octaview

Category: default

29 08 10 - 18:47

Twee levers zo groot als Renesse en een vieze baby

De vakantie is weer bijna afgelopen.
Tja. Wat doe je eraan hè.
Eerlijk gezegd is het maar beter ook. Voor de beide levers van Man en mij. We hebben levers zo groot als Renesse these days.
Het was een beetje een zuipvakantie.
Feestje van Buurtman B en zijn N die naar VerEnTropisch verhuizen, cheers!
Vrijgezellendagje van huisdokteur L met een workshopje cocktailshaken, cincin!
Avondje Zomerparkfeesten, ein prosit!
Hossa. En voordat je het weet zit je iedere avond aan de zeup want ja, het is immers vakantie en een lichte verslaving heeft zo aan de deur geklopt.
Goed.
Nu ik toch uw aandacht heb, zou ik graag van de gelegenheid gebruik maken om het eens te hebben over baby's.
Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik baby's maar een vies volkje vind.
Het Kleine Meisje hebben we inmiddels zodanig in een ritme weten te persen dat ze altijd keurig met ons aan tafel eet.
Dan krijgt ze een bordje met broccoli of boontjes en dan mag ze knoddelen.
Want ik vind dat dat moet, knoddelen. Dat is iets met schuldgevoel, zintuigen, oog-handcoördinatie en Steiner.
U snapt natuurlijk dat dat bordje standaard zo ergens halverwege de maaltijd op de grond gaat. Dat is iets met ergernis, wetmatigheid, géén oog-handcoördinatie en een Marie die niks lust.
Dat laatste moet ik wellicht even uitleggen.
Waarom heeft een mens een hond?
Nou, onder andere omdat hij etensrestjes die kinderen op de grond gooien op kan eten.
Dat doet hij in ruil voor de haren die hij overal laat slingeren. Dat is een soort geheim verdrag tussen De Mensch en De Hond. kijk Darwin er maar op na.
Maar Marie lust dus niks. Geen afgeknaagde broodkorstjes, geen tweedehands worteltjes, geen broccoli met een sausje van babykwijl.
Allemachtig. Allemáchtig.
Ik stofzuig me dus, in principe, ik zeg: ik zou me in principe gék aan de hondenharen moeten stofzuigen, maar dat het mormel er iets voor terugdoet, ho maar.
Juist. Waar was ik?
Oh ja. Baby's, vies, dingen, toestanden.
Het wordt tijd dat Het Kleine Meisje gaat lopen. Dan hoef ik me niet meer zo op de binnenkant van mijn wang te bijten als ze al kruipend haar knietje in een oude boon parkeert. Of als ik een krakende broodkorst van een dag oud met beleg van hondenharen uit haar mondje moet vissen. Of een... nou ja. U krijgt het plaatje.
Blabla, weerstand, blablabla.
Goh.
De vakantie is bijna afgelopen hè.
Reden voor een wijntje, zou ik zeggen.
Doe maar een fles ja.
Proost.

Category: default

27 08 10 - 16:50

De verwondering van de onervaring en van mijn land

Op het moment kom ik zowat om in de tekenopdrachten.
Dat is heel fijn. Dat is een droom die werkelijkheid is geworden.
Maar soms vind ik het een beetje moeilijk om mezelf creatief gezond te houden.
Ik vind alles leuk, grijp alle opdrachten met beide handen aan, en vergeet wel eens dat ik nogal een gebruiksaanwijzing heb als het op tekenen aankomt.
Ik ben geen lopende band-tekenaar. Ik kan geen concessies doen als het op creativiteit aankomt. Ik wil dat iedere tekening die ik maak uit mijn hart komt. En niet uit een hoofd dat het gevoel heeft dat het op een sinaasappelpers wordt leeg gedrukt.
Dat betekent dat ik, naast de betaalde opdrachten, dingen voor mezelf moet doen. Projectjes zoals het kookboek of het nieuwe, nog geheime boekje. Waar ik mezelf helemaal kan laten gaan en nieuwe dingen kan uitproberen. Waarin ik het gevoel heb dat ik alles mag doen, dat ik volledige vrijheid heb. Dan gaat de energie stromen en krijg ik weer dat frisse, heldere gevoel dat ik wil gáán. Dat ik dingen wil aanpakken die ik nog nooit gedaan heb.
De verwondering voelen van de onervaring. Van het nieuwe.
Daarnaast moet ik dingen maken. Echte dingen, concrete dingen, praktische dingen, waar de mensheid iets aan heeft. Vlaaien bakken, jam maken en vlierbessensap. Groente kweken, en fruit.
En ik moet ook nog iets anders.
Lopen. Lopen waar geen mensen zijn. Geen gesnater aan mijn hoofd. Ik wil grond onder mijn voeten voelen veren. Ik wil groen snuiven, en nazomer en misschien al een beetje vochtige herfst. Zure rottende bladeren en elfenbankjes op natte boomstammen. Ik wil ruisen horen, van het bladerdek. En van het beekje onderaan de helling. Ik wil Marie zien rennen en stuiven, niks dat zo'n bevredigend gevoel geeft als een uitgelaten Marie. Ik wil wit zand zien, dat een vreemdgevormd kronkelpaadje heeft geslepen tussen de donkere bosbodembedekking, door de regenval.
En lieve mensen, het Midden-Limburgse landschap is toch zo práchtig.
Mijn land. Mijn moederland.
Hier is het oer.
Onontdekt en onontgonnen. Niet platgelopen en ingenomen.
Dit is waar ik thuishoor.
Vol verwondering over het oude.
Vol ervaring.

Category: default

26 08 10 - 12:17

Vlierbessensap en een lekker vlaaike

De bramen lopen op hun eind en de appelen zijn, hoewel al flink blozend, nog net niet rijp.
Ik liep er een beetje van met mijn ziel onder de arm.
Wat te koken? Wat te bakken?
Maar kijk, daar viel mijn oog op een vlier vol rijpe bessen. Dikke, zwarte bessen aan zware schermen.
'Ik ga vlierbessensap maken,' deelde ik Man mede.
'Hoera!' zei Man. Want vlierbessensap, dat maakte zijn oma van de Veluwe vroeger altijd.

Ik plukte een bak vol rijpe vlierbessen. Neem de boom waar vijf bladeren aan een steel zitten, er is een soort dat giftig is.
Ris de bessen van de takjes met een vork. Groene besjes weggooien, die zijn ook giftig. Niet snoepen van de rauwe bessen, die zijn ook giftig.
Ja jong, je zou er bekans geen vlierbessensap van willen maken, zoveel als er giftig is.
Al zocht ik even op wat dat 'giftig' dan precies inhoudt. Ik bedoel: moest ik de ambulance alvast laten voorrijden zodra ik een slokje sap ging nemen, stel dat er toch een groene bes in verzeild was geraakt?
Maar nee. Giftig betekent in dit geval dat je er buikpijn van krijgt. Ja. Nou. Ik bedoel, 'ne mens krijgt toch altijd buikpuin van onrijp fruit of ligt dat aan mij?

Was de bessen en kook ze vier minuten.

Vooral niet proeven, het smaakt naar keutsj.
En zo ruikt het ook. Niet te harden zeg.
Ik heb speciaal voor de foto een heel verlekkerd hoofd getrokken.
Reclame heet dat.

Daarna legt u een doek in een zeef. Daar doet u de gekookte bessen in en drukt het sap eruit.
Daarna gooit u idioot veel suiker erbij, ik heb het op de gok gedaan, maar het recept zei een halve kilo suiker per liter sap.
Zo. Als er ook nog maar iets gezonds in dat sap zat, dan heeft u dat er nu wel uitgewerkt.
Het sap-suikermengsel kookt u tot de suiker is opgelost.
En dan giet u het drankje in een Franse limonadefles die u honderd jaar geleden mee hebt gebracht uit Frankrijk en die u altijd hebt bewaard omdat u zeker wist dat u er ooit een mooie bestemming voor zou vinden.
Padaaa.

Vlierbessensap is goed voor de afdrijving van vocht en werkt tegen opkomende verkoudheid.
Dat geloven we dan maar.
En verder maakte Man nog even een bottervlaai, terwijl ik me onnozel aan het bessen rissen was.
Kijk.
Ook lekker.

Category: default

24 08 10 - 11:38

Bent u de 100e besteller van mijn kookboekske?

EDIT: DE 100E BESTELLING IS REEDS GEPLAATST. DUS DE WEDSTRIJD IS VOORBIJ. MAAR U KUNT NATUURLIJK NOG STEEDS EEN BOEKJE BESTELLEN VIA OCTAVIEMAILT@OCTAVIEW.NL.

Also. Hoe is het eigenlijk met dat geweldige, meesterlijke kookboekske van u, Octavieke?
Nou, wat leuk dat u het vraagt! Dat vind ik nu aardig.
Het gaat uitermate fluks met mijn kookboekske!
Ik heb er inmiddels bijna 100 exemplaren van verkocht zelfs. Waah! Jazeker. Dat had ik toch evenwel niet kunnen bedenken toen ik het zwetend en vloekend ineen draaide.
En daar kan ik nu wel heel bescheiden over gaan doen, maar kijk, dat zou natuurlijk onzin zijn.
Bijna 100 verkochte exemplaren, menig dichter-met-onbegrijpelijke-rijmbundel zou er jaloers op zijn, laten we wel wezen.
En dacht ik, ik ga deze mijlpaal eens even exorbitant vieren met u.
Let op.
De precies 100e besteller van mijn Groot Limburgs Lekkers Kookboek krijgt zijn of haar exemplaar graties ende voor helemaal niks.
Bestellen doe je zo: stuur een mailtje met je adres naar octaviemailt@octaview.nl en dan hoor je van mij of je de 100e besteller bent of niet. In het geval Niet betaal je natuurlijk gewoon E 6,70 (Nederland) of E 8,00 (Europa) (kostprijs inclusief verzendkosten) en dan stuur ik het u gezellig op.
Het kookboek staat vol met 17 oude (familie)recepten en veel verhalen over vroeger, nu, de moestuin, Limburgse folklore, cultuur en tradities.
Oh, u zoudt graag wat recensies lezen voordat u overgaat tot aankoop?
Wel, dat kan.

Ontzettend bedankt voor het kookboek! Ik ben er heel blij mee en volgende week ga ik een vlaai bakken! Ik werd helemaal blij van de leuke verhaaltjes en de illustraties! -Angeline

Hij is binnen! Leuk, ik ben er blij mee! -Marieke

Ik heb je kookboek ontvangen en ik ben er echt ontzettend blij mee!!! Zocht me suf naar een goed recept voor zoervleis, en geen idee hoe je nonnevotten zelf kon maken, maar nu heb ik alles mooi bij elkaar.. Hartstikke leuk om door te bladeren, voor de tekstjes en de tekeningen, en voor de toekomst alle recepten 'va thoes'...Super; dankjewel!! -Bien

Geloof dat ik nog niet goed dank je wel had gezegd voor het verzenden van boekje hè? Vriendlief was er helemaal blij mee en heeft afgelopen weekend al vijf vlaaibodems gemaakt om aardbeienvlaaien te kunnen trakteren op zijn werk :) Leuk. En dank dus! -Margje

Ik heb het boekje ontvangen! Ben er helemaal blij mee! Dankjewel! -Antoinette

Ik heb het kookboek ontvangen, het is echt heel erg leuk gemaakt! Het was een cadeau voor mijn vriend. Hij is er erg enthousiast over, en erg verrast. Heel erg bedankt. -Marlene

Oh en verder is er een opvolger in de maak voor het kookboek.
Niks met recepten, maar iets heel anders.
Maar dat hou ik nog even geheim.

Category: default

20 08 10 - 21:09

Want ik heb dus vakantie

'Je baby stinkt,' zei Man.
We zaten net lekker op de snelweg, u kent het wel.
Ik draaide mijn raampje op een kier. De lucht was werkelijk niet te harden. Daar was poep. Daar was veel poep. Misschien wel nekpoep tot aan de kruin. Dat kon niet anders.
'Ga er maar af bij het eerste beste tankstation,' kreunde ik.
En zo gebeurde. Met veel pijn en moeite vonden we een parkeerplaats en ik wurmde me uit de wagen, volgepakt tot de nok met vakantietroep.
Ik groef de baby op uit de berg speelgoed op de achterbank -bij ieder jammertje had ik gedurende de reis een speeltje naar achter geworpen, hopend dat het haar weer even zoet zou houden- en gespte haar uit de autostoel. Omzichtig, met twee vingers onder ieder okseltje om de poepverspreiding zoveel mogelijk te beperken, takelde ik het stinkdier naar de bijrijderstoel.
Doekjes paraat, schone luier paraat. Ik kon beginnen met het openen van de knippers der romper.
Voorzichtigheid was geboden. Men moet poep in de fijne autobekleding te allen tijden zien te voorkomen.
Luier lostrekken. Openvouwen.
Nah.
Niks!
Luier leeg!
'Wat is dat nou?' riep ik uit.
Ik keek hoogst verbaasd naar mijn medepassagiers.
Het bleef even stil.
Toen sprak Dochter de legendarische woorden: 'eh... ik had misschien wel een windje gelaten.'
Kijk. Dát was nou zo'n beetje de sfeer van onze vakantie.
Om het even een beetje weer te geven. Te illustreren.
Maar verder was het natuurlijk fijn. Heerlijk.
Als je van regen houdt hè. En van windkracht 7 op een kaal strand.
Ach nee. Alle gekheid op een stokje. Alle stekheid op een gokje. Alle hekstok op een geitje.
We hebben vakantie, dus het maakt me allemaal niks.
Wat we allemaal doen? Vanalles. Kamperen met de Santenkraam deden we bijvoorbeeld.
En wat was dat leuk.
Kijk.
Rinke doet hier iets met een gitaar. Zo hippie vind ik dat.

Elkaar nog nooit gezien en dan zomaar samen gaan kamperen. Toch vreemd dat ik dat deed eigenlijk.
Ik hou helemaal niet van andere mensen namelijk.

En een weekje zee, deden we ook nog.
Lekker. De Hollandse kust. Je even laten zandstralen op een verlaten strandje.
We zagen dat dinges, dat geval, die dam. U weet wel. Dat ding. Dat Willem Alexander nog zelf bouwde. Met die schuiven die dicht kunnen.
Om het land te beschermen tegen vreschelijke watersnoden Er was een klein momentje deze vakantie, ik noem een regen, ik noem een file, ik noem een storm, dat we misschien wel iets tegen elkaar zeiden in de trant van...
eh nee.
Dat kan ik hier niet zeggen.
Ik heb een imago hè.

Kijk dan.
Het was heus ook nog mooi weer.
Een halve dag!
Jazeker! Een halve dag!
Meer heeft een mens toch gewoon ook niet nodig!

En nu ga ik dus verder met vakantie vieren.
Doei hoor.

Category: default

06 08 10 - 21:07

Ik neem u mee op een rondleiding

'Je hebt er wel zin in hè, dat Sanneke komt?' vroeg Man.
Ik keek op vanachter mijn mac.
'Hoezo?'
'Nou, omdat je voor vrijdag, zondag én maandag en dinsdag hebt afgesproken met haar,' grinnikte Man.
'Ja, gek is dat, ik heb er echt nog geen moment aan getwijfeld of het wel zal klikken,' zei ik peinzend.
'Nou, dat zeg ik, je hebt er wel zin in.'
Ik knikte.
'Heel erg,' zei ik.
Uit de grond van mijn hart.

En toen ik terugliep van Marie uitlaten, toen waren ze er zomaar ineens, de Ziermansjes. In de tuin van mijn ouders.
Een wonderbaarlijk eigen plaatje.
We deden vlaai en ik gaf ze een rondleiding door mijn geboortedorp.
Een van de mooiste dorpjes van Midden-Limburg.
Hee, ik bedenk net dat ik u ook nog best een rondleiding kan geven daar.
U was er toch ook nooit eerder geweest?
Ah, gezellig! Doe even makkelijke schoenen aan, dan gaan we meteen op pad!

We beginnen bij de kerk. Een basiliek is het eigenlijk. Het karakteristieke plaatje van het dorp. Als je over de brug binnenrijdt, is dit het eerste wat je ziet.
De kerkberg ligt aan een meanderend riviertje dat zijn oorsprong vindt in de Haute Fagnes, de Ardennen.
Schoner dan dit plaatje vind je bijna nergens.

We lopen de berg op en komen bij de achterkant van de basiliek. Al in de achtste eeuw stond op deze plek een kerk. Het uitzicht over de regio is adembenemend.
De Romeinen woonden hier al, en al van veel vroeger zijn hier aan de oevers van de rivier sporen van bewoning gevonden.

Geologisch is dit een zeer interessant gebied; u bevindt zich hier exact op de peelrandbreuk. De oorzaak van de aardbevingen-activiteit in deze regio.

We lopen achter de kerk uit, langs het klooster met de onzichtbare nonnetjes, het zandpad in. De schoonheid is hier haast buitenaards, een dicht bladerdek waar de zonnestralen nu en dan doorheen komen, beekjes, moeras, oergebied dat er al eeuwen hetzelfde bij moet liggen. Een wonderlijke gedachte dat op de plek waar we nu staan, duizenden jaren geleden ook al mensen in het water hebben gestaard.

Via de bronnen lopen we weer terug naar de kerk. Op het kerkplein klimmen de kindjes bij Jezeke aan de voeten.

En nu mag u raden in welk dorp u net geweest bent.
Dan drink ik er ene met mijnen mens.
We hebben vakantie!

Category: default

05 08 10 - 12:15

Workshops Illustreren Kinderboekenweek 2010 (ergens in een provincie ver, ver van de uwe)

Category: default

03 08 10 - 20:54

Hasselbramen

'Hier,' zei ik tegen Dochter, 'Ga jij eens even dit naar buurtvrouw J brengen.'
Ik drukte haar een grote bak vol met bramen in de handen en dirigeerde haar het tuinpoortje door.
Content ging ik naar binnen. Dat had ik mooi opgelost. Ik kan er namelijk niet tegen als fruit of groenten aan de struik hangen te verdrogen en verschimmelen. Maar alles verwerken, dat lukt met die monster-oogst van dit jaar eigenlijk ook niet.
Nu was ik mooi een kilootje kwijt en met die kilo die ik nog over had kon ik wel wat potjes jam maken.
Niet te veel hoor, want dat spul is ook maar beperkt houdbaar en bovendien had ik niet zoveel potjes.
Ik ben nu eenmaal niet mijn moeder, waarvan we vroeger nooit, maar dan ook nooit een glazen pot zomaar mochten opensteken, als de deksel te strak zat.
Dan brak er een soort paniek uit. Alle potten moesten bewaard worden voor de jam, en dus mocht er nooit een gat in de deksel zitten.
Dat betekende overigens altijd halsbrekende toeren om een potje jam of knakworsten open te krijgen. Variëren van in warm water zetten tot idiote klappen op de onderkant geven.
Goed.
Ik was net druk bezig de bramen te wassen toen ik het tuinpoortje weer open hoorde gaan.
Daar was Dochter weer.
Met mijn bak.
Vol pruimen van buurtvrouw J.
Die had blijkbaar iets gedacht van: ja, nee, ja, ik zal haar krijgen! Mij een beetje een bak bramen in de maag splitsen!
Nu ja. Pruimen, lekker.
Dan maar wat potjes gekocht bij de boerderijwinkel, schattige kleine mini-jampotjes met fleurige dekseltjes. En geheel en al zonder gat!
En voor twee kilo aan bramen-pruimenjam gemaakt.
Oh, moest u dat eens ruiken, hoe dat hier ruikt nu!
Puur geluk uit een potje.
Ik denk dat mijn bramen eigenlijk hasselbramen zijn.

Category: default

02 08 10 - 10:02

Geplaar in het moeshofke en dertienduizend botsauto's

En terwijl heel Logland en half Twitcity dit weekend bramenvlaaien bakten, zat ik zo wat in mijn moeshofke te plaren.
Plaren, dat is Limburgs voor eh ja, voor wat eigenlijk?
Voor heel hard werken maar dan zonder het gewenste resultaat. Een beetje als darren, al hoeft darren dan weer niet hard werken te impliceren en kán darren ook iets leuks zijn en plaren niet.
Goed. Eigenlijk heeft darren er dus niet zo heel veel mee te maken. Bedankt.
Plaren past in het rijtje van morksen, van moaren en van joaken. Dat zijn woorden met beelden erbij van zweet, rood aangelopen hoofden, slepen, tillen en wat godlasterlijk gevloek hier en daar.
Limburgers hebben veel woorden voor hard werken.
Ik denk dat dat komt doordat we dat hier veel doen, hard werken.
Ha ha.
Hoe dan ook, ik zweette peentjes daar in mijn moeshof. Bedacht een plan voor de aardbeienplanten voor op het najaar en wiedde dat het een aard had.
Wieden, dat is trouwens ook zo'n woord dat in Limburg nooit gebruikt wordt. Wij noemen dat geajen. Geajen geeft het beeld van een graaiende hand die onwillig onkruid overal vlot en soepel tussenuit maait.
Ik leidde de uitschieters van de braam als een pittoresk boogje over het pad en bestudeerde welke scheuten ik straks weg moet gaan snoeien.
En toen, terwijl ik zo druk aan het plaren was, stond ik ineens oog in oog met een scout. Van tussen de braambladeren loerde hij me aan.
En nog eentje en nog eentje. En nog dertienduizend. Ze hadden hun kampement zomaar in mijn achtertuin opgeslagen! Dertienduizend scoutjes en scouten, met groene jakjes en sjaaltjes om en emblemen op de borst en echt veel te oude scouts en ook veel te dikke, en ook veel te kleine. En er waren hopmannen en akela's en die deden allemaal vieze dingen met de scouts. Neenee, dát bedoel ik niet! Ik bedoel dingen als door de modder rollen en in het gore gifgroene maaswater duiken, mensen! Viezeriken! Perverselingen!
Meisjesscouts en jongensscouts die in luie stoelen hingen en bier dronken, scouts die in rijtjes van twee marcheerden, scouts in overalls, hele vieze scouts en nog smerigere scouts.
Dochter bekeek zich het legioen eens en liet haar oog rusten op een vettig scoutje met een groene snoterbel die landerig en moe tegen een boom aan hing.
'Ik hoef daar toch nooit naartoe hè?' vroeg het schatje benepen.
'Tuurlijk niet,' antwoordde ik.
En ik riep KSSSJT tegen de reusachtige schmutzige meute en maakte wegwuivende bewegingen met mijn armen.
Maar ze keken me slechts wat onnozel aan als dertienduizend ongewassen botsauto's en bleven mooi staan.
Dat is ook fraai.