Category: default
05 07 10 - 20:31
Van het scharminkelige bakkertje
Bij Dochter is ineens het besef doorgedrongen dat ik ook een kind ben geweest.Dat wist ze natuurlijk al lang. Dat ik vroeger bij opa en oma woonde, dat tante E toen al mijn kleine zusje was en dat ik toen een hondje had, en een eend en geiten.
Maar ineens trekt ze de parallel naar haar eigen leven.
Dat komt misschien ook wel door mij. Ik vind het fascinerend dat mijn kind nu op een leeftijd is waar ik me -voor het eerst in mijn moedercarrière- nog veel van kan herinneren.
Gevoelens, sferen, geuren, gebeurtenissen. Eerste vriendschappen, schoolreisjes, spelletjes.
En misschien praat ik daar nu zelf ook wel meer over.
Dat is zo'n beetje de symbiose waarin je als moeder met je kind leeft.
Dat je niet weet wie iets initieert, wie iets in gang zet, wat uiteindelijk een cumulatief samenspel wordt.
Hoe dan ook, het verleden komt ineens vaak ter sprake.
Herinneringen die jaren ergens rondzwierven in mijn hoofd maar die Dochter nu naar boven haalt.
'Er staat een tekening van een brood op dat bestelbusje, waarom is dat?' vraagt ze.
We zijn op weg naar de supermarkt.
'Dat is het busje van de bakker.'
'Waarom heeft de bakker een busje, brengt hij soms brood naar mensen die niet kunnen lopen?'
Ik zeg dat ik het niet precies weet.
'Vroeger kwam bij ons in het dorp altijd de bakker met een busje langs,' herinner ik me.
Dochter kijkt me verwachtingsvol aan. Nu zal er wel een mooi verhaal komen.
'Het was een knalgele bus en een piepklein scharminkelig bakkertje,' glimlach ik.
'Gielke heette hij. Hij had een vlassig snorretje en een ouderwets werkmannenpetje op. Hij toeterde altijd als hij de straat in kwam. Dan zette hij de bus stil en sprong er met een boogje uit. Om zijn schouder droeg hij een leren tas, met een klep. Die rammelde van het kleingeld.
Gielke was altijd vrolijk. Als de kinderen in de straat het getoeter hoorden, kwamen ze snel uit alle huizen. Dan wenkte Gielke ons, en dan trok hij de achterdeur van de bus open. Op een hoog plankje stond een gigantische bak. Giel zei dan: 'handen bij elkaar!' Dan moesten we een kommetje maken van onze handen, en dan graaide hij in de bak en kregen we allemaal twee handen vol kauwgomballen in alle kleuren van de regenboog, zoveel dat we er niet overheen konden gapen. De kauwgomballen stuiterden op straat, zoveel kreeg iedereen.'
Ik grinnik bij de gedachte aan de balletjes en ik ruik ze nog steeds.
Dochter kijkt me met open mond aan.
De kauwgomballen hebben tijdens mijn verhaal vast mythische proporties aangenomen in haar kleuterkopje.
'Bestaat Gielke nog steeds?' vraagt ze met glimmende ogen.
'Ja hoor, zeg ik. 'Maar hij rijdt niet meer op de bus geloof ik. Hij is wel nog soms in de bakkerij.'
'We zullen er wel eens langsgaan, als we bij opa en oma zijn,' beloof ik.
Dochter knikt geestdriftig.
We zijn bij de winkel. Ik manoeuvreer de kinderwagen naar binnen en word langzaam wakker uit de herinnering.
En vraag me af hoe ik nu weer in de situatie beland ben, dat ik met Dochter bij Gielke langs moet.
En wie dat eigenlijk leuker gaat vinden, zij of ik.
Gielke!!!!
Liene - 05 07 10 - 20:52
Mooi.
Susy () (URL) - 05 07 10 - 20:55
Heerlijk, die zoete herinneringen.
tascha (URL) - 05 07 10 - 21:10
Briljante naam ook; Gielke.
Nicolekebolleke - 05 07 10 - 21:12
Een vriendin van mij zegt altijd getsiedebakker. Bij wijze van krachtterm. Dat komt van haar oma, bij wie vroeger altijd de bakker aan huis kwam. Ze had zo’n hekel aan die man (het was geen Gielke) dat ze telkens als ze zijn autootje zag aankomen prevelde: ‘Getsie. De bakker.’
Novy () (URL) - 05 07 10 - 21:16
De bakker aan huis. Ja, dat was toch wel praktisch. Mooi verhaaltje.
Door () (URL) - 05 07 10 - 21:58
Mooi. Ik houd van herinneringen ophalen. Ik moest daar ook maar eens een blogje over schrijven.
sanneke - 06 07 10 - 07:51
Jaaa, de bakker… daar heb ik als kind ook leuke herinneringen aan! (in tegenstelling tot de visverkoper, die ook met zo’n busje rondreed, maar uit wiens busje toch duidelijk minder lekkere geuren opstegen…)
janine - 06 07 10 - 08:57
Vroeger had je bij ons in het dorp "Jan de Bakker" die met brood ventte. Hij had daarvoor een soort bakfietsbrommer met een hoge dichte bak vol brood. Hij zat daar dan op met z’n beide benen aan dezelfde kant. Volgens mij had hij ook een glazen oog en hij was een echt dorpsfiguur; iedereen kende Jan de Bakker.
Jenni - 06 07 10 - 10:50
Tja, dat moet de bakker nu niet meer proberen. Om aan huis te komen. Ik vrees dat hij in de meeste gevallen alleen na 18.00 kans maakt dat de deur open gaat. Helaas.
Maaike - 06 07 10 - 13:50
Gielke…de herinneringen komen weer boven…..
Suus - 07 07 10 - 12:43