Category: default

06 02 10 - 15:01

Het abba-jurkje en nog veel meer

'Ik moet eruiuiuit,' siste ik, werkelijk heel kalmpjes, tegen Man.
Dochter smeerde net pannenkoekenbeslag in haar haar en Het Kleine Meisje had zojuist over mijn laarzen gekeukt.
Het huis was een troep en het zag er niet naar uit dat het zichzelf binnen aanzienlijke tijd ging opruimen.
Eruit. Dat moest ik. Al acht weken lang zit ik aan mijn baby geplakt en nu is het klaar.
Mammie heeft wat qualitytime met zichzelf nodig.
'Doe maar lekker,' zei Man, en hij pakte mijn hoofd tussen zijn handen en gaf een zachte kus.
Dus toen fietste ik in het zonnetje naar de kringloopwinkel.
Ja mensen, weer op de fiets! De eerste keer sinds zes maanden huisarrest. En zonder pijn.
Hoe zoet kan het zijn. Heel zoet.
En het werd ja nog zoeter!
De kringloopwinkel had een gigantische collectie carnavalskleren. Normaalgesproken mijd ik de kledingafdeling van de kringloop als de pest want daar hangt alleen maar afgedragen Miss Etam-troep. Niks geen mooie oude jurken. Maar met de carnaval denkt de kringloopdirectie: ach, laten we alle gekke omajurken er maar bij hangen, misschien is er nog een gek die er met de vastenavond in wil lopen.
Dus dan is de carnavalsafdeling ineens een walhalla van seventiesjurken.
Hoe! Haa! Hebbenhebbenhebben!
Dus zo vond ik een geweldig oer-oud lichtblauw ABBA-kleedje. Wel op seventies-lengte, dus daar zal mijn moeder aan te pas moeten komen om het danig in te korten. Maar hee, een kniesoor die daarop let.
En verder. Verder waren er nog meer seventies-heerlijkheden. Briljante kopjes, een bruinlederen tasje en een theepot uit Denemarken.
En Deens is altijd goed. Onthou dat, dat pikt u hier weer even mee. Deens is altijd goed in serviesland.
Helemaal gelukkig kwam ik weer thuis.
Ik deed het ABBA-jurkje meteen aan om het trots aan Man te showen.
'Dat is voor de carnaval hè,' zei Man wat onzeker.
'Nee voor zo,' zei ik glimmend. En ik trok de boel wat op om te laten zien hoe het er ingekort uit gaat zien.
'Ja ja,' aarzelde Man.
Hij keek er wat ongelukkig bij.
Hij zal er nog even aan moeten wennen, denk ik.
Aan zo een hippe ABBA-vriendin.
Maar dat komt vast goed.

Category: default

05 02 10 - 10:20

Het woord Foetsie en de rollenpatronerigheid van een huishouden

De afstandsbediening is kwijt.
Die van de nieuwe televisie ja.
Kwijt, verschwunden, poter. Foetsie.
Maar nee, zeg eens. Waar komt dat woord Foetsie vandaan? Er was ooit eens een man, of een vrouw, en die zei op een dag: Deksels, nu ben ik mijn (zelf in te vullen) toch kwijt! Hij is ffff...oetsie!
En dat toen eerst haar man dat ook ging zeggen, en toen de collega's van die man en dat toen de voltallige natie dat woord zo grappig vond dat iedereen ineens Foetsie zei. Gekke boel.
Ik bedenk ook maar wat mensen.
Maar goed, afstandsbediening, focus.
Kwijt. En ja, nu kan ik daar heel grappig over gaan doen maar kijk, het ís helemaal niet grappig. Het is sneu. Sneu dat we nu met de oude afgeknaagde afstandsbediening die aan elkaar hangt van plakband onze nieuwe hydraulisch bestuurbare, pneumatisch aangedreven ultradunne, blinkend zwarte TV moeten aansturen.
Maar daar wilde ik het dus niet over hebben.
Ik wilde het hebben over Dochters strijkplankje. Dochter heeft een ministrijkplankje en een petiterig nep-strijkboutje.
Cadeautje van de Sint bij oma. En daar zeg ik verder helemaal niks over, dus ook niet dat ik heel complottheoretisch vermoed dat het een hint was.
Dochter vindt het mooi. Met tong uit de mond stekende precisie strijkt ze dagelijks alle poppenkleertjes.
Mensen die bij ons op bezoek komen, die moeten altijd heel hard lachen om zoveel kleuterhuishoudelijkheid.
Ik denk omdat ze weten dat Man en ik persoonlijk niet zo eh proper zijn.
Wij strijken niet. Of, nuance, ík strijk niet, Man strijkt soms. De voorkant en manchetten van zijn overhemd, in de laatste haastminuten voordat hij naar zijn werk vertrekt.
Toen Dochter het strijkboutje uit het Sinterklaaspapier scheurde riep ze dan ook verguld: 'Oh! Nu heb ik er precies zo een als papa!'
Waarop ik tevreden knikte.
Juist, zo is het.
En ik testte de rollenpatronerigheid van ons huishouden door enkele vragen te stellen.
'Van wie is de computer, liefje?'
'Van mama!' zei het schatje monter.
'En van wie is de kruiwagen, upkedupke?'
'Ook van mama,' zei het draakje zonder aarzelen.
'En de afstandsbediening, van wie is die?' checkte ik.
Daar moest even over gedacht worden.
'Vannnn MIJ!' schaterde mijn monstertje, met alle Zappelin-programma's weerspiegeld in haar grote blauwe ogen.

Kijk eens aan.
Weten we meteen wie we de schuld moeten geven van het foetsie-raken van het ding.

Category: default

03 02 10 - 11:26

De kamer van Het Kleine Meisje

Ik bedacht me ineens dat ik u nog helemaal niet de babykamer van Het Kleine Meisje had laten zien.
Schande! Schande!
Ja, dat komt natuurlijk een beetje doordat het wiegje nog steeds zo gezellig op onze slaapkamer staat. Bovendien staan het badje en een extra commode op de badkamer zodat we eigenlijk nooit op de babykamer komen.
Tja. En daar hebben we dan negen maanden zo hard aan gewerkt. Om het als opberghok te gebruiken.
'Wat nu als het stiekem toch een jongetje wordt?' vroeg Man bezorgd, toen ik nog zwanger liep te waggelen.
We bekeken het resultaat van een middagje noest behangen. Het was mooi geworden. Maar ook heel roze.
'Ehm ja,' zei ik. 'Dan krijgt hij een kamer met roosjesbehang en een wieg met een roze ruche. En dan schrijven we hem meteen in bij het COC.'
Maar eigenlijk leek het ons niet zo'n probleem. Dochter-die-ineens-een-dochter-was-in-plaats-van-een-zoon lag immers haar eerste half jaar op een blauwe kamer.
Ging best.
Hoe dan ook. De wieg is de familiewieg. Mijn oom, vader en tante lagen er al in de kwijlen, daarna ik en mijn zuster en mijn twee neven. En Dochter of course.
We legde er natuurlijk wel even een schoon matrasje in. En de bekleding van back uit de fifties was helaas ook kapot en schmutzig dus daar moest ook iets nieuws voor komen.
De kleur van de ruche is dezelfde kleur als de oorspronkelijke stof. Dat kostte nogal wat zoekwerk ja, eer ik dat gevonden had.
De meubeltjes zijn ook oud, de commode is een oud kastje van Man's tante G die hem van een nonnetje kreeg waar ze wel eens wat klusjes voor deed.
De garderobekast is een spiegelkast van de kringloopwinkel, netjes in de was gezet en met nieuwe planken erin.
Het heel antiek uitziende schapje is een schapje van de -houdt u vast- Kwantum. Maanden was ik al aan het marktplaatsen op zoek naar zo'n origineel boerenschap, niks te vinden. De Kwantum had hem alleen wel in een hele smerige kleur geverfd, iets bruingrijs-achtigs, zo een kleur die nu chic wordt gevonden door al die woonbladenlezeressen maar die ik tamelijk kitsch vind. Sorry. Dat moest natuurlijk anders en ik sopte hem grondig in het roze.
Oja, en het rammelaartje is origineel ook heel oud. Dat vond ik ook bij de kringloop. Maar daar mag ze van Man alleen maar naar kijken want dat vindt hij smerig.
Terwijl ik het toch heel degelijk heb afgewassen.
Zo.
Foto's.
Vindt u leuk.
Ja.

Category: default

01 02 10 - 15:04

De Roodkapjecape: maak hem ook!

Na het knopenavontuur, was ik warm gelopen hoor.
Dus toen moestmoestmoest dat manteltje af.
Het denkwerk had ik gelukkig al gedaan, dus daarna was het een fluitje van een cent.
Omdat Meneer Naaimachien en ik nog steeds een soort haat-liefdeverhouding hebben, maakte ik de cape van dikke fleece, daar is geen omzoomwerk bij nodig.
Bovendien ziet het er heel fluwelig uit en is het lekker warm. Handig, straks bij d'n optocht.
De kleine stukjes die vastgenaaid dienden te worden, deed ik met de hand, met dik, stevig garen. Knappe Dochter die dat kapot krijgt. Dan moet ze wel heel hard hossen.
Hossen. Wat is dat voor woord trouwens? Dat zeggen we hier niet. Dat is een Bovenriviers verzinsel. Hier wordt niet gehost. Slechts gesjoenkeld.
Wilt u hem ook maken, het is heel simpel. Binnen een uurtje heeft u een basismantel met puntmutsje. En kunt u zelf naar hartelust opleuken.
Of niet natuurlijk, wat u wil.

Dochter exemplaar is nog niet helemaal af. Ik wil er nog een wit biesje aan naaien en een borduurseltje of applicatie op maken.
Voorts zal Schoonmoeder er nog een net bijpassend schortje bij naaien, op een naaimachien welteverstaan.
Zij kan dat namelijk wel heel degelijk.
Tot zover ziet het het geval er zo uit.
De Dochter is in haar nopjes.

Category: default

31 01 10 - 18:16

Roodkapjeknopen

Dochters carnavalsoutfit dit jaar was een beetje een issue.
Bij iedere keer dat ik vroeg wat ze wilde worden, kwam er een ander antwoord.
'Wat wil je worden met de carnaval?' vroeg ik dan.
'Spook.'
Of: 'Prinses.'
Of: 'Fee.'
Of: 'Elf'.
Nu leek spook me een uitermate handig kostuum. Lakentje, paar ogen erin geknipt, juh. Maar ik ken mijn kind een beetje. Zodra ze als spook binnen zou komen in een klas vol met vriendinnetjes in van die lekkere brandbare nylon prinsessenpakken, zag ik het pruillipje al opkomen. Je hoort er als kleuter niet bij als je niet meegaat in de synthetische trend.
Spuug. Braak. Poep.
Goed.
Op een bepaald moment kwam er dan toch een soort constante in haar outfit-idee. Roodkapje moest het worden.
Hetgeen ik van harte toejuichte. Maar dan natuurlijk niet zo'n vies Blokkerpakje dat van ellende aan elkaar hangt, nee, ik zou zelf wel iets naaien. Een mantel met een puntmutsje en en en.
En toen ik daar eens goed over ging nadenken, ging ik natuurlijk weer een beetje overboard.
En bedacht dat er bijpassende roodkapjeknopen moesten komen, om het manteltje in stijl dicht te knopen.
Ja ja ja, dat is too much, ik weet het. Maar láát mij nou gewoon ja.
In mijn wereld is het heus heel leuk.
Bij Madame ZsaZsa zag ik handgemaakte knopen en dat wilde ik ook! Ik kleide twee flinke schijven en prikte er twee gaatjes in en beschilderde ze met keramiekverf. Daarna sopte ik ze drie keer in de parketlak. En dan hoop ik dat ze wasmachine-proof zijn. Maar hee, ik weet niet hoe het met u zit, maar hier worden carnavalspekskes niet zo frequent gewassen. Die staan doorgaans rechtop in een hoek geduldig te wachten op het volgend jaar en een nieuw lading bier.
Morgen vertel ik meer over het pekske, vandaag de knuipkes.

Category: default

28 01 10 - 11:55

Ontluikende religie en een zoektocht naar wetmatigheid

En dan heb ik nog mijn kleutertje.
Het is heus niet alleen maar baby wat de klok slaat hier in huis.
Mijn kleutertje op blauwe klompjes. Die nu tijdelijk aan het laarzenrek hangen. Buiten. Onder een laagje sneeuw. Ingeruild voor de snowboots. Die maar niet uit lijken te kunnen, deze winter.
Oh, wat zou het toch weer fijn zijn, twee blote, zongebruinde pootjes in de kleuterklompjes, klepperend op de stoep, maaiend door fris groen gras. Een opwaaiend zomerjurkje. Samen soezen op het bankje in de wei. Een zacht klokkend kipje dat voor onze voeten een zandbad neemt. Een duwende schapensnuit tegen mijn been.
Enfin.
Mijn kleuter is een echte kleuter. Een kleuter pur sang. In hart en nieren. Iedere ochtend herleest ze het manifest Proud to be Kleuter dat ze onder haar kussen bewaart. En leeft daar ten volle naar.
Fantasievol, inflexibel als de pest, hongerig naar alles wat verhaal en symbool is.
In alles zoekt ze de wetmatigheid en traditie. Ze maakt haar eigen wereld door zelf wetjes te verzinnen.
'Als ik zo doe, dan moet jij áltijd dit zeggen,' is een veelgehoorde zin.
En dan maakt ze een beweging of doet een dansje waarop ik dan voortaan een door haar vastgestelde reactie moet geven.
Nu ben ik echt een heel welwillende moeder, die graag overal in meegaat, maar onthou het maar eens allemaal.
Aan tafel moet een kaarsje aan en gedurende de maaltijd mag er niet gepraat worden.
Als het kaarsje brandt, is het stil in kleuterland,' zingt ze dan. En ze doet haar ogen devoot dicht en maakt er een sierlijke beweging met haar handen bij.
En owee als Man en ik stiekem grinniken om deze ontspruitende religie.
Nou zeg! Dat vind ik geen grap!' roept de sekte-leidster herself dan verontwaardigd.
Ze verzint haar eigen rituelen en symbolieken en past dat ook graag toe in haar communicatiemiddelen.
Zo heeft ze zelf een soort gebarentaal verzonnen, waar ze spontaan en onaangekondigd in uit kan barsten.
'Doe je jas aan, we gaan naar de winkel,' heb ik dan al drie keer geroepen, druk bezig de baby of vanuit de gang, zonder antwoord te krijgen.
Geërgerd zoek ik haar en vind haar wild gebarend in de keuken.
'Lieverd, sorry, maar ik snap je niet,' mopper ik dan, als ik geduldig het hele gebaren-arsenaal heb bekeken.
De gebarentaal komt namelijk meestal van stal als ik haast heb.
'Praat alsjeblieft even tegen me,' smeek ik, na drie sessies drukke gebaren zonder succes.
Waarna een diepe zucht volgt en een heel verhaal over wat ze nu bedoelde.
Wonderlijk.
Kleuters maken dus hun eigen wereld, hun eigen wetten, eigen religie, hun eigen taal, zodat ze de grote 'echte' wereld een beetje beheersbaar maken.
Ze leggen hun eigen tradities en symbolen aan zodat ze vat hebben op alles om hen heen wat ze niet begrijpen en wat te groot is voor hun kinderkopje.
En zo oefenen ze vast ook al een beetje voor later.
Later, dat hopelijk nog heel lang duurt.

Category: default

27 01 10 - 12:08

Kwijte foto's en patent op een stampertje

Nu heeft de Kruidvat dus mijn fotobestelling kwijtgemaakt.
Maakt op zich niet uit hoor. Ik had het digitale mapje keurig bewaard (per ongeluk denk ik, ik stond er zelf ook nogal versteld van) dus ik kan zo alles weer opnieuw versturen.
Maar. Het waren mijn bevallingsfoto's. En nu kronkelt mijn brein in allerlei rare bochten en ziet het de meest ranzige figuren zich verlekkeren aan eh ja, mijn bevalling dus.
En alle plaatjes die je daarbij kunt bedenken.
Tja. Ik schraap mijn keel er maar eens over, krab in mijn haar en knipper een keer neurotisch met mijn ogen.
En probeer het dan maar te vergeten.
Moving on.
Zo zaten Man en ik gisteravond op de bank.
Het Kleine Meisje zat gezellig bij ons. Ja, Ria, dat lees je goed. Foei foei, punish punish. Knuffelen met je baby, hoe haal ik het in mijn hoofd.
Goed.
'We hebben het wéér voor elkaar, Oc,' zuchtte Man, en hij hield ons baby'ke op een armlengte afstand.
We bekeken haar allebei kritisch.
'Ja,' beaamde ik. 'Het is wéér een stampertje.'
We hebben er patent op. Man en ik creëren louter stampertjes. Punkertjes. Baby's met haren die met geen mogelijkheid in bedwang te houden vallen.
Alles piekt kaarsrecht alle kanten op. En het liefst omhoog.
'Het is best een soort van eh schattig, toch?' zei ik aarzelend.
Man grinnikte.
Ach.
Eigenlijk zijn we er reuzetrots op.
Wie wil er nu niet alle dagen met een stampertje knuffelen?

Category: default

24 01 10 - 11:20

De hoenders zeggen het: het voorjaar komt!

Hallelujah!
Mensen, de kippen zijn weer aan de leg!
En wat betekent dat?
Dat betekent dat de dagen inmiddels zodanig gelengd zijn dat de hoenders denken dat het voorjaar eraan komt.
Okee, wacht. Ik zal het even wat beter uitleggen. Want de meeste niet-kippenhouders begrijpen hier niks van.
Een aantal antwoorden op de mij meest gestelde vragen:
1. Kippen leggen één ei per dag.
2. Maar niet het hele jaar door: alleen als de dagen lang genoeg zijn. Dus gedurende de donkere wintermaanden leggen ze niet.
3. Je kunt hennen foppen en een lampje in het leghok maken, dan leggen ze wél het ganse jaar door.
4. In die eieren zit geen kuiken, we hebben immers geen haan, je kunt ze dus gewoon eten. Ze verschillen niet van eieren in de supermarkt.
(Nee, serieus, die laatste vraag krijg ik echt heel vaak. U gelooft het zeker niet. Ik sta ook altijd met mijn oren te klapperen.)
Dus. Voorjaar.
Als de hennen het zeggen, dan is het zo.
En als het voorjaar is, gaan we ons een nieuw kuikske halen. Want dat had ik u nog niet verteld zeker, maar deze winter hebben we ons Corrie'ke onder het bijltje moeten leggen.
Het was een treurige geschiedenis. Corrie lag op een dag met verlamde poten in de ren. Kon niet meer naar boven lopen en niet meer bij de voersilo. Ze keek er wel nog heel vlokker bij, dus we snapten er niks van. Geen dik verenkleed en wakkere oogjes. Dus we zetten haar in de ziekenboeg, een oud konijnenhok dat we in de bijkeuken hadden gesleept. Watertje erbij, voertje erbij, kalk, vitamines, grit, de hele mikmak haalden we van stal, maar nee, Corrie bleef maar verlamd. Nu en dan spartelde ze wat met haar vleugels, wat een hoop drama en paniek opleverde bij Marie die ook met zijn bench in de bijkeuken resideert, en dat was dat. Na het leed twee dagen te hebben aangezien, en wat advies op google te hebben vergaard, vonden we het tijd voor meneer Bijlmans. En dat was dan dat voor ons brave Corrie'ke. Dat ze maar gelukkig mag rondsjerren op de eeuwige goudgele graanvelden.
Straks komt er een nieuwe dikke vrindin voor Hennie en Fien.
We denken nog over een naam die in het rijtje past.

Ons Corrie in betere tijden.
Of, nu ja, of dat zo béter was, valt te bezien eigenlijk.

Category: default

22 01 10 - 13:00

Met dank aan Ria

En daar deed zomaar ineens Hare Koninklijke Hoogheid mevrouw Ria Blom haar intrede in mijn humble huishouden.
'Snotdomme, Ria, wat doe jij hier!' zei ik, niet zo'n fan van opvoedboeken, nog een beetje gepikeerd.
Maar ze walste gewoon door hè.
Het ding was, Het Kleine Meisje sliep goed. Prima. Uitstekend.
Maar dan wel alleen in de draagdoek bitte.
En ik vind de draagdoek ook leuk. Echt. Zalig. Lekker dat warme babylijfje tegen me aan. Lekker snuffelen aan dat pluizekopje. Mijn kuikentje. Mijn elfje.
Maar niet zes uur op een dag.
En ik vond het wel basta. En dacht: inbakeren dat nageslacht. Dus ik belde de consultatiekwezel.
Die dat ook een goed plan vond en mij de fijne kneepjes van het inbakervak uitlegde met een hoop ingewikkelde doeken. En er nog even en passant een boekje bij deed.
'Is misschien ook wel handig,' zei ze subtiel.
Ik wierp een blik op het ouderwets aandoende boek en knipperde met mijn ogen. Ria Blom en haar drie R-en.
Maar goed. Een boek, daar staan lettertjes in. En alles waar lettertjes in staan, dat lees ik. Afwijking is dat.
Dus ik ploegde me door Ria's tips en trucs en las een aantal keren iets in de trant van 'Meer tijd voor jezelf' en Slapende baby'.
Toverwoorden, mensen, toverwoorden. En potdomme als het niet waar is, het schatje slaapt. In haar wieg.
Die Ria toch.
Hoe dan ook, vanochtend had ik de diva dus extra schattig aangekleed, in een snoezig jurkje dat ik vroeger nog aan heb gehad.
Mijn moeder had haar zolder uitgemest na mijn enthousiaste reactie op het retro kotskleedje en had me een tas vol oude babyjurkjes gebracht.
Speciaal voor de visite van Susy en KimT had ik het kind dus in een kleedje van dertig jaar oud gehesen.
Zodat ze mijn kaboutertje fijn konden bewonderen.
Juist.
Ze sliep.
De ganse visite door.

Een waslijn vol met de lekkerste vintage kleertjes! Oeh! OEH!

Category: default

20 01 10 - 13:09

Het kotskleedje

'Jij was vroeger ook zo'n kotser,' zegt mijn moeder.
We hangen boven de box en kijken toe hoe Het Kleine Meisje een lading zure melk naar buiten werkt.
'Blub,' doet ze.
'Sjpieje wie 'ne reiger,' voegt ze er mijmerend aan toe.
Ik scheen te spugen als een reiger, betekent dat. De Limburgse reigers schijnen nogal kotsers te zijn, want zo zegt men dat hier.
'Ja ja, mam, dat hoef ik allemaal niet te horen,' mopper ik.
Ik wil nu eenmaal niks weten over mijn poep- en kotsgedrag als baby. Daar sluit ik me een beetje voor af.
Ik ben niet zo in touch met mijn verleden als baby, zeg maar. In denial. Ik? Een baby? Nooit.
'Ik naaide speciaal een soort overjurkjes voor je, zodat je kleren tenminste een beetje schoon bleven,' herinnert mijn moeder zich.
'Anders had je altijd wel een of ander plakaat hangen. En stínken dat je deed.'
'Maham, nu weet ik het wel hoor,' brul ik geërgerd.
Ik pak Het Kleine Meisje op en vouw haar over mijn schouder. Waar ze accuut een golfje over mijn jurk drapeert.
'Zeg, heb je die overjurkjes eigenlijk nog?' vraag ik mijn moeder, terwijl ik de kots van mijn schouder dep.
En ja.
Die had ze nog.
En schattig! En retro! En leuk!
Ben ik even blij dat kotsen in de genen zit.