€ 1827,50

Precies twee weken geleden sloot ik de Starfish Collecteweek af.
Mocht je het hele verhaal nog een keer rustig willen nalezen, of heb je het gemist, in dit blog heb ik alle delen bij elkaar gezet. Je kunt het hele verhaal in één stuk lezen.

De afgelopen weken zijn jullie geld blijven overmaken.
Op dit moment hebben bijna 80 mensen gedoneerd, het totaalbedrag tot nu toe is € 1827,50.
Geld overmaken mag nog steeds en altijd, het rekeningnummer van de stichting Starfish is NL64RABO0126743177 in Roermond, (kamer van koophandel nummer 12063627, in Venlo.) www.stichtingstarfish.nl. Geef bij het overmaken even je mailadres door, ik vind het leuk om je een persoonlijk bericht te sturen.

We hebben de afgelopen weken ontzettend veel mails, berichten en reacties gekregen. Mensen vertelden ons hun persoonlijke verhaal, mensen schreven hoe geraakt ze waren en boden spontaan hulp aan, er ontstonden nieuwe initiatieven; Jule bedacht bijvoorbeeld om te gaan knutselen met de buurtkindjes en de handgemaakte spulletjes tijdens de lokale kerstmarkt te gaan verkopen voor Starfish en Marijke schreef op haar eigen blog over de actie.

Ondertussen vroeg ik Lee of ze een terugblik wilde schrijven over de Collecteweek.
Dat deed ze, haar verhaal staat hier (als je Engels niet zo goed is; ik schreef een grove vertaling, die vind je onder de foto.)

***
Octavie suggested I write a short piece about how I experienced the Starfish fund-raiser she recently orchestrated on her blog. Great idea, nice way to round things off, I thought.
And then I sat down to write. Oh dear. I am not Octavie. I have no experience with writing, and certainly don’t have the ability to end every blog with a cliffhanger like she can. I am not known for my brevity. I can’t make you smile and cry in 100 words.
But I can try get the inside out.
I knew who Octavie was long before she knew who I was. I’d heard about her in connection with all lovely creative things and I’d fallen in love with her style of writing in her blogs.
Then we met at the Rattentoren and chatted for a few minutes about Starfish. Octavie asked for my mobile number and website details. A part of me didn’t for one minute think I’d hear from her, and another part always knew we’d meet again. I’m not sure which part of me felt overwhelmed and panicked at the thought: what does Octavie want with me, just a girl from an under-priveleged background who’s experienced some hardships in life and doesn’t think too much of herself under her sometimes sunny, sometimes lioness-facade? Why me?
When we met again to discuss my life-story, I asked Octavie that same question. She said that the thing that did it for her was that here was a person who in the face of human need was able to put aside personal tragedy and step over themselves in order to carry out an ongoing act of humanity to create a better world.
The next time we met I told Octavie I felt a little awkward: as though we’d had an intimate encounter as strangers, and that I bumped into her the next day in the waiting room at the doctor’s or something. ‘Mmm…,’ she said, ‘sharing your life-story is an intimate thing and one can feel exposed and vulnerable.’
This lead to some doubts on my part. I don’t publish my life-history on the www every week and I asked myself whether I wanted to make all this information about my life public domain, a tough one. But then again, it IS my story and its not a secret, it doesn’t make me a better or worse person, and besides, perhaps telling the story BEHIND Starfish will achieve some success at raising funds for these three children. But mostly I let it be, because of the truth.
The truth of our humanity. That irrespective of whether we come from a relatively priveleged background in Holland, (or Norway, where the most distant donor in the fund-raiser lives) or from the stricken slums of South Africa; whether we’ve had a happy and safe upbringing or a childhood scarred by insecurity and neglect, we are all who we are because of other people.
Motho ke motho ka batho babang: a person is a person because of other people. I am because you are. Ubuntu.
I saw this ‘ubuntu’ every day during the fund-raiser. It moved me.
Convinced that with every donation you are doing two things: helping create and mould the lives of Zikhona, Zandile and Sibulele, and, as one donor so aptly put it: changing the world, one euro at a time.
As we round off the Starfish fund-raiser, my heart is warmed. Warmed by strangers, with whom I am one. Touched by the beauty there is in people. Thank you sincerely on behalf of the Starfish kids.
I salute you,
Lee


Octavie opperde dat ik een kort stuk zou schrijven over de Starfish Collecteweek. Dat leek me een goed plan, een mooie manier om alles af te ronden. Maar toen ging ik ervoor zitten. Het viel niet mee. Ik heb weinig ervaring met schrijven en ik sta niet bekend om mijn bondigheid. Maar ik kan proberen om van binnenuit te schrijven.
Ik wist wie Octavie was ver voordat we elkaar leerden kennen. Toen we elkaar ontmoetten bij De Rattentoren en aan de praat raakten over Starfish vroeg ze mijn telefoonnummer. Een deel van mij dacht dat ik nooit meer iets van haar zou horen, een deel van me altijd wist dat we elkaar weer zouden zien. Ik raakte een beetje in paniek. Wat moest Octavie met mij? Een meisje met een kansarme achtergrond?
Toen we elkaar weer zagen stelde ik haar dan ook deze vraag. Ze vertelde me dat ze me zag als iemand die persoonlijk leed aan de kant kon schuiven voor een hoger doel: een betere wereld creëren voor de mensheid.
Na het vertellen van mijn levensverhaal voelde ik me ongemakkelijk. Alsof we een heel persoonlijke ontmoeting hadden gehad en elkaar daarna weer tegenkwamen op neutraal terrein.
‘Hmm,’ zei Octavie, ‘je levensverhaal vertellen is iets heel intiems en daarna kun je je bekeken en kwetsbaar voelen.’
Dat zette me aan het denken, ik ging ineens twijfelen. Ik publiceer mijn levensverhaal niet iedere dag op internet en ik vroeg me af of ik al mijn informatie wel publiek wilde maken. Maar van de andere kant: het ís mijn verhaal en het is geen geheim. Het maakt me geen slechter of beter persoon. En: het is de waarheid.
De waarheid van onze menselijkheid. Dat onafhankelijk van waarvandaan we komen, we een goede achtergrond hebben in Nederland (of Noorwegen, waar de meest verre van onze donateurs woont) of uit de sloppenwijken in Zuid Afrika komen, we een veilige opvoeding hadden, of een vol verwaarlozing, we zijn wie we zijn door andere mensen. Motho ke motho ka batho babang: een mens is wie hij is door andere mensen. Ik ben omdat jij bent. Ubuntu.
Ik zag deze ‘ubuntu’ elke dag tijdens de Starfish Collecteweek. Het raakte me.
Ik ben ervan overtuigd dat met elke donatie je twee dingen deed: de levens van Zikhona, Zandile en Sibulele veranderen en vormgeven én, zoals een donateur het zo treffend zei: de wereld veranderen euro voor euro.
We sluiten de Starfish Collecteweek af. Mijn hart is verwarmd, verwarmd door vreemden met wie ik één ben. Ik ben geraakt door de schoonheid in mensen.
Oprecht bedankt, namens de Starfish-kinderen.
Lee

Walnoteninkt en rietpennen / home made ink and pens

Een poosje geleden maakte ik weer eens walnoteninkt.
Ik heb er al eens eerder een beeldblog over gemaakt, dat vind je hier.
Het recept is heel eenvoudig. Het basisingrediënt is de walnotenbolster, dat zijn de schillen die om de walnoot heen zitten, dus niet de harde schaal die je moet kraken. Vul een pan met de meest smerige en rotte, zwartgeworden walnotenbolsters die je kunt vinden, doe er water bij en breng het aan de kook. Laat het geheel minimaal een uur doorkoken, liefst nog wat langer. Test ondertussen steeds de kleur van de inkt op een blaadje. Als de kleur heel diep donkerbruin is doe je er een scheut azijn en een eetlepel zeezout in. Schep alles goed door en kook het nu nog een half uur. Schep nu de grootste troep uit de pan en zeef de inkt door een oude panty of lap, in een uitgekookte glazen pot met deksel. Voeg wat Arabische gom toe, dan hecht de inkt beter aan papier. Arabische gom kun je in de hobbywinkel kopen.
Let erop dat de inkt giftig is, ondanks dat je alleen natuurlijke materialen gebruikt. Bewaar hem buiten bereik van kleine kinderen en huisdieren.



Je kunt deze inkt gebruiken met een kroontjespen, maar nog leuker is een ganzenveer of… een rietpen.
Het beste kun je heel droog riet gebruiken. Het gaat om de stevige, dikke stengels die flink hard zijn. Als je riet hebt geplukt en de bladeren hebt verwijderd, snij je het met een goede, scherpe snoeischaar in een handzaam formaat. Daarna kun je het het beste nog zeker een week binnenshuis laten drogen.
Als het riet goed droog is kun je er een pen van snijden. Verwijder eerst het droge papierig-achtige vel dat om het riet zit. Dan ga je de punt snijden, dat doe je met een scherp stanleymes. De punt moet gesneden worden op ongeveer een centimeter van een groeiknobbel. De breedte van de punt kun je zelf bepalen, wil je hele fijne tekeningen maken, dan maak je een scherpe punt, wil je grover schrijven of schilderen dan laat je hem breder.




Ik heb de inkt en de rietpennen gebruikt voor een workshop op school. Samen met kinderen vanaf 6 jaar hebben we rietpennen gesneden en tekeningen met walnoteninkt gemaakt.
De kinderen vonden het geweldig.
Veel plezier!

I made some ink of the shells of walnuts again. It’s a dirty job but it’s very easy, once you know the drill. Cook the shells in water for over an hour. After an hour you add vinegar and salt, and you cook it again for half an hour. Then you percolate the dirt with an old cloth into a glass jar. The ink is poisonous, so keep it away from small children and pets. It’s fun to draw with your ink and for example a dip pen, but even more fun is to use it with a feather or with reed. If you want to make a reed pen, use the thick hollow stems that are pretty dry. Remove the leaves and dry the reed in your house for at least a week. Use a very sharp knife to cut pens, start cutting at approximately 1 cm from a bulge. It’s really easy, just try it. I used the ink and the reed at a workshop for children from age 6. We cut pens together and then made beautiful drawings with the walnut ink. Have fun!

What is joy when it’s not recorded?

What is joy when it’s not recorded? las ik ergens.
Soms is er ineens een zin die samenvat waar je al weken naar op zoek bent, maar waar je de juiste formulering maar niet voor kon vinden.
Wat is vreugde als het niet wordt vastgelegd?
Als ik ergens loop en ik zie overal prachtige dingen om me heen waar ik intens gelukkig van word, dan kan ik soms overvallen worden door het gevoel dat ik het moet vereeuwigen omdat het anders vervliegt, opgaat in de lucht, in de tijd, in de wirwar van gebeurtenissen en parallelle momenten. Een heel klein, minuscuul momentje waar ik vreugde en pracht in voel en zie, vastgelegd, gefotografeerd, getekend, beschreven, zodat het voor altijd zal blijven bestaan en zijn schoonheid voor eeuwig gedeeld kan worden.
Want Wat is vreugde als het niet wordt vastgelegd?
Dan is het geen vreugde, dan is het niks.
Een stilte, zonder kleur en geluid, een onzichtbare, echoloze leegte.
Ik leg vreugde vast en ik deel het uit.
Dit is wat ik doe.

Ik vond een schilderij bij de kringloop, een kleurenets. Ik vond het meteen zo mooi. Het was niet goedkoop hoor, geen klein kringloopprijsje, maar ik zag een nummering in de linker benedenhoek, met een reliëfstempel eronder, Bruxelles stond erin. Een gelimiteerde oplage dus. Thuis googelde ik me de hele middag suf naar de handtekening die eronder stond, Savery l, maar ik kon niet vinden wat ik zocht. De familie Savery was een beroemde Vlaamse kunstenaarsfamilie rond de zestiende eeuw, de l stond voor Savery l’ancien, maar mijn schilderij was duidelijk niet verwant aan hun werk. Man bracht uitkomst, hij bekeek de handtekening nog eens goed. De l bleek een s, de kunstenaar heette niet Savery maar Saverys. Geboren in Vlaanderen in 1886, in de periode tussen de twee wereldoorlogen was hij een vooraanstaand schilder.
Een wintertafereel schilderde hij, deze Saverys.
Geschilderd omdat hij de vreugde wilde vastleggen die hij voelde bij het zien ervan.
Zodat wij, honderd jaar later, nog altijd kunnen delen in de schoonheid ervan.

‘What is joy when it’s not recorded?’ I read somewhere. It was just the sentence I have been looking for, for some time, trying to figure out what it is what I’m doing, what my life-work is. I see all this beautiful things that surround us, nature, art, but also tiny things in which you don’t expect it. Beauty is everywhere. I always feel the urge to record it, to draw, photograph of describe it. So it will remain and it can be shared forever. What is joy when it’s not recorded? It’s nothing, it’s a silence, without color and sound. I found this painting at the thriftstore. It wasn’t cheap, it’s a limited edition from a Flemish painter from 1886 who was famous in the interbellum. He painted a winter scenery, because he wanted to record the joy he saw in it. And now, 100 years later, we share still it’s beauty. That’s what I mean.

Tip voor de herfstvakantie: schilderles / Paint your own van Gogh

De eerste herfstvakantiedag. Nat, koud, vies, smerig.
Twee hangende stinkkinderen op de bank, in pyjama, met ongekamde haren, in een zee van troep.
Vind ik moeilijk. Kan ik niet aanzien. Ik ben niet zo goed met luie mensen.
Ga wat doen met je leven, denk ik dan.
Ik rammelde de meisjes van de bank, in hun kleren, aan de keukentafel.
‘We gaan schilderen!’ riep ik enthousiast.
‘Hoera!’ zeiden de blaagjes in koor.
Ik vraag me af hoe lang het nog duurt dat ze Hoera zeggen. Over niet al te lange tijd zal er hooguit een nors Donder op met je schilderen klinken.
Sta ik daar met mijn penselen en mijn blijheid.
Hoe dan ook.
We gingen een portret van Vincent van Gogh schilderen, op zijn Vincent van Goghs.
Lekker prakken met die verf.
Het Kleine Meisje gaf zoals altijd lekker haar eigen geestdriftige interpretatie van het werk.
‘Ik wil later kunsternaar worden,’ vertrouwde ze me dan ook toe, terwijl ze uitbundig zat te smeren.

De Grote Dochter pakte het allemaal serieus aan.
‘Hij lijkt een beetje op een cowboy,’ merkte ze op, terwijl ze druk bezig was de hoed te schilderen.
Tja. Zo had ik Vincent nog nooit bekeken, als een cowboy. Ik zag altijd alleen maar een alles behalve stoere vent met een wat slappig Zuid Frans strooien hoedje.
Maar misschien heb ik het altijd wel helemaal verkeerd gehad.
Was Vincent juist de dapperste mens van zijn eeuw.
Wie zal het zeggen.



Yesterday was the first day of autumn break. It was cold, windy and rainy and the girls were lazy. So I decided to do some painting with them. We painted a portrait of Vincent van Gogh, in his own style. My youngest daughter wants to be an artist when she grows up and however she can draw proper humans and faces, she still prefers to paint in a hysterical way, all free and colorful. I love it. My eldest daughter took her assignment pretty serious, she drew Vincents face with charcoal first and then closely watched Vincents own work and tried to copy it. ‘Vincent looks like a cowboy,’ she remarked, painting the hat. Well, maybe he was a cowboy. One of the bravest people of his century.

WandelWeekend II

Op de tweede dag van ons WandelWeekend trokken we naar het oosten.
We reden de lange, rechte weg af, het laatste Nederlandse dorpje door, de grens over.
Tegenwoordig merk je amper meer dat er een grens is, er staat naast de weg nog een vervallen grenspost, maar dat zie je alleen maar als je het weet.
Vroeger zat daar de douanier, onderuitgezakt en met een borstelsnor.
Hoe verder we Duitsland inreden, hoe dichter bos werd, tot we ineens iets zagen glinsteren tussen de bomen door.
Een paar kilometer over de grens ligt een gebied van enorme, langwerpige meren, ontelbare meters diep en donkerblauw.
Tussen de meren door lopen kleine en grote riviertjes en daar weer aftakkingen van en beken en sloten, een wirwar van water onder een dak van geeloranje herfstbos.
‘Is dit nu de zee of een meer?’ vroeg onze kleuter met opgetrokken wenkbrauwen, met haar laarsjes tot aan de rand in het grootste meer.
Het verschil vindt ze een beetje moeilijk.
‘Het is een meer,’ antwoord ik, ‘maar in het Duits heet het See, De Venekotensee,’ legde ik uit.
Ik begrijp eigenlijk ook niet meer zo goed waarom ik dat deed.
‘Nu snap ik er helemaal niks meer van,’ schudde de kleuter haar hoofd.
Man en ik grinnikten.
Iets verderop sprong een blote Duitser het meer in met veel gespetter.
We trokken onze jassen uit en picknickten op een bankje.
Om ons heen vielen de eikels uit de bomen.






On the second day of our Hiking Weekend, we drove to the east, to Germany, we live very close to the border. We went to a place in the woods with very large and deep lakes. Between the lakes there are little rivers and ditches, a maze of water under a yellow-orange roof of autumn forest. We saw a German splash in the water, we sat down on a wooden bench and enjoyed a little picnic on the shore of the lake, we took off our sweaters and around us the acorns fell on the forest floor.

Wandelweekend I

Dit weekend hebben we uitgeroepen tot wandelweekend.
Gisteren vertrokken we met de rugzak naar het zuiden van ons lief Limburg, waar het ene moment het landschap zich als een opbollende lappendeken voor je uitstrekt tot oneindige verten, en het andere moment je in de knusse warmte van een holle weg gevangen zit. Waar je je hand boven je ogen zet en in de verte tuurt, en je altijd twijfelt of de einder België of Duitsland is.
De lucht was lauw, we trokken onze truien gaandeweg uit, en uiteindelijk onze schoenen ook, in een weiland vol koel gras, waar je alleen aan de langzaam optrekkende nattigheid voelde dat de warmte oneigenlijk en clandestien was.
‘Jullie zijn bruin geworden,’ constateerde ik verbaasd, aan het einde van de route, terwijl ik mijn dochters aankeek.
‘Zo bruin als een herfstblaadje in oktober,’ zei mijn grote dochter.
En daarna reden we met open raampjes en wapperende haren terug naar huis.








This weekend is probably the last Indian Summer weekend of this year, so we declared it our Hiking Weekend. Yesterday we drove down South, to the beautiful hills. During the walk we gradually undressed, it was so warm, and in the end we even took off our shoes and walked around in a meadow with cool, soft grass. When we came back to our car I saw to my surprise that the girls got a tan. ‘We look like autumn leaves in october,’ my eldest daughter said.

De waanzinnige nieuwe trui en de glunderende boekenverkoopster / Week 41 and 42

Omdat ik de vorige week geen weektekening kon plaatsen, doe ik er vandaag twee. Hebben jullie even geboft.
Vorige week stond, naast Starfish (De Starfish-teller blijft maar doorlopen. Inmiddels zitten we al op €1752,50), in het teken van mijn waanzinnige nieuwe trui.
Ja, een mens kan niet altijd maar diepzinnig en altruïstisch zijn, soms zijn truien ook belangrijk.
‘Is dat eigenlijk een trui of een jurk?’ vroeg Man bedenkelijk.
Ik keek omlaag. ‘Een beetje allebei,’ antwoordde ik, want ja, ik wist het eigenlijk ook niet.
Vond mijn man moeilijk. Hij houdt van duidelijkheid. Wat kan ik zeggen, hij is een mens van de wetenschap.
Maakt niet uit verder, ik was in de gloria met mijn jurktrui.
Ook was ik in de gloria met een heel oud babydekentje dat ik vond bij de kringloop. Ik naaide er een kussen van en ik kan niet stoppen met verliefd ernaar kijken.
In deze week opende ik ook nog een quichefabriek in mijn keuken en even later een chocoladetaartenfabriek en daarna kon ik geen quiche of chocladetaart meer zien voor de rest van mijn leven.




In de afgelopen week ging ik met twee Neerlandici-vriendinnen op pad. We wilden er een heel damesachtig en mondain en sophisticated en hip uitje van maken, maar aan het einde van het liedje stonden we drie uur lang in een boekwinkel. We hadden elkaar alweer een tijdje niet gezien en tetterden er enorm op los. Over boeken. We gingen nogal op in ons gesprek en merkten niet dat er ineens een mevrouw bij ons stond, de eigenaresse van de zaak.
‘Wat geweldig om jullie over literatuur te horen praten,’ straalde ze. ‘Jullie zijn enorm inspirerend, ik word er helemaal blij van.’
Nah.
Niet hip en mondain, wel inspirerend.
Kijk eens aan.
Wie had dat gedacht.


Last two weeks I didn’t forget to draw in my little red Moleskine. In week 41 I started the Starfish Week, I bought myself a beautiful new sweater that looks like a dress (or the other way round, I’m not sure yet), and I thrifted an old baby blanket which I turned into an adorable little pillow. In week 42 I met two old friends, we wanted to go on a hipster, sophisticated and very fashionable trip, but we ended up in a bookstore for 3 hours, very nerdy, I guess that happens when you all studied literature together. We were discussing books enthusiastically and maybe a little loud, and after a while the owner of the bookshop paid us a visit. She was thrilled to hear us speaking so inspiringly about books and she gave us a compliment about our enthusiasm. Well, we may not be hipsters and sophisticated, we are inspiring. What about that.

De eetweigeraar / the food refuser

Zo zeg, het was me het weekje wel.
Ik moet mezelf nog een beetje bij elkaar rapen, hoor, na alle commotie.
Gisteravond stond de teller van de Starfish Collecteweek op € 1687,50.
Nu had ik van te voren een heleboel gehoopt, maar eh, ja, met vijfhonderd euro had ik ook al een gat in de lucht gesprongen, zeg maar.
Sodeju.
Kun je nagaan.
Hoe dan ook, inmiddels heeft het gewone leven zich wel zo’n beetje hervat.
Met een garderobekast die nog steeds niet af is, maar wel bijna, met Marie die niet meer op haar dekentje wil slapen sinds we het vieze stinkgeval hebben gewassen, met onze kleuter die er weer eens een fase van stijfkoppige eetweigering op nahoudt.
Over dat laatste tekende ik een stripje voor de site van www.oudersonderling.nl.
(Klik op het plaatje voor de gehele strip.)

It was quite a week, I’m still recovering from all the fuss. Yesterday evening Lee mailed me the most recent Starfish bank account information: we collected so far € 1687,50. Amazing. In the mean time we have picked up daily life again, with a wardrobe that still isn’t finished, with Marie who refuses to sleep on her blanket after we washed it, the filthy thing, with our 4 year old who rejects all her food at the moment, she does that once in a while. About that last subject I drew a comic for www.oudersonderling.nl, a Dutch site about parenting, written by parents themselves. You can click on the image for the whole comic, in Dutch, alas.

Een verbijsterend voorlopig eindbedrag voor Starfish

***
UPDATE donderdag 30 oktober:
DE AFGELOPEN WEKEN IS ER NOG HEEL VEEL GELD OVERGEMAAKT. DE TELLER STAAT NU OP €1827,50.
***

Gisteravond kreeg ik het dagelijkse Starfish bankrekeningoverzicht van Lee.
Ik had mezelf een Starfish-loos dagje gegund en mijn hoofd was er even niet helemaal bij toen ik het bericht opende.
Vaag zag ik de woorden Verbijsterd en Ongelofelijk voorbij komen, maar het drong pas tot me door toen ik het excelletje opende met daar in vette cijfers het voorlopige eindbedrag.
€ 1397,50.

Zondag en gisteren heeft u massaal geld overgemaakt.
Ik ben echt sprakeloos.
Ook omdat ik weet dat dit niet het eindbedrag is, er komt nog meer bij.
Ik hou op dit moment heel erg veel van de hele wereld en van mijn bloglezers in het bijzonder.
Ik denk serieus dat mijn bloglezers de beste bloglezers van het hele land zijn.
Jawel. Steek die maar in uw zak.

De komende dagen ben ik druk met het verzamelen van alle mailadressen van alle donateurs.
Heb je gedoneerd maar heb je je mailadres niet bij de overschrijving vermeld, mail mij het dan even door, we willen graag iedereen in een persoonlijk bericht bedanken.
Octaviemailt@octaview.nl

Onder dit blogbericht plaats ik het hele Starfish-verhaal in 1 stuk, dat leest wat makkelijker voor de mensen die later binnen zijn komen vallen, of die hier nieuw zijn.
Geld geven kan nog steeds en altijd.
Het rekeningnummer van de stichting Starfish is NL64RABO0126743177 in Roermond, (kamer van koophandel nummer 12063627, in Venlo.) www.stichtingstarfish.nl.
Al het geld wordt vakkundig beheerd en komt 100% terecht bij Abegail en haar drie kinderen Zikhona, Zandile en Sibulele, die in een sloppenwijk in Zuid Afrika wonen. Het geld wordt gebruikt om de kinderen naar een goede school te laten gaan waardoor ze uiteindelijk de sloppenwijk kunnen ontgroeien en een goed leven kunnen opbouwen.

NAMENS LEE, DANKJEWEL.

(The temporary final amount of the Starfish week turned out to be staggering high. I was amazed, and so was Lee. € 1397,50 we collected so far, and even more is on it’s way. We are so grateful, we could never have expected that people would be so generous. I’m totally and utterly in love with the whole wide world and with my blogreaders in particular. If I were a dancer, I would do a crazy dance right now.
So, in behalf of Lee, thank you so much, for your attention, for sharing, for giving. THANK YOU!)

HET VERHAAL ACHTER STARFISH

DEEL 1: EEN BEGIN BIJ HET BEGIN
Ik schilder met een groepje kinderen op het kleine pleintje bij de Rattentoren. De rattentoren is een van de oudste overblijfselen van de stad, een onderdeel van de vestingmuur die ons stadje in de middeleeuwen moest beschermen tegen vijanden. Op het pleintje waar ik sta, in de schaduw van de oude, imposante kathedraal, is onze stad ooit begonnen. Een gek idee.
Ik geef vandaag een schilderworkshopje in het kader van een klein theaterfestival, iedereen mag meedoen. Het is warm, ook al is het nog maar voorjaar. De middag loopt al ten einde, ik wil al bijna gaan opruimen als een klein meisje met lange bruine haren aanschuift. Doelgericht pakte ze een penseel, mengt wat verf op haar palet en begint geconcentreerd te schilderen. Er is iets eigenwijs in haar gezichtje, iets kordaats. Haar moeder fluistert haar nu en dan iets in, ik vang Engelse woorden op. Het meisje zelf praat Nederlands met mij. ‘Ze is perfect tweetalig,’ flap ik eruit, nog voor ik er erg in heb. ‘Dat klopt,’ grinnikt haar moeder. We raken aan de praat, afwisselend in Nederlands en Engels, mijn hoofd probeert uit alle macht haar accent thuis te brengen maar het lukt niet. ‘Waar kom je vandaan?’ vraag ik dan maar.
‘Zuid Afrika,’ antwoordt ze, ze geeft me een hand en stelt zich voor. ‘Ik ben Lee.’
Het is iets in haar stem, in haar ogen, waardoor ik weet dat ons gesprek nu pas begint.

DEEL 2: EEN ONSTUIMIGE JEUGD
Een paar weken later zit Lee aan mijn keukentafel. Dat is bijzonder, er mogen niet zomaar mensen aan mijn keukentafel zitten. Ik zet een kopje thee en we praten wat. ‘Wil je me je levensverhaal vertellen?’ vraag ik dan.
Er schieten tranen in haar ogen.
Dat wil ze. Ze schraapt haar keel en begint te vertellen, eerst aarzelend, later in vloeiende lijnen en vol vuur.
‘Ik ben geboren en opgegroeid in East-London, dat ligt aan de zuid oostkust van Zuid Afrika. Ik kom uit een arm gezin met vier kinderen, mijn moeder was nog geen 18 toen ze me kreeg. Het was een onstuimige jeugd, met veel verhuizingen en nare dingen. Ondanks geldgebrek en ellende hield mijn moeder vast aan iets wat ze heel belangrijk vond; ze wilde dat haar kinderen goed onderwijs kregen. Ik heb een goede opleiding gehad, ondanks dat ik door alle verhuizingen op acht verschillende scholen heb gezeten. Mijn moeder is de allerliefste moeder, ze toonde haar liefde in alles wat ze voor ons deed; ze maakte jam van rozenblaadjes en naaide onze kleren.’
Dan is het even stil.
Lee roert nadenkend in haar thee, ik wacht af.
‘En toen werd mijn vader vermoord.’

DEEL 3: I AM THE CAPTAIN OF MY SOUL
Ik denk daar soms over na, over hoe gruwelijkheden soms verworden tot verhalen, zinnen, woorden. Oorlogen en geweld, als iets in de verleden tijd of in een ver oord plaatsvindt, lijkt het alsof de kleuren veranderen, van helder licht naar sepia. Alsof de gebeurtenissen op afstand blijven. Ik probeer mij voor te stellen hoe het zou zijn als het geen verhaal was maar werkelijkheid; als míjn vader was vermoord.
Ik weet niet wat ik moet voelen.
Lee vertelt verder.
‘Ik was 26 en mijn vader was vermoord. Het was een mislukte liquidatie, het schot was niet voor hem bedoeld maar voor een collega, mijn vader zat op het verkeerde moment op de verkeerde plek. Het was de tijd van de apartheid, dit soort dingen waren aan de orde van de dag. Later hoorde ik dat hij was doodgeschoten door een huurmoordenaar, een jongen van amper 16. Uit een nabijgelegen sloppenwijk kwam hij, hij heeft nog geen vijf euro gekregen voor zijn daad.’
Lee krijgt een verbeten trek om haar mond. ‘Mijn vader was 49, en vaak, van wat ik me kon herinneren, was hij geen gelukkige man. Nu was zijn leven voorbij. Ik raakte in een stroomversnelling. Was ik zelf eigenlijk wel gelukkig? Ik realiseerde me door dit alles dat je verantwoordelijk bent voor je eigen welbevinden. Je moet het zelf doen. I am de captain of my soul.’

DEEL 4: HET ROER OM
‘Na de moord op mijn vader gooide ik het roer om. Ik verliet mijn toenmalige man, ging werken en studeren aan de universiteit van Zuid Afrika en daarna trok ik de wijde wereld in, eerst naar Taiwan, later naar Engeland om te werken. Ik leefde vanuit de overtuiging dat alles mogelijk is, als je het zelf doet. Ondanks mijn nieuw verworven vrijheid bleef de dood van mijn vader aan me knagen. De huurmoordenaar die hem vermoord had, de jongen van amper 16, bleef terugkomen in mijn hoofd. Ik was zo boos op hem, hij had me mijn vader afgenomen. Tot ineens het besef kwam; ook hij was een slachtoffer. Het opende mijn ogen, deze jongen kon niet anders. Opgegroeid in de sloppenwijk, geen geld, geen kansen, geen mogelijkheden om te ontsnappen. De ontzaglijke triestheid van de situatie drong tot me door.’
Lee haalt diep adem.
‘Weet je wat het is?’ ze kijkt me onderzoekend aan. ‘Op dat moment besefte ik dat iedereen wordt geboren met mensenrechten. We are born with human rights, we don’t have to earn them.’
Ik knik. Een ontzettend gevoel van onrechtvaardigheid steekt me.
Lee vertelt door.
‘In Engeland leerde ik een Nederlander kennen. We werden verliefd. We reisden de wereld over samen en in 2002 gingen we samen in Nederland wonen, in een klein Limburgs dorpje.’

DEEL 5: EEN TOEKOMST
‘Ons dochtertje werd geboren en ik zat hier, alleen, zonder familie, zonder wortels, mijn man is vaak op reis. Ik wilde iets doen, hert gevoel krijgen dat ik een positieve verandering in de wereld teweegbreng. Ineens kwam alles samen. Mijn worsteling met de dood van mijn vader, mijn besef dat zijn moordenaar evenveel slachtoffer is als dader, de verschrikkelijke situatie in de Zuid Afrikaanse sloppenwijken. Ik besloot een gezin te zoeken dat ik kon gaan helpen. Ik wilde geen materiele dingen geven, ik wilde een toekomst geven. De mogelijkheid om uit de sloppenwijk te ontsnappen, onderwijs, het besef dat er een beter leven mogelijk is. Ik heb mijn moeder, die nog altijd in East London woont, gevraagd om eens rond te vragen of ze mensen wist. Al snel kwam ik uit bij een moeder die drie kinderen alleen grootbrengt, Abegail heet ze. Ze heeft rond haar veertigste nog een tweeling gekregen, Zikhona en Zandile, twee meisjes. Veertig is de leeftijd dat de meeste Zuid Afrikaanse vrouwen al lang oma zijn, Abegail was dat ook. Toen de tweeling nog geen jaar oud was kwam haar oudste zoon langs om zijn ongewenste pasgeboren zoontje te brengen. Ook Sibulele groeit op in het gezin van Abegail. Abegail werkt zes dagen per week maar verdient daarmee lang niet genoeg geld om de kinderen naar een goede school te laten gaan. Ik wist meteen, dit gezin ga ik helpen. En de allesbeslissende reden is…’
Lee slikt even.
‘…de allesbeslissende reden is, dit gezinnetje bleek in Mzamomhle te wonen. En dat is precies de sloppenwijk waar de 16-jarige moordenaar van mijn vader vandaan kwam.’

DEEL 6: HET VERHAAL VAN DE ZEESTERREN
‘Ken je het verhaal van de starfish?’ vraagt Lee. ‘Je weet wel, de eh… starfish, de zeesterren.’
Ik schud mijn hoofd.
‘Er liep eens een jongen op het strand. Er waren heel veel zeesterren aangespoeld, het hele strand lag er vol mee. Even verderop liep een oude man, iedere keer bukte hij zich, raapte een zeester op en gooide hem terug de zee in. ‘Waarom doe je dat?’ vroeg de jongen, ‘er zijn er zoveel, je kunt ze nooit allemaal redden!’ De oude man pakte weer een zeester op en wierp hem in de zee. ‘Voor deze betekent het alles,’ zei hij, terwijl hij hem nawees.
Ik heb maar een kleine stichting. Ik help maar drie kinderen. Op wereldniveau is dat niks. Er is zoveel armoede, zoveel narigheid. Maar dit is wat ik kán doen. En voor deze drie kinderen betekent het alles. Ze gaan naar een goede school, ze krijgen goed eten en vooral: ze leren dat er een weg is die uit de sloppenwijk leidt. Ik heb ervoor gezorgd dat de kinderen zo jong mogelijk, met 2,5 en 3 van de straten van de sloppenwijk zijn gehaald. Op school is de voertaal Engels, anders dan hun moedertaal die in de sloppenwijk wordt gesproken. Engels vergroot hun kansen enorm, net als de exposure to the real world die de school hen biedt. Het liefste zou ik het hele gezin fysiek uit de sloppenwijk halen, een huisje elders voor ze bouwen, maar daar heb ik tot nu toe helaas nog geen geld voor.’

DEEL 7: EN DAN IK
En dan ik. Waarom doe ik dit?
Het verhaal van Lee raakte me. De kracht die ze in zichzelf vond om een verschrikkelijke gebeurtenis in haar leven om te draaien naar iets goeds, ik heb daar ontzettend veel bewondering voor. Haar kijk op de wereld, op de mensheid, op het leven.
Ik kijk vaak met gemengde gevoelens naar goede doelen. Ik wil aan iedereen geven, aan arme mensen, aan arme ezeltjes, aan zielige beren. Ik wil geven voor natuur in Nederland, voor enge ziektes, tegen oorlog en verschrikking. Maar alles is zo groot, en ik zie niet goed hoe de lijnen lopen, en voordat mijn euro bij de uitgemergelde ezel is, is er al een hoop vanaf geknabbeld door grote mannen in dure pakken.
Het zijn maar drie kinderen, die Lee helpt. Maar het zijn Zikhona, Zandile en Sibulele. En weet u, het hadden net zo goed mijn kinderen kunnen zijn, in een ander leven, in een andere tijd. Voor deze drie kinderen betekent het alles, betekent het een weg uit de armoede, kansen, en wie weet wat zij later gaan doen met al hun opgedane kennis en vaardigheden.
Een steen die je in het water gooit geeft nog lang kringen.
Lee’s verhaal is uit, ze staat op en trekt haar jas aan, ze moet haar dochtertje uit school gaan halen.
Ik denk even nog na en kauw op een pen.
‘Ik ga je helpen,’ zei ik.
En dat doe ik bij dezen.

Starfish Collecteweek 7: en dan ik

PROLOOG
Vandaag is het de laatste dag van deze Starfish Collecteweek.
Wat was het een bijzondere week.
Ik kreeg ontelbare mailtjes en berichten, met zoveel warme woorden, we kregen zoveel donaties, hoge bedragen, kleine giften.
Hoe hoog het bedrag was, het maakte voor ons niks uit. De liefde waarmee het gegeven werd, de gift van de ene naar de andere mens, dat was wat telde.
Gisteravond stond de teller van de Starfish bankrekening op € 642,50.
Een ontzettend mooi bedrag waar we heel dankbaar voor zijn.
Maar zoals dat gaat met goede doelen: het is nooit genoeg.
Vandaag vraag ik u deze week voor de laatste keer om geld over te maken. Vandaag, morgen, overmorgen.
Geef wat u kunt missen, het geld wordt vakkundig beheerd en komt goed terecht.
Het zorgt ervoor dat Zikhona, Zandile en Sibulele naar school kunnen, en dat ze uiteindelijk daardoor goed werk kunnen vinden waardoor ze uit de sloppenwijk kunnen ontsnappen en een goed leven kunnen opbouwen.
Namens Lee, ontzettend bedankt.
(Morgen schrijf ik nog een afsluitend stuk en de komende tijd zal ik nog nu en dan een update plaatsen over dit project. En vergeet niet om je mailadres te vermelden als je geld overmaakt, dan kunnen we contact met je opnemen.)

Deze week schrijf ik op octaview.nl voor de stichting Starfish. Een kleine, strijkstokvrije stichting die zich inzet voor drie jonge kinderen in een Zuid Afrikaanse sloppenwijk. In zeven delen vertel ik het bijzondere verhaal achter deze stichting en waarom ik me ervoor inzet. Ik zou het ontzettend fijn vinden als je wat geld wil doneren, het hoeft niet veel te zijn, met alles zijn we blij. Als dank voor je donatie wil ik hier, als je dat leuk vindt, een link naar je site of weblog plaatsen, met een korte omschrijving erbij. Wil je dat, mail me dan even op octaviemailt@octaview.nl. (Ik ben heel aardig in het echt.)

LEE’S VERHAAL DEEL 7: EN DAN IK
En dan ik. Waarom doe ik dit?
Het verhaal van Lee raakte me. De kracht die ze in zichzelf vond om een verschrikkelijke gebeurtenis in haar leven om te draaien naar iets goeds, ik heb daar ontzettend veel bewondering voor. Haar kijk op de wereld, op de mensheid, op het leven.
Ik kijk vaak met gemengde gevoelens naar goede doelen. Ik wil aan iedereen geven, aan arme mensen, aan arme ezeltjes, aan zielige beren. Ik wil geven voor natuur in Nederland, voor enge ziektes, tegen oorlog en verschrikking. Maar alles is zo groot, en ik zie niet goed hoe de lijnen lopen, en voordat mijn euro bij de uitgemergelde ezel is, is er al een hoop vanaf geknabbeld door grote mannen in dure pakken.
Het zijn maar drie kinderen, die Lee helpt. Maar het zijn Zikhona, Zandile en Sibulele. En weet u, het hadden net zo goed mijn kinderen kunnen zijn, in een ander leven, in een andere tijd. Voor deze drie kinderen betekent het alles, betekent het een weg uit de armoede, kansen, en wie weet wat zij later gaan doen met al hun opgedane kennis en vaardigheden.
Een steen die je in het water gooit geeft nog lang kringen.
Lee’s verhaal is uit, ze staat op en trekt haar jas aan, ze moet haar dochtertje uit school gaan halen.
Ik denk even nog na en kauw op een pen.
‘Ik ga je helpen,’ zei ik.
En dat doe ik bij dezen.

De stichting Starfish is in 2006 opgericht door Lee Sutherland. Het doel van de stichting is om de drie kinderen in de sloppenwijk van East London een kans te bieden om hun armoedige omstandigheden te ontgroeien. De stichting betaalt goed onderwijs, geeft de kinderen de mogelijkheid om Engels te leren, betaalt gezonde voeding, het schooluniform en huiswerksupervisie en houdt de kinderen zoveel mogelijk buiten de sloppenwijk waar ze wonen. Het rekeningnummer van de stichting Starfish is NL64RABO0126743177 in Roermond, (kamer van koophandel nummer 12063627, in Venlo.) Al het gedoneerde geld komt 100% bij de drie kinderen terecht. www.stichtingstarfish.nl.

This week I’m writing on octaview.nl for the Starfish Foundation. A small foundation (without sticky fingers) dedicated to helping three young children in a South African slum. I am going to tell the extraordinary story behind this foundation and why I want to be involved in it. I am going to tell it in seven parts. I would be awfully pleased if you want to donate money; it doesn’t have to be much, we are happy with anything. In acknowledgement of your donation, and if you’d like, I will place a link to your site or webblog and a short description thereof here on my blog. If you’d like that, mail me on octaviemailt@octaview.nl (I am a very nice person in real life:)

LEE’S STORY PART 9: AND THEN ME
And then me. Why am I doing this?
Lee’s story touched me. The strength she found in herself to turn an awful event in her life into something good; I have great admiration for that. For her view of the world, of humanity, of life.
I often regard charities with mixed feelings. I want to give to everyone, to poor people, poor donkeys, to pitiful bears. I want to give for nature in the Netherlands, for scary diseases, against wars and atrocities. But everything is so big, and I don’t see clearly how the lines run, and before my euro arrives at the emaciated donkey, a whole lot has been nibbled away by big men in expensive suits.
Its only three children whom Lee is helping. But it is Zikhona, Zandile and Sibulele. And you know, it could just as easily have been my children, in another life, at another time.
For these three children it means everything, it means a way out of the poverty, opportunity, and who knows what they will do or achieve later with all their aquired knowledge and skills…
When you drop a small stone in a pond it creates many ripples.
Lee’s story is finished, she stands up and puts her jacket on, she must fetch her daughter from school.
I reflect for a bit and chew on a pen.
‘I am going to help you.’ I say.
And I do that, with this.

The Starfish Foundation was set up in 2006 by Lee Sutherland. The goal of the foundation is to offer the three children in the slums of East London, Zuid Afrika, a chance to escape the poverty they live in. The foundation pays for a good quality education, offers the opportunity to learn English, pays for healthy food, school uniforms and homework supervision. The children are kept out of the slums where they live as much as possible. The bank account number of Starfish Foundation is NL64RABO0126743177, in Roermond (chamber of commerce number 12063627, Venlo). 100% of donated money goes to helping the children. www.stichtingstarfish.nl