Category: default

07 03 12 - 19:40

Het poelepetatterige kaboutertje met de eigen mening

Bent u al zat van de kabouters?
Ha! Mooi zo, dan gooi ik er nog evekes ene tegenaan.
Kijk dan eens hier, wat een poelepetatterig kaboutertje.
Zo een lekkere puntmuts op het witte kopje.

Het poelepetatterige kaboutertje houdt er tegenwoordig nogal een eigen mening op na.
Alles is nee en wil niet en zelf doen en mij. Mij! Mij! Mij!
'Zeg, hou eens op met die kritische instelling,' zo pleegt Man dan knorrig te zeggen.
'Nee!' antwoordt het kaboutertje dan prompt.
En dan draait ze zich om, met haar handjes op de rug en haar kinnetje in de lucht, en loopt weg.
Ook gewoon op straat hoor, u weet wel, waar de auto's rijden en de vrachtwagens en al van dat gemotoriseerde tuig dat je peuter zo tot een prakje scheurt. Dan patert ze gemoedereerd de andere kant op.
'Wat ga je doen?' roep je dan nog, zo voor de vorm, een tikje zuchterig en ook wat fatalistisch.
Want je weet toch al dat je er dalijk achteraan moet gaan vangen, daar zit niks anders op.
'Weg!' roept het schatje dan.
Ja, dat had je al wel begrepen.
Kortom, ja, niks zo leuk als kabouters.
Overrrr kabouters gesproken!
Laat ik nog even een foto van het Moestuinkabouterpakket erin gooien.

Met zaaisetjes, een zakje geheime kabouterspulletjes, zaailabels, zakjes om kweekbakjes van te vouwen en het boekje over kabouter Wampus.
De Moestuinkabouterpakketten zijn nog tot juni te bestellen bij De Kabouterfabriek, maar binnen zaaien zo in maart en april is toch stiekem eigenlijk wel het leukst.
En we doen zo ons best op ieder pakket, alle spullen zijn handgemaakt door ons.
En inmiddels ook door onze moeders. En onze vriendinnen. Stijlgoeroe J doet ook mee met pakketten vullen. En De Kleine Tovenaar. Hee, wie weet heeft u straks wel een pakket dat gemaakt is door de Stijlgoeroe!
Ja, dat kunt u natuurlijk niet laten lopen, zo'n kans!
Precies, dat dacht ik ook.
Bestellen kan natuurlijk via www.dekabouterfabriek.nl.

Category: default

03 03 12 - 19:12

Een ode aan het houtschijfje

Als ik een schijfje hout zie, zo vers gezaagd uit een oude tak, krijg ik een vreemd soort gretigheid over me.
Ik moet dat hebben, ik wil daar iets mee maken.
Ik draai het aarzelend rond en rond tussen mijn vingers.
Mijn hersenen overwegen de mogelijkheden.
Ga ik er iets opmaken? Zal ik ze rijgen tot een ketting? Moeten er gaatjes in geboord worden? Zal ik het eerst wat schuren?
Ik neem een pennetje. Zo'n schijfje hout, dat schreeuwt om een tekeningetje in felle kleuren.
Het werden uiteindelijk labelstokjes voor in de kweekbakjes.
En nu maar iedere dag kwèken dat de kinderen ze niet nat mogen sproeien met de bewateringsceremonie.
Ik voorspel een hoop geknoter.
Dat gedoens van mij ook.

Category: default

29 02 12 - 19:03

Het knappe kleedje in de etalage

We beginnen vandaag met een close-upje van mij.
Schrikt u vooral niet, hier komt hij.

Nou, dat is me toch een knap kleedje dat ik daar aanheb, wat u?
Ja, dat dacht ik ook! Een heel knap kleedje!
Het is van het chique Antwerpse merk Fragile en voordat u nu allemaal gaat mekkeren over positieklederdracht, neen, ik ben niet in blijde verwachting.
Neen. Neeheeeeen.
Gaat u allemaal spoeien naar de Fragile-afdeling van www.dressesonly.nl want daar staat alles uitgelegd en kunt u uzelf ook nog eens zo'n fris dingske aanschaffen.
Ik word er in ieder geval heel slank van, want het camoufleert zo lekker de spekjes op mijn dijen.
Maar goed, we gaan door.
Want ik ging dus vandaag in mijn knappe kleedje moestuin-etalages bouwen bij De Kleine Tovenaar.
En even lekker in de potgrond dabben. Met het knappe kleedje.

Kijk, De Viltster ging ook dabben in de toter.
Maar die had dan weer geen knap kleedje aan.
Is toch anders hè.

We gingen vandaag eens fijn Wampus en zijn Moestuinkabouterpakket in de promotie gooien.

Met een echte boom in de etalage en ik had een grote kartonnen vos gefrunnikt, en zaad en bollen en aarde en ja, ik zou wel kunnen zeggen dat ik weer eens over de top was gegaan.

Maar het zag er weer dolletjes uit.
Wie immer neh, wie immer!

Dus vanaf nu kunt u De Moestuinpakketten ook bij De Kleine Tovenaar kopen.
Doen hoor, vindt ze leuk, die Kleine Tovenaar.
Heeft ze wat te zwegelen.
En ach, omdat ik u allemaal zo leuk vind, doe ik nog één keer het knappe kleedje.
En jong, het is dat ik zo knap ben, anders was ik nog onpasselijk van mezelf geworden, zo vaak als ik in dit log voorbij kom.

Er zijn er nog veel meer, in alle modellen en kleuren, ook fijn retro en zo.
Dju, wat een goeie kleedjes.
Het is dat ik er al ene heb, anders was ik er daar nu acuut een gaan kopen.

Category: default

26 02 12 - 15:36

Het klöppelebrökske

Mijn ouderlijk huis ligt aan een landweggetje. We lopen vandaag eens dat landweggetje af, door de velden, langs een bosje, dan kom je in een eenvoudig buurtschapje.
Het buurtschap is feitelijk rondom één centraal punt heen gebouwd, de fanfarezaal. Iedereen in het buurtschapje zit bij de fanfare, al generaties lang, jong en oud. Ze spelen bugel of sax of trompet, met een schetterende strakheid die fanfaremuziek zo eigen is. De goudkoperen tonen waaiden vroeger zo over de velden, onze tuin in, waar we op een vroege voorjaarszondagochtend zaten te ontbijten aan de tuintafel. En dan fietste er nog net zo'n fanfaremens voorbij, die te laat was voor de repetitie. Zwarte pantalon, stijfgesteven bloes, kobaltblauw jasje, tressen op de schouders. Een grote muziekkoffer achterop en spoeien maar, anders kreeg hij slaag van de dirigent.
Maar kom, ik dwaal af, we lopen door, door het buurtschap en dan linksaf, naar het kasteeltje. Een parmantig kasteeltje is het, met spitse torentjes en veel kleine details. Cuypers ontwierp het. Ach, en daar is het zo fijn, zelfs als het zo een beetje grijs is als vandaag en de lange winter het bos achter het landgoed grauw en rommelig heeft gemaakt. We lopen over het kronkelende paadje richting de beek. Over de beek ligt een bruggetje, het is niet veel zaaks, een paar houten platen, maar toch stevig genoeg. Vroeger was dat wel anders, toen lagen er, als je geluk had, niet meer dan een paar doorgerotte houten palen over het water en moest je maar hopen en bidden dat je de overkant haalde zonder nat pak. Soms lag er tijdenlang niks, tot een goeie ziel het weer eens tijd vond en wat palen aan elkaar timmerde. Het klöppelebrökske heette het bruggetje ook wel. Het knuppelenbruggetje.
Via een klein pad langs de beek lopen we weer terug. Aan de andere oever, in het open veld, rent een ree. Marie springt prompt in de beek en zwemt naar de overkant, schravelt de hoge kant op. Ik volg het tafereel, ik zie de rennende hond over de grove bruine kluiten aarde van de akker.
De Limburgse akkers zijn een beetje roestig bruin van kleur, in tegenstelling tot de zwarte akkers in noord Nederland.
De oranjebruine kleur geeft me een warm gevoel.
Als de ree met grote sprongen in de bossen is verdwenen, keert de hond terug. Oren in de nek, kleigrond tot in de wenkbrauwen.
Ik knijp mijn ogen tot spleetjes.
Dit is mijn land.
Ik ken geen plek ter wereld waar de aarde me zo omsluit.
Mijn ziel is er van vervuld.

Er staan ook nog een paar nieuwe verhalen op www.dekabouterfabriek.nl.

Category: default

24 02 12 - 14:52

Mijn innige dank voor de God van de banen

Papieren vogels maken voor etalage stond er op mijn to do-lijstje.
En daaronder nog zowat dingen. Schetsen voor een adoptiekaartje maken. Een kabouterschilderij voor een kinderkamer. Een stripje tekenen voor Libelle Nieuwscafé 4.
Nou, dan denk ik toch wel iets in de trant van: ojongojongojong, ik heb het goed getroffen.
En dan dank ik de God van de banen dat ik de ganse dag mag tekenen en knippen en plakken en meer van die nozele toestanden.
Maar ja, dan ga ik eens beginnen aan de hele mikmak (mikmak. Mikmak. Haha. Mikmak.) en dan komt dat natuurlijk allemaal nooit af en dan ben ik die papieren vogels aan het inschilderen en dan bedenk ik dat er ook nog een papieren vosje bij moet voor in de etalage. Met een kabouter op de rug! Ja! Wunderbar! En zou ik ook nog een groot vel op voorraad hebben waar ik dan een hertje van kan knippen? Oeh, en een konijn! Een konijn, met zo'n staartje, en een eekhoorn kan er ook bij. En dan komen die schetsen voor het adoptiekaartje er weer niet van en dat moet ook af en wanneer was ook weer die deadline voor de Libelle? Nou, en dan slaat dus ongenadig de hysterische paniek toe, want let's face it, ik ben gewoon een labiele kunstenaar die elke vorm van organisatietalent mist en dan trek ik van totale ellende een zak chips open als lunch en dan denk ik vol schuldgevoel aan de schijf van vijf en dan zie ik het teleurgestelde gezicht van mijn moeder en dan en dan dan...
Denk ik héél eventjes iets in de richting van: waarom zit ik toch nondeju niet de ganse dag in een kantoor.
Maar dat is toch altijd zo weer voorbij hoor.

Category: default

22 02 12 - 18:26

Een logje van bedenkelijk allooi

'Snotmiljaar, ik kan geen zaad meer zien!' exclameerde ik dramatisch tegen De Viltster Uit Het Huisje Met De Blauwe Luiken.
We maakten vandaag Moestuinkabouterpakketten namelijk.
Er moesten dringend bestellingen de deur uit en we moesten voorraad maken.
En zo stempelde ik tienduizend zaadzakjes, vulde ik vijfentwintigduizend kabouterzakjes en vouwde ik een miljoen zaadkaartjes.
Nououou, daar gaat het niveau niet van omhoog, zullen we maar zeggen.
Ik denk dat er wel wat hersencellen hier en daar zijn afgestorven in de loop van de dag.
Waar zouden, even tussendoor hoor, die afgestorven hersencellen eigenlijk naartoe gaan?
Plas je die uit?
Of nee, het wordt vast snot.
Of eh...
Nee.
Laat maar.
Ik heb echt te veel zaad gezien vandaag.

Kijk die arme Viltster eens zwoegen.
Gelukkig zit ze er wel heel fleurig bij, dat scheelt.

Ik doe waar ik het beste in ben.
Aanbiddelijke poses aannemen en fotookes maken van mezelf.

Dit is hem nou. De logo-stempel.
Jong, daar was u benieuwd naar, geef het maar toe.

Nieuwe boekjesvoorraad, vers binnengebracht door De Vormgeefster.

'Wat vind je eigenlijk van mijn nieuwe kleedje?' vroeg ik De Viltster.
'Ja (stilte) ja (nog meer stilte) ja, bruin hè.'

Nondeju.
Maar goed, ondank alles hebben we wel weer een goed plan gekregen vandaag.
Iets met workshops.
Iemand zin in een workshop van ons?
Het zal niet gaan over zaad, dat beloven wij u.

Category: default

21 02 12 - 14:03

Geheime ontmoetingen in het sprookjesparadijs

Als er één plek op deze wereld is waar je zou kunnen geloven dat kabouters bestaan, dan is het wel in ons sprookjesparadijs.
Het eeuwig ruisende riviertje. De gladgesleten steentjes in grindbank in de bocht en het diepzwarte bos aan de andere kant van de oever. Het vreemde patroon van graspollen, je zou het zo graag van bovenaf bekijken, misschien is het een stiekeme compositie.
De trage stilte die je overvalt, alsof geluid hier een andere klank heeft.
'Elfje, elfje, vlieg door de lucht, met je gouden kroontje,' zingt Dochter zachtjes.
Ze loopt voor me uit, badend in het tegenlicht. De zon geeft haar een krans van stralen.
Bij een dikke, oude boom staan we even stil.
Dochter laat zich op haar knieën zakken, ze streelt over het zachter mos dat als een fluwelen deken over de boomwortel groeit.
Ze legt haar vinger tegen haar lippen.
'Sssst!'

Dit is de plek waar Wampus woont, waar de kabouterfabriek staat.
Het geheime holletje tussen de wortels van de oeroude boom.

Het Moestuinkabouter-pakket is nog tot juni te koop, maar nu kunt u al volop binnen zaaien. Fleurige kweekbakjes voor het raam, in het heldere lentelicht.
En iedere nacht komt Wampus uit het bos, hij rent op zijn wollen slofjes naar de dorpen en de steden om te kijken of de zaadjes en plantjes het goed doen.
Een stukje sprookjesparadijs op uw vensterbank.

www.dekabouterfabriek.nl

Category: default

18 02 12 - 18:13

De appelenvlaai en het Hollandse nageslacht

De grote Dochter had appelen gehaald bij het boertje.
Ze trok de poort van de boerderij achter zich dicht en liep het erf over. Zo'n mooi erf met van die torenhoog gestapelde fruitkisten, omzoomd met fruitbomen aan de ene kant en een bos aan de andere kant.
Met dat ze wat uilig liep te dromen liet ze de zak knats op de grond vallen.
Alle appelen geblutst.
'Nou, dan moeten we er maar iets van bakken hè,' opperde ze glunderend.
Dus dat deden we dan maar.
Een echte appelenvlaai, met pudding.

Ingrediënten deeg: 250 gram bloem, 1/2 zakje droge gist of bakpoeder, kwart ei, 40 gram boter, 10 gram suiker, 1 dl melk, zout.
Ingrediënten pudding: 3 dl melk, 25 gram custard, 25 gram suiker.
Appelvulling: iets meer dan een halve kilo appelen, 50 gram suiker, citroensap.

Snij de appelen tot schijfjes en kook ze in een klein laagje water met wat suiker en citroensap. De stukjes moeten heel blijven. Ik weet niet of er iets is dat lekkerder ruikt dan gekookte appel. Dat ruikt naar vroeger en onbezorgd en vrijheid en buiten.

Kneed het deeg. Is het deeg te plakkerig, doe er dan meer bloem bij. Kneed langzaam en geduldig, hoe meer je kneed, hoe elastischer het deeg wordt. Echt, geloof uw Octavieke nu maar, het is net als bij een schilderij, hoe meer liefde je erin stopt, hoe mooier het wordt. Of lekkerder dan. Okee, vreemde vergelijking. Nouja. U bent slimme mensen, u zult wel begrijpen wat ik bedoel.

Rol het deeg en doe het in een ingevette vlaaienschaal. Rol de randen af met de deegroller en prik de bodem in. Dat is zo'n aangenaam klusje.

Dan die pudding, aiaiai. Dat is het zweterige gedeelte. De custard en suiker bijeendoen en aanmaken met een beetje van de koude melk. Rest van de melk koken en doe de aangemaakte custard erin. Laat doorkoken en afkoelen onder voortdurend roeren. Doe de pudding op de vlaai en leg daar de appelschijfjes op.
25 minuten bakken op 220 graden.

Zo ziet dat dan eruit.
Ik haalde de dampende vlaai uit de oven en Het Kleine Meisje stond met de neus vooraan.
'Taart! Taart!' riep ze.
Ze spoeide zich om haar stoeltje te halen om het zich eens goed te bekijken.
'Zeg, dat is geen taart, hoor,' bromde ik verontwaardigd.
Het wordt alsmaar Hollandser, dat nageslacht van mij.
Ondanks dat hun lijfjes toch grotendeels zijn opgebouwd uit vlaaien en balkenbrij en nonnevotten en moffelkook.
Ik vraag mij af wie ik daar eens op kan aanspreken.

Category: default

13 02 12 - 11:00

De magie van de natuur (Het Moestuinkabouterpakket)

U gelooft het misschien niet, maar diep in de aarde wortelt al lente.
Het langere licht prikkelt de zaden en de bollen en ongemerkt schiet er een vonkje leven door de ragfijne adertjes.
Nog even, als de sneeuw weg is gesmolten en de zon de koude grond voorzichtig wat opwarmt, dan steken de eerste sprietjes alweer tussen de kluiten uit.
Mijn hoofd weet daar nooit zo goed raad mee, je zíet nooit dat zo'n plantje groeit en toch gebeurt het.
Je knippert met je ogen en ineens is zo'n piepklein zaadje een gelpe krop sla.
Zoiets moois kan alleen de natuur.
Het oeroude wonder van groei en leven.

De Viltster en ik hebben de afgelopen tijd gewerkt aan een nieuw kabouterpakket.
We noemen het Het Moestuinkabouterpakket.
Een heerlijk lente-pakket vol zaadjes en kweekbakjes, kleine kabouterspullen en een boek over Wampus de Moestuinkabouter.
Op www.dekabouterfabriek.nl leest u er alles over.

Veel plezier.

Category: default

12 02 12 - 14:03

Schaatsen in de geheime tuin

Dochters mond viel open. 'Wauw, het lijkt hier wel De Geheime Tuin,' zei ze zachtjes.
De Geheime Tuin is Dochters lievelingsboek, we lazen het al meerdere keren voor en telkens kan ze niet genoeg krijgen van de ellenlange natuuromschrijvingen en de trage romantiek.
En ze had gelijk. Hier op het witte ijs, waar het statige kasteel uit oprees alsof het zich onder luid gekraak een weg naar boven had gezocht, keek je zo een deel van de kasteeltuinen in. Tuinen met oeroude fruitbomen en hoge zaaibedden, een treurwilg die met zijn twijgen in het ijs vastzat.
Alsof we een rondje door het boek mochten schaatsen.
In werkelijkheid is het kasteeltje Hillenraad een oude burcht uit de veertiende eeuw. Het was het hoofdkwartier van Willem van Oranje toen hij in 1572 Roermond bestormde. Willem vond die Limburgers maar een vuig volkje, met hun onverstaandbare gewauwel en hun vieze katholieke geloof en dat belachelijke carnaval. Hij dacht: hopsa, die gekke lui hakken we eens in de pan. En hij vermoordde zonder pardon alle monniken die hij tegenkwam.
Tamelijke bende was dat. Bloed spoot alle kanten op.
Tja.
Wat zal ik daar eens van zeggen.
Gelukkig zijn de tijden gekeerd en worden wij Limburgers tegenwoordig helemaal voor vol aangezien.
En horen we er helemaal bij in Nederland enzo.
Ja.
Hoe dan ook. In kasteeltje Hillenraad zitten geen bloedvergietende brute calvinisten meer, neen, slechts nog een hoogbejaarde, frêle gravin.
Die frêle gravin is nogal een bitse tante met haar op de tanden, dat kasteel dat is dan ook nogal verboden terrein. Daar kom je niet zomaar in de buurt hoor.
Behalve nu dus, nu had hare majesteit zich verwaardigd om het gepeupel op de slotgrachten te laten schaatsen.
Die kans lieten we uiteraard niet liggen.
Dochter schaatste zwierig onder de bruggetjes door, Het kleine Meisje kratste dapper tot aan de dikke kasteelmuren.
Ik probeerde door een raampje te loeren en rammelde stiekem aan de klink van een blauwe deur die uitkwam op de gracht.
'Hoe zou het er hier uitzien in de lente?' vroeg Dochter zich hardop af.
Als we dat toch eens wisten.