De Grote Dochter krabbelt aan de slaapkamerdeur. Snel schiet ze naar binnen, mijn bed in. Man is al naar zijn werk, ze nestelt zich op zijn plek. Slaperig sla ik een arm om haar heen.
‘Het is bijna moederdag,’ fluistert ze.
Ik doe mijn ogen langzaam open en knik.
Ze zucht even.
‘Ik moet nog iets voor je maken.’
Ik kijk naar het ronde gezichtje naast me op het kussen. De zachte, gave huid. De lange, inktzwarte wimpers die in een trage krul omhoog wijzen. De witte haartjes bij haar oor.
Ze ligt stil en zwijgt. Ik bekijk haar ogen.
Ze staart naar het plafond zonder iets te zien. Bij haar mond vertrekken spiertjes onwillekeurig, ze spant soms even haar lippen aan en beweegt iets met haar tong, alsof ze praat zonder te praten.
Dan ineens schiet haar hand door de lucht, ze wijst met haar vinger naar iets onzichtbaars.
‘Ja!’ roept ze.
Het harde geluid klinkt vreemd in de vroege ochtendstilte.
Ze schrikt er zelf van.
‘Nu heb je bedacht wat je wil gaan maken,’ glimlach ik.
‘Ja, hoe weet je dat?’ vraagt ze verbaasd.
‘Ik zag het idee naar binnen vliegen,’ zeg ik.
Ze kijkt me even twijfelend aan.
Dan trapt ze de deken van zich af en springt uit bed.
Een vakantiedag kan niet vroeg genoeg beginnen.