Het grote mysterie van het appelvrouwtje

Vandaag is het Sint Michaël. Het feest van oogst en herfst, maar vooral van moed vinden in jezelf.
Traditiegetrouw ging ik met de kleuterklassen van het kleine schooltje van mijn dochters mee naar de biologische appelboer. Met stiekem onder mijn jas de kleren voor het appelvrouwtje, het mysterieuze vrouwtje dat in de boomgaard appeltjes en een fluwelen doekje uitdeelt aan alle kindjes.
En dat net als vorig jaar door mijn moeder gespeeld zou worden.
Vandaag was het extra bijzonder, want voor het eerst ging Het Kleine Meisje mee.
En ik vond het wat spannend.
Wat als mijn kleuter ten overstaan van twee volle klassen uit volle borst zou verkondigen dat het appelvrouwtje haar oma was?
Dat leek me toch wel enigszins een verbreking van alle magie. Maar ook niet geheel onwaarschijnlijk.
Met die kleine snateraar van mij.
Na een ritje in de tractor en het plukken van de appels was het dan zover.
Alle kleuters liepen hand in had de boomgaard in, de zon kwam precies door de mist heen.
Zachtjes zongen ze een liedje en ze schaarden zich in een halve kring om het appelvrouwtje heen.
Ik hield mijn ogen strak op mijn kleine meisje en mijn adem in.
Ze zei niks.
Geen woord.
En bij thuiskomst uit school ook niet.
Of ze een leuke ochtend had gehad en wat ze nu precies allemaal gedaan had, informeerde ik voorzichtig.
Een heel verhaal, maar geen woord over oma.
Of ze het appelvrouwtje al eens eerder gezien had, viste ik.
Nog nooit.
Zo gaat dat dus.
Telkens als je net een beetje het idee begint te krijgen dat je je kind begrijpt, komt er een appelvrouwtje.
Die in alle magie het grote mysterie op je laat neerdalen.





Today we celebrated Saint Michael at te little Waldorf school of my daughters. It’s special day about harvest and autumn, but above all about courage and fighting the fear in yourself. The children from kindergarten visited an apple farm and after a ride on the tractor the little ones went apple picking in the orchard. After that they took a walk to the old apple lady… a mysterious fairytale lady who sat in the orchard and who gave all the children an apple without saying a word. And… I think I can share it here with you, that mysterious apple lady is my mother. I was wondering how my four year old would react to seeing her grandmother dressed like the apple lady and I kept a close eye on her. But she didn’t say a single word. Nothing. She didn’t even recognize her. Amazing.

Reuzen zo hoog als de hemel / week 39

In week 39 schilderde ik me ongans aan de garderobekast, keken we de Lumière-serie Thicker than water uit, hinnikte ik om Hendrik Groen, en deed ik een heel smerig karweitje in de schoolkeuken. Maar daar vertel ik binnenkort nog meer over. Voor het eerst in 13 tekeningen twijfelde ik of ik de hele week niet zwart wit moest laten, dat zou misschien wel eens leuk zijn, en wachtte ik met inkleuren tot op het laatst.
Het was ook de week waarin Het Kleine Meisje informeerde ‘hoe een baby nou precíes in de buik van de mama komt’ om daarna met smaak haar kommetje pudding leeg te lepelen en peinzend te vragen of reuzen zo hoog als de hemel zijn. Verder deden we een mini-verrassingsfeestje voor de jarige vriend P en overwogen om een broodjeszaak te openen die we Het paninimysterie gaan noemen.
Ja, we maken wat mee, zeg.
Alles bij elkaar genomen is het denk ik maar goed dat ik de boel heb ingekleurd.





In week 39 I painted the wardrobe, we watched the Lumière series Thicker than water and I read a very good new Dutch book. I also cooked something really dirty in the school kitchen, more about that later, and we had a mini surprise party for a friend who celebrated his birthday. I hesitated a little wether I should keep my illustrations in black and white this week, but in the end I decided that color suits me better.

Het kleine bureautje / the little cabinet

‘Mama, wat zijn jouw hobby’s?’ vroeg Het Kleine Meisje.
We zaten op de fiets, zij achterop, ik probeerde tegen de wind in een antwoord te bedenken.
‘Ik vind tekenen leuk, en lezen en lekker wandelen met Marie,’ zei ik.
Het was even stil. Ik trapte door.
‘Ik heb ook hobby’s,’ zei ze toen. ‘Rolschaatsen met papa en fietsen…’
Weer zweeg ze even.
‘…en met rúst gelaten worden, dat is ook mijn hobby,’ voegde ze er daarna heel serieus en hartgrondig aan toe.
Haha.
In het kader van die rust wilde ze ook graag een bureautje, net als haar grote zus. Dan kon ze daar ‘s avonds nog wat klungelen, alleen. Leek haar verrukkelijk.
Nu was het zo dat haar kastje met de gordijnen in uitgeklapte vorm ook meteen een bureau is. Ware het niet dat ik bij het opknappen van het ding lui was geweest en de binnenkant niet had geschilderd.
Dat deed ik deze week dus maar even tussendoor.
Beetje witte lak, dat knapt zo lekker op.





Besides all the working on our wardrobe, the painting and the hammering, our little girl wanted to have a desk on her room. ‘To write and work without anyone bothering me, mum,’ she explained. Well of course. She already had a nice vintage cabinet and it is also a desk, if you put the little door down. But in the time I painted the old cabinet I was lazy and I didn’t paint the inside. So I did it this week. She’s over the moon with her little desk and she ‘works’ every night, all quiet and calmly.

De lijdende vorm en beitels in duimen / Chisels in thumbs

Dit weekend werd er aan de garderobekast getimmerd.
Ik gebruik voor deze zin bewust de lijdende vorm, ja. Dat leek me de meest passende grammaticale constructie.
Ik zal daar verder niet over uitweiden.
Iets met scheve muren, scheve deurposten, een scheef plafond en een beitel in een duim.
HADDEN WE MAAR GEEN VOOROORLOGS HUIS MOETEN KOPEN NEE.
Hoe dan ook, aan het einde van deze zondag waren we allemaal toe aan een frisse neus.
Wuivende grasjes, blauwe wolkenlucht en de heuvels van Duitsland aan de horizon. We liepen langs de bosrand, daar waar ook precies de grens ligt. Precies naast het wandelpad hebben de Duitsers een elektrisch hek gezet, Nederlandse wilde varkens mogen de heimat niet in. Also. Marie vindt dat hek een ingewikkeld concept en kruipt er steeds op makkelijke plekken onderdoor waarna ze niet meer terug kan. En maar benepen kijken hè, vanuit het Duitse bosje. Uiteindelijk komt het er altijd weer op neer dat wij ingewikkelde capriolen uit moeten halen om de prutser te remigreren.
Goed.
Na een verkwikkende wandeling gingen wij maar weer op huis aan.
Alwaar de muur nog altijd scheef was en de garderobekast nog steeds niet af.
Toch jammer.



We’re building a walk in closet, a giant ward robe, and it needs a lot of creative improvising in our old and somewhat askew house from 1938. After a weekend of hammering, sawing and chisels in thumbs (don’t ask) we needed some fresh air. We went not far from home, where we literally walk on the German border. The sky was blue, just a hint of autumn and lovely high grass to wander in. And then we went home again. Where the house was still askew and the closet still not finished. Too bad.

Honderd strafpunten en een levensles / Week 37

Het was een verrassende week, week 37.
Waarin ik mijn grote dochter bij de plaatselijke toneelschool achterliet en zelf gezellig doorfietste naar de stad.
Waarna bleek dat de toneellessen van het arme wicht nog helemaal niet begonnen waren, pas volgende week start het nieuwe cursusseizoen.
Honderd strafpunten en een dodelijke blik vielen mij ten deel toen ik haar kwam ophalen. Aiaiai.
Gelukkig had ik nieuw haar, om mijn gemoed wat op te vijzelen.
‘Het zit wel een beetje eh…wild en zo,’ vond mijn mens aarzelend. Hij keek of hij iets zag wat zojuist ontploft was.
De kapster had het in lagen geknipt om mijn krullen beter uit te laten komen.
Ik wierp nog een snelle blik in de spiegel en vertrok toen gehaast naar school om de kinderen op te halen.
‘Oh, je bent naar de kapper geweest!’ riep de voltallige schoolpleinpopulatie, en men keek kritisch.
‘Het zit een beetje plat, is dat de bedoeling?’ zei iemand.
Nou ja zeg.
Al die dubbele signalen in deze wereld.
Zo zie je maar.
Wat voor de een wild is, is voor de ander zo plat als een pannenkoek.
Met deze wijze les wil ik dit stukje graag afsluiten.
Fijn weekend!




In week 37 I left my eldest daughter at the local drama school, not knowing that the theatre lessons hadn’t started yet. She was not amused. At all. I also had a haircut, the hairdresser tried to cut my curls more curly and it kind of worked, it looked like a giant explosion took place on my head. Wouter thought it was much too wild, but a friend however thought it was way too flat for me. Nice. Mixed signals. I tried to learn a life lesson out of it all: what seems wild for one person, can seem as flat as a pancake for the other. Try to chew that, people. Have a nice weekend!

Drukte bij De Kleine Tovenaar / A day at the children’s book shop

‘Ach, ik heb het zo druk, zo druk!’ riep De Kleine Tovenaar al een week.
De naderende kinderboekenweek, vertelfestival, ze had zich weer van alles op de hals gehaald.
En omdat ik weinig nodig heb om een hint te begrijpen, zo ben ik nu eenmaal, stond ik vanochtend om negen uur paraat in het volgestapelde boekwinkeltje, de mouwen werklustig opgestroopt.
‘Zeg maar wat ik moet doen,’ zei ik ijverig.
‘Nou kijk,’ zei De Kleine Tovenaar, ‘ik heb dus gordijnen gekocht, en die wil ik in de etalage drapereren, lijkt je dat nu niet enig?’
Ik haalde de gordijnen uit de verpakking, dik rood velours, prachtig.
Maar wel een beetje verfomfaaid.
‘Ze zijn gekreukeld,’ merkte ik dan ook op.
‘Ze moeten gestreken,’ zei De Kleine Tovenaar droogjes.
‘Oh,’ zei ik.
En ik keek daar heel schaapachtig bij.
Ik strijk namelijk niet. Dat is een principekwestie. Strijken is een volstrekt zinloze bezigheid. Ik begin daar niet aan.
Maar ja. Zoals dat dan gaat. De Kleine Tovenaar moest een hoop tetteren aan de telefoon. Er kwamen klanten. Drukdrukdruk.
En de gordijnen lagen daar maar in al hun kreukeligheid over de strijkplank te hangen en vuil naar me te kijken.
Ik wierp een blik op de Tovenaar. Die was aan het spinolen.
Zuchtend pakte ik de strijkbout.
En ik streek.
Het is niet te geloven.
Er zijn bewijzen van, speciaal voor mijn moeder.
Hoe dan ook, uiteindelijk hingen we de gordijnen op en zowaar, het was een plaatje.
En zo keurig gestreken ook hè, dat valt echt op.





My friend Nicole runs a lovely children’s book shop and she’s very busy lately, so I helped her out for some hours. She bought beautiful, red curtains which we hung up in the shop window. The building where the shop is established is very old and crooked and a little decayed, and we always have to be pretty creative for little projects like this one, but that’s just part of the fun, I think. We had some tea together and looked at our result and decided that we did a good job. It looks magical. Perfectly suiting the book store, De Kleine Tovenaar, The little magician.

Het heilige boekje / Tips and tricks for weekly drawings

Het is mijn heilige boekje geworden, de afgelopen elf weken, mijn rode Moleskine.
De beschilderde pagina’s zijn wat stijf en perkamentachtig geworden door de waterverf en de inkt, het geheel staat wijd uit als een Middeleeuws manuscript.
Als ik zo terugblader in de tijd gaat het niet zozeer om wat ik schreef maar om de hele sfeer van de pagina, alsof de letters en woorden deel zijn van het plaatje. Het gaat niet in de eerste plaats om wat er letterlijk staat, het gaat om wat het geheel oproept. Net als met herinneringen denk ik.

Mijn tips voor als je ook week- of dagtekeningen wil maken:

1. Hou het dichtbij, je kunt alleen maar het dagelijks tekenen volhouden als je onderwerpen kiest waar je echt heel blij van wordt, het verhaal komt er vanzelf bij. Zo had ik ontzettende zin om mijn vetplantjes te tekenen, ook al had ik daar niet echt iets zinnigs over te melden, je maakt betere tekeningen als je tekent waar je zin in hebt dan wanneer je jezelf iets oplegt.

2. Kleine alledaagse dingen zijn net zo waardevol als gierende hoogtepunten. Misschien nog wel waardevoller, als je later oud bent en krakerig hele dagen in een fauteuil zit.

3. Neem tijd en rust om te tekenen. Niks wat zo houterig uitwerkt als een tekening die is gemaakt omdat je het nog even snel moest doen. Het tekenmoment is jouw moment, als je geen zin hebt doe het dan niet, de zin komt wel weer.

4. Niet alles hoeft in je tekenboek. Laat het idee varen dat je een minutieus verslag moet maken van alles wat je meemaakt, dat zorgt voor stagnatie.

5. Voel je vrij. Het is jouw boekje! Helemaal alleen van jou. Je mag doen en laten wat je wil.

6. Plan je week en werk hem af. Ik teken soms iedere dag en soms drie keer per week. Voordat ik aan de eerste tekening van de week begin maak ik een hele lichte planning in mijn hoofd waar de plaatjes moeten komen en wat ik wil met grootte en verhoudingen. Als ik de week heb afgerond bekijk ik alles nog eens kritisch en maak ik er zo nodig een geheel van. Dat kan met behulp van kleur of het laten doorlopen van motiefjes of lijnen. Zo vermaal ik de week tot een totaalplaatje.

7. Technisch: zorg voor goede materialen die bij je passen en die handig zijn. Zo werk ik met fineliners die waterproof zijn (Artline Drawing system, het zwart blijft netjes zwart onder de scanner), mijn fijne aquarelverf van Van Gogh en natuurlijk de Moleskine. Moleskineboekjes hebben papier dat zuurvrij is en de pagina’s hebben een aangename crèmekleur. Het papier is dun maar de zwarte pen drukt niet door. Bovendien hebben ze een handig formaat zodat ik al mijn spullen overal mee naartoe kan nemen.

Succes!











My red Moleskine is my holy book. I love how the pages swell from the ink and watercolors, it feels like a medieval manuscript. I put together some tips and tricks if you want to draw your days or weeks too:
1. Keep it close. Draw what you want to draw, what feels right and what makes you happy.
2. Small daily things are just as valuable as big screaming highlights. Maybe even more valuable.
3. Take your time to draw. I can smell it miles away when a drawing was made too quickly or when the drawer had too little time.
4. You don’t have to draw everything. You don’t have to make a detailed report of everything you saw, you’ll stagnate, it’s not healthy.
5. Feel free! It’s your book, you can do whatever you want!
6. Plan your week and polish it off. Make a very light planning in your head of the main illustrations before you start and when you’re done for the week take a good look and see if everything is one whole. Finish it off, if necessary, with colors or lines.
7. Technical stuff: use good materials that suit you. I use water resistant fineliners by Artline Drawing system, they keep their black color while scanning, I use watercolors by Van Gogh and of course the Moleskine with acid free paper and in a comfortable size.
Good luck!

Hadden we eerder moeten doen / Painting adventures

Nu wonen we sinds augustus van dit jaar precies acht jaar in ons huis.
En acht jaar lang konden we prima leven met onze vaalgele garderobe, de groezelige hal en een voordeur waar de fabrieksverf nog op zat.
Vonden we geen enkel probleem.
Tot we in het blitz en blanke Luxemburg waren geweest.
‘Ik kan het niet meer áánzien, die smerigheid hier,’ mopperde ik tegen Man.
En ik probeerde met mijn nagel een twijfelachtig korstje van de muur te krabben.
(Ik denk dat het jam was.)
‘Het is geen gezicht,’ bromde Man terug.
En zo togen wij aan het werk.
Man rollerde de muren en het plafond, ik deed de hoekjes en de voordeur.
Drie lagen moesten op die voordeur, en tussen iedere nieuwe laag moest de boel een dag drogen.
Zat ik daar de hele dag naar zo’n net niet dekkend verflaagje te kijken. Ik werd daar heel onrustig van.
Acht jaar lang tegen een grijze fabrieksdeur aankijken was geen probleem, drie dagen met een half afgelakte deur en al mijn autisme kwam bovendrijven.
Het kan gek lopen.
Hoe dan ook, de boel knapt enorm lekker op.
Hadden we eerder moeten doen.





We whitewashed our hall this week and our cloakroom and because we couldn’t get enough of it, we also painted our front door. In the eight years that we have been living in our house, we never had a problem with our somewhat stained and dingy hall but all of a sudden we felt as if this Really Needed To Be Done. It brightens up our house, and to be honest, my spirit as wel. Out with the old, in with the new.

Dankzij Luxemburg / Week 36


We gingen naar Luxemburg-stad, mijn lieve mens en ik.
Dat had wat voeten in aarde. Eerst zouden we nog maar eens naar Berlijn gaan maar toen moest ik weer denken aan die keer dat ik ging overgeven midden op de Kurfürstendamm (bij een boompje, voor een terras, iedereen keek, ik was zwanger) en toen waren we lui en toen ineens zaten we in Luxemburg.
Het kan verkeren.
We gingen als eerste naar het Mudam, dat is het Luxemburgse museum voor moderne kunst. Daar kan ik heel boeiende en artistieke zaken over vertellen maar ik hou het bij: GA NIET.
Het was een heel mooi museum, een prachtig gebouw, maar na het bedenken van de architectuur was alle creativiteit die ze ooit in Luxemburg hebben gehad voorgoed op.
De collectie staalde op niks.



Na het Mudam zetten we ons even aan de rand van de Kirchberg om over de stad uit te kijken.
Een horizon van keurige kerktorentjes, gladgestreken huisjes en aangeharkte parkjes strekte zich voor ons uit.
In Luxemburg is alles opgepoetst.
Een gewassen en gestreken stadje.
‘Hoe kan het dat een landje dat tussen het groezelige Wallonië en het smerige Frankrijk zit ingeklemd zo netjes is?’ peinsde ik.
‘Het enige rommelige in Luxemburg zijn de toeristen,’ beaamde Man.
‘En de taal,’ zei ik.
Want in hemelsnaam, wat spréken die mensen?



Enfin. We liepen het oude centrum in. Via het viaduct van waaruit je heel hoog de diepte in kijkt, naar het riviertje de Pétrusse, langs de winkeltjes, en dan via de oude brug weer terug in een rondje.
We deden een terrasje (een heel keurige), zaten op een bankje (een strakgelakte) in de zon en keken romantisch uit over de gemillimeterde plantsoentjes in de verte.
En toen waren we wel klaar met Luxemburg.
En gingen we naar huis om de gang te sausen.
Hadden we opeens ontzettende behoefte aan.


Wouter and I went on a little trip to Luxembourg, the capital of the Grand Duchy. It’s not very far from the South of The Netherlands where we live, but we both never visited this very old town. First we went to Mudam, the museum of modern art. The building was beautiful, however the art collection was very poor, a total lack of creativity. Luxembourg is a very tidy place, all the houses are freshly painted, the streets look clean, the flowerbeds are spotless and the lawns look as if the where cut with scissors.
We didn’t feel very comfortable, no. And after a while we couldn’t bear all the tidiness anymore. And we went home to whitewash our hall.

Verzameld werk II / Collected works II

Sinds de vorige keer dat ik een post schreef over mijn I love Holland-pagina in Libelle, zijn er alweer tien verschenen.
Ik zette ze weer bij elkaar. Het ziet er zo…lekker uit, of is het niet fatsoenlijk om dat over je eigen werk te zeggen?
Ik zie dat ik in de loop van de tijd steeds meer tekst ben gaan toevoegen.
Soms twijfel ik over wat ik eerst ben; schrijver of tekenaar.
Ik vrees dat ik er nooit uit zal komen.
De eerste serie vind je hier.

Since my last blog about my I love Holland-section in Libelle ten new pages have been published already. I put them together again. It looks so…yummie. Or maybe it’s not very decent to say that about your own work:) I now see that I used more text in the new ones. Hm. Maybe I have been missing my old passion for writing a little? The first series you can find here.