De ZsaZsalmanak Editie Octavie

Velen van jullie kennen haar wel, Mme ZsaZsa.
Ieder jaar maakt ze een maandkalender, de ZsaZsalmanak. Een gratis printbare kalender die voor iedereen te downloaden is vanaf haar weblog.
Vorig jaar heeft Naais hem overgenomen en dit jaar maak ik hem, de Zsazsalmanak Editie Octavie.

De kalender bestaat uit twaalf A4-tjes (en een voorpagina) met daarop voor iedere dag een vakje. De feestdagen heb ik al voor je ingetekend, voor de rest is er ruimte genoeg om afspraken op te schrijven, fuifjes, schooltoestanden, wanneer de hond een vlooienbehandeling moet.
Heel handig.
(Vooral die vlooienbehandeling. Niet vergeten. Tip van mij.)
Ik maakte voor iedere pagina een stripje, dus er valt ook nog wat te lachen.
Of nou ja, dat hopen we dan maar, dat je erom moet lachen.
De kalender komt ergens in december hier te staan, dan kun je hem downloaden.
Hij is in zwart-wit, dus het gaat geen liters printerinkt kosten.
Ik denk, ik bereid jullie alvast maar voor, dan hoef je geen dure nieuwe kalender aan te schaffen, gewoon printen en op de keukendeur plakken, zo makkelijk is dat.

I’m making a free printable, a calendar, for everyone to download here on my blog. It will be in Dutch. There will be 12 pages, on every page I drew 30 or 31 squares, for every day one square. In the squares there’s room for your notes. I illustrated each month with a little comic. The idea and concept of this calendar is from Mme ZsaZsa, she asked me to make a Octavie-edition for 2015. The free calendar will be available somewhere in december. I will keep you posted.

Een herinnering van twee miljoen jaar geleden / A two million year old memory

Twee miljoen jaar geleden stroomde een kilometer of vier ten noorden van ons huis de Rijn. Dat is een gek idee, als je in Limburg woont.
Je kunt dat nog zien aan grote hoogteverschillen in het landschap. Het hoogterras is wel 40 tot 60 meter hoog.
De Rijn zorgde voor afzetting van klei en langs de Duitse grens werd deze gewonnen in kleigroeven.
Die Rijn zag er niet uit zoals ze er nu uitziet. Het was een bedding van tientallen kilometers breed, het waren meerdere stroomgeulen.
Een rivier van tientallen kilometers breed, ik vind het moeilijk voor te stellen want ik heb nog nooit zoiets gezien.
Wat moet dat een woest gezicht geweest zijn.
Gisteren wandelden we er, op de bodem van de rivier, zoals vaak op zondag. Het golvende landschap, de diepte, het is een beetje onherbergzaam, een beetje spannend.
De berken met hun gele bladeren lichtten op in de diepte, de wortels van de bomen waren glibberig op het nauwe kronkelpad omhoog.
De grond zo aards, bijna niet te geloven dat hier ooit water stroomde, water zo ver je maar kon kijken, breed en kolkend.
Het was pas vanmorgen dat ik besefte dat datzelfde brede water hoogstwaarschijnlijk ook stroomde op de plek waar ons huis staat.
De vette kleigrond in onze wei zompt onder de regen van de afgelopen tijd.
Een herinnering van twee miljoen jaar geleden. Nog aanwezig op de plek waar ik alle dagen ben.
Dat is toch een wonder.






We like to take a walk on sundays and one of our favorite spots is a forest on the border with Germany, just a few kilometers from our house. Two million years a river flooded on the very soil where we walked. A very broad river, it must have been more than 10 kilometers wide. There are pretty steep slopes in the landscape nowadays, it always makes me feel excited, it looks a kind of barren I think. Only this morning I realized that the same river must have been flooding exactly where we live, the soil type in our garden is the same as the forest where we walked yesterday. A two million year old memory which is visible on the earth where I live, it feels like a miracle.

Happy weekend!

Ik zou u graag een lekker lang verhaal vertellen over waar ik allemaal mee bezig ben, maar het lukt even niet.
Geen tijd, druk.
Volgende week praat ik u bij.
Tot die tijd een foto van onze kleuter.
Fijn weekend, lieve mensen!

I’m very busy at the moment, so no time to tell you long stories here. Next week I will blog some more, I promise! Until then a photo of my little one. Have a nice weekend!

De laatste mens op de wereld en het hondenbrokje / Week 46

‘Mama, kun je als laatste van alle mensen op de wereld dood gaan?’ vroeg de kleuter vanochtend.
Nou. Verzin daar maar eens een deugdelijk antwoord op, terwijl je net een slordige driehonderd boterhammen staat te smeren voor het ontbijt en de schoollunch.
‘Hypothetisch gezien wel, maar waarschijnlijk niet,’ antwoordde ik dus maar.
‘Oh,’ zei ze.
En vervolgens prakte ze haar trui vol pindakaas.
Zo gaan die dingen.
Ach, en zo is het alweer week 46.
Het was de week dat ik er op donderdagmiddag achterkwam dat ik al sinds dinsdag vrolijk met een suikerbiet in mijn fietsmandje rondreed.
We hadden Sint Maarten gevierd en na een hoop gedoe met het kaarsje dat steeds maar uitwaaide gaf De Grote Dochter de brui eraan en gooide haar biet in mijn mand. Daar lag hij dus donderdag nog.
Het was ook de week dat onze Marie bijna van de dorst omkwam. Dat kwam omdat het zielige beestje een hele dag niet had kunnen drinken.
En dát kwam weer omdat er een hondenbrokje in haar drinkbakje was gevallen.
Nouououou zeg. Een brókje! In haar drínkbak!
De smerigste, groen uitgeslagen modderplas in het bos drinkt ze gretig leeg, de viespeuk, maar owee als er een brokje in haar water zit.
Jawel.
Van ingewikkelde kwesties omtrent de sterfelijkheid van de mensheid, tot hondenbrokken in het waterbakje, dat is mijn leven.
En tóch altijd opgewekt en positief blijven, hè.
Hoe doe ik het toch.





My youngest girl asked me if you can die being the last person on earth. It was early in the morning and I was making breakfast, trying to think of a good answer. So I said something like: hypothetically you can, but probably you won’t. ‘Oh,’ she said. And then she smeared peanut butter in her sweater. This week 46 we celebrated Sint Maarten, we use beets to make little lanterns and we make a bonfire and listen to the story of the soldier who gives the poor, shivering beggar a piece of his cloak. I love this story and I love walking hand in hand with my little one, in the dark, with our lanterns, singing songs.

Het verhaal van het nieuwe vest

(Klik op de strip voor groter beeld.)

I made a quick little comic about my new cardigan. I was really pleased with it, it is beautifully knitted, oversized, warm and lovely. But then the children came home. One pulled up her nose and thought it was much too big, the other one just wanted a banana. Then the husband came home. He thought I bought my beautiful new cardigan at the thrift store. I could have put the thing in my wardrobe and never have worn it again. But to get back on my family, I just wear it every day. E-ve-ry day! Ha!

De ontdekking van de hemel, het toneelstuk

Laat ik vooropstellen dat het een helse klus moet zijn, een toneelbewerking maken van De ontdekking van de hemel.
En als dank voor de ondernomen poging zal ik beginnen met een positieve noot over het stuk.
Welnu, het scenario zat qua concept knap in elkaar. Als je een drie uur durend toneel maakt van 900 pagina’s meesterwerk, dan zal er gehakt moeten worden. Dat was op een creatieve manier gedaan, dialogen wisselden zich af met door de karakters geschetste verhaallijnen, heel aardig. Wel jammer vond ik dat er cruciale stukken werden overgeslagen, terwijl andere scènes juist heel veel aandacht kregen, ik had andere keuzes gemaakt, maar soit. Ik kan leven met het feit dat niet iedereen op dezelfde punten de aandacht legt.
Maar dan.
In De ontdekking van de hemel staat alles, elke verhaallijn, elk karakter, elke punt en elke komma, in het teken van de compositie van het boek. Van de opbouw en de structuur, van het grote geheel. Dat is de kern. Het is een vrij emotieloos boek, ook al gebeurt er veel aan persoonlijk leed, het is van een afstand beschreven, want alles dient een hoger doel. Maar ondanks het keurslijf van de doordachtheid en ingetogenheid, nergens boet het in aan menselijkheid en karakter: de relatie tussen Onno en Max doet me altijd denken aan statische elektriciteit in de winter; ondank de ijzige kou vonkt het vuur.
Maar wat gebeurde daar op het toneel? Er werd veelvuldig gehuild, geschreeuwd, er werd op elkaars rug geklommen en omhelsd. Uitbarstingen van menselijke emotie, het stond haaks op de rationele laag die als een deken over het boek is uitgespreid. Ada (Lidewij Mahler), die de sereniteit zelf moest zijn, gedroeg zich alsof ze in een kindertoneel stond, met infantiele gebaren en een pruilmondje. Onno (Waldemar Torenstra) was een lachwekkend karikatuur en Max (Sieger Sloot) was vlak en kleurloos.
Ik begrijp dat iedereen zijn eigen interpretatie heeft van de personages, en dat acteurs een zware taak hebben om een rol zo te spelen dat de kijker zijn invulling gaat geloven. Maar in sommige van de gevallen had ik het idee dat de betreffende acteur het boek niet eens gelezen had. Zich niet eens verdiept had in hoe Mulisch het personage neer had gezet en bedoeld had in het grote geheel van het boek.
Mulisch zelf is ook een karakter in het toneelstuk. Dat vond ik goed bedacht. Het lost een hoop moeilijkheden op en het had heel intelligent kunnen uitpakken. Maar dat deed het niet. Ook hier weer ging de karikatuur op de loop met het personage. De zaal lachte, ik moest erom huilen.
Of u het toneel moet zien?
Dat moet u zelf weten. Ik ben ondanks al mijn gruwelen blij dat ik gegaan ben, ik vind het interessant om te zien hoe anderen het boek interpreteren, en naar een ongeluk op de snelweg blijf je tenslotte ook kijken, of je wil of niet.
Iedere poging tot verspreiding van Mulisch’ Woord juich ik toe.
Maar leest u, voordat u gaat kijken, alstublieft eerst het boek.
Dan laten we dat de winst zijn van deze toneelbewerking.

(Foto: Ben van Duin)
Voor de speellijst en achtergronden: www.hummelinkcstuurman.nl.

Harry, de musical / week 45

Ik hou nogal van Harry Mulisch.
Van zijn werk in het geheel en van De ontdekking van de hemel in het bijzonder.
Ik heb twee exemplaren van De ontdekking: een heilige, die is voor mezelf, en een evangelisatie-exemplaar. Die is voor mensen die nog bekeerd moeten worden, die mogen het dan lenen.
Toen ik Man nog maar net kende duwde ik hem mijn leen-ontdekking in de handen met het gebod om het zo snel mogelijk te lezen.
De geschiedenis had heel anders kunnen lopen als hij het een rotboek had gevonden.
Ik denk serieus dat ik geen kinderen had kunnen krijgen met een man die De ontdekking van de hemel niet op waarde zou weten te schatten.
Daar ben ik heel principieel in.
Hoe dan ook, een dapp’re ziel heeft het boek onlangs bewerkt tot een toneelstuk. Vanavond gaan we er heen. Met een goed gezelschap mede-Neerlandici gaan we de boel eens flink duiden op de eerste rang.
‘Er worden toch tussendoor geen liedjes gezongen in het stuk hè?’ vroeg Man gisteravond, hij trok er een bevreesd gezicht bij.
De mogelijkheid van een groteske Ontdekking van de hemel-musical drong zich aan me op. Carlo Boszhard als Onno, in een Joop van den Ende-achtige setting, glitters, lampen, vrouwen met veren, Ada in een showballet, ik moest bijna braken.
‘Als ze ooit een musical van De ontdekking van de hemel maken dan is dat een teken dat de wereld ten onder zal gaan,’ bromde ik somber.
Dacht Man ook.
Tegen die tijd zullen we met uittreksels van De ontdekking langs de deuren moeten gaan om de mensheid te redden.
‘Het is volbracht,’ zeggen we dan zalvend, tegen de ongelovigen.
Laten we hopen dat het zover niet zal komen.




My all time favorite Dutch writer is Harry Mulish. He wrote The discovery of heaven and it’s the best book in the world. It’s a perfectly composed, brilliant book. Lately it has been adapted to a theatre play and tonight we are going to the theatre to see it. Wouter wondered if there would be any singing in the play and I got a nasty vision of my brilliant book turned into a hysterical musical, with a lot of glamour and women with feathers. Argh. But no, it will be just a play and if anybody will ever have the guts to make a musical out of The discovery of heaven, we will not visit it. Promise.

Voorbereidingen, de V-formatie en een feestje

Zeg, maak je nog wel trouw je weektekeningen, Octavie?
Well, of course I do!
Het komt er niet altijd van om ze op een vaste dag in de week hier te plaatsen, maar ik teken gestaag door.
Vorige week stond in het teken van de voorbereidingen. We knutselden in de kleuterklas de schoolcadeautjes voor het naderende Sinterklaasfeest en thuis maakte ik met Het Kleine Meisje alvast de traktaties voor haar verjaardag. Vier dagen ná Sinterklaas. Alles wat ik bijna vijf jaar geleden miste aan goede planning, haal ik nu in.
Lee en ik sloten samen de Starfish Collecteweek af, wandelend langs de Maas. Het water spoelde tegen de keien en in de verte gakten de wilde ganzen oorverdovend.
‘Ganzen hebben allemaal hun vaste plek in de formatie waarin ze vliegen,’ vertelde Lee, ze wees naar een grote V in de lucht.
‘Misschien is dat de grootste kunst van het leven,’ peinsde ik, ‘tevreden zijn met je plek in de formatie.’
In het weekend was het feest, de kinderboekwinkel van De Kleine Tovenaar bestond precies tien jaar.
Mijn grote dochter had zich al weken verheugd op een ontmoeting met een van haar lievelingsschrijvers en kon haar geluk niet op toen de beste man een heel gesprek met haar aanknoopte.
Ze kletsten er vrolijk op los.
Geen idee van wie ze dat heeft.
Hoe dan ook. Er was wijn, er waren hapjes en nou ja, het was een ouderwets goed feestje.
Nu ja.
Soms vragen mensen of het iedere week tekenen me nooit de keel uithangt.
Ja, natuurlijk wel. Maar dan teken ik een dagje niet en de volgende dag heb ik er wel weer zin in.
Zo gaat dat.
Het is niet zo moeilijk.





I still draw in my red moleskine every week, although I don’t find the time to blog the pages every friday. Last week I did a lot of preparing. We crafted in kindergarten, we already made the presents for Sint Nicolaas: we made a hobby horse out of an old sock, with a broom stick, it’s lovely. Lee and I rounded off the Starfish Week. We took a walk and saw the geese flying in their typical V. ‘Every goose has his own place int he formation,’ Lee explained. ‘Maybe that’s the biggest challenge in life; being happy with your place in the formation,’ I pondered. In the weekend I had a party, the children’s bookstore of my friend Nicole existed ten years exactly. We celebrated with wine and my eldest daughter finally met one of her favorite children’s book authors. Sometimes people ask wether I’m never fed up with drawing every week. Well, of course I am. But then I stop drawing for a day or two and after that I can’t wait to begin again.

It never was not a painting

Ik experimenteerde nog weer eens met olieverf. De twee meisjes met de laarsjes in het Duitse meer, zon op het bladerdek, roodbruine bladeren op de grond, geel en lichtgroen aan de bomen. Zon die alles filtert, diepe schaduwen, glinsterend water in alle kleurschakeringen van blauw. Het vroeg gewoon om geschilderd te worden, het was nooit geen schilderij.


I experimented with oil paint again. My two girls with their wellies in a German lake, sunlight at autumn leafs, red and brown forest floor, yellow trees. Deep shadows, glistening water in every shade of blue. It just needed to be painted.