‘Kom, we gaan een stuk fietsen, zei ik tegen De Grote Dochter.
We pompten de banden van haar oude fiets in de schuur bij opa en oma op, bliezen het stof van het zadel en vertrokken.
Naar de kerk, de statige kerk aan het riviertje, en dan achterlangs, langs het stille klooster.
De beukenhaag van de kloostertuin was doorschijnend geworden, al het dorre blad was weggewaaid maar de nieuwe blaadjes waren nog niet gekomen.
In de bocht stonden we even stil, ik tuurde door de haag. ‘Kijk,’ wees ik Dochter. ‘Kijk, daar loopt een begijn door de tuin.’
En ja, als je goed keek, zag je door de kronkelende beukentakken een fragiel nonnetje met een witte kap.
Dochter keek tot het witte kapje achter jong groen verdwenen was. Toen sloot ze haar ogen.’Ruik, ik ruik de lente,’ zei ze. ‘De pinksterbloemen en de boterbloemen. En luister, de bijen en de vogels en de rivier.’
We staken over, het zandpad in, naar het varkensdijkje.
‘Hier kwam ik vroeger heel vaak,’ wees ik.
Vroeger moest je over de sloot springen om op het dijkje te komen, nu was er een aarden walletje gestort.
Bij het varkensdijkje moet je maar gokken of je erdoor kan, als het veel geregend heeft loopt alles onder, dan neemt het moeras de mensenpaden over. Dan breidt het zich uit als een reus die zich lomp en geeuwend uitrekt.
We fietsten weer verder. Ik probeerde het moeras te fotograferen maar het lukte niet.
De diepdonkere oneindige warboel van bomen en planten, vol boomwortels en zompwater liet zich maar moeizaam vastleggen.
Misschien probeerde ik een gevoel op een plaatje te krijgen en was ik telkens teleurgesteld als ik het niet terug zag.
Een gevoel van oer en altijd, van iets, ja, bijna geestelijks.
Soms is het niet gek dat op bepaalde plekken kerken staan.
Langs het water fietsten we terug, langs het witte kasteeltje, voorbij de bronnen in de diepte.
‘Ik voel me zo sterk en zo helder,’ zei Dochter, toen we de fiets weer terug in het schuurtje zetten.
‘Ik ook,’ zei ik.