Dochters mond viel open. ‘Wauw, het lijkt hier wel De Geheime Tuin,’ zei ze zachtjes.
De Geheime Tuin is Dochters lievelingsboek, we lazen het al meerdere keren voor en telkens kan ze niet genoeg krijgen van de ellenlange natuuromschrijvingen en de trage romantiek.
En ze had gelijk. Hier op het witte ijs, waar het statige kasteel uit oprees alsof het zich onder luid gekraak een weg naar boven had gezocht, keek je zo een deel van de kasteeltuinen in. Tuinen met oeroude fruitbomen en hoge zaaibedden, een treurwilg die met zijn twijgen in het ijs vastzat.
Alsof we een rondje door het boek mochten schaatsen.
In werkelijkheid is het kasteeltje Hillenraad een oude burcht uit de veertiende eeuw. Het was het hoofdkwartier van Willem van Oranje toen hij in 1572 Roermond bestormde. Willem vond die Limburgers maar een vuig volkje, met hun onverstaandbare gewauwel en hun vieze katholieke geloof en dat belachelijke carnaval. Hij dacht: hopsa, die gekke lui hakken we eens in de pan. En hij vermoordde zonder pardon alle monniken die hij tegenkwam.
Tamelijke bende was dat. Bloed spoot alle kanten op.
Tja.
Wat zal ik daar eens van zeggen.
Gelukkig zijn de tijden gekeerd en worden wij Limburgers tegenwoordig helemaal voor vol aangezien.
En horen we er helemaal bij in Nederland enzo.
Ja.
Hoe dan ook. In kasteeltje Hillenraad zitten geen bloedvergietende brute calvinisten meer, neen, slechts nog een hoogbejaarde, frêle gravin.
Die frêle gravin is nogal een bitse tante met haar op de tanden, dat kasteel dat is dan ook nogal verboden terrein. Daar kom je niet zomaar in de buurt hoor.
Behalve nu dus, nu had hare majesteit zich verwaardigd om het gepeupel op de slotgrachten te laten schaatsen.
Die kans lieten we uiteraard niet liggen.
Dochter schaatste zwierig onder de bruggetjes door, Het kleine Meisje kratste dapper tot aan de dikke kasteelmuren.
Ik probeerde door een raampje te loeren en rammelde stiekem aan de klink van een blauwe deur die uitkwam op de gracht.
‘Hoe zou het er hier uitzien in de lente?’ vroeg Dochter zich hardop af.
Als we dat toch eens wisten.