Category: default
17 03 08 - 14:32
Hoe ik ook wel eens níet klik met een beest (deel I)
Na het uitpakken van de Philips Living Colors lamp en het gipsen handafdrukje, was er nóg een cadeau, zo vertelde Man plechtig, op de dag dat ik verjaarde.'Oja oja?' vroeg ik gretig.
'Ja. We gaan samen een middagje paardrijden, in het bos,' antwoordde Man, zo nonchalant mogelijk.
En toen vloog ik hem dus om zijn nek tot hij zowat stikte, gilde ik, kirde ik en deed ik alles wat een pennymeisje zoal doet bij het horen van het almachtige woord Paard.
Zo gingen we gisteren op pad. Naar de manege. Het regende dat het goot, maar dat deerde ons, stoere ruiters, helemaal niks.
We zompten het terrein op en klampten een willekeurig smerig meisje aan dat wat met haar pootjes in de modder stond te darren. Want smerige meisjes heb je zat op maneges, haast net zoveel als paarden.
'We komen een buitenrit maken, we hebben gebeld,' sprak Man.
'Euh,' zei het meisje bedeesd terug.
Wij knikten afwachtend.
Daarop draaide het smerige meisje zich om, trok haar scheur wagenwijd open en bulderde galmend door het stallencomplex: 'Buitenrit!'
En nadat we onze caps weer bijeen hadden geraapt, en onze onderkaken van de grond hadden getild, kwam daar de opperpenny aanlopen. Opperpenny N.
Opperpenny N. keurde ons in een oogwenk en wenkte ons toen streng haar kant op.
Ze tikte daarbij éénmaal kort met haar zweepje tegen haar bovenbeen.
We draafden gedwee de stallen in.
'Dit is Kitty, die is voor jou,' wees opperpenny N. naar een glimmend zwart paard.
Ik deed de boxdeur open en ving de borstel op die N. me toe gooide. 'Eerst borstelen, dan zadelen.'
Kitty keek me chagrijnig aan. Ik aaide haar een beetje onnozel. Kitty keek nukkig de andere kant op.
Juist.
Ik had nu al een hekel aan Kitty. Ja, dat heb je soms hè. Echt, ik kan het met zowat ieder beest goed vinden, maar soms weet je al meteen: dit wordt niks, hier komt ruzie van. En dat had ik nou met Kitty.
Na het zadelen sleurde ik de onwillige Kitty de stal uit en trof een verliefde Man aan op de binnenplaats. Hij had de mooie Kimberly toegewezen gekregen. Het beste peerd van de stal.
Ik zag nog net dat Kimberly haar fluwelen neus in Man's nek legde.
De sloerie.
Kitty snoof ondertussen arrogant en schraapte ongeduldig met haar hoeven over de grond.
Ik had zo het gevoel dat het een lange middag zou kunnen gaan worden.
Hahaha ik moet nu al lachen. Er gebeuren namelijk altijd rare dingen op buitenritten, vooral met eigenwijze paarden. Hoop niet voor je dat je in de blubber lag…
heikelien () (URL) - 17 03 08 - 19:50
Ze hadden jou natuurlijk ook een aantrekkelijke hengst moeten geven. Ik vind Kitty ook geen naam voor een paard, zeg. Je noemt een kat toch ook geen Bles? Volgens mij had ze daar de pest over in.
Laurent (URL) - 17 03 08 - 20:18
Kitty, het paard…Misschien baalde ze gewoon enórm van die naam.
Zou ik wel doen, tenminste.
Susy (URL) - 17 03 08 - 20:46
Ik kan niet wáchten op het vervolg. Sowieso: hoe kom ik mijn werkdag door zonder Octaview? x
Claas - 17 03 08 - 22:23
Och jee. Had ze niet door dat je jarig was? Of had jij niet door dat zij ergens (?) mee gefeliciteerd moest worden? Vrouwen…
Rose () (URL) - 17 03 08 - 22:30
Misschien last van PMS?
Toaske (URL) - 17 03 08 - 22:50
Oh, ik moet meteen denken aan mijn rampzalige paardrij-avontuur toen ik een jaar of 8 was. Ik had een 10- of 20-ritten-leskaart, en hoewel ik al na een les of drie doorhad dat het hele paardrijden niets voor mij was (de eerste twee lessen vond ik het nog wel aardig: toen mocht ik op Henkie, een ongeveer 40-jarige shetlander waarbij je met je voeten aan de grond kwam), moest ik die leskaart van mijn ietwat hardvochtige ouders gewoon afmaken. ‘Even volhouden, je hebt net een cap en laarzen gekregen…’
Ik zal niet gauw vergeten hoe vreselijk opgelucht ik was wanneer er weer een les voorbij was, en hoe de spanning zich vervolgens in de loop van de week langzaam maar zeker weer oplaadde tot die vreselijke woensdagmiddag waarop ik weer ‘moest’. Doodsbang natuurlijk, voor iedere pony waarbij ik niet met mijn voeten aan de grond kwam… En dat nog wel als zus van twee rasechte pennymeisjes/paardenbezitsters.
Nou ja, wat ik maar wil zeggen is dat ik me helemaal kan inleven in je onprettige gevoelens bij Kitty. Al zou ik me wanneer ze mij bij Kimberly de stal in geduwd hadden ongetwijfeld even ellendig gevoeld hebben…
Nina () (URL) - 18 03 08 - 00:39
Wat zijn dat voor vreselijke barbie-namen voor zulke edele dieren? Getsie!
Puur Kaat (URL) - 18 03 08 - 11:02
Nou ja, je kunt in ieder geval nog logs plaatsen. Dat betekent alvast dat niet allebei je armen sneuvelen in het vervolg. Zal mij benieuwen of je benen ook nog helemaal heel zijn… Spannend, ben errug benieuwd naar het vervolg!
Marieke - 18 03 08 - 11:03