands niet wordt gedaan.

*Ik ga in een ander stukje nog wel eens in op dit verschijnsel, dat misschien ook samenhangt met het mannelijk gebruik (Hem) van het persoonlijk voornaamwoord voor Haar: Ich goan 'm oet sjool hoale / Ik ga haar uit school halen.

Category: default

05 03 10 - 14:33

Er werd een taartje gemaakt...

...dus er zal wel iemand jarig zijn vandaag.

Category: default

03 03 10 - 17:09

Een ontblote knie en gefilosofeer over planning

Weertje hè.
Nou.
Poehpoeh.
Ik snoeide in het zonnetje de braam en nam en passant even mijn maillot mee.
Groot rafelend gat ter hoogte van de knie.
Hoe is het toch in hemelsnaam mogelijk.
Ben ik daar nou de enige in?
Zeg me dat het niet zo is.
Nu ja. Kon mijn ontblote knie net nog even wat zon meepikken, zo door dat gat.
Ondertussen rolden twee kleuters door de modder in de wei. Zökske en Trui bokten van gekkigheid wat in het rond en Fien en Hennie fladderden druk om mijn benen.
Hè.
Fijn.
O ja. Tekenen deed ik ook nog, de afgelopen dagen.
Lekkere klusjes, om er weer een beetje in te komen na mijn verlof.
Tijdens het tekenen piekerde ik wat over planning.
Tekenen is voor een groot deel plannen. Bij mij althans. Als je ergens drie figuurtjes vlakbij elkaar tekent moet je eerst goed bedenken wie voor wie staat, welk mannetje je dan eerst tekent, waar alle ledematen komen zonder in de knoop te komen en nog zowat van die dingen.
Maar on the other hand komen bij mij de creatieve ideeën pas vaak als ik lang en breed bezig ben met tekenen, dus ongepland. Dus dan bedenk ik ineens iets waanzinnig grappigs, maar snotdorie, moet ik dwars door een been gaan zitten knoddelen.
Nu heb ik er doorgaans niet veel moeite mee hoor, dwars door iets heen tekenen. Ik vind het vaak al gauw goed genoeg.
Zo ben ik dan ook wel weer.
God, wat loop ik toch weer te zeveren.
Weet u wat?
Ik copypaste hier evekens wat van mijn recentste foddelarij neer en dan ga ik subiet koken.
Jongejonge.
Gat in maillot.
Planning.
Hoe durf ik me nog te vertonen, zeg.