Ik was weer eens op de Libelle-redactie.
Daar is het altijd fijn.
De Libelle-redactie is in een groot kantoor met een draaideur en glas en overal gezellige zitjes en een soort televisiezuilen.
Heel architectonisch allemaal.
Je mag er niet zomaar naar binnen, nee, je moet je heel deftig melden bij een receptie.
‘Wat is uw naam?’ vroeg de receptionist.
Ik antwoordde keurig. De receptionist trok zijn wenkbrauwen op, mompelde iets en belde naar boven.
‘Ik heb hier iemand van de firma Octavie voor je,’ hoorde ik hem zeggen.
Haha. Ach ja.
Maar vooruit, de firma Octavie mocht naar boven.
‘Oh, Octavie, kijk, de eerste Libelle Nieuwscafé is net binnen van de drukker!’
@LibelleMaureen hield prompt het glossy krantje voor mijn neus. Het thema was baby’s dit keer, en ik had me enorm uit… of meer íngeleefd in het onderwerp.
‘Hoeioeioei!’ jodelde ik opgewonden.
Ik bladerde snel door naar mijn strip.
Octavie krijgt een baby stond er in grote drukletters boven mijn tekeningen.
‘Ucheuche!’ deed ik.
‘Eh ja, we dachten, laten we er eens een smeuïge kop boven zetten,’ grinnikte @LibelleMaureen.
Ik dacht aan het moment dat de Libelle straks bij iedereen op de mat zou gaan vallen en grijnsde.
Gelukkig is de Libelle-lezeres een intelligente vrouw want ik heb helemaal geen sms-jes of mailtjes gekregen toen hij uitkwam.
Nee.

Daar zijn we dan, les 4. Dit is de laatste les, me dunkt, het is wel mooi geweest zo.
Ik wilde u met deze Dit is geen tekencursus geven wat ik de afgelopen jaren heb geleerd.
Ik hoop dat er, al is het maar klein, een vonkje is overgeslagen. Dat ik ergens bij iemand een kaarsje heb aangestoken.

Tekenen is geen tekenen. Tekenen is moed vinden om bij jezelf naar binnen te gaan. Om de wereld jezelf te laten zien. Iedereen kan tekenen. Tekenen is jezelf vergeven als je een fout maakt, tekenen is doorgaan als het niet lukt, tekenen is niks weggummen maar de kans zien om van een verkeerd lijntje kunst te maken. Tekenen is jezelf toestaan bijzonder te zijn.

Het gaat niet om technieken, om kunde of om wetenschap. De grootste kunst van tekenen, of wat dan ook, fotograferen, pottenbakken of merklappen borduren, zit niet in of u het boekje of uw meester volgt. De grootste kunst zit in jezelf toestaan iets te maken wat misschien wel niemand mooi vindt.

Als je maakt wat uit je hart komt, dan zul je het omarmen.
En als jij het omarmt, omarmt de wereld het.

Dit was geen tekencursus.
Dit was alles behalve een tekencursus.

Ah, ik zie dat u allemaal netjes klaar zit met uw tekenspullen.
Wat heerlijk, zulke ijverige studenten!
We gaan meteen beginnen.

Als we nu gaan tekenen hebben we twee mogelijkheden.
1. We tekenen uit het hoofd
2. We tekenen na

We gaan vandaag natekenen. Als je namelijk maar heel vaak iets natekent, kun je het uiteindelijk uit je hoofd. Dat geldt niet voor alles hoor. Ik heb namelijk al wel duizend roodborsten getekend en die kan ik nog altijd niet uit mijn hoofd. Daar zit zoiets typisch aan, ik moet altijd nog even een roodborstplaatje opzoeken en weer even goed studeren eer ik die kan tekenen, anders kan het zomaar een duif worden.
Hoe dan ook.
Bij mij werkt het over het algemeen zo dat als ik iets vaak na heb getekend, ik de zekerheid ga voelen dat ik het in de vingers heb en dat ik dan de vrijheid krijg om er mijn ziel in te leggen. Dan kan ik van een dier een karaktertje maken, of een voorwerp een gevoel geven.
Ik heb een beetje een haat-liefde-verhouding met natekenen. Enerzijds vind ik het maar een beetje dom fabriekswerk. Er zit geen creativiteit aan, je maakt iets na en ik heb een hekel aan iets namaken. Anderzijds is het ook weer een vorm van studie, je leert iets, moet soms goed kijken hoe iets zit, het is de basis van iets nieuws. En iets nieuws is altijd fijn.

Ojongojong, zit ik nu toch te zemelen? Pakt uw pen, we vangen aan!

1. Zoek een voorwerp dat u na wil tekenen. Een klosje garen is bijvoorbeeld een goed idee, of een wasknijper. Of iets met een dessin, zoals sierlint, dan tekent u het dessin na. Leg het voorwerp plat neer.

2. Doe even uw ogen dicht, en zet uw hoofd uit. Vanaf nu bent u een teken-robot. U tekent alles wat u ziet en niks dat er niet is. Dus in uw hoofd weet u wel dat er een achterkant en een perspectief en dingen en toestanden zijn, maar u mag alleen maar tekenen wat u ziet, volg exact de lijnen. En nee, snotmiljaar, niet zelf denken! Het voorwerp is de baas, u mag alleen maar precies natekenen! Goed zo.
3. Nee, u mag niet even opstaan om een glaasje water te drinken, teken maar door, het is zo klaar.
4. Bij iedere tekening die u maakt komt een moment dat u denkt: dit wordt niks. Dan wilt u het ding verscheuren en doorkrassen en lelijke dingen roepen. Als dat moment er is, stopt u even, kijkt u even de andere kant op en gaat dan gewoon door. De tekening is een zielig ondervoed hondje, geef hem heel veel liefde en aandacht en eten en hij zal een mooi en groot en sterk beest worden. Echt waar, gelooft u mij nou maar. Hoe erger het crisismoment, hoe mooier het eindresultaat.

5. Ojee, u heeft wat geknoeid en een lijntje duidelijk verkeerd gezet, wat nu? Nee, we kunnen niet opnieuw beginnen, al het papier van de wereld is op. En gummen daar beginnen we natuurlijk niet aan, want ik ben principieel tegen gummen. Bah. Gummen. Getverdemme. Weet u wat ik denk? Dat foutje heeft u niet voor niks gemaakt. Dat foutje, daar moet u iets van leren. Dat foutje, daar kunt u iets anders van maken, uw tekening vroeg om een creatieve wending, máák er maar wat van. U kunt dat wel.
6. Zo. Kijk eens aan. U bent klaar, geweldig!
7. Prijs uzelf om wat u heeft gemaakt. U heeft namelijk iets geweldigs gedaan: u heeft van niets iets gemaakt. U heeft iets toegevoegd aan deze wereld. Ja maar nee maar echt.

De volgende les gaan we uit ons hoofd tekenen.
Dat wordt nog leuker, dan gaan we namelijk helemaal uit onze bol.

Vandaag is het 1 december. Het is een speciale dag, vandaag is alles kunst. Alles is bijzonder, uw wereld is een museum, doe uw ogen open en bezie alles met verwondering.
Laat de regels los en zie de schoonheid.

Met trots presenteer ik u de galerie van De Dag Dat Alles Kunst Is.
In de afgelopen weken vroeg ik u om een kunstwerk in te sturen voor deze dag.
In totaal stuurden 40 mensen iets op. Sommige mensen stuurden meerdere werken, ik heb besloten om van elke deelnemer één werk te exposeren.
Ik wil iedereen die een kunstwerk heeft ingestuurd ontzettend bedanken.
Voor je prachtige bijdrage, voor je enthousiasme, maar bovenal voor je moed.

Het fijnste van tekenen vind ik dat je in een wereld bent waar je helemaal vrij bent. Waar alles nieuw is en alles nog uitgevonden mag worden. Los van alles, alleenheerser in uw koninkrijk.

Ik wens u toe dat u die vrijheid mag ervaren.

Kent u dat, dat het ineens zo’n dag is dat je plotseling weer moet denken aan alle blunders die je ooit gemaakt hebt?
Zo denk je er eigenlijk nooit aan, maar ineens is het er weer, en dan komt uit het niets alles weer boven. En dan de hele dag door en dan vind je alles ineens ook met terugwerkende kracht weer heel gênant en dan loop je zo wat te blozen en je te schamen.
En dan is de dag voorbij en de volgende ochtend is alles weer verdwenen, je denkt aan geen blunder meer.
Maar die ene dag, in het jaar of ik weet niet goed, misschien zijn het er twee per jaar, moet je dus blijkbaar alle stomme dingen die je ooit deed weer eens verteren.
Ik noem dat Blunder-Memorialday.
Ja, het zal wel ergens goed voor zijn, en bij een proces horen en zo, en goed zijn voor je dinges en heel psychologisch verklaarbaar zijn, maar ik vind het wel een gedoetje, ergens.
Ik loop me dan de ganse dag voor mijn voorhoofd te slaan, wat dan ook weer gênant is, feitelijk, en dan ga ik me daar weer druk over maken, toestand.
De ergste blunder die ik ooit maakte is dat ik ooit een keer op een zwoele zomeravond door een parkje liep. Man en ik hebben als hobby om kleine onooglijke hondjes een tikje eh… ja, belachelijk te maken. Dat is niet mooi, nee, dat weet ik inmiddels. Er liep daar een echt heel smerig beestje, zo’n worstje met van die uitsteeksels dat dan de pootjes waren. Een obees mormeltje met puil-oogjes. Iets dat ooit voor een hondje had moeten doorgaan. Of dat er naast gelegen had, hooguit, eigenlijk. Echt een horrorhondje. We zeiden dus zo besmuikt enkele niet zo’n beleefde dingen, en ja, we vonden dat zelf natuurlijk ontzettend grappig en kwamen niet meer bij en zagen alleen dat horrorhondje en verder niks, geen baasje te bekennen.
Dachten wij.
De volgende dag ging ik naar mijn werk, een spannende dag want ik zou mijn contract gaan tekenen. Ik was in die dagen nog een ijverige communicatieadviseur, op een net kantoor met een bureau en een beleid en collega’s en brood in een zakje en de hele mikmak. En ook een directeur, zo’n echte, met een buik en een pak en een ego.
Ik kwam in de directiekamer, het contract lag al klaar.
‘Zo,’ zei de directeur. Hij keek me vorsend aan terwijl hij de gouden pen om en om tussen zijn vingers draaide.
Ik ging netjes zitten aan zijn bureau, klaar om te tekenen.
‘Zo,’ zei de directeur nog een keer, traag en met een opgetrokken wenkbrauw.
Ik schoof wat ongemakkelijk op mijn stoel. Had ik iets gemist? Wat was er aan de hand?
‘Dus jij vond mijn hondje gister maar een smerig beestje?’ brulde de directeur.
Om daarna in een enorme bulderlach uit te barsten.
Dus.
Daar moet ik dan aan denken, op Blunder Memorial-day.
Ja, lacht u maar.
Ik ga mij nog even voor het voorhoofd slaan.

(Ja, ik had geen foto van de directeur, noch van het hondje, wat op zich dan weer jammer is, dus daarom maar ene van Het Kleine Meisje, ik dacht, dat vindt u vast ook leuk.)