En zo zitten wij in de laatste paar weken voor de zomervakantie.
Dat is toch niet te geloven, of wel zeg.
Ik vind het nu zo mooi buiten, de natuur is zowat ontploft. Met al dat groen en die tere klaproosjes en die kamillegeur overal.
De Grote Dochter plukte een enorme bos daarvan, want daar wil ze thee van maken en haar haren mee wassen, dat doen we ieder jaar.
Maar dan gaan we dat toch dit keer wel de bloemetjes in een pantykousje doen anders loopt het wicht weer weken rond met die gele kruimelen tussen de vlechten.


Er was wel zoveel kamille dat ik een weckpot ermee vulde, dat staat zo leuk op de tuintafel. Ik prop dat zo lekker vol dat het stijf staat als ‘ne scheerkwast, en de meningen over de esthetische waarde daarvan lopen wat uiteen, maar vooruit.

Ach ja, en verder lummelen we maar wat aan.

Ik heb niet zo echt van die speelgoedkinderen hè. Als je me aan het einde van een dag vraagt: waar hebben die kinderen de ganse dag mee gespeeld, dan kom ik meestal niet verder dan een stokje en wat modder. Of deze, een klots uit de bos. Dat is me een hit. Je kan vast in de speelgoedwinkel hele dure evenwichtstoestanden kopen, maar luister naar tante Octavieke, in de bos vindt u ze gratis en voor niks.
Over de neuzen van de schoenen hebben we het verder niet.

Tussen het spelen door oefent De Grote Dochter nog duchtig voor het eindejaarstoneelstuk.
Niet te veel hè, want thuis horen geen schooldingen.

Ach nog evekes.
En dan hebben we vakantie.