octaview

Category: default

25 05 10 - 10:51

U kunt een kookboekske winnen! Geschreven en getekend door mijmijmij!

De dames van Happy Appletalk organiseerden een Swapje.
Een ruiltje dus, maar dat klinkt dan weer zo suf.
Kookboeken moesten we maken en aangezien ik niet van koken hou en nergens tijd voor heb, ging ik natuurlijk niet meedoen.
Neen, bent u gek.
Goed.
Ik swapte dus met Vlaamse Katie en ik ben gek op Vlamingen, sterker nog, ik zei al eens eerder: ik wil een Vlaming voor mijnen verjaardag.
Nu heb ik nog nooit enen Vlaming voor mijnen verjaardag gekregen, maar dus wel een kookboekje van Katie.
Daar doe ik het ook wel voor.
Oh wat mooi.
Oh wat leuk.
Kijkt u maar.

Nu kwam Katie's kookboek echt heel netjes eind april, zeg maar rond de deadline, en toen was ik nog maar halverwege het bloed en het zweet en de tranen van mijn eigen masterpiece.
En ik bestookte Katie met mailtjes dat mijn ding echt bijna af was en dat ze het heus ooit eens ging krijgen want ik voelde wel een drukje zeg maar nu ik nog aan mijn verplichting moest gaan voldoen.
Maaaaar.
Het kwam helemaal goed, want ik tijpte me de vingers helemaal kaputt en zie daar.
Een kookboek.
Het Grote Limburgs Lekkers Kookboek.
Vol met hele lollige verhalen over dingen die u nog niet van me wist, over vroeger en over nu en over Man en de moeshof.
Heel fluks.
En natuurlijk met een hoop recepten, traditionele Limburgse familierecepten waarvoor ik mijn tante het mes op de keel heb moeten zetten en nou ja.
Van nonnevotten tot kruisbessenvlaai tot knapkoeken.
Echt al die dingen die u altijd al eens hebt willen bakken.
Enorm schattig versierd met koddige illustraties van mijn hand.

En nu wil het toeval dat ik nog een boekske extra heb laten drukken.
En die geef ik weg.
Laat een reactie achter en over een week trek ik een winnaar.
Ook u kunt de trotse bezitter worden van dit goddelijke meesterwerk!

EDIT: het kookboekske is reeds vergeven! De reactiebox is gesloten.

Category: default

23 05 10 - 20:07

Een lubberonderbroekje dat bijna roet in het eten gooide

Het ding was dat we al twee dagen onze afstandbediening kwijt waren.
En de reserve-afstandbediening waren we ook kwijt.
En het huis was eigenlijk over all langzaamaan een troep aan het worden. Dicht aan het slibben. Ja, zeg maar, aan het vervuilen.
'Nu kunnen we twee dingen doen,' zei Man, vrijdagavond.
Hij schoof vijf vieze borden en drie smerige bekers aan de kant om zijn voeten op de salontafel te kunnen leggen.
'Nou?' vroeg ik.
'We gaan nu óf heel hard opruimen, óf we gaan een weekendje weg, want ik kan die rommel hier niet meer aanzien.'
'Weekendje weg,' zei ik, zonder aarzelen.
En zo kwam het dat we zaterdagochtend, na het droppen der kinderen bij opa en oma, richting zee reden.
Ik had het laatste vrije kamertje in het laatste vrije hotel in heel Zeeland geboekt en hossa. Dat dat hotel toevallig een zwembad had, plus een sauna en bovendien midden in de duinen lag, vonden wij heel niet erg.
En grote goden, daar kon het bandeloos, oeverloos en onbekrompen genieten beginnen.
Lunchje, etentje, sauna'tje, terrasje, tukje in een duinpan, snotdorie, er zijn ergere dingen om je weekend door te komen.
De kwijte afstandbediening verdween in zijn geheel naar de achtergrond, zo kan ik wel zeggen.
En toen was het vandaag ook nog eens een hemels weertje.
'Kom, zwemmen,' commandeerde Man me, terwijl hij al aan zijn broek sjorde.
'Ik heb mijn bikini in het hotel,' kreunde ik, want onee onee het zou toch niet zo zijn dat ik aan de zee was en ik kon niet zwemmen.
'Stel je niet aan, gewoon in je onderbroek,' bromde Man, en hij was nondemiljaar al bij zijn schoenen aanbeland.
Het zou toch niet zo gaan zijn dat Man als eerste in het water lag?
'Maar ik heb misschien niet mijn netste onderbroekje aan,' piepte ik.
En ik dacht aan de haast waarmee ik mijn tas had ingepakt en toen had ik misschien wel mijn mooie lingerie vergeten en misschien, ja heel misschien had ik die ene lubberonderbroek wel in mijn tas gestopt en ja, heel heel heel misschien had ik die vanochtend ook nog aangetrokken.
Maar nee! Daar rende Man al naar de zee!
In vliegende vaart trok ik mijn rokje en shirt uit en vloog vlak voor hem langs.
Gewoon in mijn lubberonderbroekje, beste mensen.
Ik hoop bij God dat u, mijn beste lezer, heden ochtend niet op dat strand lag.
Goed.
Zwemmerdezwem.
Nog een lunchje, nog een drankje en hops, zo waren wij weer thuis.
Waar ons de eendere rommel aanstaarde.
En de afstandbediening nog steeds niet uit haar schuilhoek is gekomen.
Hetgeen wat jammer is.

Category: default

14 05 10 - 10:54

Twee kwajongens en een kwameisje

En zo bevond ik mij ineens op een 18e eeuwse boerderij met 269 kamertjes en opkamertjes, koeien in de achtertuin, roodgeblokte gordijntjes in de keuken en een houten vloer die ossenbloedrood geschilderd was.
Ik knipperde even met mijn ogen en dacht: hee.
Maar aangezien er ergere plekken op deze wereld zijn om te vertoeven, was ik in het geheel niet ontevreden.
Zeker na een dag waarop Dochters kleuterondeugd hoogtij vierde, en ze een beker vast had gelijmd op de keukentafel.
'Wáárom?' brieste ik getergd, terwijl ik het ding van het tafelblad probeerde te beitelen.
'Nou,' verdedigde het schatje zich, 'eigenlijk wilde ik lijm op de stoel smeren, zodat je vast zou plakken als je ging zitten. Maar dat leek me minder leuk voor jou, en dus plakte ik alleen maar de beker vast.'
Nou nou, wat een consideratie.
Hoe dan ook. Ik was dus op de boerderij.
En de rest van de schoonfamilie was er ook.
Het toeval! Het toeval!
We gingen er eens goed voor zitten om heel hard te gaan relaxen met zijn allen.
Dat ging voorspoedig, kan ik u zeggen. We gingen één voor één in alle kamertjes zitten, om de grote ontspanning te vinden, de bekerplakster was vogelvrij met haar nichten, ik ging de koeien aaien, en Man en zijn Broeder herontdekten de kwajongetjes in zichzelf.
En ook een tractor op het erf.
En net toen ik met de rest van la famille in het 56e opkamertje heel rustgevend aan het borrelen was, kwam Man binnen.
'Eh,' zei hij, en het klonk wat beteuterd, 'eh...ik heb de tractor per ongeluk gestart.'
'Hahahaha!' zei ik.
'Nondeju, snotjong!' vloekten mijn schoonouders.
'En eh... nu krijg ik hem niet meer uit,' piepte Man onbenullig.
'Nondeju!' bulkten mijn schoonouders nog maar een keer, en ik denk dat als ik er niet bij was geweest, dat mijnen Man dan een duchtige wats om zijn oren had gekregen van pa en moe.
Schoonpa klatste giftig zijn glas op tafel en ging subiet de tractor uitzetten.
Man met schuldbewuste hoge schouders in zijn kielzog.
'Hahahaha!' gierde ik, en ik vond het reuzegrappig allemaal.
Maar daar stond ik geloof ik nogal alleen in.
En zo kwam het gesprek op streken en ondeugendheden. Anekdote'tje hier, anekdote'tje daar.
Ik vertelde mopperig over het bekerplak-incident van de dag ervoor.
En ik bromde nog wat na over Dochter en haar fratsen.
'Hahahaha!' brulden mijn schoonouders.
'Nou ja, zeg, zo grappig was het helemaal niet, dat ik die beker van de tafel moest bikken,' zei ik verongelijkt.
'Hahahaha!' deden mijn schoonouders.

Category: default

12 05 10 - 10:47

Bijna 10 jaar een setje (Jubilée, jubilée!)

Category: default

08 05 10 - 19:28

Een communiestokje en een mini-Octavietje

Ik ben normaal niet zo van de stokjes. Ik vergeet dat, mensen, ik ben daar gewoon niet zo het type mens voor denk ik.
Net als gezellig antwoorden op uw reacties alhier, daar ben ik ook het mens niet voor.
Hulde voor de medeloggers die dat zo netjes volhouden en iedere reactie keurig voorzien van een spitsvondig weerwoord, maar ik ben daar gewoon te verstrooid voor.
Excuses.
Maar hee, waar had ik het over?
Oja, stokjes en dat ik daar eigenlijk niet aan doe.
Maar nu had tante Hilde toch zo'n leuke vraag. En tante Hilde kan ik niks weigeren en het ging nog over communiefeesten ook, en daar ben ik gek op hè.
Als het maar lekker Rooms is en met pastoors en kazuifels en wijwater en engelen en alles goud wat daar blinkt.
Dus hier komt mijn communieverhaal.
Ik was dus acht jaar oud. En in die dagen werd de communie nog geregeld vanuit school, heel gezellig. We kregen duchtige godsdienstlessen van meneer pastoor en we gingen op excursie naar de kerk. Daar kregen we nog meer godsdienstlessen door onze strotjes geduwd en we maakten een heel boek: Het Communieboek. Ach, ik heb het nog steeds. Een gigantische ringband vol stichtelijke verhalen en knutsels.
Het thema van mijn communiejaar was 'Groei'. Dat ik dat nog weet, zeg.
Er kwamen veel tekeningen aan te pas met bomen en bloemen, kan ik me nog herinneren.
Hoe dan ook, die hele voorbereidingen duurden me te lang, ik wilde snotdorie gewoon die hostie krijgen.
En die fiets, niet te vergeten.
Want in deze contreien is het nogal een traditie dat de communicant een grote glimmende fiets krijgt na die eerste echte mis.
Maar het allerbelangrijkste van de hele communie was toch niet die hostie, en evenmin de fiets, neen het allerbelangrijkste was: de jurk.
Ik had toen al goed in de gaten waar het in het leven werkelijk om draait, zoals u ziet.
Ik herinner het me nog als de dag van gisteren dat ik in de winkel stond en deze jurk aan mocht passen.
Mijn moeder vond hem te duur maar ik was werkelijk in katzwijm. Die pastelkleurige bloemetjes, die pofmouwtjes, wat een zaligheid.
En dus kreeg ik hem.
Van de werkelijke communiedag weet ik niet veel meer.
Ik mocht iets voordragen in de kerk, maar hoe of wat, nee, ik ben het vergeten.
De halleluja over de jurk heeft alles overstemd.
Een foto dan maar.

Dat handje, zorgvuldig achteloos over het harmonium gedrapeerd.
Ach ach, het mooie jaar 1985.
Nu we het er toch over hebben, had ik al gezegd dat ik Dochters haar heb geknipt?
Ik dacht, met een blik op de pluizebol: hee, zeg, die puntjes, die kan ik best even zelf bijknippen.
En so I did.
En toen was ik net lekker bezig en toen was ik al klaar.
Naarstig zocht ik naar meer knipmateriaal.
'Zal ik je een pony knippen?' stelde ik Dochter ijverig voor.
Dochter knikte.
Knipperdieknap, deed de schaar gretig.
En hopsa, kijk eens aan, daar was zomaar ineens een pony.
En wie keek daaronder vandaan?
Een mini-Octavietje!

Over drie jaar mag zij ook de communie doen.
Mammie kan niet wachten.
Ik heb al een jurkje in mijn hoofd.
Kort, seventies en met plissé.
Mijn moeder mag naaien.
Een bééldje wordt het, ik zeg het u.
Zeker met dat haar erbij.

Category: default

06 05 10 - 10:02

Een bevrijdingsdag met een happy end

En toen was het bevrijdingsdag. Met bijbehorend festival.
Ik knapte bijna uit mijn harembroek van de feestvreugde.
De Man had een dagje vrij genomen, de Dochters waren bij de Oma, en ik had gewoon een ontzettende zin in biertjes drinken.
Ik zag zo in een visioen een gezellig drukke markt voor me, zoals dat alle jaren is, met een Guus Meeuwis on stage, en een Caro Emerald, hee, ik heb toch geen verstand van muziek dus van mij mogen ze iedereen op dat podium zetten, als er maar biertjes zijn.
Dus opgetogen fietsten de Man en ik zum Stadt.
Kloink.
Druuuuuuuuuuk.
Het scheen dat ene Jan Peter himself was afgereisd naar onze contreien om de hele bevrijdingstoestand te openen en iets met vuur en zo, en nou ja, toen dacht dus heel Zuidelijk Nederland blijkbaar iets in de trant van, kom, we gaan met z'n allen naar Roermond.
Wat een volk.
Abnormaal.
De Man en ik worstelden ons door de massa richting markt maar die was nota bene afgesloten.
Door twee hele dreigende en neutelijke politiemannen op nerveuze paarden.
Bohh.
En ik wilde dus niks liever dan die markt op hè! Me lekker laten crunchen door die deinende menigte!
Dus ik riep zo eens wat dingen als: ja, zeg hee, ik wóón hier, ik heb het récht om hier te zijn, wil iedereen die hier níet woont zich alsteblieft omdraaien ja.
Maar dat vond geen gehoor.
Gek genoeg.
Dus toen ging ik als een malloot sms-en naar iedereen die wél op de markt stond.
Maar ja, die waren zo blij dat ze op de markt stonden dat ze er niet van plan waren snel af te komen.
Gedoeoeoe. Streeeeesssss.
Goed. Lang verhaal kort.
Het was anderhalf uur na aankomst en ik had nog steeds geen biertje gehad.
Humeur, nulpunt, lang gezicht, bladibla en dit en dat en een heel verhaal.
Dus toen gingen we maar naar het statieplein en helahola, daar waren godzijdank Susy en Iben om mij weer een beetje op normaal humeurlevel te brengen.
Het neutrale zeiklevel, zeg maar.
En kijk eens daar, daar kwam vriendin C ook nog eens van de markt gerold.
En toen dronken we allemaal samen biertjes en toen gingen we nog shoarma eten bij Tony want C en ik koesteren eh herinneringen voor de naam Tony en toen was het weer allemaal goed.
The Happy End.
Wát een verhaal hè, mensen.
Wát een verhaal.

Category: default

04 05 10 - 19:59

Van de mei en een kreukel-ei

En dan is het alweer mei.
De maand van het Pinksterfeest, de ijsheiligen en de meiboom.
De meiboom staat alweer hoor, midden in het dorp, zo mooi. Ik zal er eens een foto van maken voor u.
Mei begint met de Walpurnisnacht. Zo'n mooi woord, Walpurnis. Ik zou eens op moeten zoeken wat de etymologie is, maar ik stel het steeds uit.
Misschien vind ik het zonde om de betekenis te weten en wil ik het woord gewoon maar door mijn hoofd laten rollen, in al zijn geheimzinnigheid en mystiek.
In de Walpurnisnacht breken de duistere nachten van de natuur los. Heksen vliegen op hun bezems door de lucht en ontmoeten elkaar op de Bloksberg in het Duitse Harzgebied. Onder luid geschreeuw dansen ze samen met de duivel om een groot vuur. In Faust schrijft Goethe erover.
De ijsheiligen zijn nog niet geweest, ze vallen op 12, 13 en 14 mei, en dus doe ik mijn eigen kweekspul nog niet naar buiten.
Nouja, ik herstel: ik was zo dom om mijn afrikanen, lobelia's en ander teer gerei na het verspenen meteen maar buiten te laten staan en hoppa, alles bevroren.
Dus de komkommers, paprika's en courgetten staan nu 's nachts keurig binnen op de kweektafel.
En dat tiert, en dat doet! Aan de felgeel-oranje bloemen van de komkommerplant zitten al piepkleine komkommertjes vast. Ik telde er zo al zes.
Net als de braam, die gaat me toch tekeer. Daar gaan zoveel bloemen in komen! Ik leid hem dit jaar in een boogje, boven het poortje naar de wei, gezellig lijkt me dat eruit zien.
Man moppert er wel op, daar niet van. 'Maar hoe moet ik daar straks onderdoor komen dan?'
Maar dan haal ik mijn schouders op.
Niks komt tussen mij en mijn bramenstruik.
In mei is het ook de tijd om de schapen te scheren.
En voor het eerst zullen we witte, eh, nou ja, een soort van witte wol hebben.
Met dank aan ons Zökske.
Ik ga alle wol wassen en zelf kleuren. Met uienschillen, zevenblad en rode bieten.
En dan?
Geen idee.
Spinnen of breien kan ik niet.
Vilten waarschijnlijk.
Maar dat zal wel weer najaar worden.
Dat is ook niet erg.


Hennen-nieuws nog even.
De dames leggen duchtig.
Maar ook soms wat rariteiten.
Zoals zulke eieren.
Geen idee van welke kip ze afkomstig zijn, maar ik vind het een beetje zielig, ergens.
Een kreukel-ei.
Een kreukel-ei in de mei.
(Het kreukel-ei heeft een hele dikke, harde schaal, dus geen gebrek aan voedingsstoffen! De dames krijgen grit genoeg.)