Dus toen gingen we maar weer eens naar het museum. Niet naar een Nederlands museum natuurlijk want het was museumweekend en dan moet ik daar zeker een beetje tussen het plebs gaan staan en de krets krijgen van de tirvelende drukte en tot slot totaal overspannen op de bank eindigen met een zakje om in te ademen, neen.
Wij gingen naar een Duits museum.
Dan moesten we misschien wel betalen maar hee, voor die twaalf luizige euro’s ga ik wel een keer minder naar de eh nagelstudio.
Ha.
Ha.
Oh.
Na gut.
Wij gingen dus naar Museum Abteiberg in Mönchengladbach.
‘Wunderbar!’ riep ik uit, toen we de grandioze, helderwitte entree betraden.
En Man knikte tevreden.
De mevrouw achter de kassa keek wat benepen naar onze kinderen. Maar dat kwam vast omdat ze zo leuk vond, die kleine Holländische käsekopfchen.
En vort, daar gingen we, trapje op, trapje af, zaaltje in zaaltje uit.
‘Ooooh, mooi!’ riep De Grote Dochter naar een soepblik van Warhol.
‘Oooohhh moow!’ papegaaide Het Kleine Meisje bij een Bart van der Leck.
Ja, het was een schattig tafereel.
Maar wat zag ik daar toch steeds in mijn ooghoek? Het zou toch niet zo zijn dat die ene suppoost ons volgde? We liepen de volgende zaal in. De suppoost liep ons achterna. Ik versnelde mijn tempo wat, de suppoost struikelde hijgerig het hoekje om. Het Kleine Meisje kwam wat dicht bij een schilderij, ‘Nicht anfassen!’ brulde de suppoost paniekerig.
Nou jaaaa.
Nou jaaaa!
Nu moet ik eerlijk zeggen dat mijn kinderen geen brave braadworstjes zijn die in een museum met de handjes op de rug gevouwen ieder schilderij stilletjes observeren. Maar het zijn toch ook geen losgeslagen batjes met ADHD op hun voorhoofdjes gestempeld.
Ik was dus nicht ganz amusiert, neh.
Ik hanteer toch wel een bißchen de meinung dat je kinderen in een museum zeer warm moet onthalen.
Met het oog op cultuur en dinges.
Hoe dan ook.
Ik raad u ondanks alles toch van harte aan om het museum te bezoeken, de collectie en het gebouw zijn het echt waard.
En neem ook vooral de kinderen mee en geef ze net voor vertrek iets met veel suiker en kleurstoffen, zo’n roze zuurstok van de kermis, ik noem maar wat.
Verhoogt de museumpret enorm.
Betalen voor een museum? Nah! Ben je nou helemaal gek geworden?!
Goede tip, thanks. Die kende ik nog niet. Wil mijn moeder vast ook wel eens naartoe…
Zo zijn wij ooit gevolgd in een museum met dochter lief in een buggy.
Om de slappe lach te krijgen maar niet heus.
Dochter was toen wel het best beveiligde stukje kunst van heel het museum.
En wij maar denken jong geleerd is oud gedaan.
Twee jaar later terug naar het museum als dreumes en we hebben geen beveiliger gezien.
Ah wat een mooie foto’s!! Ik was gisteren ook met Zoon naar een museum, wel een Nederlandse, tsssk, haha. En daar was ook een nare mevrouw die tegen mijn arme Zoon begon te blaten dat hij NIET NIEIIIIT ergens aan mocht komen. Het kind schrok zich een aap, want hij kwam niet eens ergens aan, dat weet hij heus wel.