OctavieW

Diep in mij zit een weitje

Octavie — Wed, 19 Jun 2013 10:41:11 +0000

Als er aan de horizon een nieuwe weg opdoemt, ergens ver weg en nog niet goed in zicht, merk ik dat als eerste aan een bepaald soort… laat ik het dwarsheid noemen.
Diep in mijn hoofd maak ik een afwerende beweging naar mijn huidige werk.
Pats, alsof ik al mijn schildergerei met één beweging van tafel veeg, al mijn penselen en verf vliegen door de kamer, kletteren op de grond.
Ik maak mijn rug recht en strek mijn handen uit, mijn vingertoppen wijzen omhoog.
Ik elleboog mij door een brei van leven.
Stop.
Het is een soort moed vinden. Of mezelf. Of misschien is dat wel hetzelfde.

In mij zit een weitje. Een grazig weitje met sappig, mals gras en de mooiste bloemen.
Soms raakt dat weitje overwoekerd door de omzomende bomen, door klimop en struiken, alles groeit maar en er blijft steeds minder gras over. Dat kan zomaar gebeuren.
Maar dan ineens is dat klaar, ik ben het zat, weg met die bomen, dan pak ik de botte bijl en ga aan het kappen.
Mijn weitje is weer ruim en fris, ik kan weer ademen.
En dan ontvouwt zich aan de horizon de nieuwe weg.
Het is een goede weg, ik kan dat voelen.

Het weerhaakje in beeld

Octavie — Tue, 18 Jun 2013 08:15:33 +0000

Ik word altijd enorm gefascineerd door dingen die balanceren tussen twee werelden.
Dat je niet weet waar het om draait, dat je moet nadenken waar je naar aan het kijken bent.
Draait het om de foto of draait het om de illustratie?
Is de foto ondergeschikt aan de illustratie of is de illustratie ondergeschikt aan de foto?
Dat je hoofd wordt heen en weer geslingerd alsof je de tennisbal volgt bij een tenniswedstrijd.
Ponk-ponk, ponk-ponk.
En dat je uiteindelijk je erbij neer moet leggen dat je geen keuze kúnt maken.

Het een bestaat niet zonder het ander.
Dat voelt een beetje onbevredigend. Imperfect. Het is niet mooi rond, er zit een weerhaakje aan.
Maar door dat weerhaakje blijf je kijken, blijf je vragen en verwonderen.
Het haalt je open, laat je accepteren, het laat je zwakheid overwinnen.
Het is het weerhaakje dat ik zoek.

(Meer weerhaakjes hier en hier.)

Zeg, wat doe je eigenlijk voor werk?

Octavie — Fri, 14 Jun 2013 09:17:53 +0000

Hoe meer ik zag, hoe meer ik miste

Octavie — Wed, 12 Jun 2013 08:28:51 +0000

Ik heb mijn beide opa’s nooit gekend.
Ze zijn allebei gestorven voordat ik geboren ben.
Ik weet weinig van hen. De overlevering bleef steken in korte zinnen van ingehouden verdriet.
Lang dacht ik dat wat je niet gekend hebt, je ook niet kan missen. Maar later kreeg ik een kindje dat dood was en ik leerde dat juist wat ik niet mocht leren kennen, ik diep, zwart en opengereten kon missen.
Aan het sterfbed van oma, mijn hand op die van haar, dankbaar voor de tijd die ik samen met haar heb gehad, voelde ik een gat op de plek waar bij andere mensen een opa zit.
Ik staarde naar de enige stijve, statige portretfoto die ik van hem kende en probeerde uit alle macht een beeld te vormen van zijn leven, zijn liefde, ik probeerde een verbinding te leggen tussen zijn leven en dat van oma en mij maar er ontbrak een kabeltje.
Leegte. Ruis.
Na de zeswekendienst van oma kwamen oude fotoalbums op tafel.
Ik had ze nog nooit gezien.
Dikke boeken vol zwartwitfoto’s uit de jaren twintig en dertig.
Het was crisis maar mijn oma kwam uit een rijk gezin en droeg de prachtigste jurken.
En toen, net na de oorlog, ze had mijn opa leren kennen.
Een jonge opa nog, in zijn bakkersbroek, knuffelend met zijn kinderen, hij lachte in de camera.
Kortsluiting in mijn hoofd: die lach die herkende ik.
Die houding, die broek, kijk, hij zat op zijn hurken. Zijn oogopslag, hier beetje spottend, vriendelijk, zou hij grappig zijn geweest?
Beeld.
Meer vragen dan antwoorden.
Hoe meer ik zag, hoe meer ik miste.

Het verhaal van het oude vest

Octavie — Fri, 07 Jun 2013 10:32:53 +0000

Twee varkens

Octavie — Wed, 05 Jun 2013 17:52:54 +0000

De eerste vijf minuten zaag je nog een beetje: nee, niet te ver in het water, het is stiekem best koud, jullie hebben al een snotneus, nee, kijk nou uit, wat zei ik nu net, oh je rokje is al nat, doe nu eens voorzichtig.
Maar ja, dan hou je maar je mond en kijk je gewoon de andere kant uit.
Heel effectief.
Enfin, einde van het liedje was dat Het Kleine Meisje tot haar nek in een modderpoel zat en dat De Grote Dochter kopje onder ging bij het slingeren aan het touw.
En er was ook nog iets met blubber in mijn schoen.
Wat is dat toch dat kinderen van nature niks vies vinden?
Ik huiver stiekem toch een beetje als ik met mijn blote voeten over de glijerige beekbodem slever.
Ik denk vast te veel na. Over wat daar allemaal kan zwemmen en wat zich daar in een winter allemaal aan vettigheid heeft opgehoopt.
En dat ik dat dan niet goed kan zien van bovenaf en maar wat lukraak met mijn voeten in potentiële glibber sta te trampelen.
Hoe dan ook.
Mijn kinderen hebben daar geen last van.
U wilt niet weten wat daar vanavond achterbleef in bad.
Ik heb geen kinderen, neen, ik heb varkens.

Van wie is toch dat schattige peutertje dat middenin een drukke winkelstraat roept…

Octavie — Mon, 03 Jun 2013 18:09:31 +0000

Als De Kleine Tovenaar gaat knuffelen is er nattigheid

Octavie — Sun, 02 Jun 2013 16:35:07 +0000

‘Oh, Octavie, wat fijn dat je er beeeent!’ kweelt De Kleine Tovenaar.
Ze geeft me een dikke knuffel.
Als De Kleine Tovenaar knuffels gaat uitdelen dan is er nattigheid.
‘Vooruit maar. Zeg maar wat ik moet doen,’ zucht ik.
Want ik weet hoe dat gaat. Ik hoef maar één voet over de drempel van de kinderboekwinkel te zetten en ik word aan het werk gezet.
Nou ja, hapjes maken, dat zou ze wel waarderen.
Want ze gaat zometeen de expositie openen van De Grote Vlaamse Kinderboekenmaker, die heeft net een nieuw boek uit.
Daar horen toestanderige hapjes bij, dat weet iedereen.
En dan niet te veel vis erbij hoor, dat is niet lekker. En of ik dat alsjeblieft netjes wil snijden, geen rafels. En niet te grote stukken. En nog wat bieslook erover sprenkelen, dat staat zo fris.
En de kinderen allemaal een glaasje ranja en het gebak moet ook nog op de tafels.
En en en.
Ja.
Ach, ik doe dat graag.
Ik ben zowat het meubilair, daar bij De Kleine Tovenaar.
Naast die witte kast is mijn vaste plek. Ik match zo goed met het behang.
Ik sta dan altijd tussen de schemerlamp en De Moeder Van De Kunstenares in, die is namelijk ook meubilair.
Gelukkig betaalt De Kleine Tovenaar altijd heel goed uit voor de geleverde diensten.
In wijn voornamelijk.
Dat kan het meubilair wel waarderen.
Jodeliii.

Een eigen wereldje

Octavie — Fri, 31 May 2013 09:15:56 +0000

Ik ben toch zo gek op onze tuin.
Soms denk ik wel eens dat tekenen en tuinieren een beetje hetzelfde zijn.
Als ik teken creëer ik mijn eigen wereldje, een fijn en gezellig wereldje voor mij alleen, dat kan ik allemaal zomaar uit mijn pen toveren als ik mijn hoofd de vrijheid geef.
Met mijn tuin doe ik een beetje hetzelfde. Toen we hier zeven jaar geleden kwamen wonen was er niks. De tuin was een kale lap gras en waar nu de wei is was toen nog een woestenij van bomen en doorgeschoten onkruid. Inmiddels begint het aardig te lijken op wat ik in mijn hoofd had: een veilig omsloten wereldje, een geheime tuin voor ons alleen, een groene omhulling. Zomaar ontstaan door een beetje in de grond te dabben en de planten hun vrijheid te geven.

En zo op van die dagen dat ik niet teken, dan hobbel ik zo wat met mijn Kleine Meisje door de moestuin. Dan veegt zij het stoepje en ik pulk wat tussen de tomaten.

Ik bind de beukenhaag op, het boogje is bijna rond. Nog net niet, nog een maandje of twee dan zal dat wel gedaan zijn.
Ik vind dat moeilijk hè, naar zo’n half af boogje kijken.

En als we dan moegewerkt zijn dan mogen we uitrusten.

Een dutje doen onder het wuivende groen.
Dat is toch het fijnste dat er is.

Vlecht een bloemenkrans

Octavie — Tue, 28 May 2013 18:31:06 +0000

Ieder jaar denk ik rond deze tijd, ach, Sint Jan, dat is nog zover weg, dan is het bijna vakantie, nee, dat duurt nog heel lang.
En ieder jaar is het toch zo weer 24 juni en sta ik daar weer bloemenkransen te vlechten voor ik er erg in heb.
En bedenk ik me dat ik wéér geen instructie op mijn weblog gezet heb, en ik had dat nog wel zo beloofd.
Maar dit jaar is alles anders, dit jaar krijgt u dan eindelijk die instructie zodat u allen een prachtige bloemenkrans kunt maken en een heerlijk Sint Jansfeest kunt vieren. Of een midzomerfeest. Of gewoon een zomerfeest. Of een picknick.
Ieder zijn religie hè. Niet dat ik de picknickaanhangers voor het hoofd stoot. Dat zou wat zijn.
Heel eventjes snel de uitleg rondom Sint Jan: met Sint Jan vieren we vanuit de Christelijke traditie de geboorte van Johannes de Doper, maar vanuit de Germaanse traditie vieren we de zomerzonnewende.
Volgens de Juliaanse kalender viel het zomersolstitium, de langste dag van het jaar, op 24 juni, net als later het christelijke Sint-Jansfeest. Hoewel het solstitium in de loop der eeuwen steeds verder van deze datum ging afwijken, bleef 24 juni aan dit feest gekoppeld. Pas bij de invoering van de Gregoriaanse kalender, in grote delen van Nederland niet eerder dan 1700, werd het zomersolstitium op 21 juni vastgesteld. Tegen die tijd was het Midzomerfeest al zo ingekapseld in het Sint-Jansfeest dat het begrip Midzomer nog steeds wordt verbonden met 24 juni.
Via: Beleven.org.
Heel veel plezier met het vlechten van uw kransen, en bedenk: u gaat vloeken en mopperen en denken: dit gaat mij nooit lukken, maar dat hoort erbij. En uiteindelijk heeft u een wonderschone krans en wordt u beloond met het mooiste feest van het jaar.