Asperges / Asparagus

Ieder Limburgs kind gaat door een fase van Aspergehaat. Niks aan te doen, is gewoon zo.
Eén schilletje, in een verder uiterst zorgvuldig geschilde kilo, het blijft haken in de keel en je hebt het gedonder in de glazen.
‘Ik hoef dat niet.’
Gekruld lipje, wenkbrauwen gefronst, opgetrokken neus. Wijzend naar een asperge alsof het de vijand in eigen persoon is.
Het is pijnlijk voor de Limburgse ouder om het te zien gebeuren. Je wil je kind toch een traditie meegeven. Culinaire folklore. Maar niks dat baat.
Ik had er best last van hoor.
Droeg argumenten aan, sneed stukjes, controleerde iedere stengel minutieus, voerde soep.
Maar ik heb kinderen met betonnen kopjes, die laten zich niks zeggen.
En ten lange leste restte me alleen maar acceptatie.
En weet je, toen ik het accepteerde kon ik het mooie van de situatie zien: hoe minder zij eten, hoe meer er voor mij is.
En uiteindelijk komt alles goed, over een paar jaar hebben ze hun aspergehaat overwonnen en zitten zij op hun beurt te tobben met hun eigen kinderen.
De cirkel van het leven in een asperges.

We love to eat asparagus in the south of The Netherlands, but for children it’s a rather difficult dish. My children go through a phase of asparagus-hatred. I know they will get over it, but for now I enjoy every minute of it: the less they eat, the more there’s left for me.

Pinkster Picknick / Pentecost

Twee soepige kinderen, een picknickkleed in de tuin, een vuurtje stoken.
We deden een spontane pinksterpicknick. De meisjes roosterden wat brooddeeg op de steel van een pollepel, we joegen Marie aan de kant die stiekem het kleed op wilde sluipen, op zoek naar lekkere restjes.
Na afloop soesde ik na met mijn hoofd op de buik van mijn mens, in de avondzon.
Fijne dingen.




We celebrated pentecost with a little barbecue picknick in our garden. We made a fire and grilled some meat and sweet corn, the girls made bread. It was a lovely day.

Finland

Ja, wij waren dus in Finland.
(Nee, niet die bijna vijf (hoest) weken dat ik hier niet schreef, nee.)
(Hoe dat kwam, die logstilte? Hm, goeie vraag. Denk ik over na, kom ik nog op terug.)
Wij waren een dikke week in Finland. Beetje stedentrippen, beetje rondreizen, het hele decadente plaatje, zeg maar.
We begonnen in Helsinki, reden daarna een uurtje of vijf naar het noorden, alwaar wij verbleven in het midden van nergens, in een huisje aan een afgelegen meer, met onze lieve Finse vrienden. We stookten de sauna met hout, vingen snoek vanuit de roeiboot, aten rendier en maakten een wandeltocht langs ravijnen met rotsmeren in de diepte waar nog altijd ijs op lag. We bezochten het Alvar Aaltomuseum en een Finse school en om de kinderen een beetje tegemoet te komen na zoveel vreeslijke natuur en cultuur, gingen we de laatste dag met z’n allen naar een zwembad.
‘En wat heb jij gedaan in de vakantie?’ vroeg de kleuterjuf aan de jongste, de dag nadat we weer terug waren.
‘Ik ben naar het zwembad geweest,’ zei de draak.
Hoe dan ook, ik werkte alles netjes bij in mijn moleskinedagboekje en ik maakte natuurlijk wat foto’s.
Niet dat de onderstaande selectie ook maar een klein beetje recht doet aan de hele fantastische reis, maar enfin, een mens moet toch wat.










We visited Finland during spring break. We had a lovely trip, first we spent some days in Helsinki, then we rented a car and drove up north to visit our Finish friends. We went to sauna a lot, we went fishing and caught a pike, ate reindeer meat and just had the most wonderful time with our dear friends who we had missed a lot over the years. I love Finland, I love the people, the food, the rough nature and I love how bright things are during this time of year. I don’t know many Finnish words, but I know one word which describes the country pretty well: hyvää.

De Meinweg

Een van de mooiste nationale parken van Nederland is toch wel De Meinweg. Het ligt aan de grens met Duitsland, het is eindeloos groot en ontzettend veelzijdig, met heide, bos, hoogteverschillen en overal vennetjes.
Een van mijn lievelingsplekken is het Elfenmeertje. Vroeger ben ik er eens ingevallen, ik liep te dicht naar de rand om zonnedauw te zoeken, stapte in wat ik dacht dat zompige aarde was, maar het bleek drijfzand te zijn. Plomp. Was uw blogschrijfster er bijna niet meer geweest. Ook gaan we graag naar Vlodrop Station. Dan parkeren we de auto bij Sint Ludwig en lopen van daaruit de grens over naar de Dahlheimer Mühle voor apfelstrudel. Dit weekend waren we op een plek die we nog niet kenden. Een watertje, wat ganzen, glooiend mos, uitspringende naaldbomen.
Och, u zou dat toch eens in het echt moeten zien.




There a quite a lot beautiful National Parks in The Netherlands, but my all time favorite is De Meinweg. It’s huge, it’s versatile, I love to wander around near a little lake that’s called ‘The lake of the elves’. You should come and see it for yourself…

Voel wat ik voel

Ik schrijf iedere dag aan mijn boek, er blijft weinig tijd over om te tekenen en te schilderen.
Ik probeer het uiten van de beelden in mijn hoofd te sturen naar het verwoorden, minder naar het tekenen.
Dat is heel erg hetzelfde en toch ook anders.
Hetzelfde omdat schrijven ook een soort schilderen met woorden is. Ik kan een uur schaven aan een zin, tot ik precies het juiste woord heb gevonden dat de situatie uitbeeldt zoals ik hem in mijn hoofd heb.
Anders omdat ik veel meer moet vertrouwen op wat de lezer straks uit mijn zin gaat halen. In een tekening kan ik veel meer het beeld in het hoofd van de ontvanger stoppen, in een geschreven scène moet ik maar hopen dat de lezer snapt wat ik bedoel.
Soms mis ik het. Dan heb ik een ontzettende behoefte om iets te maken, een echt beeld.
Ik schilderde een portretje van mijn kleine meisje, in de kleedkamer van het zwembad. Wachtend tot de badmeester haar komt halen voor de zwemles.
Dat is een moment. Ze is gek op zwemles, maar het is ook spannend.
Ik wilde de sfeer schilderen, de spanning in haar houding en in haar gezicht, haar ogen, hoe ze haar handen houdt. Haar bolle kleuterbuikje in het badpak.
Ik ben niet zo’n portretschilder, gelijkenis is niet mijn sterke kant. Maar ik kan denk ik wel sferen scheppen.
En ach, nu ik dit schrijf realiseer ik me dat ik in wezen niks anders doe bij het schilderen dan tijdens mijn schrijven.
Contouren, misschien een decor, en maar hopen dat de ontvanger voelt wat ik voel.

Zalig Pasen / Happy easter

‘We hebben niks voor opa en oma geknutseld!’ riep Het Kleine Meisje vanochtend, met volle mond aan het paasontbijt.
Oh nee.
Vergeten.
Niet handig.
Ze was in een lichte paniek, stel je voor dat het traditionele eierzoeken niet door zou gaan, als ze zonder knutsel aan zou komen.
Ik vond in de garage wat dunne triplex, zaagde er twee eieren uit en liet de meisjes met ecoline aan de slag gaan.
En zo redden wij de Pasen, mensen.
Fijne dagen!

The girls totally forgot to craft something for grandpa and grandma this easter. So right after breakfast I had to come up with a quick and easy DIY. We made easter eggs out of plywood and painted them with colored ink. That’s how we saved Easter, people. Happy days!

Bloemen in je haar / flowers in your hair

Ik kan het niet helpen, ik bewaar altijd alle papieren kransen en kraagjes van het Pinksterfeest.
Net als de palmpasenkruisen, die kan ik ook nooit wegdoen. Aan de schuur hangt een hele reeks houten kruisjes, in de zomer groeit daar mooi de druif omheen.
De kransen hang ik over de hoge verwarming in de keuken. Het crêpe-papier wordt hier en daar wat vaal, maar toch blijft het zo mooi, de bloemen, het vlechtwerk.
Nu en dan vraagt Het Kleine Meisje of ze er eentje op mag. Dan klim ik op een stoel en haal er eentje omlaag. Deze is nog uit de peutertijd, toen ze nog bij juffie A in het kleine houten peutergebouwtje zat met gras op het dak. Het lijkt ineens zo lang geleden.
Ze draagt de krans even met een plechtig gezicht en dan mag hij weer terug.
En ineens besef ik dat ik echt geen kleine kinderen meer heb.


I can never throw away the paper flower garlands the children wear at Pentecost each year. I keep them in our kitchen in a safe place. Once in a while my little girl asks if she can wear one. This particular one she got from her preschool teacher, long ago, when she was not even 3 years old. I suddenly realize: I no longer have small children.

Avondwandelingetje / Evening walk

Onder de hashtag #Avondwandelingetje plaats ik op twitter nogal eens graag telefoonfoto’s van dat gestolen half uurtje, meteen na het avondeten, voordat de kinderen in bad moeten en het eigenlijk al net iets te laat is, dat we een klein ommetje maken.
En ach, ons Limburg, dat is toch zo mooi. En het mooi is altijd dichtbij. En nu, nu het gras weer begint te groeien, en alles uitloopt, dat groen, mensen, dat gróen, bijna onzichtbaar nog, maar toch doet het pijn aan je ogen. En de wind is nog zuur, maar als je ziet hoe hij over het weiland scheert, hoe de lange grassprieten als in een patroon gaan liggen als hij waait, dan vergeef je het hem. En als we linksaf gaan dan staan daar de schapen, met schuwe lammetjes die achter hun moeder kruipen en dan zo net voorbij haar dikke vacht kijken om te zien of je er nog bent. En de ganzen die in het weiland zitten, en de plassen die als spiegels zijn bij dit kraakheldere weer.
En dan weer naar huis, met modder aan de schoenen, maar het lijf weer vol met lucht.




We love to take a little walk in the evenings. The southern part of The Netherlands is so beautiful, I can’t imagine that I would live somewhere else. I love this time of year, the fresh green leaves, the lambs, the crisp air, the blue sky.

Niet mooi is ook mooi / Beauty

Soms lijkt het net of alles mooi moet zijn.
Het visuele als een van de belangrijkste impulsen om de mens te bewegen. Een geluksgevoel oproepen door een mooi plaatje, mooie beelden, kleuren, in reclame, film, media, mode.
Het is een tijdsbeeld. Misschien heeft het met welvaart te maken, in arme tijden houden mensen zich volgens mij niet bezig met welke kleur broek ze deze lente aan moeten trekken, is schoonheid veel minder van belang.
Hoe dan ook. Het maakt niet uit wat de reden is, het is zoals het is.
Maar soms worstel ik er een beetje mee.
Wat is schoonheid?
Is een aardappel mooi?
En als dat niet zo is, is dat dan erg?

Is Johan mooi?

Soms belemmert het me in mijn werk, mijn tekenen en mijn schrijven.
Misschien zou ik me altijd moeten bedenken dat niet alles mooi hoeft te zijn.

En dat niet mooi ook mooi is.
Als wat niet mooi ook mooi is, is alles vrij.

About beauty, and how it seems nowadays that everything has to be pretty. Sometimes I struggle with this. What is beauty? Is a potato beautiful? Is an ugly boy beautiful? And if they’re not, how bad is that? Sometimes I feel restricted in my work by all this beauty, in drawing and writing. Maybe I should always remember that not everything has to be pretty. and that not pretty is pretty too.

Zeearend-liefde / Sea eagle love

Ik hou van alle dieren, maar van vogels het meest.
Ik hou van de merels, de mussen en de koolmezen in de boom achter ons huis. Ik hou van hoe een kauw me met een schuin kopje aankijkt vanuit een boom, de blauwe kraaloogjes die me volgen. Als kind had ik een hele tamme eend, we trokken zelf duivenkuikens groot en we kweekten zebravinken. Ik kan denk ik nooit leven zonder een paar scharrelende kippen achter in mijn tuin.
Maar het allermachtigste van alle vogelsoorten vind ik toch de roofvogel. Ik weet niet precies wat dat is. Hun volstrekte autonomie misschien, en hun puur instinctieve gedrag. Dat trekt me aan. Nu had ik al jaren de droom om eens met zo’n beest te werken. En mijn lieve mens regelde dat dit jaar voor mijn verjaardag.
Vandaag reden we naar België. Ik kreeg een leren handschoen aan, de valkenier propte er een kuiken erin. En daar kwam hij, de zeearend, vanuit de hoge bomen achter in het weiland. De thermiek deed zijn vleugels dansen. Zijn reusachtige klauwen landden onverwacht zacht op mijn hand, de vleugelpunten raakten mijn hoofd. Ik keek in de gele ogen die sympathieker zijn dan u nu denkt.
Ik was meteen verliefd.
Fantastisch.




I love birds, ever since I was a child. I love chicken and blackbirds, in my childhood I had a duck and pigeons. My dream was to work with a giant bird of prey for once. My husband found a way to make my dream come true. Today we drove to Belgium and I flew with a giant sea eagle. I fell in love with him right away. Fantastic!