Category: default
17 12 08 - 12:32
Peuterboeken (waarschuwing: heel lang en ingewikkeld)
Al aan het begin van mijn eerste jaar Nederlandse taal- en letterkunde werd me op het hart gedrukt toch vooral één bepaald vak te gaan volgen in mijn derde jaar. Jeugdliteratuur. In Nijmegen gedoceerd door de beroemde Harry B., waar studenten van ver over de landsgrenzen voor kwamen om hem te horen praten over Tellegen, van Alphen en Der struwelpeter.Eenmaal in het derde jaar aangekomen, en braaf aangeschoven in de overbevolkte collegebanken bij Harry B., kon het vak me maar zeer matig bekoren. Dat lag niet aan de begeisterde Harry B. overigens, ik heb zelden zo een enthousiast leermeester gehad, nee, het was mijn eigen desinteresse. Kinderboeken interesseerden me destijds werkelijk geen zier. En de puberromans die relatief de meeste aandacht kregen, het allerminst. Ik krijg nu eenmaal jeuk van Bart Moeyaert.
Maar goed. Ik haalde netjes mijn tentamen, studeerde even later af en dacht nooit meer aan de jeugdliteratuur.
Tot nu.
Mijn Dochter van bijna vier moet namelijk voorgelezen worden. Opdat ze net zo'n taal- en literatuurfreak wordt als haar moeder. En ineens vind ik de jeugdliteratuur een machtig verschijnsel. En dan heb ik het niet over symbolieken, dubbele ladingen of de jeugdliteratuur in historisch perspectief, maar over het effect dat jeugdliteratuur kan hebben.
In mijn beleving zijn er een aantal effecten te zien bij het voorlezen van boeken aan peuters en kleuters.
1. Het humor-effect
2. Het poëtisch effect
3. Het Herhalingseffect
4. Fantasie-effect
5. Het ritueel-effect
6. Het werk-effect
Ad 1: Het humor-effect is simpel: je leest een boek voor en je kind schiet in de lach. Bij goede boeken lacht het kind nog steeds al is het boek al tien keer voorgelezen. Voorbeeld: Floddertje.
Ad 2: Het poëtisch effect is wat lastiger. Bij de, ik noem ze maar poëtische boeken, neemt het kind alles in zich op, verteert het voorgelezene een aantal dagen of weken, en gebruikt dan plotseling een tal van woorden of verbindingen uit het boek in andere contexten. Hier in huis waren dat de woorden 'gewillig' uit De dikke vette pannenkoek en 'Het klaproosje vuurrood', 'Hopsahei' en 'Hela grasje, val toch niet' uit De wortelkindertjes. In mompel-, neurie- of opmerkzame ogenblikken, spontaan gedeclameerd bij het zien van een klaproos, een grashalm of in het geval 'gewillig' bij de pop die zich gewillig op het potje liet zetten, aldus Dochter. Een esthetisch effect, zo lijkt het. In mijn ervaring kan een peuter bepaalde zinnen of woorden mooi vinden. Nooit gedacht. Ik dacht altijd dat esthetiek van de taal voorbehouden was aan quasi-intellectuele volwassenen.
Ad 3 en 4: Effect drie en vier zijn elkaars tegenpolen. Bij het repeteereffect wil de peuter een verhaal vaak horen en wel zo vaak dat het de tekst vaak woordelijk kan herhalen. Het repeteereffect treedt op bij boeken die de werkelijkheid zoals hij is verbeelden ('platte' verhaaltjes over de dagelijkse belevingswereld van peuters, Jip en Janneke, de kleuterverhalen van Schröder en Busser). Het tegenovergestelde zien we bij de boeken met fantasie-effect. Verhalen met fantasie-effect (vaak sprookjes maar ook de kinderbijbel en misschien Kleine beer en grote beer) wijken af van peuters werkelijkheid en prikkelen de fantasie. Ze nodigen uit tot naspelen, 'dan was ik Sneeuwwitje en jij de prins', maar weinig tot repeteren. De peuter wil in de huid kruipen van de personages maar hoeft het verhaal vaak niet tot in den treuren te horen. Ik heb ook gemerkt dat verhalen waar een, ik noem het de Bert en Ernie-omkering, in zit, vaak uitnodigt tot fantasie en vragenstellerij. De Bert en Ernie-omkering is dat een verhaal begint in een bepaalde situatie maar uiteindelijk volledig omdraait: Ernie zit enthousiast te drummen op zijn drumstel en wil dat Bert meedoet maar Bert telt liever zijn paperclips. Ernie zeurt maar Bert weigert. Door een trucje krijgt Ernie Bert zover dat hij wel gaat drummen. Aan het einde van het filmpje gaat Bert helemaal los achter het drumstel en vraagt of Ernie ook nog een keer mee gaat doen. Maar Ernie gaat nu liever met zijn badeendje spelen. Een supervoorbeeld uit de kinderboekenwereld is De gruffalo, daar zit een spiegel in het midden. Een boek dat niet na te spelen is maar wel voor een enorme fantasieprikkel zorgt.
Ad 5: Bij het ritueel-effect wordt een bepaald boek verkozen tot favoriet boek op een bepaald tijdstip. Voor in bed of op de bank, passend in het bed- of ander ritueel. Het zijn vaak boeken die niks engs of griezeligs hebben, veel plaatjes hebben en waarbij weggedroomd kan worden. Waarbij niet al te veel hersencapaciteit gevraagd wordt, een boek uit de derde categorie zou overigens een uitstekend ritueelboek zijn.
Ad 6: Het werk-effect is het actief meedoen met het boek: de educatieve boeken maar bijvoorbeeld ook wel een boek als Hotze de botskabouter. Bij een goed boek wordt het kind aangespoord na het lezen nog verder te denken.
Een Harry B. heb ik op dit moment niet meer bij de hand. Die draagt zijn colleges voor aan hordes nieuwe studenten, die hopelijk wèl geïnteresseerd zijn. Maar gelukkig heb ik nu N., die de leukste kinderboekwinkel van de wijde omtrek runt, mijn eigen shop around the corner, die letterlijk om mijn hoek ligt. Als ik een boek voor Dochter zoek, omdat ik merk dat ze in een nieuwe fase is aangeland, hoef ik de winkel maar binnen te stappen en wat kernwoorden te roepen. In het geval Dochter zijn dat vaak de woorden 'actie', 'mooie zinnen' of 'grapjes'. N. heeft altijd iets passends paraat. En niet alleen boeken voor de Dochter maar ook thee met koeken voor mij, op lege vrijdagochtenden. En mooie gesprekken.
Waardoor ik ga nadenken.
En een stukje schrijf als dit.
Mooi. En indrukwekkend, hoe geanalyseerd. Maar dat zal wel aan de neerlandicus in je liggen?
Ik kan niet wachten tot ik mijn dreumes echt kan voorlezen. Voorlopig is het feit dat een boek open en dicht kan vooral voer voor 1, 3 en 5. En daar komt nu wijzen met het vingertje “die” bij, waarop ik eindeloos herhaal. Neus. Mond. Ogen. Eend. Bal.
Ach, ook leuk. En een begin, he ;)?
Nienuh () (URL) - 17 12 08 - 17:19
Wauw, mooi!
Vooral het herhalingseffect herken ik heel goed. Sommige boeken die mijn ouders me vroeger voorlazen kan ik nu nog letterlijk navertellen. Hoewel dat alleen werkt als ik het boek vastheb en de plaatjes erbij zie, dat geheugensteuntje heb je dan blijkbaar toch nodig.
iskander - 17 12 08 - 17:21
Nienuh: ach ja, daar begint het mee. Leuk, ik kan het me nog zo herinneren dat ik met een dierenboekje op schoot zat. Iskander: ja, die plaatjes heb ik er nu helemaal uit gelaten, maar daar kan ik nog een pagina over volschrijven: het belang van de prenten in een peuterboek. Laatst las ik daar een ontzettend interessant artikel over, over welke plaatjes je het best kunt laten zien aan een peuter van 3.
Octavie - 17 12 08 - 18:48
Hahaha, het voorleesobject zit er enigszins nuffig bij.
Laurent (URL) - 17 12 08 - 20:26
Voorlezen… Heerlijk! De Gruffalo was ook een van de favorieten van mijn kinderen (en van mijzelf). Geweldig boek. Grote beer/kleine beer hebben we ook allemaal platgelezen. Maar het allermooiste boek uit de peutertijd was toch wel “Ik wil vliegen” over een struisvogel die wil leren vliegen en hulp vraagt aan een mus. Prachtig!
Nu zijn ze te oud geworden voor dat soort boeken, maar ze willen gelukkig nog steeds graag voorgelezen worden. Na “De Reuzenperzik” van Roald Dahl (mijn favoriete jeugdboek) ben ik nu begonnen in “De Ongelofelijke Reis”, het favoriete jeugdboek van Mijn Lief. En dan niet de laffe Disney versie, maar de originele van Sheila Burnford. Er zit een bullterrier in die zo fantastisch beschreven wordt. Het is de directe aanleiding voor mijn Lief om ook een bullterrier te willen. Die hebben we nu en nu blijken de omschrijvingen uit het boek zo verschrikkelijk treffend. Geweldig gewoon. Mijn kinderen genieten ervan en ikzelf ook.
Ik merk dat voorlezen goed is voor de taalontwikkeling. Ze krijgen er een brede woordenschat van en dat vind ik erg fijn. Mijn oudste zoon leest ook graag zelf. Voor mijn jongste zoon zit zijn dyslectie dermate in de weg dat lezen een lijdensweg is geworden. Jammer, maar zo gaat het ook.
Kat en Hond (URL) - 17 12 08 - 20:30
Ik vind het geweldig om voor te lezen aan Sterre (3 jaar, 4 maanden). Maar ik merk ook dat ik zelf lang niet alle boeken leuk vind. Gaap. We selecteren dus maar raak en de mindere boeken verstop ik ver weg in een kast. Een absolute topper hier en een aanrader voor anderen (je wordt nu vast doodgegooid met boekentips, maar ok) is de gedichtenbundel ‘Jij bent de liefste’ (Hagen). Supermooie gedichtjes en fantastische illustraties. Had voor Sinterklaas de opvolger gekocht “Van mij en van jou”, maar die vind ik tot nu toe iets minder.
O, enne, nu ben ik wel erg benieuwd naar dat artikel over welke plaatjes je het beste aan een 3 jarige kunt laten zien. Staat dat ergens online?
Mimi () (URL) - 17 12 08 - 20:59
Laurent: haha, ja, en dit was de beste foto:) K&H: ja, het is zeker goed voor de taalontwikkeling. En het zijn zulke fijne momentjes samen.
@ Mimi: ik ga kijken of ik dat artikel online kan vinden. ‘Jij bent de liefste’ vond ik zelf erg moeilijk voor kindjes. De illustraties zijn geweldig, maar de teksten wat hoog gegrepen voor kleuters.
Octavie - 17 12 08 - 21:28
@ Mimi: ik kan het niet online vinden. Het stond in de laatste editie van Antrovista, misschien ken je dat? Dat is een (gratis) antroposofisch magazine. Misschien kun je het ergens vinden? Op hun site staat het dan weer niet, helaas.
Octavie - 17 12 08 - 21:36
Wat een mooie uiteenzetting! Bij het lezen dacht ik steeds: dat klopt! Hier is vooral het ritueel effect nog van toepassing. Elke avond weer komt Fee-Luna met ‘Raad eens hoeveel ik van je hou?‘aanzetten. Geweldig leuk boekje, maar ik ken hem nu ondertussen wel helemaal uit mijn hoofd.
Nu lees ik eerst een ander (doe)boekje voor. Dieren op de boerderij. Daar leert ze hopelijk wat meer dieren + geluiden door kennen en ze mag zelf de flapjes openen. Daarna komt Hazeltje en dan moet ze gaan slapen.
Voorlezen, ik hou er wel van. Steeds weer moet ik aan de voorleeslezzen en de pedagogieklessen van de Pabo denken als ik met dochter op schoot een boekje aan het lezen ben.
Fee-Luna's mama () (URL) - 17 12 08 - 21:39
onze dochter van 4 vindt de gruffalo ook het mooiste boek. verder ‘monkey puzzle’ (van dezelfde auteurs; ken je die?) en ‘the snowman’ van Briggs (die ze ook in de zomer ‘leest’ – gek boek, er staat geen enkel woord in en toch is het ‘poetisch’. de DVD is ook magisch.) mooie analyse trouwens…
Renske - 17 12 08 - 23:40
Wat een mooie uiteenzetting. Mag ik ‘m gebruiken voor mijn lessen? Ik geef namelijk kinderverhalen schrijven (voor volwassenen). Ennuh, koning Daan van de Dennenlaan al geprobeerd? En Apie en Peluk?
Margriet Harderwijk - 17 12 08 - 23:52
Eij psssst, Harry B. doet het dit jaar voor het laatst. Heb ik in de wandelgangen opgevangen, tenminste. 
Rosalie - 17 12 08 - 23:57
Ik wil alleen maar even zeggen dat ik de foto leuk vind. Want met kinderboeken heb ik (nog) niet zo veel. Ik had vroeger wel veel boeken die ook zo’n casettebandje erbij hadden. Met zo’n prchtige vrouwelijke voorleesstem. Kon ik uren naar luisteren…
Nicole (URL) - 18 12 08 - 08:23
Mooi geschreven.
Zo gebruik ik in de wandelgangen hier altijd een echte Jip en Janneke zin: “Dat mag volstrékt niet.” Vind ik zo’n mooie zin hè. En hij maakt indruk.
Of: als iemand wat omgooit: “Ja. Naar het schuurtje.”
Kinderen herkennen de zinnen dan. Leuk is dat.
Terwijl ik ook vaak hoor dat men de oude geschreven tekst vertaalt naar het nu. Doe ik dus niet. Ik vind het juist zo mooi.
Soes () (URL) - 18 12 08 - 09:28
FL's mama: schattig, hoe kindjes zo snel ergens een gewoonte van maken. Volgens mij doen ze dat snel als ze ergens een fijne herinnering bij hebben. Renske: de snowman ken ik helemaal niet! Oeioei, die moet ik nu ook hebben natuurlijk:)
Margriet: tuurlijk joh, ik voel me vereerd. Rosalie: ja joh? Dat is raar. Wie moet dat vak dan gaan geven? Ik kan het me alleen maar voorstellen uit zijn mond.
Nicole: leuke foto hè, 't is jouw naamgenootje;) Soes: oh ja, volstrekt en beslist, die gebruik ik ook graag. Prachtig. Ik weet nog dat ik als kind een nacht wakker heb gelegen van het woord De beemd. Ook uit J&J. Ik kon maar niet bedenken wat dat was en het bleef maar malen. Haha! Misschien is daar mijn taalfascinatie wel ontstaan. In De beemd:)
Octavie - 18 12 08 - 09:56
@ soes: die ‘dat mag volstrékt niet!’ gebruik ik ook graag. Dat hóór je gewoon af en toe te zeggen als je een Moeder bent. :)
Kinderboeken, wij kochten ze al ver voor we kinderen hadden. Dat krijg je als je de richting illustratie doet op de kunstacademie. Voor ons zijn de illustraties dus ook van groot belang, het boek moet in zijn geheel goed zijn. Grote voorleesfavorieten in de Santenkraam zijn: ‘De prinses met de lange haren’ van Annemarie van Haeringen (over een prinsesje dat haar lange haren niet mag afknippen van haar vader, omdat die nou eenmaal het sieraad van de vrouw zijn. Maar ze worden zó lang dat ze ze maar rond sjouwt in 2 koffers.), ‘Rintje’ van Sieb Posthuma (over een verkouden hondje), ‘Keepvogel De uitvinding’ van Wouter van Reek (een boek dat mijn jongens heel spannend vinden met de geweldige uitvindingen die Keepvogel en zijn hondje Tungsten doen), ‘Wie o wie’ van Erik van Os en Elle van Lieshout (Koningin Marie kan niet kiezen met wie ze wil trouwen, Leo of Louis. Als de heren het wachten beu zijn, trouwen ze maar met elkaar.)en ‘Ik wil een hond’ van David LaRochelle en Hanako Wakiyama (jongetje wil een hond, moeder ziet het niet zitten. Als hij vraagt of hij een draak mag, vindt ze het wel goed, want zij denkt natuurlijk dat jongetje toch nooit een draak zal vinden. Dat had ze dan verkeerd gedacht…Draak misdraagt zich gruwelijk en is niet meer van plan te vertrekken, maar hé, bedenkt jongetje, draken zijn bang voor honden! En zo komt jongetje toch aan zijn hond en is moeder er nog blij mee ook. Een prachtig stukje ‘je moeder oplichten’, want draak zat ook in het complot.). Mooiste sprookjesboek: Grootmoeders grote oren…’ van Jaques Vriens met tekeningen van Philip Hopman, Thé Tjong-Khing, Klaas Verplancke en Alex de Wolf. Prachtig verteld en getekend.
sanneke - 18 12 08 - 10:13
@ San: ja, ik ben het helemaal met je eens, de illustraties zijn van groot belang, maar daar ga ik ooit nog een keer een deel II aan wijden. Voor mij is het wel het samenspel dat voorop staat: de samenhang tussen tekst en beeld. Vaak worden alle peuterboeken Prentenboeken genoemd, dat vind ik niet helemaal terecht, de tekst is ook zo belangrijk, het zijn echt niet alleen de plaatjes die het doen. Bij de góede boeken dan hè. Annemarie van Haeringen vind ik zo geweldig, maar ook Charlotte Dematons ook en en en… ach, zoveel!
Octavie - 18 12 08 - 10:22
Oh en mijn mooiste sprookjesboek: Spiegeltje spiegeltje aan de wand, met tekeningen van Sandra Klaassen. Is een sprookjesboek speciaal voor kleine kinderen, ook onder de zes, als ze fantasie en werkelijkheid nog niet kunnen scheiden. Oja, en als we naar de adolescentenromans kijken: Het verhaal van mijnheer Sommer, met tekeningen van Sempé. Dat is echt mijn grote voorbeeld.
Octavie - 18 12 08 - 10:25
@Octavie: Ja, daar ligt het gewoon aan he. Aan die naam.
Nicole (URL) - 18 12 08 - 11:03
Gisteren las ik sterrenkinderen voor aan Esmée. Die heeft ze ook van jullie toch? Ze vond het magisch.
Marlieke (URL) - 18 12 08 - 11:52
@ Marlieke: eh ja, die was voor Emma’s doopje, haha!
Octavie - 18 12 08 - 11:53
Ik haal kinderboeken altijd bij de bieb. Soms neem ik Duuk mee, soms niet. Ik lees ze altijd eerst zelf omdat ik wel eens boeken heb voorgelezen waarvan ik achteraf de boodschap of inhoud niet geschikt voor hem vond. Nou vraag ik me af of jij dat wel eens hebt, dat je een kinderboek leest en denkt, jeeeee, ik wil helemaal niet dat mijn kind dit weet/leert/er zo over gaat denken/denkt dat dit normaal is. kan even geen voorbeeld van een boek noemen, maar je snapt het punt.
Von (URL) - 18 12 08 - 16:03
@ Von: hmnee, ik heb dat eigenlijk nooit gehad. Maar ik ben ook van mening dat als kinderen te jong zijn voor iets, het wel langs ze afglijdt. Dat geldt voor boeken dan, voor TV is een heel ander verhaal. Die beelden komen rechtstreeks binnen, naar Jetix wordt hier niet gekeken. Ik denk dat je gerust heel veel kan voorlezen, als Duuk het niet snapt zal het niet binnenkomen. Ik ben niet zo van de moralistische opgeheven vingertjes als het om boeken gaat. Hoe meer er gelezen wordt, hoe beter, ook op latere leeftijd, als ze zelf gaan lezen. Kinderen weten zelf heel goed waar ze aan toe zijn. Maar als je zelf niet achter een boek staat, moet je het gewoon niet doen. Of als hij er bang van wordt of zo hè, dat is andere koek.
Octavie - 18 12 08 - 16:22
Dat bedoel ik ook, onder meer, als hij er bijvoorbeeld bang van wordt, ik leen alleen boeken die geschikt zijn voor zijn leeftijd. Maar of het makkelijker van ze afglijdt dan tv, dat weet ik niet, Duuk is wel eens zwaar onder de indruk geweest van een verhaal. Zoals sommige sprookjes, Roodkapje vind ik bijvoorbeeld helemaal niks. Met die wolf die opengesneden wordt, ik verzin dan altijd een andere versie als ik merk dat het een dubieuze kant op gaat.
Von (URL) - 18 12 08 - 17:15
Dan moet je toch eens Spiegeltje spiegeltje aan de wand lenen, ik noemde hem al eerder in de reacties, die is echt wel geschikt. Weinig tot geen dooien of bloed. Ik geloof dat de wolf van roodkapje wel wordt opengesneden maar dat is echt niet akelig opgeschreven. Ik heb een tijdje de neiging gehad om verhalen met dood erin te mijden. Maar toen dacht ik: als de vragen erover komen, na, laat ze maar komen dan. Ze kwamen (‘Wat is dood? Waar ga je dan naartoe? Wat is begraven?’) maar met een basale uitleg was Dochter al tevreden en ze werd er ook niet angstig van. Soms kun je dingen maar beter benoemen dan laten zweven. Denk ik dan hè.
Octavie - 18 12 08 - 18:27
Ik heb het even een paar keer gelezen, en vind dit een goed stuk. Zelf ben ik al een jaar of tien, vijftien uit de kinderboeken, maar ik kijk ernaar uit om er ooit weer uit voor te lezen. 
Cyriel (URL) - 18 12 08 - 20:52
zo hè hè, eindelijk de tijd kunnen nemen om dit te lezen.
Ja, luister, er stond ingewikkeld boven hè. Dan moet ik wel een uurtje of twee er voor uittrekken.
Maar mooi beschreven mevrouw N. Eerlandicus. Ik sta er uiteraard nooit op die manier bij stil, op het voorleesmoment zelf, maar herkenbaar is het zeker!
Susy (URL) - 18 12 08 - 21:00
Heb je helemaal gelijk in. Toen Poes laatst naar het ziekenhuis moest en niet mee terug kwam heb ik ook heel gewoon verteld dat Poes dood was. Toen ik een paar weken later vertelde dat ik een paar dagen naar het ziekenhuis moest vroeg hij gelijk of ik dood ging. Ik heb dat goed uit kunnen leggen, dat er alleen een plekje in mijn rug ziek was en dus niet mijn hele lijf. Toen was het goed.
Von (URL) - 18 12 08 - 21:26
Boeiend om te lezen dit log. Evenals de reacties. Momenteel ben ik niet of nauwelijks zo beroepsgedeformeerd als anders maar de mama in mij juicht in elk geval al bij het lezen van de mooie tips en suggesties (zoals de boeken die ook Sanneke noemde)
Caroline () (URL) - 19 12 08 - 14:12
Hello Octavia,
Ik ‘lurk’ hier al een paar maanden rond op je site – via LinkedIn en Esther D. – want ik had gezien dat je een fellow illustrator ben.
Ik vind jou illustraties erg leuk en ook je blogs – veel stof al voor kinderverhalen lijkt mij! – en kwam graag steeds weer langs om te kijken wat je nu had getekend of mooi te vertellen had. Moet vaak erg lachen over je belevenissen en je vindingrijke vondsten en als ‘kringloop’ verslaafde wat je nu mee naar huis had gesleept !
Jou uitgebreide analyse over kinderverhalen en boeken is ook erg interessant en erg herkenbaar! Leuk dat je hebt het mooie van kinderverhalenlezen weer herontdekt door het, nieuw voor jou, fenomeen voorlezen aan jou eigen kindje, een van de heerlijkste ‘extra’s dat je mee krijgt als ouder. (Ik mis het nu dat mijn dochter al twintig is, heel erg! – ook als voorleesmoeder toen op haar basisschool!)
Mooi aanbevoelen titels van kinderbieken van veel van mijn ‘studie’ en ‘docenten’ collega’s!
Dus, ben ik straks natuurlijk heel erg benieuwd na jou analyse over illustraties! Illustreren voor kinder en educatieveboeken is een prachtig vak – alleen veel te slecht betaald maar daar doen we het uiteindelijk niet voor! – dus blijf de mooie kinderboeken kopen maar vooral ook lenen van de bieb want daar krijgen wij arme illustratoren ook voor betaald van de Leenrechtfonds!
Linda (URL) - 19 12 08 - 14:58
Cyriel: ja, jongen, ik zie jou wel zitten, met wat nageslacht en een boekske op schoot. Bij voorkeur iets van Nescio natuurlijk:) Susy: ik dacht al, dit is een brug te ver, een berg te hoog voor Susy, dit trekt ze nooit. Maar je hebt het wel mooi uitgelezen. Toch een puntje voor jou hoor! Fapfapfap!
Von: oja, wijffie! Beterschap met alles... Caroline: ja, die tips zijn een fijn neveneffect, daar ben ik ook erg blij mee.
@ Linda: nah, zeg, wat een complimenten! Wat lief van je! Ik vind jouw werk erg mooi, voel me helemaal vereerd. Ik zal snel eens een stukje schrijven over het belang van illustraties in peuter- en kleuterboeken, het zit al aardig in mijn hoofd. Bedankt!
Octavie - 19 12 08 - 15:55
Octavie, gelukkig zijn er de geïllustreerde uitgaves met tekeningen van Joost Swarte!
Cyriel (URL) - 19 12 08 - 17:18
Wat goed omschreven allemaal, zo kloppend ook. Heb de hele tijd zitten knikken omdat ik het herkende :D
Ik heb 3 kinderen die niet meer voorgelezen willen worden, ze lezen nu zelf hun favoriete schrijvers, maar de voorleesboeken bewaar ik.
Bovenstaande titels van iedereen (op jip & janneke na dan) zeggen me helemaal niets, maar denk dat de meeste van deze boeken uit het hier en nu zijn? Maar ik zal binnenkort weer eens lekker gaan snuffelen in de grote boekenwinkel bij mij in de stad, want kinderboeken/prenten ….. prachtig zijn ze vaak.
Bij boekjes die zo vaak voorgelezen moesten worden dat mijn kids ze zelf al uit hun hoofd kenden, draaide ik vaak het verhaal of personages om. Zodat het voor mij ook nog leuk bleef, maar bij hun hun fantasy geprikkeld werd (zo van, hee…zo kan je het verhaal ook vertellen!)maar ook hield hun dat bij de ‘les’ zeg maar, omdat ze ineens doorhadden dat het verhaal helemaal niet klopte met de vorige keer ;)
Wat hier trouwens een favoboek was/is, is ‘Een Reuzenreis’ van Eline Hermans. Dat boek duurt een jaar, begint op 1 januari en eindigt dus op 31 dec. Elke dag een verhaaltje of gedichtje (de ene keer wat langer dan de andere dag) over een reuzenreis met vriendelijke reuzen die net zo nieuwsgierig zijn naar de mensen als wij naar reuzen.
Jeanette - 20 12 08 - 08:25