En hoe gaat het dan met de kleine praatweigeraar, zo vraagt u zich af. Het Kleine Meisje dat tot januari van dit jaar, ze was toen ruim twee, geen enkel woord sprak. Geen enkel? Geen enkel.
Wel, de kleine praatweigeraar is inmiddels aan de praterij dus. Die zevert me een eind weg, ik word er horendol van. Dat getater de ganse dag. Mama heeft om vijf uur al zin in sherry.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat dat van die sherry ook komt doordat het hier en daar nog allemaal wat ingewikkeld is, die hele taalontwikkeling.
Het is nogal een toestand.
Zo kan het voorkomen dat we over een bospaadje lopen en dat ze dan scherp opmerkt: ‘Takje.’
Nou, ja, het is een bospaadje en daar plegen doorgaans nogal wat takjes te liggen dus je beaamt dat.
‘Hmm.’
Nou moet u weten dat bij een peuter beamen niet genoeg is. Peuters willen nogal graag zeker weten dat je ze goed begrepen hebt.
‘Dat is een takje!’ herhaalt ze licht dwingend.
De sherry begint al op te doemen.
‘Ja, lieverd, dat is een takje.’
‘Nee, een tákje!’ is het antwoord.
De kleine peuteroogjes staan inmiddels neurotisch.
Ergens begint zich in je brein een vermoeden te vormen. Het takje is geen takje. Het takje is iets anders. Iets dat líjkt op takje. Ojongojongojong, dat gaat weer zo’n eindeloze zoektocht naar het juiste woord worden.
‘Pakje?’ vraag je dan maar benepen.
‘Neehee! Tákje!’ brult Het Kleine Meisje.
Ze gaat er ook steeds harder van schreeuwen. Alsof je haar daarvan beter gaat begrijpen.
Je pijnigt je brein. Welke letters kon ze ook weer moeilijk uitspreken? Welke letters vervangt ze door de T?
‘Bakje?’ piep je.
‘TAKJE!’
Van pure ellende loop je terug naar waar de ellende begon.
Je speurt het bospaadje af. Ach, wat kruipt daar?
‘Slakje!’ roep je opgelucht.
‘Jaaa, takje,’ knort Het Kleine Meisje tevreden.
En terwijl het poelepetatje vrolijk het pad afhuppelt, probeer je de martelende pijn achter je ogen weg te drukken.
Ja, jong, het is me allemaal wat.
OctavieW
weblog Octaview
Als je pas om 5 uur zin in sherry krijgt dan valt het allemaal nogal mee *plukt de fles whiskey uit de kast en zet ‘m hoofdschuddend weer terug*.
Ja ja.. dat begrijpen en begrepen willen worden..
Ai. Ik ga vast drank inslaan.
en ik maar wensen dat die kleine man van ons eens wat verstaanbaarder wordt! Hij is eigenlijk toch nog we heel leuk zo, als ie vol overtuiging tegen je komt staan wauwelen zonder dat je er ook maar een woord van kunt verstaan …. tja, misschien is het zo erg nog niet dat ie niet gewoon om een boterham met kaas kan vragen aan tafel en alleen maar wijst en krijst …. mmmm
Wat ontzettend herkenbaar, vooral dat steeds harder gaan schreeuwen en het niet reageren op hummen
Fijn, kleine peuterpubermeisjes. Soms zou ik ook wel een neut willen, maar ja, maar ja…
Aangezien kindje 3 weken jonger is dan Het Kleine Meisje zit ik hier te schaterlachen! Geen sherry voor mij, af en toe zeg ik tegen kindje dat ik hem echt niet begrijp en dat dat jammer is. Daar gaat hij dan wel mee akkoord, maar de dwingende herhaling tot je het goede woord zegt is hier aan de orde van de dag!
Haha, ik schreef er ook net een logje over, maar dan iets positiever gestemd
Maar hoe herkénbaar! Ik probeer het af en toe hoor, het hummen, maar dat werkt inderdaad niet. Maar wat Aukje zegt: soms zeg ik gewoon ‘ik begrijp je écht niet’ en dat wordt dan getolereerd…
Haha, die ene schoen. Hier mist de bijna twee jarige zoon er ook regelmatig eentje.
En daarnaast heeft ie ook nog allerlei andere overeenkomsten met Het Kleine Meisje…
Hoe herkenbaar.
Als ik hum zegt Saar “doe es praten mama”. Haha.
Of “dingdong”.
Ai.
haha!
ik had op ‘kakje’ gegokt
maar zo zijn jouw kinderen natuurlijk niet
die spreken daar niet over, toch?
Neeltje zegt bij een poging tot hummen van mij: ‘Wat zég je, mam? Je moet wat duidelijker praten!’
Check! Hier ook, erg herkenbaar.
‘Ze gaat er ook steeds harder van schreeuwen. Alsof je haar daarvan beter gaat begrijpen.’ Dat is iets dat veel mensen nooit meer afleren.
Ach….die taalontwikkeling…..dat gaat wel goed komen daar bij jullie in het Maasnielse….maar één ding is nu al duidelijk en ik wijs naar de foto: die jongedame laat zich niet in een hokje plaatsen, daar gaan we nog heel wat van zien en horen.
Gr. Christien
ik probeer af en toe: “jaaa! Mooi hé!” in de hoop dat het dan ok is, maar dat werkt maar soms
Je bent ook wel een beetje traag van begrip