octaview

Category: default

30 06 10 - 10:38

Een sollicitatie-stripje

Maaike werkte als juf op een Montessori-school. Naar grote tevredenheid van haar collega's, haar ronduit kale directeur en zelf vond ze het er eigenlijk ook wel bar prettig.
Door ingewikkelde toestanden die te maken hadden met een bestuur, boventalligheid en politiek, werd ze plotseling ontslagen.
De rare situatie ontstond dat ze terug moest, of ja, mocht solliciteren op haar eigen baan, waarvan ze wist dat iedereen haar graag wilde hebben. Of houden, zo u wilt.
Een idiote situatie.
Dat vroeg om een ludieke sollicitatiebrief.
Maaike vroeg mij een strip te tekenen die ze als sollicitatie kon gebruiken.
Leuk. Kolfje naar mijn hand.
Zo'n vraag voelt alsof ik in een donkere kamer word gezet waar ik de weg niet ken.
Ik ga lopen met mijn handen voor me uit, en vraag telkens waar ik heen moet. Ik probeer te voelen waar de muren zijn, waar ik niet tegen aan wil botsen.
Als ik de ruimte verkend heb, en weet waar ik wel en niet moet komen, zoek ik voorzichtig met tastende handen de lichtschakelaar.
En dan ineens floept de gloeilamp boven mijn hoofd aan.
Ping!

Category: default

28 06 10 - 19:58

Geen logje maar foto's. Alweer ja.

Druk, gedoe, dinges, deadline, kleuter, bloed, nagels, eronderuit.
U kent het wel.
En nu had ik net een heel stuk getypt over dat ik altijd mijn mobieltje in mijn beha bewaar en dat echt heel handig is als je altijd jurken draagt, behalve als je gebeld wordt in een drukke supermarktrij vol bejaarden, want dan kun je toch net even wat minder je hand in eigen boezem steken, zeg maar, of je loopt de kans op een oude van dagen die de opwinding niet meer aankan van zo'n trillende buste en dat ik dus echt niet kan reanimeren en ook geen mond-op-mond-beademing wil geven aan een kwijlend oud mannetje. En nou ja, pivot deed niet wat ik wilde, lang verhaal kort: stukje kwijt. Het was echt reuzegrappig maar ik ga het echt no way opnieuw schrijven.
Dus ik doe even wat foto's.
Is ook leuk.

Mijn baby. Kruipt. Soort van.
En ik vind dat knap. Daar kan ik niks aan doen, dat is instinct.
Alle moeders vinden hun kind knap. Lees Logland er maar eens op na. Dat houdt de soort in stand.
Dus.
Knap kind hè.
Had ik al gezegd dat ze zich ook al optrekt tot stand?
Alleen om de afstandsbediening te pakken te krijgen hoor.
Maar toch, maar toch.

We maakten schommel erbij. In de wei. Aan een boomtak.
Kunnen de schapen lekker schommelen.
Romantische inborst. Ik.

Category: default

24 06 10 - 13:50

Geluk op Sint Jan

En dan is er zo'n moment.
Alle kleutertjes eten zoet hun fruit op picknick-kleden, midden in het bos.
Rode wangen en zweethaartjes van de kringspelen.
De grote mensen doen kopjes thee en sjele zijver aan de houten tafel.
Zonnestralen door het bladerdek.
En dan denk ik: gelukkiger dan dit kan ik niet worden.

Category: default

14 06 10 - 20:46

Hassesmensen! Hassesmensen! Over hoe ik een geboortekaart ontwierp

Of ik ook geboortekaartjes deed, mailde Edje.
'Doe ik eigenlijk ook geboortekaartjes?' vroeg ik aan Man.
Ik aarzelde een beetje. Want ik had nog nooit een geboortekaartje voor iemand anders ontworpen.
Wel voor mijn eigen kinderen en eerlijk gezegd vond ik dat nogal een toestand.
Een geboortekaartje, mensen, dat is voor een heel leven, zeg maar. De verantwoordelijkheid! De pressure!
Maar goed, omdat ik mezelf graag wat ärger aandoe en gewoon dol ben op nieuwe uitdagingen en kansen en dingen, mailde ik Edje vol liederlijk enthousiasme dat ik dat natuurlijk deed.
Ja! Ik zou dat doen!
En ik moet zeggen: ik deed het goed. En ik voldeed aan wensen, ik willigde eisen in, ik luisterde, ik vroeg, ik mailde, ik leefde me volledig in.
En toen was daar zomaar een proefdruk en snotmiljaar, die was nog goedgekeurd ook en hee, laat die baby maar komen!
En die baby kwam, prompt een dag na de goedgekeurde proefdruk!
De inkt was nog nat en daar kreeg ik al een sms-je dat het hele kaartje in gang gezet kon worden.
Dus ik sloeg aan het laatstemomentstressen, schreef de laatste dingetjes, datum, gewicht, tijd en scande de hele handel.
Ging goed, ging lekker, ja, het was nu echt bijna zover.
Ik keek alles nog eens goed na, knikte tevreden en plakte alles in een mail.
En terwijl ik al dacht aan het goede glas wijn dat ik zometeen zou nemen om deze naadloze, ja vakkundige afhandeling te vieren, bewoog ik mijn muis naar de Send-knop.
Ploef.
Mac op zwart.
En nu denkt u dat dit een grapje is, maar het was geen grapje.
De mac was op zwart en wilde niet meer aan.
En had ik een back-up? Nee.
En had ik de laatste versie naar mijn hotmail gemaild? Nee.
Hassesmensen, hassesmensen! Dit ging die mac niet menen! Ik ging helemaal gek! Gek! Hoe moest dit nou? Hoe MOEST dit nou?
En Man ging aan de slag en we sleurden de oude E-mac van zolder en we zochten via Man's laptop naar geheime codes om mijn monster weer aan te krijgen, maar niks hielp.
En ik rende in blinde paniek naar buurtman R die ook zo een sektarische applesticker op de auto heeft net als wij en die kwam en die wist het ook niet en toen begon er ineens iemand, ik weet niet meer wie het nu was, over geheugenbankjes.
En toen ging Man dus mijn lieve, zachte, schattige, smetteloos witte macje, openschroeven.
Ik keek huilend de andere kant op.
En toen haalde hij de geheugendingen eruit, blies er een keer op en zette ze er weer in.
En toen
En toen, wat er toen gebeurde was onbeschrijfelijk.
Mijn mac ging weer aan.
Na drie uur van dramatische miserie, van verschrikkelijke horrorscenario's over een kind, ergens in Bels, dat haar leven zonder geboortekaart moest gaan beginnen, mailde ik binnen drie seconden het kaartje naar de kersverse ouders.
U ziet het.
Ik ben kei-professioneel.
Huurt mij allen in voor uw geboortekaarten.

(Bij die pijltjes staan natuurlijk in het echt de namen, dat snapt u wel.)

Category: default

12 06 10 - 10:49

Het leven is geen picknick

Het is weer aardbeientijd. Mijn hemel, wat is het weer aardbeientijd.
Iedere dag pluk ik een vergiet vol. En omdat ik het niet kan verdragen dat er ook maar één aardbeitje verloren gaat -het is door de natuur gemaakt, mensen! Door moeder aarde herself!- eet ik me een slag in de rondte en maak ik aardbeiengebakjes, aardbeienyoghurt, aardbeiensmoothies en nouja, ik prop gewoon in alles wat ik tegenkom aardbeien. In willekeurige kinderen, in Man, in de sapcentrifuge, noem het maar op.
Maar goed.
Aardbeienvlaai dus.
Die maakte ik vanochtend.
Ik kocht een vlaaienbodem bij de supermarkt... (onheilspellende stilte) ...en nu denk ik dat ik in mijn volgend leven terugkom als pissebedje. Of als een of andere onsmakelijke stinkkever.
Want men mag dus nóóit een vlaaienbodem kopen bij de supermarkt. Vlaaienbodems maak je zelf of je haalt ze bij de bakker.
Hoort u dat? Heeft u dat begrepen? Heeft u dat in uw oren geknoopt? Ja?
Voor straf moest ik er van mezelf dus chocola opsmeren (goede chocolade au bain marie smelten en bodem volsmeren) zodat het nog een béétje gezond en schijfvanvijf was.
Aardbeien schoonmaken en nou ja, bladiebla, dat snapt u allemaal wel, dat u die erop moet leggen en zo.
En dan het trucje met de gelei.
Dat is nogal een toestand altijd bij mij. Laten we het zo zeggen: ik ben altijd blij als het lukt, met die kledder.
Maar dan heb je ook wat.
Aardbeienvlaai dus.
Had ik al gezegd dat ik gister ook al een halve aardbeienvlaai gegeten heb, eigenlijk?
Ik knap er bijna van uit mijn feestkleedje.
Neen, lieve lezerkens, het leven is geen picknick.

Category: default

08 06 10 - 09:24

Wol verven met plantaardige middelen (deel II)

De gewassen wol moet nu gebeitst worden. Door het beitsen gaan de schubben van de wolvezel openstaan waardoor de kleurstoffen zich er straks goed aan kunnen hechten.
Ik beitste met aluin, ik kocht het gewoon bij de drogist om de hoek. Beitsen doe je als volgt: de wol gaat in een grote pan met warm water en aluin. Langzaam koken en een uur laten pruttelen.

Toen was het tijd voor het gezelligste karweitje: planten zoeken die kleurstoffen afgeven.
Dochter plukt hier zevenblad, dat zorgt voor een geelgroene kleur van de wol.

Na het beitsen laat je de wol iets afkoelen en dan kan hij meteen in de verschillende plantenbadjes. Ik maakte een pan met uienschillen, eentje met brandnetel en zevenblad en eentje met rode bieten.
De planten verknipte ik en deed ze in warm water, stuk wol erbij en wederom laten koken en dan een uur laten pruttelen.
Dat van de rode bieten was eigenwijs, iedereen had me gezegd niet met rode bieten te verven, de kleur zou niet goed pakken. En dat deed het ook niet. Het werd een vaal oranje-achtig.
Brandnetel viel ook vies tegen, daar kwam geen enkele kleur vanaf. Ik kleurde dat pannetje daarom bij met nogmaals zevenblad.
De uienschillen werkten het beste, ze gaven een diepe, oranjegele kleur, prachtig!

En kijk eens aan, het resultaat zover.
Marie wilde het alsmaar opeten.

Category: default

06 06 10 - 12:16

Wol verven met plantaardige middelen (deel I)

Man scheert Zökske. Voor het eerst, vorig jaar was ze nog een lam. Ze moet er duidelijk even aan wennen.

De wol gaat in een koud zoutbad om te ontvetten. Een hele nacht.

De volgende ochtend is het water vet en modderig.
Ik was de wol door hem afwisselend in een zoutbadje en in een gewoon badje te doen, met steeds vers water.

Dochter helpt mee de grootste viezigheid eruit te pluizen.

Het resultaat zover.

En nu stink ik naar schaap.
Ik vraag me af of dat ooit nog gaat goedkomen.

Category: default

04 06 10 - 13:56

Er was eens een idyllisch schaapsscheerdersfeestje

Ja, dat was het: idyllisch.
Met zestien verwonderde kleutersnuitjes, Trui die zich alles braaf liet welgevallen, een picknickje op ons gazon en voor ieder kindje een stukje wol om mee naar huis te nemen.
Dat Stukje wol klinkt overigens pittoresker dan het is, zo'n ongewassen schapenwolletje is na een hele winter vet vergaren niet echt het toonbeeld van eh hygiëne.
En terwijl het grut netjes de boterhammetjes at, dronken juffie en de klassenmoeders in alle rust tassen koffie en aten we koeken.
'Hoe dóe je dat?' informeerde ik hartgrondig bij juf.
En ik keek van de kudde brave kindjes op het kleed naar ons aan de tuintafel.
Ik kan nóóit koffie drinken zonder dat er een kind (enkelvoud) zichzelf dramatisch ophangt in de ringen, een gat in knie of ander lichaamsdeel valt of gewoon willekeurig jammert.
'Ik weet het niet, het gaat vanzelf,' verontschuldigde de juf zich.
En ik zuchtte van opluchting.
Stel je voor dat ik stiekem mijn roeping misgelopen was en dat ik eigenlijk het onderwijs in had gemoeten.
Had zomaar gekund! Dat ik nu mijn tijd verdoe met onnozel geteken en geschrijf en schapengescheer terwijl het onderwijs keihard op me zit te wachten!
Maar nee, gelukkig dus niet.
Kijk.
Foto's.