Het was weer eens tijd voor een paar nieuwe panty’s in hysterische kleuren en dus moesten we naar Bels. Want in Bels weten de mensen nog wat goede panty’s zijn mensen, daar kunnen we in Nederland nog wat van leren. En er moesten nog Spaanse worsten komen en kaas en nouja, het was dus gewoon hoog tijd voor een zondagochtendje boodschappen doen op La Batte.
La Batte dat is de markt in Luik en Luik is mijn lievelings, dat weet u al wel.
‘Mag ik dan op La Batte wat kopen van mijn spaargeld?’ vroeg De Grote Dochter met twee smekende oogjes.
Ze had haar spaarpot omgekiept en schraapte een tientje aan klotergeld bijeen.
Nou vooruit.
Als ze het zichzelf zou regelen, mocht ze kopen wat ze wilde, beloofden Man en ik, met in ons achterhoofd een pedagogische les over de waarde van geld en dinges.
Dochter stemde gretig in.
En daar gingen we.
We liepen langs kramen met exotische kleren en ik wees hoopvol op een Chinees jurkje.
Nee. Hoefde ze niet.
We kwamen langs winkeltjes met mooie sjaaltjes, armbanden en kettingen.
Dochter schudde haar hoofd.
Ik kocht mijn hysterische panty’s, Man schuimde bij de kraam met kruiden uit verre landen. We zagen groenteverkopers met druiven als pruimen en de meest vreemdsoortige kolen. ‘Die kweekt ze vast in Tihange,’ grinnikte ik.
Ondertussen keek Dochter om zich heen, haar beursje vast in haar hand geklemd.
We waren inmiddels aanbeland bij de levende have, de vechthanen, de eenden, de kuikens, de duiven.
Ineens werden haar ogen groot. ‘Die kosten precies een tientje! Die wil ik!’ riep ze.
Een kist tot de rand toe vol parkietjes stond op de grond. De beestjes kwetterden dat het een aard had.
Ai.
Domdomdommmm van ons.
Ik schudde mijn hoofd.
‘Maar ik mocht kopen wat ik wilde!’ riep Dochter uit.
Woesj, Daar ging de pedagogische les, zo het raam uit.
Ik deed een summier uitlegje over het fokken en verhandelen van vee, net zover tot er wat wit om het neusje verscheen en ze die hele parkieten al niet meer kon aanzien.
En toen zocht ze zich voor straf een felroze pluchen kefhondje op batterijen uit met oplichtende oogjes dat wel zo lelijk was dat Man en ik van ellende niet wisten waar me moesten kijken.
Maar goed.
Daar konden we toch met goed fatsoen niks meer van zeggen.
Nee.

Zoooo, wij deden weer eens lekker een linkse hobby vandaag.
Iemand moet het doen hè, iemand moet het doen, mensen!
We gingen de etalages voor de Kinderboekenweek maken bij De Kleine Tovenaar.
‘Hoe ga ik die enorme schijf eigenlijk meekrijgen naar de boekwinkel?’ vroeg ik De Viltster peinzend.
Want ja, in het koekblikkerige smerige wagentje van De Vilster kon ik het ding onmogelijk vervoeren.
Een mens zou nog eens wat oplopen in dat ding.
Schurft.
Of builenpest.
Of iets met beestjes.
Hoe dan ook.
‘Lopend natuurlijk,’ bulderde De Viltster, en ze sloeg zich van de pret op de knieën.
Maar ik zag mezelf al lopen door de straat en dat er dan net een windvlaag kwam of een wolkbreuk en dat dan al die schattige papieren huiskes instortten tot papier maché-kledder, nee, dat leek me maar niks hè.
Nou ja, lang verhaal kort, het ding kwam natuurlijk alijk aan bij De Kleine Tovenaar en daar konden we beginnen.
En we hebben onszelf weer overtroffen hoor, al zeg ik het zelf.
Met geblokte tafelkleedjes en rood-witte stippen en nouja, een enorm smakelijk geheel zeg maar.
‘Och och, wat maken jullie toch altijd een mooie etalage,’ zeiden de voorbijgangers goedkeurend.
‘Ja hè, ja hè!’ glunderden wij content.
En toen gingen we vlaai eten boven in de keuken.