‘Er heeft iets op de auto gepoept,’ bromt Man verongelijkt.
‘Poep! Poep!’ jodelt Het Kleine Meisje opgewonden.
‘En het was geen musje, zullen we maar zeggen,’ moppert Man door.
‘Grote poep! Grote poep!’ snatert Het Kleine Meisje.
‘Nee, het was meer een soort Pino die even lekker van bil ging boven onze wagen,’ sputtert Man met een zuinig gezicht.
‘Pino heeft op de auto gepoept!’ brult Het Kleine Meisje.
Ik vrees dat er niks anders op zit dan maar een kijkje te gaan nemen bij de poep. De hele familie is zo ontzettend opgewonden, dit moet een niet te missen attractie zijn. Poep-horror! Party op de poep-kermis!
Het Kleine Meisje trekt me aan mijn arm mee naar de oprit. Met een mengeling van afgrijzen en verlekkerdheid in haar ogen wijst ze me het onheil.
‘Poep! Pino!’
Het is inderdaad een drekkige aangelegenheid op de achterzijruit van onze wagen. Het is niet alleen heel veel, het heeft ook nog lekker gespetterd. Pino had iets verkeerds gegeten denk ik. Pino was wellicht wat aan de poeperij.
‘Ja, dat is wel een vieze boel,’ geef ik toe.
Maar ik kan er verder niet zo mee zitten. Het was niet dat onze auto schóón was voor het Pino-incident of zo.
Dus nu rijden we lekker rond met een reusachtig plakkaat op de auto.
Briljant.
Ach ja.
En nu verwacht u natuurlijk een foto van het prakkie, maar dat doen we maar niet hè.
Er komen hier geen vieze plaatjes door de ballotagecommissie.
Neen.
Maar dat dacht u zeker al wel.