Category: default
03 01 08 - 20:09
Hugo Vanthekske en De Controversiële Dichter
Vandaag ga ik u twee literaire verhalen vertellen. Nu ja, geen echte literaire verhalen, ik ben immers geen literator of romancier. Het zijn verhalen die gaan over literatuur, die er zogezegd naast gelegen hebben. Dat kan óók heel mooi zijn. Maar in dit geval is het minder mooi maar eigenlijk veeleer pinnig, dan weet u dat maar vast. Want ik ben in een pinnige bui.Het eerste verhaal wilde ik u al heel lang geleden vertellen maar dat initiatief werd in de kiem gesmoord. Het zit zo. In februari 2007 overleed een dierbaar universitair hoofddocent van mijn Alma Mater. Hij doceerde Vlaamse Letterkunde, dan weet u het wel. Het was een tragische dood van een groot man. Om nu hier met zijn echte naam te gaan lopen strooien, vind ik ongepast, daarom gebruik ik graag het pseudoniem dat ik ooit voor hem verzon, een lang verhaal over een stripverhaal dat ik maakte over de faculteit, blabla en hoe dan ook: Hugo Vanthekske. Ik was aangedaan door zijn gruwelijke ziekbed en dood en wilde er graag iets over kwijt aan u. Aarzelend over de te kiezen toon klikte ik wat over internet en kwam terecht op een weblog waarvan de auteur toevallig net een necrologie over Vanthekske had geplaatst. Ik las, fronste en las nog eens. En besloot dat het een kunst moest zijn om een necrologie te schrijven over een overledene, met jezelf als opgehemeld hoofdpersoon. Enfin. Dit was de reden waarom ik in februari geen stukje aan u schreef over Hugo Vanthekske en waardoor ik het hele idee van de necrologie resoluut liet varen. Ieder stuk dat ik aan Vanthekske zou opdragen zou vanaf dat moment te veel over mezelf gaan.
Hoe dan ook, Vanthekske schreef tijdens en over zijn ziekbed een boek. Een roman. En die roman moet u dus gaan lezen want hij is naast bijzonder en apart ook aangrijpend en mooi. Hier kunt u bestellen, volgende week zal ik u overhoren.
Het tweede verhaal gaat over De Controversiële Dichter. De Controversiële Dichter woonde, we schrijven zo'n twaalf jaren geleden, bij ons in het dorp. De Dichter had een zware tred, een morose oogopslag en een gebogen rug, alsof hij twintig zware kilo's aan poëzie op zijn schouders torste. Op een mistige dag, tijdens een oogstfeest, processie of enig ander zwaar Katholiek plattelandachtigs gebeuren, kwam de Dichter naast me staan, greep tersluiks mijn hand en vroeg of ik met hem in de nabijgelegen stad een biertje wilde vatten. Ik hupte, bloosde en wreef een verwaaide sliert haar achter mijn oor. Hij was lelijk, maar ik was zeventien en stemde toe. Op zijn gammele fiets kwam hij me halen, ik glipte de deur en onder het toeziend oog van mijn vader uit in een naveltruitje en mijn suède cowboyjas. Dat was mijn vrijgevochten outfit, het leek me wel passen bij een rendez-vous met een kunstenaar. We streken neer in een kroeg met donkerrode, hoogpolige tapijtjes op de eikenhouten tafels, daar waren er nogal veel van in de stad. De Controversiële Dichter vertelde in loden zinnen over zijn droefgeestige bestaan, ik luisterde met mijn handen gevouwen onder mijn kin. Nu en dan pakte hij mijn hand gekweld beet, ik lachte daar onwennig om en pulkte wat aan mijn truitje.
Na die dag heb ik de Dichter nooit weer gezien. Hij vertrok, zoals alle dichters, naar Amsterdam, ik verruilde mijn naveltrui voor een gebatikt bloesje en nam de trein naar Nijmegen, alwaar ik voor altijd korte metten maakte met poëzie in al zijn verschijningsvormen, en de kunst van de moderne letteren omarmde. Die korte metten hadden overigens niks te maken met De Dichter maar veeleer met de neurotische juffer die ons luid scanderend doceerde in de poëzie-analyse, maar dat terzijde.
Enfin. Na twaalf luchthartige, poëzieloze jaren, kwam er onlangs een verbolgen bericht. Van De Controversiële Dichter. Het was hem ter oren gekomen dat ik mijn Neerlandistieke intellectuele bagage verkwanselde. Wegsmeet. Heulde met pulpige TV-kanalen en zelfs mijn ziel aan de luchtige maar oh zo duistere logwereld had verkocht. Hij rukte van zwaarmoedige verontwaardiging zijn lange, vette haren uit zijn hoofd en schudde zijn hoofd over zoveel droeve tragiek.
Ik las, fronste en las nog eens.
En besloot dat De Controversiële Dichter een writer's blockje heeft.
En zijn armetierige bundeltje wil ook maar niet verkopen.
Maar verder no offence natuurlijk.
Zo.
Nu ben ik mijn venijn voor de eerstkomende tijd wel weer kwijt hoor.
Vanaf morgen weer geinige pulpstukjes.
Doe ik niet moeilijk over.
Poeh poeh, venijnig stukje!
Overigens heb ik eind 2006 Hugo Vanthekske nog gesproken bij een boekpresentatie. Als een echte fan wilde ik natuurlijk mijn exemplaar laten signeren en toen vertelde hij dat hij met dit boek bezig was. Zijn laatste, want hij was dus ongeneeslijk ziek.
Zelden zo met mijn mond vol tanden gestaan…
Cyriel () (URL) - 03 01 08 - 20:21
Ja, vreselijk. Ik ben hem nog tegengekomen op een Holbein-expositie in Den Haag geloof ik. Dat was de laatste keer.
Octavie - 03 01 08 - 20:26
Dat kan De Controversiële Dichter in zijn zak steken. Nu komt hij er nooit meer bovenop.
Zelf ben je nog wel te redden, mits je de luchtige maar oh zo duistere logwereld spoorslags verlaat.
Irene (URL) - 03 01 08 - 21:39
Koren op zijn gekwelde molen ja. Haha!
Hoog tijd dat ik dit Sodom en Gomorra ga verlaten.
Octavie - 03 01 08 - 21:46
Woehoeiiiiiiii. Zo ist maar net.
(en gaaf ja he, het boek)
Liene (URL) - 03 01 08 - 21:53
Grijnst
Octavie - 03 01 08 - 21:55
Even off topic. Ik heb vannacht van Agnes en Trui gedroomd (als levend schaap maar dan in stripvorm). Volgens mij heb ik de laatste tijd iets te vaak je weblog gelezen.
Helene () (URL) - 04 01 08 - 08:30
Volgens mij heb je voorspellende gaven…
Octavie - 04 01 08 - 14:09
Hugo Vanhethekske… zucht. Ik denk dat hij toch echt een van de meest bijzondere mensen is die ik tot nu toe heb mogen ontmoeten. Ik zag zijn boek liggen bij de Grote Nijmeegsche Boekenboer, ik ga het zeker nog lezen!
Trouwens, die strip, ja. Dat komt opeens weer bij mij terug, verdulleme. Hilarisch!
Rosalie (URL) - 06 01 08 - 14:49