‘Hemeltje! Wat veel kinderen!’ riep ik, toen de volledige klas 1-2 mijn huis binnenkwam.
Het was namelijk tijd voor het jaarlijkse schaapscheerfeest in onze wei.
Eigenlijk waren het er niet eens zo heel veel.
Kinderen dus. Niet veel meer dan voorgaande jaren tenminste.
Ze liepen braaf in een keurig rijtje, hand in hand.
Ik bekeek me de massa eens.
Mijn weitje stond propvol.
Met allemaal van die eh, lijven.
Ik was kleutertjes gewend, en nu had ik me daar van die slungels. Met van die armen en benen en nou ja, ik moest even resetten zeg maar.
Weet u, vorig jaar rond deze tijd was mijn Grote Dochter nog een oudste kleuter. En ojongojongojong wat had ik een buikpijn dat die naar de eerste klas moest. En nu is het schooljaar al zowat voorbij.
Ik zie haar staan, tussen haar klasgenootjes. Helemaal vrij, helemaal zichzelf, twee benen stevig op de grond. Een eigen mening, een lijf vol kracht. En nu kan ik me weer niet meer voorstellen dat ze ooit een kleutertje was. Zo eentje waar de mist nog niet helemaal is opgetrokken uit de oogjes.
Misschien is dat wel het grootste verschil tussen een wei vol kleuters en een wei vol basisschoolkinderen.
De laatsten hebben, zo ergens in dat eerste jaar, op een dag tussen het leren schrijven en lezen in, een persoonlijkheid gekregen.
Op een gouden wolkje, met een rode strik eromheen gekruld, kwam hij zomaar aangewaaid.
Hij verzwaarde de bewegingen, verankerde het gemoed.
Hij maakte de kleine kleuterklas tot een stevig gewortelde, ja, groep ménsen.
Dankjewel dat de klas mocht kijken schreef De Grote Dochter in het boek dat de hele klas maakte als bedankje.
Ach meisje toch.