Naast me zit een groepje opgeschoten paardrijmeisjes de les van De Grote dochter te volgen.
Het Kleine Meisje bekijkt vanuit mijn schoot de gebeurtenissen in de bak nauwlettend.
We zitten bij het keetje, een klein terrasje met wat picknickbanken op het erf van de boerderij waar Dochter rijdt.
Van daaruit kun je goed de lessen zien.
Juf C komt even een flesje water halen, het is hard werken hoor, paardrij-juf zijn.
‘Is het paard wel groot genoeg voor je Dochter?’ vraagt ze grinnikend aan me.
Ze wijst naar Dochter, die zwetend op een flinke pony draaft.
Ik schiet in de lach.
Dochter moppert altijd een beetje als ze op een klein paardje moet, ze wil het liefst het grootste bakbeest van stal.
Ach ja.
Als de les is afgelopen en de paarden afgezadeld zijn komt juf C alles even controleren.
‘De hoefsmid is er, jullie mogen hem wel helpen,’ spoort ze de ronddrentelende penny’s aan.
De meisjes schieten de stallen in, dat willen ze niet missen.
Ik wandel nog wat over het erf met Het Kleine Meisje. We kijken bij de koeien en de schapen en bewonderen de reuzetractor van de boer.
In de verte zie ik Dochter staan, met haar neus op het werk van de smid.
Stof wolkt in het felle zonlicht om haar heen, haar laarzen vol modder, stro in haar haar.
Ik zie mijn kind het liefst in opperste vettigheid.