Een zielig bramenstruikje / Blackberry

Onze tuin is opgedeeld in twee delen: het eerste stuk is onze leeftuin, er is gras om te spelen, een schommel, een hangmat, we eten er.
Als je door het witte poortje gaat kom je eerst bij de moestuin en dan bij de wei.
Toen we hier pas woonden, had het plaatselijke tuincentrum een vreselijke uitverkoop. In een donker hoekje vond ik een zielig, doornloos bramenstruikje. Een spriet was het, meer niet, geblutst en gedeukt aan alle kanten. Ach, ik had het ermee te doen, hij was al drie keer afgeprijsd en niemand wilde hem hebben. Voor een habbekrats ging hij mee, en ik pootte hem naast het witte poortje, wie weet wat het zou doen.
En sindsdien heeft het zielige bramenstruikje ieder jaar opnieuw de dikste, diep donkerpaarse bramen gegeven, zoveel dat we ze nooit op kunnen. De struik is uitgegroeid tot een enorme bramenboom die ik trouw ieder najaar netjes snoei, de stengels die vruchten hebben gegeven haal ik weg en de nieuwe scheuten leid ik zorgvuldig in een boog over het poortje. In de lente bloeit de boog met de mooiste pastelroze bloemen, en rond juli breekt de tijd aan van de grote oogst.
De meisjes zijn er gek op, ze trekken ‘s ochtends op blote voetjes naar buiten met een grote pan of vergiet en gaan plukken.
En dan is het natuurlijk tijd voor bramentaart.
Zo hoort dat, in de zomer.
Bramen plukken foto 4 octavie

Bramen plukken foto 2 octavie

Bramen plukken foto 1 octavie

Bramen plukken foto 3 octavie

Long time ago I bought a little blackberry bush in a terrible sale at a garden centre. It was small and broken, and I felt sorry for it. I took it home and planted it, maybe I was lucky and it would grow a little. After a year the blackberry began to blossom. Every year it got stronger and bigger, it gave the most beautiful blackberries, more every summer. The children love it. They go outside every morning, on bare feet, to pick the berries. And of course then we bake a blackberry pie. That’s summer.

Rijkdom

‘Och, we doen haar op het vrijeschoolse peuterklasje en daarna zien we wel,’ zeiden Man en ik tegen elkaar, meer dan zeven jaar geleden.
Onze oudste dochter was drie en we vonden het peutergroepje zo fijn en de pedagogiek zo mooi doordacht. Het kleine klasje vol prachtig houten speelgoed, een juf die broodjes met de kinderen bakte en appelmoes maakte. En ach, tegen de tijd dat ze zou gaan kleuteren konden we altijd nog beslissen of het wel paste.
De jaren verstreken, de antroposofie bleek dat wat we altijd al gezocht hadden. De school als een warm nest, geborgenheid, de klas benaderd als groep, niet als een verzameling individuen. Ieder kind even getalenteerd, misschien anders, maar nooit beter of slechter. Ruimte om zichzelf te zijn.
Na de kleutertijd volgde de eerste klas en tegelijkertijd startte onze kleinste dochter opnieuw in de peutergroep.
Ruimte voor creativiteit, toneel, schilderen, vormtekenen, handwerken. Les van een imker, werken in de moestuin, de oude Grieken, spannende verhalen. Maar ook breuken leren, en werkwoordspelling, topografie.
En zo gaat de grootste dochter komend jaar alweer naar klas vijf en wordt de jongste oudste kleuter en mag ze eindelijk de meesterproef gaan maken: het felbegeerde poppenkind.
Ze hebben het zo goed, en ik ben zo dankbaar.
En als de kleuter dan thuis komt, zoals vandaag, met haar tekenmap, vol tekeningen en schilderingen van het afgelopen jaar, keurig op chronologische volgorde, dan voelt dat als het openmaken van een schat. Dan bekijken we haar werk, van september tot juli, en dan ontdek ik samen met haar de ontwikkeling die ze doormaakte.
Dat is rijkdom.
Vrije school foto 3 octavie

Vrije school foto 2 octavie

Vrije school foto 1 octavie
The last week of school. The youngest daughter brought home all of her drawings she made over the past year. I sat down with her and we both watched her work, finding the development she has gone through since september till now. Our children thrive at the little Waldorf school they attend. And I’m thankful for that.

Zomerkleuren / Colors of summer

Het moment dat de zomer op het randje balanceert van opbouw en afbraak, als ze haar hoogste punt heeft bereikt. Als de bladeren aan de bomen diep donkergroen zijn, en het gras hier en daar wat matgeel. De bloemen volgezogen en uitbundig. Dan zijn de kleuren op hun mooist. Het schelle, witte licht van het voorjaar is veranderd naar een rijke en warme gloed, verstrooid onder de bomen, diep donker bij de struiken, weelderig en aangenaam. Water dat schittert, de geraniums in felroze, ik kan uren kijken naar de gebruinde lijfjes van mijn kinderen, hun uitgebleekte haar, wijde zomerjurkjes, ogen zo blauw als nooit tevoren onder de schaduw van de grote plataan.
Zomer foto 5 octavie
Zomer foto 3 octavie
Zomer foto 2 octavie
Zomer foto 1 octavie
The colors of the summer. The green of the leaves, the flowers so colorful, the light warm and rich. I love watching my children, with their tanned bodies and bleached hair from swimming all day long.

Scheef haar

Ik heb nogal moeilijk haar. Het is veel, het is wild en het krult de ene dag in prachtige golven om mijn hoofd om de volgende dag in een belachelijke nylon-achtige kroes uit te barsten. Geen pijl op te trekken, ontzettend schizofreen.
Nu kan ik dat allemaal aan mijn DNA wijten maar het zou zomaar kunnen dat ik zelf ook een tikje schuld heb. Ik ben ik niet zo zuinig op mijn haar. Ik ga zwemmen in chloor- of zeewater zonder het daarna keurig uit te spoelen, ik borstel het eh… niet zo vaak, ik gooi er heel misschien nu en dan wel eens een potje foute bleek in en ik ga bij voorkeur nooit naar een kapper.
Ik hou niet van de kapper.
Ik hou niet van gefrunnik, ik hou niet van gesprekjes over het weer of de vakantie en ik hou niet van dat het me tijd kost.
Kappers nemen mijn haar fronsend tussen duim en wijsvingers en maken dan misprijzende opmerkingen als: ‘Goh, het is wel dik hè.’ Of: ‘Je haar is wel wat droog, misschien moet er een maskertje in.’
Haha.
Een maskertje.
Hoe dan ook. Het werd te lang, mijn haar.
Als het te lang wordt kan ik geen goede knot meer maken en dan houdt het bestaan voor mijn wel zo’n beetje op. Alles staat of valt bij mijn knot.
En zo stond ik gisteravond in de badkamer voor de grote spiegel. Mijn man poetste zijn tanden. Ik bestudeerde mijn pluimen uitvoerig.
‘Er moet een stuk vanaf,’ zei ik.
Mijn man poetste braaf door. Ik keek hem via de spiegel aan.
‘Als jij dat nu eens deed. Zo moeilijk kan het niet zijn, toch?’
Man verslikte zich in de tandpasta.
‘Nee, Oc, dat kan niet.’
Ik pakte de schaar uit het kastje. ‘Gewoon recht knippen, dat kan toch iedereen?’
Man keek wat ongelovig naar me. Hij zuchtte en haalde zijn schouders op.
En hij knipte.
(…)
Ik had het fout.
Recht knippen, dat kan niet iedereen.
Het was per ongeluk héél kort geworden.
En heel scheef.
Waar gebeurd, geen grapje.

Gelukkig heb ik mijn knot.
Zie je niks van, van scheef haar.
Octavie zelfportret
The true story about how I let my husband cut my hair because I hate going to the hairdresser. How hard could it be, anyone can cut straight, right? Well, no. My husband can’t. Luckily I always wear my hair in a high bun, no one will notice. Straight hair is highly overrated.

De zomerzonnewende / summer solstice

Op alle Vrijescholen in de hele wereld wordt op 24 juni het Sint Jansfeest gevierd.
Ik vind dat een magische gedachte. Dat je dus eigenlijk één groot feest viert met z’n allen.
Het Germaanse feest van de zonnewende, de langste dag, het feest van de natuur waarbij ze zelf voor de mooiste versiering zorgt, in Christelijke tijden aangevuld met de geboortedag van Johannes de Doper.
We dansen met z’n allen op het lied van Robinson en de rivier de Rhône en de stralende kindergezichten zijn onbetaalbaar. Ach, is er iets mooiers voor kinderen dan ouders die meedoen met hun spel? Dan picknicken we, een grote tafel vol zelf meegebrachte salades, fruit en brood staat klaar. Er brandt een vuurtje en er zijn stokken om broodjes aan te bakken. En naarmate de avond vordert worden de gesprekken mooier, de plannen voor het komend schooljaar spannender en de zon zakt langzaam weg achter de horizon in de verte.
Tot het echt tijd is om te gaan, met een beetje pijn in het hart.
Want het duurt nu nog een heel jaar voor het weer Sint Jan is.





Waldorf schools (or Steiner schools, I’m not sure if it’s exactly the same) celebrate worldwide the summer solstice on june 24th every year. We all dance together with our children, we picknick on the riverside, the children can bake bread in the fire pit and it’s always hard to go home after all this. One of the most lovely days of the year.