Category: default
21 07 10 - 16:24
Het kleine ganzenkuiken dat de liefde leerde kennen
Het Kleine Meisje is alweer zeven maanden. Wat zeg ik? Al rúim zeven maanden.Het is een kleine vengnaas. Met een ijzeren willetje en twee grijpgrage handjes.
Het gaat zelf zitten, trekt zich hevig kreunend op aan alles wat het tegenkomt, zet wankele pasjes langs de spijlen van de box en strekt de handjes uit als ze me ziet.
En dat laatste, oeh, dat laatste.
'Ze strekt haar handjes uit als ze me ziet,' vertelde ik tegen KimT.
Het was een warme dag en we vierden Saartjes eerste verjaardag in de tuin onder het zonnescherm.
'Ach,' zei KimT vertederd. En met een kleine pauze, alsof ze wachtte op uitleg.
'Ik moet daarvan huilen,' snotterde ik.
Ik veegde een beetje verontschuldigend door mijn ogen.
Ik probeerde woorden te vinden om mijn gevoel te verduidelijken.
'Het is alsof het niet meer vrijblijvend is. Zeven maanden lang was ik als een schoen voor een pasgeboren ganzenkuiken, maar nu ben ik haar moeder. Ze wil mij. Ik ben nu ineens belangrijk voor haar.'
KimT knikte wijs. Want die heeft daar voor doorgeleerd hè.
'Rond de zes á zeven maanden begint de hechting,' antwoordde ze.
Ik zuchtte.
Zeven maanden lang voelde ik vederlichte verliefdheid, vertedering en genot als ik naar mijn roze baby'tje keek. Alles in een opperste staat van luchtigheid. Een letterlijke roze wolk, die me lichtvoetig maakte, die het harde werken verzachtte, die me zachtjes zingend mee liet drijven op het grillige ritme van een pasgeboren kindje.
En nu begint de liefde.
Er gaan twee harten open.
Houd ik haar tegen me aan, bloot onder de douche, twee grote blauwe ogen die de mijne zoeken, dan voel ik liefde stromen.
Een bloedband tussen ons, die zich vult met dikke, zware liefde, zoals alleen een moeder die voor haar kind kan voelen.
Alsof ik iedere vezel in haar lichaampje voel en aanvoel.
'Hechting is goed,' glimlachte ik naar KimT.
Ik pakte mijn kopje thee en nam een slok, Het Kleine Meisje zat parmantig op mijn schoot en keek naar alle kindjes.
Tijl knoeide met de waterbaan. Saar gilde het uit van plezier.
Het Kleine Meisje schrok zich ervan, en begon oorverdovend te huilen.
Schokkend drukte ze haar hele lijfje tegen me aan.
'Kom maar bij je mama,' fluisterde ik zachtjes in haar oor.
En ik hield haar vast om nooit meer los te laten.
Of dit.
Dus.
Quirk (URL) - 21 07 10 - 16:30
Ons kleinkind Kim is bijna even oud. Zij werd op 18 december geboren. Hier gingen dus nu even wat opa-traantjes.
ton () (URL) - 21 07 10 - 17:02
Snik.
Judith (URL) - 21 07 10 - 17:17
Oh, dát is dus het onbestemde emotionele gevoel dat vandaag van mij bezit nam.
Aukje (URL) - 21 07 10 - 18:15
En dan google je vengnaas en dan kom je weer op deze blog terecht :).
Maar mooi.
‘Een bloedband tussen ons, die zich vult met dikke, zware liefde’
Novy () (URL) - 21 07 10 - 19:19
Ahum, ik knipper éven wat tranen weg, oké?
Nathaly () - 21 07 10 - 19:57
brok
Nicolet - 21 07 10 - 20:09
Jullie zijn lief.
KimT - 21 07 10 - 20:39
Ja, zo gaat dat. Handjes die zich naar je strekken, straks armpjes die om je nek geslagen worden, handjes die je gezicht naar haar gezichtje trekken, een zacht ‘Knufle, mamma’. Vandaag voelde ik ineens een kusje op mijn kruin toen ik mijn meisje haar sandaaltjes aan deed… liefde, liefde…
sanneke - 21 07 10 - 22:02
Maar… Je hebt er toch twee?
Impa () (URL) - 22 07 10 - 12:23
@ Impa: hoe bedoel je? Met Dochter is die hechting natuurlijk al lang een feit. Ik kan me herinneren dat ik 5 jaar geleden precies hetzelfde voelde.
Octavie - 22 07 10 - 13:12
Prachtig! Echt prachtig!
Hoop dat ook eens mee te mogen maken (als het ons gegund wordt….we blijven geduld houden…)
Sabrina () (URL) - 23 07 10 - 11:18
zo herkenbaar! das soms zoveel gevoel dat je denkt te barsten..
ik zit hier in de loslaatfase, heeft me enigzins overvallen hoe snel die begint, dus hou haar nog maar heerlijk vast. tis een popje (en ik ga nu ook even googelen naar vengnaas,..geen idee!)
leonieke - 23 07 10 - 15:54
“Een bloedband tussen ons, die zich vult met dikke, zware liefde, zoals alleen een moeder die voor haar kind kan voelen.” Ik zit met betraande wangen hier, Floortje (9mnd) zit te kirren in de wipstoel voor me.
irene () - 24 07 10 - 08:52
Mooi! Voor mij als geadopteerde weer een bewijs dat er maar één iemand je echte moeder is. En dat die binding niet te vervangen is. En dat ik haar zo intens mag missen ook al weet ik niet waar en wie zij is. Groetjes van een lurker/fan!
fantAsia - 24 07 10 - 22:07
Dit is zo keihard hoe het écht voelt.
Marie (URL) - 14 08 10 - 09:19