octaview

Category: default

29 09 10 - 15:24

Draakjes

Vandaag is het het feest van Sint Michaël.
Op school wordt dat gevierd met een ochtend door de boomgaard banjeren, zelf appels plukken en een fluisterstil bezoek aan het geheimzinnige appelvrouwtje.
Sint Michaël is de engel die tegen de draak vocht, het symbool voor de goede wil, de strijder tegen het duister, de versterker van de innerlijke moed.
Met het Sint Michaëlsfeest vecht je tegen je eigen innerlijke draak, nu de zon zich terugtrekt en we weer meer aangewezen zijn op een leven binnen en in onszelf.
We zullen weer in de geest actief moeten worden, na een seizoen buiten geweest te zijn, in de zon en in het licht.
Wonderlijk genoeg koos Dochter dit moment uit om ziek te worden.
Haar innerlijke draakje zorgt voor koorts, een stevig robbertje kotsen en oorpijn.
Geen appelvrouwtje voor ons dit jaar.
Gelukkig was ze wel goed genoeg eraan om samen met mij jam te maken.
Zij tekende de etiketten voor op de potten, terwijl ik in mijn lapjestas naar leuke stofjes zocht voor over de deksels.

Daarna plukten we nog wat appels in onze eigen tuin. De laatste kleine appeltjes.
Als je het mes erin zet, hoor je knek en vliegt het sap eruit.
Dat is andere koek dan Suske en Wiske-appels.

Toen ging de zieke weer snel op de bank onder de sprei en nam ik mijn kleinste draakje onder de arm.
Het is zo'n mooi weer, de zon die in van die zichtbare stralen schijnt, nazomerlichtjes door de verkleurende bladeren van de boom in de wei.
Ik veeg een paar dorre takjes van de schommel aan de hoge tak en neem mijn baby'ke op schoot. We deinen zachtjes heen en weer. Ik fluister liedjes in haar oor.
Op 9 september was ze negen maanden oud, mijn Frensi.
Negen maanden uit de buik, precies zo lang als ze erin heeft gezeten.
De eerste negen maanden was ze mij, nu wordt ze zichzelf.
Ze kan vol overgave knuffelen maar ook giftig krijsen als ze haar zin niet krijgt.
Ze liep deze week haar eerste stapjes los. Van de bank naar de tafel, de handjes zwaaiend door de lucht.
Ze voert Marie haar spaghetti, trekt de stekkers uit de stopcontacten en roert het liefst met haar handjes in de WC.
Ze tongzoent haar zusje, blaast bellen met haar snot en als de deur maar op een kiertje staat is ze al buiten.

Ik zet nog één keer af, de schommel vliegt vooruit.
Zijdezachte witte babyhaartjes waaien in de wind.
Trui en Zökske herkauwen dromerig aan onze voeten.

Category: default

29 09 10 - 11:23

Nog 4 plaatsen!

Woensdag 6 oktober zijn er nog 4 plaatsen vrij in mijn workshop Illustreren.
De workshop van zaterdag 16 oktober zit helaas al helemaal vol.
Oh nee, dat is niet helaas natuurlijk. Nu ja, voor u wel, voor mij niet.
Leeftijd: 9 tot 13 jaar.
Deelname kost 5 euro.
Locatie: Theater Oranjerie Roermond
Tijd: 14.00 uur tot ongeveer 15.30 uur
Aanmelden via info@dekleinetovenaar.nl

Category: default

27 09 10 - 11:42

Project Jesuitenstraat (Deel I)

'Kom je eens mee naar het pand op de Jesuitenstraat?' vroeg Stijlgoeroe J. 'Kunnen we er eens samen doorheen lopen.'
Ik knikte gretig.
Hun monumentale pand uit 1850 deed me alleen al watertanden vanaf de buitenkant.
Volledig onderkomen nog, dat wel. De gemeente had er een tijdje kantoor in gehouden. Op de prachtige oude plafonds hadden ze smerige TL-bakken gemonteerd.
In het voormalige koetshuis had Anny's Bodywork een fitnessruimte gehad.
Maar de hal verraadde al grandeur. Precies zo'n hal kende ik van vroeger, van mijn strenge balletschool. Die lag op de Swalmerstraat, precies om de hoek. Kinderkopjes op de vloer, immense brede en hoge deuren.
Het kleine kamertje meteen bij binnenkomst, de trapjes omhoog. Bibliotheek heette het op de bouwtekening.
De woonkamer uit twee delen, hoge ramen uitkijkend op de diepte van oude statige straat.
'En dan komt hier de keuken, en dit breken we open, dat wordt de tuin,' wees J geduldig, terwijl ik op de grond lag om foto's te maken.
Dan het koetshuis. Kleine klinkertjes in visgraat, een krakende trap naar boven. Misschien hadden de knechten hier geslapen. Spinrag dat zacht waaide in de tocht van de deuropening.
Ik veegde het wreeë spul uit mijn haar en maakte een foto met vette flits, de camera voor me uithoudend, een willekeurig diepdonker kamertje in. Er was geen lamp namelijk. En ik wilde toch zien hoe het er daarbinnen uit zag.
De fenomenale trap naar boven, de treden scheef, en halverwege een geheimzinnig nisje dat het toilet bleek te zijn.
Een wonderlijk overloopje boven de trap langs. 'Daar moet iets van glas-in-lood komen,' legde J uit.
Geen stenen maar turf in de muren op zolder.
En het prachtige gemeentehuis en de kathedraal in de achtertuin.
Hoe wonderschoon ons stadje is, zo diep vanbinnen.
Dat is toch bijna niet uit te leggen.

Category: default

25 09 10 - 20:02

Vlaai met kwetsenmoes en deksel

En toen stonden we bij ons vettige hooi- en strooiboertje voor een nieuwe Rosemarietje en Antonia.
'Vang dich d'r mer 'n paar,' zei het vettig boertje. Hij gebaarde pruimend naar de kippenschuur.
Ik zocht twee dikke hennen uit en greep ze zonder veel omhaal bij de staarten.
De toom stoof kakelend uiteen. Het vettig boertje grinnikte goedkeurend.
'Hub ger o'noch bakproeme?' vroeg ik. Ik propte de hennen in een kartonnen doos, veegde mijn handen aan mijn maillot af en blies wat donsveertjes van mijn jasje.
'Mejoa,' knikte de boer.
Hij wees op een krat vol glimmende donkerpaarse kwetsen.
Ik werd er gretig van. Hoeveel kilo had je ook weer nodig voor een vlaai? Hoeveel vlaaien zou ik bakken? Zou ik nog wat jam maken?
'Do mer drie,' bestelde ik.
En toen zat ik met drie kilo kwetsen in mijn maag.
En bakte ik twee vlaaien en toen had ik nog een kilo over.

Ziet u deze vlaaienschaal? Dat is een echte oude. Nog uit de bakkerij van wijlen mijn opa.
In deze vlaaienschaal worden al sinds 1946 vlaaien gebakken.
Daar komt me niemand aan. Als u er alleen al naar wijst, grauwel ik.

Kwetsen in een wonderschoon mändje.

Ik maakte vlaai van vers pruimenmoes met deksel.
Voor de moes ontpitte ik de kwetsen en zette ze met wat water op. Eén kilo kwetsen per vlaai. Even blenderen na het koken. Het moes binden met maizena, dat met koud water is aangemaakt. Ik gebruikte 6 gram meel per dl moes. Doorkoken en met suiker op smaak brengen. Niet te zoet maken.

Deeg: 375 gram bloem, 20 gram gist, 1 ei, 40 gram boter, 50 gram suiker, 1,8 dl melk, zout.
Kneed een soepel deegje van de ingrediënten. Rol 2/3 van het deeg uit. Ingevette vlaaivorm ermee bedekken. Inprikken met een vork. Bestrooi de bodem met paneermeel en doe het moes erin.

Rol het resterende deeg uit voor de deksel. Leg de deksel op de vlaai en rol de randen af met de deegroller.

Het allerlekkerste werkje van de hele vlaai bakken is de deksel inknippen.
Dat voelt naar vroeger, naar ambacht, naar traditie, naar dat alles even stilstaat.
Alleen voor dit gevoel bakt u deze vlaai.
Strijk de vlaai af met losgeklopt ei en strooi er suiker op. Bakken op 210 graden gedurende 30 minuten.

Vaerdig.

Category: default

25 09 10 - 13:38

Kaalslag in de kippenren

Er heeft nogal een kaalslag plaatsgevonden in de kippenren deze zomer.
Na Corrie met de manke poot hebben we nu ons Fien onder het bijltje moeten leggen. Iets met een buurthond die ontsnapte en die over het hek van de wei sprong en Fien een gapend gat in haar schamele kippenruggetje beet. En als ik zeg gapend, dan bedoel ik uitstekende knookjes.
Dus nu hebben we alleen Pennie nog en Pennie is werkelijk heel braaf maar ook heel broeds en die zit al de ganse zomer koortsig op een leeg nest wat chagrijnig van zich af te pikken.
Ja, daar hebben we niks aan hè.
Kippen heb je voor twee zaken: voor de leg en om te knuffelen.
En met een kwaaie kip is het slecht knuffelen.
Dus we gaan dalijk maar weer twee stuks pluimvee halen.
'Waar gaan we die beesten nou weer in vervoeren?' vroeg Man zich hardop af. Hij krabde op zijn hoofd en rommelde wat in de schuur.
Dochter zat wat in de modder te dabben en spitste haar oren. 'Voeren?' vroeg ze.
'Vérvoeren,' antwoordde Man.
'Gaan we de nieuwe kippen vérf voeren?' vroeg Dochter ongelovig.
Af en toe vraag ik me wel eens af of het nog ooit goed gaat komen met het wichtje.
Juist.
En verder is natuurlijk de herfst ingetreden in ons hofke.
Ik poot violen want de geraniums staan er al danig graftakkerig bij.
Ik kan dat niet aanzien hè. Eruit met dat zomergerei.

Dochter plukt de droge Afrikanen en haalt de zaadjes eruit.
Die gaan we straks in de moeshof zaaien want hier en daar een Afrikaan tussen de groenten is goed tegen ongedierte en ziektes.

Tussen de enorme bladeren van de courgetten en de komkommers kronkelt zich een pompoen. Je moet goed kijken, maar dan zie je een paar diep oranje glanzende vruchten.
Die kleur. Dat kan alleen de natuur maken.

De bramen zijn op. Droge takjes met stervormige uiteinden.
Ook vergankelijkheid kan heel mooi zijn.

Dochter zaaide raapstelen in haar stukje moeshof.
Gewoon een kwestie van een zakje zaad omkiepen, een paar weken wachten en dan oogsten.
Kunt ú zelfs.
Vanavond eten we ze op.
Het viooltje niet trouwens.

'Hoe gaan we de nieuwe kippen noemen?' vroeg ik nog.
'Rosemarietje en Antonia,' zei Dochter beslist en zonder aarzelen.
'Uitstekend,' knikte ik content.

Category: default

23 09 10 - 19:48

Looooooonden!

We waren dus in Londen vorige week.
En het was de eerste twee dagen bar slecht fotografeerweer. In de stad hing een dikke, vochtige lucht. Mijn Nikon stagneerde en mijn haar spuisde alle kanten op. Niet dat het wat uitmaakte hoor, ik paste prima in het Britse straatbeeld met spuishaar.
Goed.

'Wat is dat?' riep Stijlgoeroe J ontzet uit, toen de luchthavenbus stopte bij dit playmobilvliegtuigje.
Ik keek om en zag de twee reuzepropellers.
'Oh nee, daar ga ik niet in,' jammerde ik terwijl ik tamelijk mongoloïde met mijn hoofd schudde.
En als J en Man me niet hadden vastgegrepen was ik zo over de ganse Düsseldorfse opstijgbaan heen gerend terug naar binnen.
Heel Londen interesseerde me niet meer, mooi niet dat ik daar zou gaan zitten sterven in zo een natuurwetten-tartend ding.
Ik geloof dat ze dat vliegangst noemen hè.
Maar ik deed het wel maar mooi en kwam er ook nog heel uit, moet je nagaan.

Ons hotel lag aan de Thames en precies aan de overkant lag Tate Britain. Niet te geloven, dat had zo moeten zijn denk ik.
We checkten in en nog geen kwartier later liepen J en ik de brug over.
De eerste drie zalen die ik betrad, stroomden de tranen over mijn wangen. Emoootie mensen, emooootie.
Dat is wat kunst met mij doet.
U hoeft daar niet van te braken, dat is gewoon zo.

De derde dag werd het eindelijk lekker strak fotografeerweer. Westminster Abbey was te zien vanuit ons hotel.
Splendid, splendid.

Tate modern.
Een van mijn leukste foto's. Al zeg ik het zelf.
Ik moet daar om lachen.

Kopje breakfast-thee in Covent Garden.
Ik wil daar wonen, in Covent Garden.
Al had ik voor eeuwig spuishaar.

Category: default

23 09 10 - 18:55

Het project Bankje en dat u me even moet helpen

'Hij is er niet,' zeg ik teleurgesteld.
Ik tuur met mijn hand boven mijn ogen door de smerige ruit van het nieuwe oude huisje van Neef S.
Naast me staat Man met een kennersblik in een kozijn te pulken.
Ik vis mijn telefoon uit mijn zak. 'Waar hang je uit?' roep ik zonder ook maar een spoortje etiquette. 'Ik sta bij je nieuwe huis!'
Neef S grinnikt. 'Ik ben op mijn werk, ik kan niet altijd klussen. Maar loop maar achterom hoor.'
En dat doen we dan maar.
Vanuit de tuin heb ik goed zicht op de woonkamer. Een hele ranzige woonkamer. Waar duidelijk druk geklust wordt. Alleen niet nu dus. Er hangen nog gordijnen van de vorige bewoner. Een excentrieke bejaarde was het. Hij had nog nooit iets weggegooid. Kilo's kranten, daterend van ver voor de vijftiger jaren, had mijn neef al naar het stort gebracht. In de keuken zaten nog van die bruin-oranje bloemen op de tegeltjes geplakt.
'Kijk dat bankje,' zeg ik tegen Man.
Middenin de woonkamer staat een bankje.
'Dat is een vettig bankje,' oordeelt Man.
'Ik moet dat bankje,' zeg ik vastbesloten. 'Dat is een hip bankje.'
'Oh nee,' zegt Man.
'Oh ja,' zeg ik.
'Neeneenee,' zegt Man.
'Pas op of ik ga huilen,' zeg ik.
Lang verhaal kort, momenteel staat het bankje in onze woonkamer. Vreselijk in de weg en afschuwelijk te stinken.
De excentrieke bejaarde was ook een niet zo propere bejaarde.
Er komen rode wolkjes stof uit.
Ik wil hem opnieuw laten bekleden, de vraag is met welke stof. Ik opteer voor iets grofgewevens en dan natuurlijk iets dat past bij het modelletje.
Helpt u mij alsteblieft even met al uw kennis omtrent het design van het bankje en wat voorn kleur er op moet.
En haast u, dalijk heeft Man hem al op de vuurkorf gedaan voordat er nog maar een stoffeerder aan te pas is gekomen.

Category: default

19 09 10 - 19:57

The wedding of the Century

'Hossa!' tongklakte Man aangenaam verrast, toen hij mijn vuurrode nieuwe Engelse jurkje van achteren dicht ritste.
'Geen tijd voor,' mompelde ik, en ik gespte snel mijn schoenen aan. 'Kom, we moeten opschieten.'
Man stond nog wat te dralen in zijn onderbroek en haalde zijn nette donkerblauwe kostuum uit de kast.
'Ehm,' zei hij.
Een Ehm is nooit goed.
'Er zitten twee mottengaten in de pantalon,' meldde hij reuzekalm.
Hij nam de stof van de broekspijp tussen duim en wijsvinger. Waarachtig. Twee fikse gaten.
Toen raakte ik in een soort van trance-achtige paniekstuip en tegen de tijd ik daar weer uitkwam had Man zijn tien jaar oude donkerbruine pak aan.
Zijn pak van vijftien kilo geleden zeg maar.
'Stropdas,' kneep ik getergd.
'Kan niet,' antwoordde Man zeer luchtig. 'Mijn overhemd is te strak, ik krijg de bovenste knoopjes niet dicht.'
Als we niet al vreselijk te laat waren geweest zou ik me huilend ter aarde gestort hebben, werkelijk waar.
'Alors, dan gaan we maar,' zuchtte ik fatalistisch.
En zo kwam het dat ik met een landloper aan mijn zijde in het ouderlijk huis van de bruid binnentrad.
Voor The Wedding of the Century.
Het huis waar ik al 29 jaar kom. Waar ik kleide aan de keukentafel. Waar ik tenten bouwde in de tuin. Waar ik diepe gesprekken voerde. En iets minder diepe. Met de bruid, de lieve Huisdokteur L. Die zich nu in het kleed van de rest van haar leven aan het hullen was.
Kortom, ik jankte al voordat de dag nog maar een beetje begonnen was.
'Wil je een kopje thee?' vroeg de minister van Verkeer en Waterstaat meelevend, want die was nou net toevallig getuige van de bruidegom.
Ik knipperde een beetje neurotisch met mijn ogen.
Was het echt serieus waar dat de getuige mij een kopje thee wilde halen?
Enfin. Daar kwam reeds de bruidegom, in zijn antieke wagen. En de bruid deed een afdaling van de wenteltrap waar een Amerikaanse filmster nog jaloers op zou zijn. We togen in stoet naar het prachtige Valkenburg waar het goddelijke stel in de zon en de echt verbonden werd door de burgervader zelf. Ik veegde schielijk mijn tranen af aan mijn mouw en zuchtte veel en vaak.
Huisdokteur L straalde.
De krulletjes langs haar gezicht dansten van geluk op de tonen van het Limburgs volkslied.
'Ben je blij?' vroeg ik.
'Ik ben zo blij dat iedereen er vandaag voor ons is,' zei huisdokteur L intens.
'Misschien moeten wij toch maar eens gaan trouwen,' snotterde ik in het donkerbruine pak van mijn landloper.
Waarop hij me een warme, zachte kus gaf.
Maar dat laatste kan ook door het Engelse jurkje zijn gekomen.

Category: default

16 09 10 - 21:51

De energie van de kunst en het botsautootje

We zaten in de trein van Vauxhall-station naar Gatwick-airport.
Het was druk. Het liep al tegen de spits in het winderige Londen.
Tegenover me zat een vrouw. Even oud als ik denk ik. Ze had een getinte huid, grote bruine ogen en een breed, vrolijk gezicht. Haar zijdezwarte haren had ze bijeen gebonden in twee kleine staartjes en om haar nek droeg ze een fleurige sjaal. Ze was ingespannen aan het tekenen. Vaardig, met geoefende hand. Nu en dan stopte haar potlood en bekeek ze haar resultaat met dichtgeknepen ogen.
Naast de vrouw zat haar man. Hij droeg een jaren zeventig pak van grofgeweven stof met grote ruiten. Hij had een hoofd zoals ik er zoveel had gezien in de afgelopen dagen, op de portretten in de kunstmusea die we bezocht hadden. Geloken ogen, een hoog voorhoofd, zoals het de mode moet zijn geweest in de achttiende eeuw. Op zijn buik lag hun zoontje in diepe slaap.
Ik deed alsof ik naar buiten keek, naar het voorbij flitsende Londen. Maar stiekem keek ik naar de tekening die de vrouw maakte. Ze gumde wat, schetste ogenschijnlijk twijfelachtig en zocht uit de wirwar van vage schetslijnen de beste uit. Die zette ze zonder aarzeling dik zwart aan met haar zachte potlood.
Haar brede mond stond tevreden.
Ik was jaloers op haar.
Op de rust die ze uitstraalde.
De zekerheid.
'Stel je voor dat je bij je geboorte een keuze zou mogen maken,' zei ik tegen Man.
Man knikte afwachtend.
'Dat je mag kiezen of je een leven zal leiden waarin je eigenlijk niks bereikt maar waarin je superblij bent met wie je bent en met wat je doet. Of, en dat is de andere optie, dat je een gevierd persoon wordt, iedereen kijkt tegen je op en veel mensen zijn jaloers op wat je bereikt hebt, maar zelf ben je nooit tevreden met wie je bent.'
'Tja,' zei Man.
Hij zweeg even. Er kwam een tegemoetkomende trein met veel geraas langsdenderen.
'Wat zou jij kiezen?' vroeg ik.
'Het eerste natuurlijk,' antwoordde Man bedaard. 'Maar ik denk dat de vraag meer is wat jij zou kiezen.'
Ik slikte even.
Ik dacht aan ons bezoek aan Tate Modern, de dag ervoor. 's Ochtends had ik, snelsnel, in de lobby van het hotel, mijn mail gecheckt en de bevestiging gekregen dat ik een boek mag gaan illustreren. Een echt boek, bij een degelijke uitgever, van een degelijke schrijfster. Op vleugels had ik Miro bekeken, en Bacon. Warhol en Lichtenstein. Met tranen in mijn ogen had ik naar de fotografie van Rineke Dijkstra gekeken, de serie van pas bevallen vrouwen. En die vroege Mondriaan, hoe bijzonder. En wat was er leuker geweest, de Braques of de kunststudenten die de Braques aan het natekenen waren?
'Misschien is ware kunst wel de kunst die de energie overbrengt die de kunstenaar erin gestopt heeft,' had ik tegen J gezegd.
Kunst als een onuitputtelijke poel van energie.
Wat er met het hart ingestopt was, kon nooit opdrogen.
Daar kon de wereld zich aan laven, van nu tot in de eeuwigheid.
Ik had het immense, ademstokkende gevoel gekregen dat alles kan. Dat alles mag. Terwijl ik zo vaak het gevoel kan hebben dat alles al eens gemaakt is. Dat alles wat er nu nog bij getekend en geschilderd en geschreven wordt op deze wereld onzinnig is. Dan lijkt het alsof ik een botsautootje ben dat steeds maar tegen de opstaande randen van de kermisvloer opbeukt. Dat weg wil, dat meer wil, maar niet kan.
'Er is geen kunstenaar die zeker van zichzelf is,' hoorde ik laatst een kunstenaar zeggen op de televisie.
Een zinnetje dat al twee weken vastgehaakt zat in mijn hoofd.
Misschien is kunst maken altijd diepgaan.
En als je dan weer bovenkomt uit je roes, en weer na kunt denken, bekijk je je werk en gaat de ratio draaien.
En emotie is nu eenmaal niet te bevatten met ratio. Dan gaat de onzekerheid met je aan de haal.
De vrouw borg haar tekenspullen op. Het potlood in de etui, de map in haar tas. Ze streelde zachtjes over het pluishaar van haar baby.
Ik zuchtte even.
De trein minderde vaart. Man zocht onze koffers alvast bij elkaar.
Nog even vliegen en we waren thuis.

Category: default

10 09 10 - 13:30

Roekoe

'Ik spreek heel goed Duifs,' zei Dochter terwijl ze dartelig achter me aan stepte.
'Duits bedoel je,' antwoordde ik wat afwezig.
Ik liep achter de kinderwagen. Over de duwstang had ik een pantalon gedrapeerd die ik net opgehaald had van de stomerij. Het bagagenetje puilde uit van de boodschappen, Het Kleine Meisje zat een beetje ontevreden te kermenieten, er dreigde een fikse regenbui terwijl we allemaal slechts luchtig gekleed waren, de hond moest nog uit en ik moest subiet eten koken. Ik had wel iets anders aan mijn hoofd dan Dochters talenkennis. Ja, het zou zomaar kunnen dat ik zelfs ietwat gestrest was.
'Nee, ik bedoel Duifs,' zei Dochter.
'Roekoe roekoe roekoe.'
'Ah ja,' zei ik. 'Duifs. Interessant.'
'Roekoeroekoe,' knikte Dochter ijverig.
En toen stepte ze over een steentje en ploef, daar lag de duif op de grond te spartelen.
'Roekoekoeoeoeroekoeoeoeoe,' brulde de duif, terwijl ze haar pootje pakte.
Briljant. Een gewonde duif. Wat moest ik daar nu weer mee aanvangen.
De gewonde duif kon beslist niet meer opstaan, ook dat nog. Het drama.
De duif sleepte zich naar huis, op de bank, van bank naar bed en vanochtend weer met een mank pootje kreunend de trap af.
Dat werd een retourtje veearts, zoveel zag ik al wel.
En om acht uur belde ik de praktijk. En om twaalf uur kon ik terecht. En om drie over twaalf gebeurde er een mirakel en liep de duif op twee pootjes en zeer vief de wachtkamer in. En om kwart voor een danste het schatje zwierig achter ome dokter aan naar de spreekkamer.
En zat ik voor Piet Snot een verhaal over een step uit de doeken te doen met veel verontschuldigende gebaren.
Ome dokter boog voor de vorm even aan het pootje en sprak de twijfelachtige woorden Kneuzing en Niks aan de hand eigenlijk zeg maar.
En zo stonden we weer buiten.
'Roekoeroekoe,' mopperde ik een beetje giftig terwijl ik mijn fiets van het slot haalde.
Het duifje keek me onnozel aan.
'Praat niet zo raar, Octavie,' sprak het oogrollend.
'Jalekkerzegdoeihoor,' zei ik toen.
Maar dat was alleen maar omdat ik me niet verlaag tot domme opmerkingen natuurlijk.

Category: default

07 09 10 - 12:26

Natte dagen

'Het wordt een natte dag,' zei de nieuwslezer op de radio, bij wijze van weerbericht.
We zaten in de auto op weg naar de computerwinkel.
'Dat snap ik niet, een natte dag, wat bedoelt hij daarmee?' vroeg Dochter.
'Wat denk je?' zei ik.
'Het kan vanalles betekenen,' peinsde Dochter. 'Dat het zo warm wordt dat je de hele dag in het buitenbad kunt, bijvoorbeeld, dat is heel nat.'
Ik knikte. 'En wat nog meer?'
'Dat je de hele dag moet huilen, dan is het ook een natte dag,' antwoordde Dochter.
'Dat klopt,' grinnikte ik.
'Of dat het gaat regenen natuurlijk,' zei Dochter.
'Het kan allemaal, maar hij zal het laatste wel bedoelen,' antwoordde ik.
Dochter keek uit haar raampje waar dikke druppels een spoor trokken van rechtsboven naar linksonder en haalde haar schouders op.
Bij de computerwinkel zetten we mijn mac op de toonbank.
'Kapot,' zei ik.
'We kijken hem na en woensdag hoort u wat eraan scheelt,' zei het knulletje achter de glimmend witte desk zonder ook maar een greintje empathie.
Ik denk dat hij hooguit zestien was. Nog nat achter de oren. En dat moest met zijn vettige vingertjes in de binnenkant van mijn mac gaan peuteren.
'Woensdag?' kreunde ik.
'Woensdag,' zei de knaap eigenwijs.
Dus nu heb ik geen mac.
U zou me eens moeten zien zitten. Ik heb een laptop gebietst van mijn vader, uit het jaar des heren 1989, hooguit. Het ding brandt zo ongeveer een gat in mijn houten tafel. Internet vloog er steeds uit en nu heb ik maar van ellende de kabel erin geplugd. Ik hoor nog net niet dit geluid, maar het scheelt niet veel. Ik durf mijn camera er niet op aan te sluiten uit angst voor explosiegevaar dus ik kan niet die prachtige foto's van het oogstfeest plaatsen. Of van het mislukte stroopmaak-experiment. Ik kan niks scannen, of ja, misschien zou het wel kunnen, maar mensen, ik kan toch echt niet meer met paint overweg. Paint ja. En on top of it all kan ik niet bij mijn zakelijke mail omdat... ja weet ik veel, iets met het password, ik snap er niks van. En ik ben zo niet geschikt voor een louter offline leven.
Kortom.
Ik heb het zwaar.
Ik kan wel janken.
Het zijn natte dagen, hier in huize W.

Category: default

03 09 10 - 14:34

Jam la vie

Nog maar eens een logje over hoe alles reilt en zeilt op de boerderie.
Want ons Kleine Meisje ontpopt zich als een klein boerinnetje. Boerin 2.0. The next generation. Die gaat het familiebedrijf overnemen later. Dat ze bang is voor de hennen, dat vergeten we maar even.

Ziet u die tuinboks die de boerin aanheeft? Die kocht ik gister in de Heimat. Want mijn beide kinderen zijn tuinbroekenkinderen. Die komen gewoon het beste uit de verf in een tuinbroek.
Goed, ik kocht dus een Duitse tuinboks. Nu hebben de Duitsers een eh ietwat andere smaak dan ik. Duitsers houden van applicaties. Hele lelijke applicaties in hele felle kleuren op allerlei rare plekken.
Maar het broekje an sich was zo leuk, en voor de prijs kon je niet gaan naaien, dus ik ging die applicaties er wel even afslopen.
Schaar, knipperdieknap, oeps, gat in broek.
Dus toen kon ik alsnog met naald en draad aan de slag.
En die laatste applicatie, die van dat manische konijn op de knie, die kreeg ik er met geen mogelijkheid vanaf. Ik kon er niet naar kijken, zo'n idioot konijn was het.
Dat vroeg om drastische maatregelen.
In de vorm van een appel.
Woepie, een hupse retroboks.

We gaan verder in de appelsfeer. Mijn appels zijn nog niet rijp. Sodeju, ik zit maar te wachten en te wachten. Het ziet er zo mooi uit, die appeltjes aan de boom. Een appelflat ontdekte ik zelfs.

Maar nog niet rijp dus. En dus ontvreemdde ik mijn moeder een hampel appels. Ander soort, wel al rijp. Van Stijlgoeroe J kreeg ik een zak peren en bij het allervettigste boerderijtje in een gehucht vlakbij kocht ik een kilo pruimen. Och och, wat zou ik u dat gère eens laten zien, zo'n boerderijtje waar de tijd heeft stilgestaan, in het midden van nergens. Een mank boerinnetje dat je meetroont naar de schuur, waar de kippen in het hooi sjerren, waar je weet niet waar je moet beginnen met kijken, zoveel opgestapelde troep ligt er, nog ver van voor de oorlog. 'Wilse 'n pruumke, kindj?' vraagt ze aan Dochter. Die knikt dan ijverig van ja. We praten wat en ondertussen bunkert Dochter zich de pruim naar binnen. Als ze hem op heeft staat ze wat te draaien met de pit. 'Kom mer,' zegt de boerin en ze strekt haar hand uit. Waar Dochter haar afgekloven pit in deponeert.
Zo gaat dat.
'Goat ger jem make?' informeerde de oude boerin nog.
'Joa,' zeg ik.

En perensap, dat maakte ik ook nog.
In een flesje dat ik in de schuur bij mijn ouders vond.

Limonade Gazeuse Arth Heijnen Swalmen staat erop.
Sjiek vind ik dat.

Category: default

01 09 10 - 12:24

Van rabarber naar Londen is maar een klein stukje

'Oeh, en weet je wat ik heb gekocht?' vraag ik aan Stijlgoeroe J.
We lopen wat door haar moestuin en bekijken haar tomaten, de kletvolle perenboom en de woekerpompoen.
'Nou?'
'Een kruisbessenstruik en een rabarberplant!' roep ik opgetogen.
Ik denk verlekkerd aan volgend jaar, dan kan ik rabarbervlaai gaan maken en kruisbessen-schuimvlaai van eigen kweek!
Stijlgoeroe J trekt een vies gezicht.
'Dat is keilekker!' zeg ik verontwaardigd.
'Getverdemme, rabarber,' snuift J.
'Anywayyy,' zeg ik, 'ik ga dus naar Londen binnenkort. Man, congresje, ik, mee, Tate, vliegen, zonder, kinderen, aah, aah, aah.'
'Londen! Londen!' kirt J.
'Londen,' kir ik content.
'Kan ik niet mee?' zegt J.
'Sure,' zeg ik.
'Cool,' zegt J.
'Yes,' zeg ik.
'Deal,' zegt J.
'Aaaah aaaah aaah,' doen wij in koor.
Hoe dan ook. Ik ben dus binnenkort in Tate. Ik denk dat ik daar ga wonen voor die drie dagen.
En nu we het toch over eh...kunst hebben, ik maakte nog eens een grote tekening in opdracht. Voor Y die het voor haar vriendin C liet maken.
Helemaal volgebäömd met geheime toespelingen en grapjes en persoonlijke dingetjes waar u als buitenstaander niks van begrijpt maar dat deert niet.
Het is inkt op 30x40 cm papier, getekend met kroontjespen.
Y, die in de mailbusiness zit, drukte er ook nog even een kaart van af.
En snotdorie zeg, hoe cool ziet dat eruit!
Een kaart! Van mijn schilderij!